အားလပ်ရက် ကုန်ဆုံးသည်နှင့် ဝေယွီ သည် နယ်မြေမှတစ်ဆင့် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နေအိမ်သို့ ခေတ္တဝင်ရောက်ကာ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု လဲလှယ်ပြီးသည်နှင့် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ကိစ္စအချို့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန် နန်းတော်အတွင်းသို့ ခိုးဝင်ခဲ့သည်။
ထိုင်ဟဲတံခါးကို ဖြတ်ကျော်စဉ်တွင် ဒုတိယမင်းသား နှင့် မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံမိသွားသည်။ ဝေယွီ သည် အလျင်အမြန်ပင် လျှောက်သွားကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်ကိုတော်၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။"
ဒုတိယမင်းသား သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ်ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်။"
"ဖခင်တော်ကို တွေ့ဖို့ နန်းတော်ကို လာတာလား" ဟု ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။ နေ့လယ်အချိန် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သဖြင့် နိုင်ငံရေးကိစ္စရပ်များ ဆွေးနွေးရန် လာခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူ တွေးထင်လိုက်မိသည်။ သူသည် အစ်ကိုတော်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားလိုသော်လည်း ဒုတိယမင်းသား က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ ဧကရီ ထံမှာ ခွင့်တောင်းဖို့ လာတာ။"
"ခွင့်တောင်းမလို့လား" ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားမလို့လား။ ဘယ်တော့ သွားမှာလဲ။"
"ဖခင်တော်ရဲ့ အမိန့်ကြောင့်ပါ။ မနက်ဖြန် ထွက်ခွာရတော့မယ်။" ဒုတိယမင်းသား သည် ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ တာဝန်နှင့်ပတ်သက်၍ အသေးစိတ် ပြောပြခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ ၎င်းမှာ လျှို့ဝှက်ရမည့်ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ဒုတိယမင်းသား သည် ပြောခွင့်မရှိ၍လား သို့မဟုတ် ပြောရန်ဆန္ဒမရှိ၍လားဆိုသည်ကို ဝေယွီ အနေဖြင့် မေးမြန်းနေရန် မလိုအပ်ဟု ယူဆလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန် တရားရုံးအစည်းအဝေးအတွက် ဖခင်တော်ကို တွေ့ဖို့ လာတာလား" ဟု ဒုတိယမင်းသား က ပြန်မေးလိုက်သည်။
"အင်း... အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ" ဟု ဝေယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ ဒုတိယမင်းသား သည် သူ၏ ခရီးစဉ်အကြောင်း လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သလိုပင် ဝေယွီ သည်လည်း နယ်မြေတွင် ကျောင်းတော်တစ်ခု တည်ထောင်ရန် အစီအစဉ်နှင့် ဂျီစီရင်စု အတွင်းရှိ အရာရှိများနှင့် လူဆိုးဂိုဏ်းများ အပေါင်းအပါပြုလုပ်နေသည့် ကိစ္စကို ထုတ်ဖော်ပြောပြရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ။
"တရားရုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ရောက်ရမှာဆိုတော့ စိုးရိမ်စိတ်ဝင်နေတာ သဘာဝပါပဲ" ဟု ဒုတိယမင်းသား က နှစ်သိမ့်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ အဆင့်မြင့်ရာထူးရှိသူတွေထဲမှာ ညီတော်ကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူတွေ ရှိမှာပါ။"
ဝေယွီ သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ ခဏတာ လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက် လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။
ဝေယွီ သည် ယန်ရှင်းဆောင်ဆီသို့ ဆက်လက်သွားခဲ့သည်။ သူဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် အခန်းအတွင်း၌ ဝန်ကြီးများ မရှိတော့ပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် စားပွဲခုံပေါ်တွင် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ မှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
*သနားစရာကောင်းလိုက်တာ* ဟု ဝေယွီ က ဧကရာဇ်ကိုကြည့်ရင်း စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် သနားစွာ တွေးလိုက်မိသည်။ *နားရက်လည်းမရှိ၊ အိပ်ရာနိုးတာနဲ့ အလုပ်လုပ်၊ အိပ်ခါနီးအထိ နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေ ဖတ်နေရတယ်။ နန်းတော်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ပြီး ဘယ်မှသွားလို့မရဘူး၊ ဒီဘဝကြီးကတော့ တကယ်ပဲ မခံရပ်နိုင်စရာပါပဲ။*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ၏သားဖြစ်သူ တွေးနေသည်ကို သိသွားပြီးနောက် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် စုတ်တံကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို အေးစက်စက်နှင့် ကဲ့ရဲ့သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းကတော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နယ်ဖက်တွေကို ထွက်သွားပြီး အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေခဲ့တာပဲ။ တရားရုံးအစည်းအဝေးတွေကိုတောင် မေ့လျော့သွားလောက်အောင် အတော်လေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေတာကိုး။"
ဝေယွီ ၏ စိတ်ထဲတွင် သတိပေးချက်တစ်ခု မြည်လာသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်တိုတတ်သော အကျင့်နှင့် သူများ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မကြည့်နိုင်သည့် အကြောင်းကို သိထားသဖြင့် ဝေယွီ သည် လျင်မြန်စွာပင် အလေးအနက်ထားသည့် မျက်နှာပေးကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
"ဖခင်တော်၊ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး! သားကို ဘာလို့ အဲဒီလို စွပ်စွဲရတာလဲ။ သားက ကစားဖို့ သွားတာမဟုတ်ဘူး၊ မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက် အရည်အချင်းရှိသူများ မွေးထုတ်ပေးရေး အစီအစဉ်အတွက် အလုပ်လုပ်ဖို့ သွားတာပါ!"
