အမှန်တကယ်ပင် ယီရှစ်ဆန်း သည် အကြောင်းမှန်ကို သိရှိနေခဲ့သည်။
ကိစ္စရပ်ကို မနေ့ကဆီ ပြန်သွားကြည့်ကြရအောင်။
ယီရှစ်ဆန်း သည် ကင်းလှည့်ရန် ဆန္ဒပြုပြီးနောက် တောင်သူလယ်သမားများကို စစ်ဆေးအပြီးတွင် တောင်ခြေရှိ သက်ငယ်မိုးတဲအိမ်လေးဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ဟဲ့အန်း သည် တံခါးဝတွင် လူကြီးတစ်ဦးနှင့် အငြင်းပွားနေသည်ကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရသည်။
သာမန်လူများ ကြမ်းတမ်းသော လျှော်ထည်အဝတ်အစားများသာ ဝတ်ဆင်ကြသည့် ခေတ်ကာလတွင် ဟဲ့အန်း ၏ အပြာရောင်ပိုးထည်ဝတ်ရုံမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလွန်းနေသည်။ ယီရှစ်ဆန်း အနေဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း အဝတ်အစားကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမည်သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
ဟဲ့အန်း ထိုနေရာတွင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရှိနေခဲ့သည်ကို ယီရှစ်ဆန်း မသိရသော်လည်း တံခါးဝရှိ သူတို့၏အနေအထားအရ စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးခါနီး ပြန်ခွဲခွာတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ ဟဲ့အန်း က ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသော်လည်း လူကြီးကမူ သူ့ကို မလွှတ်ပေးလိုဘဲ စကားအပြန်အလှန် ဆက်ပြောရန် အတင်းဆွဲထားလေသည်။
ဤသို့ အပြန်အလှန် ဆွဲငင်နေကြခြင်းကြောင့် အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ယီရှစ်ဆန်း သည် သူတို့ပြောသည့်စကားများကို ကြားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
လူကြီးက တောင်းပန်စကားဆိုသည်မှာ— “ဟဲ့ယုံ၊ မသွားပါနဲ့ဦး! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မနက်ဖြန်ကျရင် ငါမြို့ထဲကို ဆေးသွားဝယ်ရမယ်။ မင်းပြောနေတဲ့ မင်းသားတို့၊ ဘာတို့ဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး!”
ဟဲ့ယုံ က ပြန်ပြောသည်မှာ— “အို... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခေါင်းမာနေရတာလဲ? အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား? အကယ်၍သာ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားက မင်းတို့နဲ့ အဲဒီကလေးတွေကို သိသွားရင် မင်းတို့ပဲ ဒုက္ခရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ကို လက်ခံထားတဲ့ ငါပါ တပါတည်း အရေးယူခံရမှာ! မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့ ကလေးတွေအတွက်နဲ့ ငါ့ကို အသေဆိုးနဲ့ သေခိုင်းမလို့လား?”
လူကြီးက အလျှော့မပေးဘဲ ပြောသည်မှာ— “ဒါပေမဲ့ အဲဒီကလေးက အသည်းအသန် ဖျားနေတာ။ ဆေးမဝယ်ပေးရင် သူသေမှာပဲ! သူ့ကို ကယ်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိနေတာကို ငါ့ကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေခိုင်းမလို့လား? မင်း သူတို့ကို ဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်ရှောက်လာတာပဲ— အသက်တစ်ခု ပျောက်ဆုံးသွားတာကို မင်း တကယ်ပဲ ကြည့်နေနိုင်မှာလား?”
ဟဲ့အန်း သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်မှာ— “ကောင်းပြီ။ ဆေးစာကို ရေးထားပေးခဲ့၊ ငါ တခြားလူကို ဆေးသွားဝယ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ မင်းနဲ့ အဲဒီကလေးတွေက တောင်ပေါ်မှာပဲ နေကြ၊ လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အပြင်ကို လုံးဝ မထွက်လာနဲ့။”
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ” ဟု လူကြီးက ပြန်ဖြေသည်။ “ဟဲ့ယုံ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ မင်းကို အကြွေးတင်သွားပြီ။ နောက်ကျရင်...”
“တော်ပါတော့။ အကြွေးတင်တယ်၊ မတင်ဘူးဆိုတာတွေ မပြောနဲ့တော့။ မင်း ငါ့ကို အကြွေးတင်တာ မနည်းတော့ဘူး မဟုတ်လား?”
ယီရှစ်ဆန်း သည် ဟဲ့အန်း သက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ “အရင်တုန်းက ငါ့ဝမ်းကွဲကြောင့်သာ မင်းကို လက်ခံပေးခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်း မင်း ဆေးပညာ နည်းနည်းပါးပါး သိထားလို့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါ တစ်သက်လုံး ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အဆုံးမှာတော့ ဒါတွေအားလုံးက ဂျီစီရင်စု ရဲ့ အဲဒီကျိန်စာသင့်တဲ့ ဘုရင်ခံကြောင့်ပဲ!”
