ဟဲ့အန်း ၏ ကိစ္စပြီးပြတ်သွားသည်နှင့် ဝေယွီ သည် သူ၏အာရုံကို ဟဲ့ယုံ ထံသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။
"မင်းကို နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်။ မင်း ဘဏ္ဍာတော်တွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်ထားတာမျိုး ရှိသလား"
သူက တည့်တည့်မတ်မတ်ပင် မေးလိုက်သည်။ ထိုဝဝဖိုင့်ဖိုင့်လူကြီးမှာ ခဏတာ ကြောင်အသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး မျက်နှာကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည့်ပုံစံ ပျက်ယွင်းသွားအောင်လုပ်ကာ သူ့တွင်ရှိသမျှ အခက်အခဲများကို တိုင်တန်းတော့သည်။
"အရှင်သား၊ ကျေးဇူးပြု၍ စူးစမ်းပေးပါဦး! အောက်ခြေအလုပ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရှင်သားရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်ရဲပါ့မလား။ အထက်မှာရှိတဲ့ သခင်ကိုလည်း လိမ်ညာမှုမရှိခဲ့သလို၊ အောက်မှာရှိတဲ့ လယ်သမားတွေကိုလည်း ဖိနှိပ်ခဲ့တာမျိုး မရှိပါဘူး။ ဒီအိမ်ခြံမြေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စီမံခန့်ခွဲလာခဲ့တာ၊ မိုးလင်းရင်ထ၊ မိုးချုပ်မှအိပ်နဲ့ သခင်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို နေ့တိုင်းလိုလို ရင်ထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့တာပါ!"
အရှင်သားမှာမူ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ မေးခွန်းထုတ်သည့်ပုံစံကို ပြောင်းလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ဝနေရတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒီလောက်ကောင်းမွန်တဲ့ ပိုးထည်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဝယ်နိုင်တာလဲ။ စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ယောက်ရဲ့ လစာက တကယ်ပဲ ဒီလောက်များနေလို့လား"
ဟဲ့ယုံ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "အရှင်သား၊ ဒီလူသားက သဘာဝအတိုင်း ဝနေတာပါ!"
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကြောင့် အရှင်သား၏ သံသယဝင်ခြင်းကို ခံရမှန်းသိလိုက်ရသောအခါ စီမံခန့်ခွဲသူမှာ ပြောမပြတတ်အောင်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးက ငယ်ကတည်းက ဝလွယ်တဲ့သူပါ။ တစ်နေ့လုံး ဘာမှမစားဘဲ ရေပဲသောက်နေရင်တောင် ဝလာတတ်တာမျိုးပါ။ ဒါဟာ အလွန်အကျွံစားလို့ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး!"
သူ့အဝတ်အစားများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း စီမံခန့်ခွဲသူမှာ သူ့အင်္ကျီစွန်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို သနားစရာကောင်းသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးက ဒီအိမ်ခြံမြေရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် လစာက လေးတဲလ်ပဲ ရပေမဲ့လည်း၊ ကျွန်တော်မျိုးမှာ ပိုင်တဲ့ လယ်မြေလေးနည်းနည်း၊ ဝက်လေးနည်းနည်းနဲ့ အိမ်မှာ ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်လည်း ရှိပါသေးတယ်။"
မင်းသားတစ်ပါး၏ အိမ်ခြံမြေကို စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သင့်တော်ရုံလေး ဝတ်ဆင်တာဟာ အပြစ်ဖြစ်ပါ့မလား။
အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသောအခါ ဝေယွီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုသူက သဘာဝအတိုင်း ဝလွယ်သည့် ကိုယ်ခန္ဓာမျိုးသာ ရှိသည်ပေါ့လေ။ ကောင်းပြီ၊ သူ အမှားလုပ်မိခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ ပြန်လည်သုံးသပ်ရပေမည်။
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် စီမံခန့်ခွဲသူအား နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ငါပဲ လွန်လွန်ကဲကဲ စဉ်းစားပြီး မင်းကို အထင်မှားမိတာပဲ။ ဒါဟာ ငါ့အမှားပါ၊ ဒီလိုကိစ္စသေးသေးလေးကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
ဟဲ့ယုံ မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ "မရဲရပါဘူး အရှင်သား! အရှင်သားက သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်။ အားလုံးက ဒီလူသားရဲ့ အမှားပါပဲ။"
"မပြောနဲ့တော့။ အမှားရှိရင် အမှားပဲ။ ငါ့အမှားကို ငါဝန်ခံတယ်။ မင်းကိုယ်မင်း အထင်မသေးပါနဲ့၊ အိမ်ခြံမြေအတွက် ဆက်လက်ပြီး တောက်ပအောင် လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ မင်းကို ငါအားကိုးနေတုန်းပါပဲ။"
"ရှက်မိသလို၊ အရှင်သားရဲ့ ယုံကြည်မှုကိုလည်း အလွန်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အရှင်သားအတွက်နဲ့ပဲ နောင်မှာ ဒီအိမ်ခြံမြေကို ကောင်းကောင်း စီမံခန့်ခွဲပါ့မယ်!"