ဝေယွီ သည် သူ၏ အောင်မြင်မှုများကို လက်ချောင်းဖြင့် ရေတွက်ပြလိုက်သည်။ သူသည် အိမ်ခြေရာမဲ့ ကလေးများအတွက် နေရာထိုင်ခင်း ပေးထားကြောင်း၊ သူ၏ နယ်မြေတွင် မူလတန်းကျောင်းအတွက် မြေနေရာ ရှင်းလင်းပေးထားကြောင်းနှင့် ငှားရမ်းခများကို လျှော့ချပေးထားသဖြင့် အငှားသမားများမှာ သူတို့၏ ကလေးများအတွက် အနာဂတ်တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
၎င်းမှာ ယုံကြည်လောက်စရာ ဖြစ်နေပြီး ဝေယွီ သည် သူ၏ အဖြစ်အပျက်များကို ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် ပုံရိပ်ပေါ်ပေါက်စေရန် ဂရုတစိုက်စီစဉ်၍ ပြောပြနေချိန်တွင် ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့ကို ယုံကြည်လာကာ သူ၏ ကိုးယောက်မြောက်သားမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကြိုးစားလာပြီဖြစ်သဖြင့် ဂုဏ်ယူသည့်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ငှားရမ်းခ လျှော့ချသည့်ကိစ္စကို ပြောလိုက်သည့်အခါတွင် ဧကရာဇ်ဝေ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ "ဒီလျှော့ချမှုအကြောင်း တခြားသူတွေ သိသွားရင် ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ မင်း တွေးကြည့်ပြီးပြီလား။"
ဝေယွီ သည် တည်ငြိမ်စွာပင် သူ၏ သံသယများကို မျှဝေပြောပြလိုက်သည်။
"မင်းက တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ" ဟု ဧကရာဇ်ဝေ က သားဖြစ်သူကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ ဝေယွီ သည် မိုက်မဲသူတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရန် နှစ်သက်လျှင်တောင် သူ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ ထက်မြက်ကြောင်း သူ ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ဆက်လက်စူးစမ်းမနေတော့ဘဲ "မင်း စဉ်းစားပြီးသားဆိုရင်တော့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားရမယ်။ ငါကတော့ ဝင်မပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စကို ပိုကြီးမားအောင်တော့ မလုပ်နဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် အံ့အားသင့်သွားကာ ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။ "ဖခင်တော်၊ တကယ်ပဲ ဝင်မပါဘူးလား။ ဝန်ကြီးတွေနဲ့ ဖြစ်လာမယ့် ပြဿနာတွေကို မစိုးရိမ်ဘူးလား။"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အထက်စီးဆန်သည့် ဟန်ပန်ဖြင့် နောက်ထပ် မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ "မင်းက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေမှာ ငှားရမ်းခ လျှော့ချတာပဲ။ အဲဒါနဲ့ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ အငှားသမားတွေက စာချုပ်နဲ့ ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ ကျွန်တွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ဆက်နေချင်ရင်တော့ သူတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို သူတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းရမှာပေါ့။ မြေပိုင်ဆိုင်မှုက ငါ့ဟာမဟုတ်ဘူး၊ ငါက ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ။"
ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တာဝန်ယူမှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်သည့် အရည်အချင်းကို အထူးပင် လေးစားမိသွားသည်။ သူသည် ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးကပ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေက သားရဲ့ တာဝန်ပေါ့နော်။ ဒီကိစ္စကို ကိုယ့်ဘာသာ ဖန်တီးမိတယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့က လက်တုံ့ပြန်ပြီး ဖခင်တော်ရဲ့ အဖိုးတန်သားကို သတ်ဖို့ လူသတ်သမား လွှတ်လာမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား။"