သူသည် အစက သက်ပြင်းချနေရာမှ ရုတ်တရက် အသံကို မြှင့်တင်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သဖြင့် ယီရှစ်ဆန်း မှာ လန့်သွားရသည်။
ယီရှစ်ဆန်း သည် မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် မှ ခေါ်ယူထားသော ဒုက္ခသည် မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ပညာရေးကို များများစားစား မသင်ယူခဲ့ရသလို ဂျီစီရင်စု သည် ဘယ်နေရာမှန်းလည်း မသိချေ။ သို့သော် မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ၏ အဖွဲ့ဝင်ဟောင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအကြောင်းအရာနောက်ကွယ်တွင် အရေးကြီးသည့်အချက်တစ်ခုခု ရှိနေရမည်ကို သူ သိလိုက်သည်။
သူသည် ပိုမိုနားထောင်ချင်စိတ်ဖြင့် နားစွင့်လိုက်သော်လည်း လူကြီးက ဟဲ့အန်း ၏စကားကို ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ဂျီစီရင်စု အကြောင်း ပြောလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့! ငါ ဒီအကြောင်းတွေ ထပ်မပြောချင်တော့ဘူး၊ မင်းလည်း ထပ်မပြောပါနဲ့တော့။”
ယီရှစ်ဆန်း - *ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ? ဆက်ပြောလေ! သူတို့သာ ဆက်မပြောရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရှင်မင်းသားဆီကနေ အပြည့်အဝ အမှတ်ယူနိုင်မှာလဲ?*
သို့သော် အပြည့်အဝ အမှတ်ယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထိုနောက် ဟဲ့အန်း နှင့် လူကြီးတို့ လမ်းခွဲသွားကြသည်။ တစ်ဦးက ရွာဘက်သို့ ပြန်သွားပြီး နောက်တစ်ဦးက တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ ယီရှစ်ဆန်း သည် လူကြီးနောက်သို့ လိုက်သွားရာ သူသည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးကြောင်း တွေ့ရှိရပြီးမှ ထိုမိန်းကလေးမှာ လူကြီး၏ မြေးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
***
“...အရှင်မင်းသား၊ အဲဒါတွေကတော့ အကုန်ပါပဲ။ ဒီကျွန်တော်မျိုး အစီရင်ခံတာ ပြီးပါပြီ။”
ယီရှစ်ဆန်း စကားပြောပြီးချိန်တွင် မင်းသား၏ တုံ့ပြန်မှုကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အတွေးထဲ နစ်မြုပ်နေသည်။ “ဂျီစီရင်စု? အဲဒီနေရာက... ဂျီကျိုးထဲမှာ ရှိတာ မဟုတ်လား?”
သူသည် ယခင်က ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ယီကျိုး နှင့် ဂျီကျိုးတို့၏ ယွန်းထည်နှင့် သကြားထုတ်လုပ်မှုအကြောင်း ဆွေးနွေးဖူးသဖြင့် ထိုဒေသကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထိုလူကြီးသည် ဟဲ့အန်း ၏ ဝမ်းကွဲတော်စပ်သူ ဖြစ်ရမည်။ အဘိုးနှင့် မြေး—သူတို့ကို ဂျီစီရင်စု မှ ဂျီကျိုးအထိ ထွက်ပြေးရအောင် ဘာက အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့သလဲ? ပြီးတော့ ဟဲ့အန်း ကလည်း ဘုရင်ခံကို အဲဒီလောက်ထိ ရက်ရက်စက်စက် ကျိန်ဆဲနေတာကို ကြည့်ရင် ဘုရင်ခံက သူတို့ကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်ခဲ့တာ သေချာသည်။
ဝေယွီ ၏ သိလိုစိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် နိုးကြားလာသည်။ အချိန်မဆိုင်းဘဲ သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်မှာ— “သွား၊ လူအနည်းငယ် ခေါ်သွားပြီး အဲဒီလူကြီးကို တောင်ပေါ်ကနေ ခေါ်လာခဲ့။ သူနဲ့ ဟဲ့အန်း တို့ ဘာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်။”
သူသည် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို အဆုံးမသိရဘဲ ကြားရခြင်းကို မုန်းတီးသည်။ အခု သူသည် အာဏာနှင့် သြဇာရှိနေပြီဖြစ်ရာ မပြီးဆုံးသေးသော ဇာတ်လမ်းကြောင့် စိတ်ကူးယဉ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် “အမိုးပေါ်က လူကြီးလူကောင်း” သည် မနက်ခင်းမျက်နှာသစ်ပြီး အစီရင်ခံရန် ပြင်ဆင်နေချိန်၌ ဖန်းရှန်း သည် အရှင်မင်းသား သူ့ကို မလိုအပ်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ တစ်ညလုံး အလကားနေရင်း ပင်ပန်းခဲ့ရသဖြင့် ဖန်းရှန်း သည် ခါးကြားရှိ ဓားကို တိတ်တဆိတ် ကိုင်တွယ်ရင်း အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။
*အောက်လက်ငယ်သားတွေ ဒီလောက်ထိ စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းနေတာက ကောင်းတဲ့အရာလား၊ ဆိုးတဲ့အရာလား? ငါ ယီရှစ်ဆန်း ကို ထိုးကြိတ်လိုက်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အရှင်မင်းသားရဲ့ အကြံပေးချက်အတိုင်း ပညာဆက်သင်ရမလား? ထားပါတော့။ ယီရှစ်ဆန်း ကိုပဲ သွားထိုးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။*
