ဝေယွီ တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူသည် ဟဲ့အန်း ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် မီးခိုးရောင် လျှော်ထည်စလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုပစ္စည်းမှာ သာမန်ထက်မပိုသော်လည်း၊ ဟဲ့အန်း အနေဖြင့် နှစ်နှစ်တာကာလပတ်လုံး လူမသိအောင် အသေအချာ ဝှက်ထားခဲ့သည့် အထောက်အထားတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
အခြေအနေများမှာ လျင်မြန်စွာပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကာမပိုင်ရှင်ကို အနိုင်ကျင့်သည့် လူယုတ်မာတစ်ဦးအကြောင်းမှသည် လူသတ်မှု စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအထိ၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ အရာရှိများနှင့် လူဆိုးဓားပြများ အကျိုးတူပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေမှုများကို ဖော်ထုတ်နိုင်သည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဝေယွီ သည် တိတ်ဆိတ်နေလျက်သာရှိပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ကာ ဖန်းရှန်း ကို ထိုပစ္စည်းကို ယူထားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
ဖန်းရှန်း သည် ဟဲ့အန်း ၏ လက်ထဲမှ အထည်စကို ယူလိုက်သည်။ "မင်းသား၊ ဒီအပေါ်မှာ သွေးနဲ့ရေးထားတဲ့ စာတွေပါနေတယ်" ဟု သူက သတိပေးလိုက်ပြီး မင်းသား၏ လက်ကို မညစ်ပေစေရန် သတိထား၍ ပေးအပ်လိုက်သည်။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး" ဟု ဝေယွီ က စိတ်ပျက်သည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြဘဲ အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါက အနိုင်ကျင့်ခံထားရတဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ သွေးတွေပဲလေ၊ နည်းနည်းပေကျံသွားတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟဲ့အန်း သည် ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ်နာကျင်လာပြီး မျက်ရည်များကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လောင်းကြေးထပ်ခဲ့မှုသည် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်ရသည်။
ထိုအထည်စမှာ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ကြမ်းတမ်းသည့် လျှော်ထည်စဖြစ်ပြီး သွေးဖြင့်ရေးသားထားသော မရှင်းလင်းသည့် စာလုံးအကျိုးအပဲ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အချိန်ကာလ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်၍ သွေးများမှာလည်း ခြောက်သွေ့ကာ အနက်ရောင်ပြောင်းသွားပြီး အထည်စမှာလည်း ညစ်ပေနေသဖြင့် စာသားများကို ဖတ်ရှုရန် ခက်ခဲနေသည်။
"အရာရှိတွေနဲ့ လူဆိုးဓားပြတွေ ပူးပေါင်းနေတာ... 'ယန်သုံးပါး'... 'လင်နှစ်ပါး'... အရာရှိအချင်းချင်း အကာအကွယ်ပေးနေတာလား" ဟု ဝေယွီ က စာသားများကို ဖတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဟဲ့အန်း ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းသားလေးက ဒါတွေကို ရေးခဲ့တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဟဲ့အန်း သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ မင်းသား။ ကျွန်တော်ပဲ ကျွန်တော့်သားကို စာရေးတတ်အောင် သင်ပေးခဲ့တာပါ။ သူ့လက်ရေးဆိုတာ ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်၊ ဒါ သူ့လက်ရေးပါပဲ။"
"ဒါဆို 'ယန်သုံးပါး' နဲ့ 'လင်နှစ်ပါး' ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ဟု ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဂျီစီရင်စု အတွင်းရှိ နေရာဒေသများနှင့် ပတ်သက်သည့် အရိပ်အမြွက်များဟု သူက ယူဆလိုက်သည်။
ဟဲ့အန်း က ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂျီစီရင်စု မှာ 'ယန်သုံးပါး' ဆိုတာက ဇီယန်၊ ဟဲ့ယန်နဲ့ ယွမ်ယန်ခရိုင်တွေကို ဆိုလိုတာပါ။ 'လင်နှစ်ပါး' ဆိုတာကတော့ လင်ပေ့နဲ့ ချီလင်ခရိုင်တွေကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။"
ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ စီရင်စုအတွင်းရှိ ခရိုင်ငါးခုစလုံးသည် ထိုပူးပေါင်းကြံစည်မှုတွင် ပါဝင်နေသည်။ သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် တစ်စီရင်စုလုံးတွင် ခရိုင်ကိုးခုသာ ရှိသည်။
ဝေယွီ သည် ဒေါသထွက်စွာဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် သွေးစွန်းနေသော အထည်စကို ခေါက်၍ စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဘယ်လောက်တောင် အရေးပါတဲ့ စီရင်စုဝန်ကြီးလဲ! ကျောင်းကျိုးရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက မျက်စိကန်းနေတာလား။ သူ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ဒီလောက်တောင် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေ ပျံ့နှံ့နေတာကို သူဘာလို့ အစီရင်ခံစာ မတင်ပြရတာလဲ။ သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်မနေရင်တောင် သူက အသုံးမကျတဲ့သူပဲ။"
