ဝေယွီ သည် ကြီးကျယ်သော ရည်မှန်းချက်မျိုးမရှိသည့် လူပျင်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြဿနာများကို ဖန်တီးလိုစိတ်မရှိသလို၊ မိမိ၏ အဆင့်အတန်းကို အသုံးချကာ နေဝင်မိုးချုပ် အေးအေးလူလူ အနားယူနိုင်မည့် နေ့ရက်များကိုသာ မျှော်လင့်နေသူဖြစ်သည်။
မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ အာဏာစက်မှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ့ဖခင်မှာလည်း ထီးနန်းပေါ်တွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ စိုးစံနေသည်ဖြစ်ရာ သူ၏အနေအထားမှာ လုံခြုံနေပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ဂုဏ်ပကာသနများဖြင့် ပြည့်စုံသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဝေယွီ သည် လောကီဆန္ဒများကို လုံးဝစိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။
မြေခွန်ကို လျှော့ချလိုက်လျှင် ဖြစ်လာမည့် နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များကို သူ မသိဘဲနေမည်လော။ သိသည်မှာ အသေအချာပင်။ အကယ်၍သာ သူ မသိခဲ့ပါက ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ လျှော့ချသည့် အသင့်အတင့်မျှသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်မည်မဟုတ်ဘဲ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ဖြတ်တောက်လိုက်ပေလိမ့်မည်။
ဤစိုက်ပျိုးရေးအခြေပြု လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် မြေယာသည် လူတိုင်း၏ အသက်သွေးကြောဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများမှာ ကိုယ်တိုင်မစိုက်ပျိုးကြဘဲ လုပ်သားများအပေါ် မှီခိုကာ မြေခွန်များ ကောက်ခံခြင်းဖြင့်သာ သာမန်ပြည်သူများထံမှ အမြတ်ထုတ်ကြသည်။ လုပ်သားများမှာမူ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန်အတွက် လိုအပ်သော စားနပ်ရိက္ခာရရှိရေးပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေကြရသည်။ ရိတ်သိမ်းချိန် ကောင်းလျှင် တော်သေးသော်လည်း၊ သီးနှံပျက်စီးချိန် သို့မဟုတ် ဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်ချိန်တွင်မူ သေမင်းကို စောင့်မျှော်နေရသည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ ၏ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း မြေခွန်လျှော့ချလိုက်ခြင်းသည် သူ့လက်အောက်ရှိ လုပ်သားများအတွက်သာ ရည်ရွယ်သည့် ရိုးရှင်းသော အပြုအမူတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ၎င်း၏ လှိုင်းဂယက်မှာမူ မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်လာမည်ဖြစ်သည်။ သတင်းပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လုပ်သားများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလာကြမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် လုပ်သားခေါ်ယူနေသည်ဖြစ်စေ၊ မခေါ်ယူသည်ဖြစ်စေ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကြီး၏ မြေယာတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်နိုင်ရန် တောင်းဆိုကြလိမ့်မည်။ မိမိတို့၏ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအတွက် သူတို့ စုံစမ်းမေးမြန်းကြလိမ့်မည်။ အကယ်၍ လက်ခံခံရလျှင် ကောင်းသည်၊ မဟုတ်လျှင်လည်း သူတို့သည် မူလမြေရှင်များထံတွင် ဆက်နေကြရဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ အမြင်များမှာ တစ်သက်တာလုံးအတွက် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မြေခွန်ပိုပေးနေရသူများသည် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကြီး၏ လုပ်သားများ ဘဝပိုမိုကောင်းမွန်နေသည်ကို မြင်တွေ့လာရမည်ဖြစ်ပြီး မကျေနပ်ချက်များမှာ ပိုမိုကြီးထွားလာမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ မြေရှင်များကလည်း အလားတူ လိုက်လျောပေးရန် ငြင်းဆန်သည်ဟု အပြစ်တင်လာကြမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် "ပုန်ကန်မှု" ဟူသော ဆက်တိုက်ဖြစ်စဉ်များဆီသို့ ဦးတည်သွားပေလိမ့်မည်။
၎င်းမှာ ဆင်းရဲခြင်းထက် မညီမျှခြင်းကို ပို၍ကြောက်ရသည့် ဂန္ထဝင်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝေယွီ မှာမူ ဤကိစ္စကြီးထွားလာမည်ကို မကြောက်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စွပ်စွဲချင်လျှင်လည်း စွပ်စွဲပါစေ။ သူသည် မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်ပြီး သွားလေရာရာ၌ ကိုယ်ရံတော်များဖြင့် အစောင့်အရှောက်ယူထားသည်ဖြစ်ရာ သူ့ကိုယ်သူ အန္တရာယ်ကျရောက်စေမည့်အထိ မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ "လူအိုကြီး" ဖြစ်သူ ဧကရာဇ်မင်းထံ သတင်းပို့လိုက်လျှင် ပို၍ပင်ကောင်းသေးသည်! သူသည် ထိုအကြောင်းပြချက်ကို အသုံးချကာ ရာထူးမှ အနားယူခွင့်ရပြီး၊ လူသူရှင်းလင်းရာ နယ်စပ်ဒေသသို့ သွားရောက်ကာ နန်းတွင်းရေးများနှင့် ဝေးကွာသည့် အေးချမ်းသော ဘဝမျိုးကို နေထိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
လျှို့ဝှက်စွာ ကျေနပ်နေသော ဝေယွီ သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကမ်းပါးယံတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏နောက်တွင်မူ စတူးဝပ်ဟီသည် မင်းသားကြီး၏ မွန်မြတ်ပြီး ကရုဏာတရားကြီးမားပုံကို မြင်ယောင်ကာ ကြည့်နေသည်။ ဝေယွီ ကို သူကြည့်သည့်အကြည့်များတွင် ခံစားချက်ပြင်းထန်မှုနှင့် နောင်တတရားတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။
"မင်းသားကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းမှုပါပဲ" ဟု စတူးဝပ်ဟီသည် ယခင်က မိမိ၏ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့မှုအတွက် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စတူးဝပ်၏ ပခုံးကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။ "စတူးဝပ်ဟီ၊ မင်း ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းတာ ငါသိပါတယ်။ မင်းရဲ့ စိတ်ရင်းကို ငါနားလည်ပါတယ်"
စတူးဝပ်ဟီသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကျေးဇူးတင်စကားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်းသားကြီး!"