"ဒါပေါ့။ စီမံခန့်ခွဲသူဆိုတာ မင်းလိုမျိုး ဖြစ်ရမယ်။ မင်းကို ငါ အများကြီး မျှော်လင့်ထားတယ်၊ စီမံခန့်ခွဲသူ ဟဲ့!"
"အာ၊ ဒီလူသားကို ချီးကျူးပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်သား... ဒါနဲ့၊ အရှင်သား မနက်စာ မစားရသေးဘူးမလား။ မီးဖိုချောင်ကို စောစောကတည်းက ပြင်ဆင်ခိုင်းထားပါတယ်။ အခုပဲ စားမလားခင်ဗျာ?"
"တောက်၊ မင်းက တကယ်ကို စာနာတတ်တဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူပဲ။"
ထူးထူးဆန်းဆန်းပင် ခင်မင်သွားကြသည့် ထိုနှစ်ယောက်သည် စကားစမြည်ပြောရင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။ လူကြီးများကြားရှိ နှုတ်ဆက်စကားများမှာ အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် ပွဲဆန်လေ့ရှိသည်။
မင်းသား ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ သူကိုယ်သူ ကလေးတစ်ယောက်လို သဘောထားနေဆဲဖြစ်သော ယီရှစ်ဆန်း သည် ဖန်းရှန်း ထံမှ ညွှန်ကြားချက်ယူရန် တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်လိုက်သည်။ "အရှင်၊ သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ" သူတို့ခေါ်လာသည့် ကလေးအုပ်စုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
အရှင်သားမှာ ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်၍ ဖန်းရှန်း လိုက်သွားရန် လိုအပ်နေသည်။ သူသည် ယီရှစ်ဆန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "မင်းပဲ ခေါ်လာတာဆိုတော့ မင်းပဲ တာဝန်ယူလိုက်တော့။"
ဖန်းရှန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယီရှစ်ဆန်း မှာ ကလေးအုပ်စုကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာပျက်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူတို့ကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမှန်းမသိ၊ မထွက်ခွာခင် အရှင်သားက ညွှန်ကြားချက်ပေးခဲ့ရင် ကောင်းမှာဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။
***
အိမ်ခြံမြေတွင် နှစ်ရက်နေရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်၍ နှစ်ရက်ပြည့်အောင် နေရမည်ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော အားလပ်ရက်ကို အလကား မဖြုန်းတီးလိုပေ။ ထို့အပြင် သူသည် အိမ်ခြံမြေတွင် ကျောင်းတစ်ခု ဆောက်လိုပြီး ထွက်ခွာမသွားခင် သေချာစွာ စီစဉ်ညှိနှိုင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။
သူတို့ ခေါ်လာသည့် ကလေးများနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေယွီ သည် သူတို့ကို တောင်ပေါ်သို့ ပြန်မလွှတ်ခဲ့ပေ။ အိမ်ခြံမြေတွင်သာ နေစေပြီး အဝတ်အထည်အမြောက်အမြား ဝယ်ယူရန် မြို့သို့ လူလွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို ကလေးများအား ယခု အသုံးပြုစေရန် ပေးထားမည် သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးမည်ဖြစ်သည်။