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားလှသည်။ ကျောင်းကျိုးဒေသသည် ယီကျိုး နှင့် မတူဘဲ သာယာဝပြောသော ဒေသဖြစ်ကြောင်း၊ သို့သော် အရာရှိများမှာ အရည်အချင်းမရှိကြဘဲ မြို့စားမျိုးနွယ်စုများကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်ကြောင်း ဖခင်ဖြစ်သူ ပြောပြခဲ့သည်ကို သူ ပြန်သတိရလိုက်သည်။ အမှန်တရားမှာမူ ပို၍ပင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းနေသည်။
ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ အသံမှာ နူးညံ့နေဆဲဖြစ်ပြီး ဒေါသထွက်နေသည့် အရိပ်အယောင် မရှိသော်လည်း အခန်းထဲတွင် ရှိနေသူများမှာ အသက်ကိုပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြပေ။ ဖန်းရှန်း သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ငုံ့ထားလိုက်ပြီး သစ်သားရုပ်တုသဖွယ် တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် ဒေါသပေါက်ကွဲတတ်သော သခင်ထက်၊ ယခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်အေးစက်ပြီး အတွင်းကျကျ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော သခင်မျိုးကို ပို၍ ကြောက်လန့်မိသည်။ သူသိသည်၊ ဤသို့ဆိုလျှင် နောက်ကွယ်တွင် ဒုက္ခများ ပေါ်ပေါက်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသူများကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ သည် စားပွဲကို အတွေးနက်စွာဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။ "ဟဲ့အန်း၊ ငါ မင်းကို ကတိပေးတယ်။ ငါ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအမှုက လူအများကြီးနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်။ ဂိုရှိုးကို အပြစ်ပေးဖို့ဆိုရင် ခိုင်လုံပြီး ငြင်းမရတဲ့ အထောက်အထားတွေ စုဆောင်းရမယ်။ ဒါက တစ်ရက်တည်းနဲ့ ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်း စိတ်ရှည်ရမယ်။ နားလည်လား။"
ဟဲ့အန်း က အပြည့်အဝ နားလည်သည်။ တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေခွင့်ရခြင်းသည်ပင် ကံကောင်းခြင်းတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် မင်းသားကိုယ်တိုင် ပြောကြားခြင်းဖြစ်၍ ပို၍ပင် တန်ဖိုးရှိသည်။ နှစ်နှစ်တာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် အနည်းငယ် စောင့်ရခြင်းမှာ ဘာမှမဟုတ်တော့ပေ။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ဟဲ့အန်း သည် ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ကျကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ခေါင်းနှင့် တဒုန်းဒုန်းဆောင့်၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် ခေါင်းကိုက်လာသဖြင့် ယီရှစ်ဆန်း ကို ထိုသူအား ဆွဲထူရန် အမြန်အချက်ပြလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး။ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာက တရားရုံးပဲ။ ဂိုရှိုးလိုလူကို ခန့်အပ်ပြီး ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခပေးမိတာ ကျွန်တော်တို့ အမှားပါ။" ဝေယွီ သည် ဟဲ့အန်း ကို ကူညီရန် ရှေ့တိုးလိုက်သော်လည်း ထိုသူမှာ ကြောက်လန့်စွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
"မင်းသားက ကျွန်တော့်ကို မြှောက်စားလွန်းပါပြီ" ဟု ဟဲ့အန်း က လက်ကာယမ်းကာ တုန်လှုပ်စွာ ပြောသည်။ "ကျွန်တော်လို ညစ်ပတ်တဲ့ သာမန်လူက မင်းသားရဲ့ ကိုယ်တိုင်ကူညီမှုကို မခံယူထိုက်ပါဘူး။"
ဟဲ့အန်း သည် အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်နေစဉ် ဝေယွီ သည် သူ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသည့် ကလေးငယ်တစ်အုပ်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ကလေးတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "အဲဒါ မင်းရဲ့ မြေးမလေးလား။"
ကလေးစုစုပေါင်း ကိုးယောက်ရှိသည်။ ခြောက်ယောက်မှာ သစ်ခေါက်ဖြင့်လုပ်ထားသည့် အဝတ်စုတ်များ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သုံးယောက်မှာမူ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သည့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဝေယွီ သည် ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ဟဲ့အန်း သည် အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ မင်းသား။ အဲဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ မြေးမလေးပါ။ အာဟွာ၊ ဒီကိုလာ! မင်းသားကို ဒူးထောက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်!"
