ဝေယွီ သည် စားသောက်ဆိုင်မန်နေဂျာဟဲ့အန်းက အိမ်တော်နောက်ဘက် တောင်ခြေတွင် သူတောင်းစားကလေးငယ်များကို ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ထားကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“မင်းသေချာရဲ့လား၊ အဲဒီကလေးတွေကို ခေါ်ထားတာ တကယ်ပဲ စားသောက်ဆိုင်မန်နေဂျာဟဲ့အန်းလား”
အမြဲတမ်း ပိုးထည်ကောင်းကောင်းများ ဝတ်ဆင်ကာ ဝဝကစ်ကစ်နှင့် ပုံစံရှိသည့် လူတစ်ယောက်က ထိုကဲ့သို့ ပရဟိတစိတ်မျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေသဖြင့် ဝေယွီ က ယီရှစ်ဆန်း ကို ထပ်မံအတည်ပြု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ယီရှစ်ဆန်း က အလေးအနက် ပြန်ဖြေသည်။ “ဒီကျွန်တော်မျိုး သေချာပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အနီးနားမှာ ကပ်နေပြီး အတော်ကြာအောင် နားထောင်ခဲ့တာပါ။ ကလေးတွေ ပြောနေတာကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရပါတယ်။ သူတို့က စားသောက်ဆိုင်မန်နေဂျာဟဲ့အန်းရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် အရမ်းကို စိုးရိမ်နေကြတာပါ”
ဝေယွီ က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီချလိုက်ပြီး ဗိုက်ပေါ်တွင် လက်ပိုက်ကာ မယုံနိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် လျှာသပ်လိုက်သည်။ “တကယ်ပါပဲ၊ လူကို အပြင်ပန်းကြည့်ပြီး အကဲမဖြတ်သင့်သလို၊ ပုံးတစ်ပုံးနဲ့ ပင်လယ်ကို တိုင်းတာလို့ မရဘူးဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာပဲ။ တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စပဲ”
ဝေယွီ က စားသောက်ဆိုင်မန်နေဂျာဟဲ့အန်းနှင့် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်က ထိုသူကို လောဘကြီးသူတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဝေယွီ ၏ မင်းသားဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရချိန်၌ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်ရသောအခါတွင်လည်း အချိန်အခါကို ကြည့်၍ လျှာအရသာခံတတ်သူဟု သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် အိမ်တော်ကိစ္စရပ်များနှင့်ပတ်သက်၍ စိတ်အေးလက်အေးနှင့် ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝေယွီ တစ်ယောက် မိမိ၏ အကဲဖြတ်မှုအပေါ် စတင်သံသယဝင်လာသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ယီရှစ်ဆန်း ၏ အစီရင်ခံစာကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ထိုသူ၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို စတင်နားလည်လာတော့သည်။
မိမိ၏ ပြောင်းလဲနေသော အတွေးများကို ပြန်ပြောင်းတွေးရင်း ဝေယွီ သည် မိမိကိုယ်ကို အပေါ်ယံသာ မြင်တတ်သည်ဟု ဝန်ခံလိုက်သည်။ တစ်ဖက်သတ် အမြင်နှင့် ခဏတာတွေ့ဆုံရုံမျှဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို မည်သို့လျှင် အပြီးသတ် သတ်မှတ်နိုင်ပါ့မလဲ။
*ဒါတွေက ဘာတွေလဲ* ဟု သူတွေးမိသည်။ *ဒါတွေက အလကားဇာတ်လမ်းတွေ၊ ရုပ်သံဒရာမာတွေ အကြည့်များပြီး ဦးနှောက်တွေ ပျက်စီးကုန်တာပဲ!*
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒရာမာတွေ လျှော့ကြည့်ချိန်တန်ပြီဟု သူထင်သည်။ အဲဒီအစား ကာတွန်းဇာတ်လမ်းတွေဘက်ကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်သည်။ ဒီနေ့ကစပြီး စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပေးတဲ့ သူရဲကောင်းဇာတ်လမ်းကောင်းတွေကို ရှာကြည့်ရမည်!
“ဟူး… ဒါပေမဲ့ ငါနားမလည်နိုင်သေးဘူး!”