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးပါ"
မင်းသား၏ သည်းခံတတ်သော သဘောထားကြောင့် စတူးဝပ်ဟီမှာ ပို၍ပင် အားနာသွားရသည်။ သူသည် ယခင်က မိမိ၏ အပြုအမူကို စက်ဆုပ်မိပြီး ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "မင်းသားကြီး၊ ဒီမြေယာဟာ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တာဝန်အောက်မှာ ရှိပါတယ်။ စိတ်ချလက်ချသာ နေတော်မူပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး လူတိုင်းကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ထားပါ့မယ်။ မြေခွန်လျှော့တဲ့သတင်း ဘယ်သူ့ဆီမှ မပေါက်ကြားအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်။ မင်းသားကြီးဆီ ဘာဒုက္ခမှ ရောက်မလာအောင် ကျွန်တော်မျိုး အာမခံပါတယ်!"
ဝေယွီ: …?
သူသည် တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ *စတူးဝပ်ဟီက ငါ့ရဲ့ ကြင်နာမှုကို ဒုက္ခနဲ့ တုံ့ပြန်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား? ငါ အရင်က သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့လို့ သူ စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား?*
မြေခွန်လျှော့ချရေးနှင့် ကျောင်းဆောက်ရေးကိစ္စများ ပြီးပြတ်သွားသည်ဖြစ်ရာ ဝေယွီ သည် နောက်ဆုံးတွင် အနားယူရန် အချိန်ရသွားသည်။ သူ၏ အနားယူပုံမှာ အိပ်ရာထဲတွင် လှဲလျောင်းကာ အန်နီမေးရှင်းများ ကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူက ဤမျှ ပျင်းရိနေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းမဟုတ်ပေ! သူသည် လယ်လုပ်ရန်၊ တောင်တက်ရန် သို့မဟုတ် ငါးဖမ်းရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း "ဟီနှစ်ယောက်" ကြောင့် သူ၏အစီအစဉ်များ အမြဲတမ်း ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ သူ့ကို ဘယ်လိုများ အပြစ်တင်နိုင်ပါ့မလား? ဒါဟာ သူ့အမှား မဟုတ်တာ သေချာသည်! သူတို့ကသာ သူ့ရဲ့ အပန်းဖြေချင်စိတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး အိပ်ရာထဲသို့ ပြန်ဆုတ်ခွာရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် ညနေစောင်းသည်အထိ ပျင်းရိစွာ နေနေလိုက်သည်။ ဆီမီးခွက်ကို ထွန်းထားပြီး အိပ်ရာထဲတွင် ခြေထောက်ကို ချိတ်ကာ အရေးပါသည့် အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုကို ကြည့်နေစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မင်းသားကြီး၊ စာရင်းစာအုပ်တွေကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ။ အခုပဲ စစ်ဆေးမလားခင်ဗျာ?"
"စာရင်းစာအုပ်" ဆိုသည့် စကားလုံးကြောင့် ဝေယွီ သည် အိပ်ရာပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ သတ်မှတ်ရက် နီးကပ်လာသကဲ့သို့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
"ကျိန်ဆဲလိုက်တာ၊ ငါ မေ့လုနီးပါးပဲ!" ဟု ဝေယွီ သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် အိပ်ရာကို ထုရိုက်လိုက်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် သူ ပြန်သွားပြီး ဂဏန်းများကို စစ်ဆေးရတော့မည်ဟု သူ သိလိုက်သည်။
သူသည် အိပ်ရာမှ ထကာ ဖိနပ်စီးပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "စာရင်းစာအုပ်တွေကို ယူခဲ့ကြ၊ ပြီးတော့ အဲဒါတွေကို ရေးတဲ့လူတွေကိုလည်း ခေါ်ခဲ့!"