ကလေးမလေးမှာ အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း အဘိုးဖြစ်သူ၏ စကားကို နားထောင်သည်။ ဝေယွီ သည် ဒူးထောက်၍ ကျေးဇူးတင်သည်ကို မလိုလားသဖြင့် ယီရှစ်ဆန်း ကို သူတို့ကို တားဆီးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
"ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့က တရားရုံးရဲ့ တာဝန်ပဲ။ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းနဲ့ ကလေးတွေ ဒီနေ့ကစပြီး ဒီအိမ်တော်မှာပဲ နေပါ။ နောက်ထပ် ပုန်းရှောင်စရာ မလိုတော့ဘူး။ နောက်ထပ် သတင်းစကားတွေကိုပဲ စောင့်နေပါ။"
ဟဲ့အန်း သည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ကလေးကို ပွေ့ဖက်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ထပ်၍ ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယီရှစ်ဆန်း က အချိန်မီ ထိန်းလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား! ဒီလူ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်လိုမှ ပြန်မဆပ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် မင်းသားရဲ့ ကျွန်အဖြစ် တစ်သက်လုံး အမှုထမ်းပါရစေ!"
ဝေယွီ သည် ခေါင်းကိုက်မှု ပိုဆိုးလာသဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ကလေးများကို ငေးကြည့်လိုက်ရာ ကြောက်ရွံ့နေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ အတွေးတစ်ခုက သူ့ခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။
*အဆင့်မြင့် ပညာရေးက အရေးကြီးပေမဲ့ အခြေခံ စာတတ်မြောက်မှုက ပိုပြီး လိုအပ်တာ မဟုတ်လား။*
အနာဂတ်ကာလတွင် သူလုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ ပညာမသင်ကြားဖူးသည့် သာမန်ကလေးငယ်များကို ကူညီပေးရန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူသည် ထူးချွန်သူ အနည်းငယ်ကိုသာ အားကိုးနေမည်ဆိုလျှင် နောက်ဆုံးတွင် သူပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားလိမ့်မည်။ သူတို့အား အသိပညာသစ်များ သင်ကြားပေးရန် မူလတန်းကျောင်းတစ်ခု စတင်တည်ထောင်ရန် စိတ်ကူးသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပွင့်လန်းလာသည်။
ဝေယွီ သည် သူ၏ အာရုံကို ဟဲ့အန်း ထံသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ "မင်း စာဖတ်တတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဆေးပညာကိုလည်း သိတယ်ပေါ့?"
ဟဲ့အန်း သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "အာ... ဟုတ်ကဲ့ မင်းသား။ ကျွန်တော့်ဖခင်က ဆရာဝန်အိုကြီးတစ်ယောက်ကို အသက်ကယ်ပေးဖူးလို့ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က သူနဲ့အတူ ခုနစ်နှစ်လောက် ဆေးပညာ သင်ယူခဲ့ဖူးပါတယ်။ စာဖတ်တတ်ပြီး အခြေခံ ဆေးပညာကိုလည်း နားလည်ပါတယ်။"
*ဘယ်လောက်တောင် အဆင်ပြေလိုက်သလဲ။*
ဝေယွီ သည် နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း စာဖတ်တတ်တယ်ဆိုတော့ ဒီကလေးတွေကို စာသင်ပေးဖို့ စိတ်ဝင်စားလား။ တစ်လကို ငွေနှစ်တဲလ်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ အစားအသောက်နဲ့ နေစရာလည်း စီစဉ်ပေးမယ်။ စိတ်ဝင်စားလား။"
ဟဲ့အန်း နှင့် အနီးတွင် ရပ်နေသော အပြာရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် ဝဝကလူမှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ ဆွံ့အသွားကြသည်။ သူတို့သည် ဖော်ထုတ်ခံရပါက ထောင်ကျမည် သို့မဟုတ် အရိုက်ခံရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပြီး တရားမျှတမှု ရရှိစေမည်ဟု ကတိပေးကာ အလုပ်တစ်ခုပင် ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ဟဲ့အန်း သည် ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် လုပ်ပါမယ်! ကျွန်တော် လုပ်ပါမယ်! ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား!"
"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ကလေးတွေကိုပဲ ကောင်းကောင်း သင်ပေးလိုက်ပါ။" ဝေယွီ သည် ပြုံးကာ အာဟွာ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။
သူသည် စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။ *ကောင်းပြီ။ သဘောတူရင် ပြီးတာပဲ။*
သူ့တွင် ပိုလျှံနေသည့် ငွေကြေး မရှိသေးသော်လည်း သူ နည်းလမ်းရှာရပေမည်။ အဆုံးစွန်တွင် သူသည် အိမ်တော်ကို ပြန်လည်မွမ်းမံရန်နှင့် စနစ်တကျရှိသည့် ကျောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်အတွက် ငွေစုဆောင်းရဦးမည်ဖြစ်သည်။