***
ဝေယွီ သည် ခန်းမဆောင်တွင် ထိုင်နေသည်။ ယီရှစ်ဆန်း လူကြီးကို ခေါ်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရင်း ဖန်းရှန်း ကို ဟဲ့အန်း အား ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဟဲ့အန်း သည် ဆေးဝယ်ရန် လူကို စေလွှတ်ပြီးစသာ ရှိသေးရာ ဝေးဝေးမရောက်သေးခင် အစောင့်တပ်သား ဖန်းရှန်း နှင့် တွေ့လိုက်ရသည်။ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားက ဆင့်ခေါ်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဖန်းရှန်း ထံမှ သတင်းအချက်အလက်ကို ပရိယာယ်ဖြင့် မေးမြန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း အစောင့်မှာ တစ်ခွန်းမှ မဟဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဖန်းရှန်း ၏ တည်ကြည်သော သဘောထားကြောင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသော ဟဲ့အန်း မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်ကြားသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များကို တွေးမိပြီး သေလုမတတ် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ခန်းမဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ ဝေယွီ မပြောခင်ကပင် သူသည် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“အရှင်မင်းသား၊ ကျေးဇူးပြု၍ ကျွန်တော်မျိုးကို ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ!” ဟဲ့အန်း က တောင်းပန်သည်။ “ရွာမှာရှိတဲ့ ကလေးတွေကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လက်ခံထားတာ ကျွန်တော်မျိုးပါ။ သူတို့ သနားစရာကောင်းလို့ အရှင်မင်းသားရဲ့ စပါးတွေကို သူတို့အတွက် သုံးမိတာ ကျွန်တော်မျိုး အမှားပါ။ အရာအားလုံးက ကျွန်တော်မျိုးအမှားပါပဲ။ အရှင်မင်းသားကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်— ကလေးတွေကိုတော့ ချမ်းသာပေးတော်မူပါ!”
ဝေယွီ : …
*ချွတ်။*
သူသည် လျှာသံတစ်ချက် ထွက်လိုက်ပြီး ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြင်လိုက်သည်။ တုန်ရီနေသော စားပွဲတင်အရာရှိကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုဝဝဖိုင့်ဖိုင့်လူမှာ အတော်လေး လည်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ ပါးစပ်ကသာ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်နေသော်လည်း ကလေးတွေကို ဒိုင်းကာအဖြစ် သုံးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဂုဏ်သတင်းကို အလွန်ဂရုစိုက်သည့် အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးဆိုလျှင် ဤစကားကို ကြားရပါက စိတ်ပျော့သွားနိုင်သည်။
ဝေယွီ က ပြောသည်မှာ— “တော်ပြီ။ အခုချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်ထား။ ငါ မင်းကို အပြစ်ပေးမယ်လို့ မပြောသေးဘူး။ ကလေးတွေအကြောင်းကို ခဏဖယ်ထား— မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲတော်စပ်သူကြောင့် မင်း လက်ခံထားတဲ့ အဘိုးနဲ့ မြေးအကြောင်းကကော? မင်း အဲဒီအကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မဟဘူးနော်?”
ဟဲ့အန်း သည် ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲသွားသည်။
ဝေယွီ သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းက တော်တော် လည်တာပဲ။ မင်း တကယ်ပဲ သနားကြင်နာတတ်တာလား၊ မဟုတ်ဘူးလားဆိုတာကိုတော့ ငါ အပြစ်မပေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့...”
ဝေယွီ သည် စကားလုံးကို ဆွဲငင်ပြောလိုက်ပြီး ဟဲ့အန်း က အလိုလို မော့ကြည့်လာသောအခါ အသံကို အေးစက်စွာ လျှော့ချလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့၊ အဲဒီအဘိုးနဲ့ သူ့မြေးအကြောင်းကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ရှင်းပြချက် မပေးနိုင်ဘူး၊ တခြားတစ်ခုခုကို ထပ်ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ မအပြစ်တင်နဲ့။ ပြော!”
ယခင်က နူးညံ့ရာမှ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည့် အနေအထား၊ ပြီးတော့ အစောင့်တပ်သား ဖန်းရှန်း က ဓားကို လက်ဖြင့် ကိုင်ထားလျက် ဘေးတွင် ရပ်နေခြင်းတို့ကြောင့် ဟဲ့အန်း မှာ ပရိယာယ်ဆင်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။ မင်းသားကို လှည့်စားမိပါက ရလာမည့် အကျိုးဆက်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ယီရှစ်ဆန်း သည် အဘိုးအိုကို ခေါ်ဆောင်လာဆဲဖြစ်သောအချိန်တွင် သူသိသမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။