"ဟုတ်ကဲ့၊ မင်းသားကြီး"
ဖန်းရှန်း နှင့် ကိုယ်ရံတော်များ ဝင်လာသောအခါ ဝေယွီ သည် သူတို့၏ မျက်ကွင်းညိုနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ "မင်းတို့ တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးဘူးလား?"
၎င်းမှာ မေးခွန်းထုတ်ခြင်းထက် အခြေအနေကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်ရံတော်များမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာများ၊ လေးလံသော မျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့ကိုသာ တည့်တည့်ကြည့်နေကြသော်လည်း ဖန်းရှန်း က "ဟုတ်ကဲ့၊ မင်းသားကြီး" ဟု ဖြေလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့က တော်တော်လေးကို တက်ကြွတာပဲနော်"
ဖန်းရှန်း: ?
သူသည် ထိုမှတ်ချက်ကို နားမလည်သော်လည်း ကိုယ်ရံတော်များ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုမှာ ငြင်းမရနိုင်ပေ။ ဝေယွီ သည် စာရင်းစာအုပ် ရှစ်အုပ်ကို လှန်လှောကြည့်ရှုရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မဆိုးဘူး။ ကောင်းကောင်းရေးထားတာပဲ၊ ရှင်းလည်းရှင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ရေးကတော့ နည်းနည်း ပိုကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ လိုဦးမယ်"
သူသည် ပထမလေးအုပ်ကို လှန်ကြည့်ပြီး နောက်ငါးအုပ်မြောက်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ၎င်းမှာ ယခင်စာအုပ်၏ အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး အာရပ်ဂဏန်းများကို စာလုံးများဖြင့် အစားထိုးထားသည်မှလွဲ၍ ကျန်သည်မှာ အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိသည်။ ဝေယွီ သည် အံ့သြစွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ရံတော်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဂဏန်းတွေကို စာလုံးတွေနဲ့ အစားထိုးပြီး ပြန်ရေးဖို့ ဘယ်သူ့စိတ်ကူးလဲ?"
ကိုယ်ရံတော်များမှာ စကားမပြောကြဘဲ လူတစ်ယောက်ကိုသာ ဝိုင်းညွှန်ပြကြသည်။ ထိုမျက်နှာထား တည်တင်းနေသော အဖွဲ့ဝင်များ၏ ညီညာမှုမှာ အံ့သြစရာပင်။
ဝေယွီ သည် သူတို့ညွှန်ပြသော လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူငယ်လေးဖြစ်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ဖို့ စဉ်းစားမိတာလဲ? ဒါက အချိန်အများကြီး ကုန်တာ မဟုတ်ဘူးလား?"
လူငယ်လေးက လေးနက်စွာ ဖြေသည်။ "မင်းသားကြီး၊ ဂဏန်းတွေက အလွယ်တကူ မှားယွင်းနိုင်ပြီး အလွယ်တကူ ပြင်ဆင်ဖျက်ဆီးလို့ ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ စစ်ဆေးဖို့အတွက် မိတ္တူစာအုပ် လိုအပ်လို့ပါ"
"တော်လိုက်တာ! တော်တော်လေးကို ထက်မြက်တာပဲ! မင်းက အလားအလာရှိတဲ့ လူငယ်လေးပဲ။ ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်!" ဝေယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဆင့်က ဘာလဲ?"
"ဒင်းစီ"
ဝေယွီ သည် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ ထိုအမည်မှာ သိပ်ပြီး ထူးခြားပုံမပေါ်—ထိုအမည်မှာ ကျန်းဆန်း သို့မဟုတ် လီစီကဲ့သို့သော သာမန်အမည်များနှင့် နီးစပ်လွန်းသည်။ "မင်း နာမည်ပြောင်းချင်သလား? ငါပေးတဲ့ နာမည်တစ်ခုလောက် ယူမလား?"
ဒင်းစီ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး မင်းသားကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"
ဝေယွီ သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မျက်နှာလေး လင်းလက်သွားသည်။ "ဒင်းဖားဆိုင် ဆိုရင်ကော? ဒါဟာ ကံဇာတာနဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နာမည်ပဲ။ မင်း သေချာပေါက် ချမ်းသာပြီး အောင်မြင်မှာပဲ!"
ဒင်းစီ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့! ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်မျိုးဟာ ဒင်းဖားဆိုင် ဖြစ်ပါပြီ!"
ဖန်းရှန်း: …
*ဒါဟာ ရှောင်ရှီးဆန်းလန်ထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်* ဟု ဖန်းရှန်း သည် တွေးလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူတို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မင်းသားကို နာမည်ပေးခွင့်မပြုရန် အိမ်တော်ရှိ အခြားသူများကို သတိပေးရပေတော့မည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအခြေအနေကို စီမံခန့်ခွဲရန်မှာ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။