"ဒါဆိုရင်လည်း ငှားရမ်းခကို ပြန်တိုးလိုက်ပေါ့" ဟု ဧကရာဇ်ဝေ က အရေးမစိုက်သလို ပြန်ဖြေသည်။
ဝေယွီ သည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် 'ခြောက်' ပုံစံ ပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ ဒုတိယအကြိမ် ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပထမအကြိမ်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူအား သူ၏ ဉာဏ်ရည်ကို ချီးမွမ်းခြင်းဟု ယုံကြည်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဧကရာဇ်မှာ မသေချာတော့ပေ။
"မင်း ငါ့ကို စော်ကားနေတာလား" ဟု ဧကရာဇ်ဝေ က စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများမှာ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး! မဟုတ်ပါဘူး! သားကို အထင်မလွဲပါနဲ့ - အဲဒါက သားကို စွပ်စွဲဖို့ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုပါ!"
စော်ကားကြောင်း အထောက်အထား မတွေ့ရသဖြင့် ဧကရာဇ်ဝေ သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ အလုပ်ကို ပြန်လုပ်နေလိုက်သည်။ ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် အကြောင်းကို ဆက်လက် စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ထပ်မံတောင်းဆိုရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ်—
"မဖြစ်နိုင်ဘူး! အိပ်မက် မမက်နဲ့!" ဧကရာဇ်ဝေ သည် မော့မကြည့်ဘဲ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို လူတစ်ရာ ပေးထားပြီးပြီ။ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် တောင် အပြည့်အဝ ပြန်မဖြည့်နိုင်သေးဘူး၊ အခု မင်းက ထပ်လိုချင်ပြန်ပြီလား။ မင်း သူတို့ကို ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ပုန်ကန်မလို့လား။"
"ရှူး၊ ရှူး၊ ရှူး!" ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး အော်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ။ မကောင်းတဲ့စကားတွေပဲ! သားကို ကျိန်စာ မတိုက်ပါနဲ့! သား ပုန်ကန်မှာ မဟုတ်ဘူး! သားသာ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာရင်လည်း ဖခင်တော်လိုပဲ - မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ် စားပွဲခုံမှာ ပိတ်လှောင်ပြီး အလင်းရောင်မရှိတဲ့ ဘဝမျိုးနဲ့ နေရမှာပေါ့! ဘယ်သူက အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်ချင်မှာလဲ။ သားတော့ လုံးဝ မဖြစ်ချင်ဘူး!"
ဧကရာဇ်ဝေ: "..."
*မြင်လား? နောက်ဆုံးတော့ အမှန်တရား ထွက်လာပြီ။*
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရှုပ်ထွေးသည့် အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ဝေယွီ သည် အဆင်မပြေစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "အဲ... ဖခင်တော်၊ အရည်အချင်းရှိသူများ အစီအစဉ်နဲ့ ကျောင်းတော်အတွက် မြေနေရာကိစ္စကို ခဏဖယ်ထားလိုက်ကြရအောင်..."
သူသည် ဂျီစီရင်စု ဘုရင်ခံကိစ္စကို ပြောပြရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်ဝေ က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"နေဦး၊ 'ငွေနဲ့ မြေဝယ်မယ်' ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ငါက ဘယ်တုန်းက အဲဒါကို သဘောတူခဲ့လို့လဲ။"
"ဘာ!" ဝေယွီ သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်လိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "သားက ဒီအရည်အချင်းရှိသူများ အစီအစဉ်အတွက် ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေကို သုံးပြီး မနားမနေ ကြိုးစားပေးထားတာကို ဖခင်တော်က မြေဧက အနည်းငယ် ဝယ်ဖို့ ငွေနည်းနည်းတောင် မသုံးပေးနိုင်ဘူးလား?!"
ဧကရာဇ်ဝေ သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မြေဧက အနည်းငယ်...
သူ့အတွက်တော့ အဲဒါက "ငွေနည်းနည်း" ဟု မထင်ရပေ။