မည်မျှပင် စာနာစိတ်ရှိစေကာမူ အရှုံးခံပြီး လုပ်ငန်းလုပ်ခြင်းမှာ စီးပွားရေးအရ မကောင်းပေ။ ဝေယွီ သည် ကလေးများအား နောက်ပိုင်းတွင် ကပ်စားသူများ မဖြစ်စေရန်အတွက် “တန်ဖိုး” ဆိုသည်ကို ကြင်နာစွာ သင်ကြားပေးနေသည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် နေ့လယ်အိပ်စက်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် စီမံခန့်ခွဲသူ ဟဲ့ကို လယ်ကွင်းစပ်သို့ ခေါ်သွားသည်။ သူသည် မြေကွက်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းပြီးရင် အဲဒီမှာ ဘာမှမစိုက်နဲ့။ အဲဒီနေရာမှာ ကျောင်းဆောက်မယ်။ ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်တယ်၊ လူအုပ်နဲ့လည်း ဝေးတယ်၊ စာဖတ်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်မှာပါ။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဒီလူသား နားလည်ပါတယ်" ဟဲ့ယုံ သည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ညိတ်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် လှည့်ပြီး နောက်ထပ်နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "အဲဒီမှာ ထမင်းစားဆောင် ဆောက်လိုက်။ အဲဒီမှာ ကျောင်းသားတွေတင်မကဘဲ အိမ်ခြံမြေက အလုပ်သမားတွေအားလုံးပါ တစ်စုတစ်စည်းတည်း စားနိုင်အောင် အကျယ်ကြီး ဆောက်ပေး။"
ဟဲ့ယုံ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ ခဏတာ တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် နောက်တစ်နေရာကို ထပ်ညွှန်ပြသည်။ "ပြီးတော့ ဟိုဘက်မှာ အိပ်ဆောင်တွေ ဆောက်။ နောင်ဆိုရင် ကျောင်းမှာ ဒီထက်ပိုတဲ့ ကလေးတွေ ရှိလာမှာ သေချာတယ်။ စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ဖို့ ပိုကြီးတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခု လိုအပ်တယ်။"
ဒီတစ်ခါတွင်မူ ဟဲ့ယုံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ပညာရှိမင်းသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားလုံးများကို အကြိမ်ကြိမ် မြိုသိပ်ထားရပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "အရှင်သား၊ အဲဒါတွေအားလုံးကို ဆောက်လိုက်ရင် အိမ်ခြံမြေမှာ လယ်မြေတွေ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး!"
ဧက ၂၀၀ ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် ကုန်သွားနိုင်မှာလဲ။
ဝေယွီ က ပြန်ဖြေသည်၊ "မပူပါနဲ့၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ တကယ်လို့ မလောက်ရင် ဘေးနားက မြေကွက်တွေကို ထပ်ဝယ်လိုက်ရုံပေါ့။"
မြေအတွက် ဘယ်သူက ပိုက်ဆံပေးရမလဲဆိုတာကတော့ ဝေယွီ မဟုတ်တာ သေချာသည်။ သူ၏ ဖခင်၏ အကောင့်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်! နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒီကျောင်းကို သူ့ဘာသာသူအတွက် ဆောက်နေတာမှ မဟုတ်တာ။ မွေးထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ ပညာရှင်တွေကလည်း သူ့အတွက်ပဲ အကျိုးရှိမှာ မဟုတ်လား။ အဘိုးကြီးဆီက လုပ်အားခ မတောင်းတာတောင် ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်။ မြေဖိုးပါ သူကပဲ ပေးရဦးမလား? အိပ်မက် မမက်ပါနဲ့။
ဟဲ့ယုံ စိတ်အေးသွားသည်။ မင်းသား၏ စကားကြောင့် အိမ်ခြံမြေမှာ မြေမရှိတော့မည်ကိုလည်းကောင်း၊ လယ်သမားများ ထွက်ပြေးမည်ကိုလည်းကောင်း၊ သူကိုယ်တိုင် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်ရမည်ကိုလည်းကောင်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။
သို့သော် ဟဲ့ယုံ ၏ စိတ်အေးချမ်းမှုမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ ခဏအကြာတွင် ဝေယွီ ၏ နှုတ်ဖျားမှ ဗုံးတစ်လုံး ကျလာသည်။
"ဒါနဲ့၊ အခုကစပြီး အိမ်ခြံမြေရဲ့ မြေငှားခကို ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ လျှော့ချလိုက်မယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီလူသား... ဘာပြောလိုက်တယ်!"
စကားလုံးများမှာ ပေါ့ပါးစွာ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဟဲ့ယုံ သည် အလိုအလျောက်ပင် သဘောတူမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်၊ "အရှင်သား၊ ဒါမျိုး မလုပ်ပါနဲ့! မြေငှားခကို ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ချလိုက်ရင် ရှုပ်ထွေးကုန်ပါလိမ့်မယ်!"
"ဘာတွေ ရှုပ်ထွေးမှာလဲ" ဝေယွီ က တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။
ဟဲ့ယုံ သည် စကားထစ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်၊ "အရှင်သား၊ အရှင်သားက စာနာစိတ်နဲ့ လျှော့ချပေးတာကို ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရိုးရာနှုန်းထားက အမြဲတမ်း ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်နေတာပါ။ မြို့တော်က မှူးမတ်တွေ အားလုံးကလည်း ဒီနှုန်းထားနဲ့ပဲ ကောက်ခံနေကြတာ။ အရှင်သားက ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ကောက်ခံရင်၊ ကျွန်တော်မျိုး စိုးရိမ်တာက..."
"မင်း စိုးရိမ်တာက အနီးအနားက လယ်သမားတွေက အားလုံး ဒီကို ပြေးလာမှာ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ မြေပိုင်ရှင်တွေကို နှုန်းထားလျှော့ပေးဖို့ အော်ဟစ်တောင်းဆိုကြပြီး နောက်ကွယ်က မှူးမတ်တွေကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာကို စိုးရိမ်တာမလား။ သူတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွား ထိခိုက်သွားပြီး သူတို့က ငါ့ကို ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားလာမှာကို စိုးရိမ်တာမလား။"
ဟဲ့ယုံ မပြောရဲသည့် စကားများကို ဝေယွီ က ပြောပြလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် စိုးရိမ်မှုကင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ "စီမံခန့်ခွဲသူ ဟဲ့၊ ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘာလဲ။"
ဟဲ့ယုံ ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ရွေ့သွားသည်။ "သဘာဝကျစွာပဲ၊ အရှင်သားက ပညာရှိမင်းသား ဖြစ်ပါတယ်။"
"ဒါပေါ့။ ငါက မင်းသားပဲ။ ကောင်းကင်အောက်က မြေတွေအားလုံးဟာ ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ မြေတွေပဲ၊ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးက ငါ့ရဲ့ တော်ဝင်ဖခင်ကို ပိုင်ဆိုင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ လယ်သမားတွေအတွက် မြေငှားခ လျှော့ချပေးချင်တာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ? ဒါဟာ ရာဇဝတ်မှုလား? နှစ်ပုံလျှော့ချပေးတာကို ငါ့ကို ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားချင်တယ်? လာခဲ့ကြပါစေ! သူတို့ တကယ်ပဲ ရဲမရဲ ကြည့်ကြတာပေါ့!"
ပညာရှိမင်းသား၏ ရဲရင့်ပြီး လွတ်လပ်သည့် စကားများကို ကြားရသောအခါ ဟဲ့ယုံ သည် သူ့သခင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ပြင်းပြသည့် ခံစားချက်များ တက်ကြွလာသည်။
ဒါပေါ့! သူ့သခင်က မင်းသားတစ်ပါးပဲ! မည်သည့် ခွေးမသားက သူ့ကို စွပ်စွဲရဲမှာလဲ? အရှင်သားက သဘောကောင်းတယ်၊ စာနာတတ်တယ်၊ စိတ်ထားကျယ်ပြန့်တယ်။ ပြည်သူတွေအတွက် မြေငှားခ လျှော့ချပေးတာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ?
ကန့်ကွက်စရာရှိသူမှန်သမျှ အကျင့်ပျက်ခြစားသူတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်!