ဝေယွီ က ရုတ်တရက် စားပွဲကို လက်သီးနှင့် ထုလိုက်သည်။ ဖန်းရှန်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။ “ပြောစမ်းပါဦး၊ ငါက လူမဆန်တဲ့ပုံစံမျိုး ပေါက်နေလို့လား။ ငါက တကယ်ပဲ အပြစ်မဲ့ပြီး ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ တောင်သူတွေကို အရာရှိတွေရှေ့ ဆွဲခေါ်သွားမယ့်လူ ဒါမှမဟုတ် အတင်းအဓမ္မ ခိုင်းစားမယ့်လူမျိုးလို့ ထင်နေတာလား။ ခုနကပဲ ကလေးတွေကို နွေးထွေးအောင်လို့ အစောင့်တွေကို သူတို့အင်္ကျီတွေ ချွတ်ပေးခိုင်းလိုက်တာလေ! အဲဒါကို သူတို့ မမြင်လိုက်ဘူးလား”
ဖန်းရှန်း က သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုး မြင်မမြင်ဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ တောင်သူတွေ ကိုယ်တိုင် မြင်ဖို့ပဲ လိုတာပါ”
ဝေယွီ ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရသည်။ မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လက်အောက်ငယ်သားများသည် မိမိမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း စဉ်းစားဉာဏ်ရှိသူများ မဟုတ်ကြောင်း သူသဘောပေါက်လိုက်သည်။ *သူတို့က အနည်းဆုံးတော့ ငါ့စိတ်ကြိုက် လိုက်လျောပြီး ချော့မော့စကားလေး ဘာလေး မပြောနိုင်ကြဘူးလား* သူသည် နန်းတော်ထဲက လျှာအရသာခံတတ်သူများကို သတိရသွားသည်။
အခွင့်အရေးတိုင်းကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်တတ်သည့် မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော ယီရှစ်ဆန်း သည် ဖန်းရှန်း ၏ ပွင့်လင်းလွန်းမှုအပေါ် မင်းသား မကျေနပ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အခွင့်အရေးယူလိုက်သည်။
“မင်းသား၊ ဒီကျွန်တော်မျိုးကို အဲဒီနေရာကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားပြီး မင်းသားအတွက် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးဖို့ ခွင့်ပြုပေးပါ”
“ဝါး၊ အားရစရာပဲ! အရမ်းကို အားရစရာကောင်းတယ်!” ဝေယွီ က ယီရှစ်ဆန်း ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဖန်းရှန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ့ရဲ့ သဘောထားကို ကြည့်၊ ပြီးတော့ မင်းကိုယ်မင်း ပြန်ကြည့်! နည်းနည်းလောက် မသင်ယူနိုင်ဘူးလား။ ဒါမျိုးကိုမှ သခင်ကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ လက်အောက်ငယ်သားကောင်းလို့ ခေါ်တာ!”
ဖန်းရှန်း သည် မလှုပ်မယှက်ပင် ရှိနေသည်။
*ထားလိုက်ပါတော့၊* ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ *ဒီလို သစ်တုံးလိုလူမျိုးကို ပြုပြင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ လူသစ်တစ်ယောက်ကိုပဲ ပြုစုပျိုးထောင်တာ ပိုကောင်းမယ်။*
ဝေယွီ သည် ယီရှစ်ဆန်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ ကြင်နာသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက တော်သားပဲ။ မင်းနာမည်က ဘာလဲ။ ငါမှတ်ထားရမယ်”
ယီရှစ်ဆန်း က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ကျောကို ဆန့်လိုက်ပြီး “မင်းသားကို လျှောက်တင်အပ်ပါတယ်၊ ဒီကျွန်တော်မျိုးမှာ နာမည်မရှိပါဘူး။ မင်းသားသာ နာမည်ပေးတော်မူပါ” ဟု ပြောသည်။
“အာ? နာမည်မရှိဘူးလား။ ဒါဆို တခြားသူတွေက မင်းကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ” ဝေယွီ က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်လျက် မေးလိုက်သည်။
“အရင်ကတော့ ကျွန်တော်တို့မှာ အဆင့်တွေပဲ ရှိပါတယ်” ယီရှစ်ဆန်း က ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော်က ယီအဖွဲ့ထဲက နံပါတ် ၁၃ ဖြစ်တဲ့အတွက် လူတွေက ယီရှစ်ဆန်း လို့ ခေါ်ကြပါတယ်”
*မိုက်တယ်။*
ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူသည် ယခင်က တပ်မှူး Huo Tingyu ကိုသာ သိပြီး မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် တို့၏ ဓလေ့စရိုက်ကို အမှန်တကယ် နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူတို့အချင်းချင်း အဆင့်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်နေကြသည်ကို ကြားရသည်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။
*ယီရှစ်ဆန်း… ရှစ်ဆန်း… ရှောင်ရှစ်ဆန်းလန်!* (ဆယ့်သုံးမြောက် လူငယ်လေး)။
“ငါရပြီ!” ဝေယွီ က လက်သီးကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ကာ အစောင့်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဒီကစပြီး မင်းကို ရှောင်ရှစ်ဆန်းလန်လို့ ခေါ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”
ဖန်းရှန်း: “…”
ယီရှစ်ဆန်း: “မဖြစ်ပါဘူး!”
*နဝမမင်းသား ဟာ အလွန်ဉာဏ်ပညာကြီးပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ပြောကြတာ မဟုတ်ဘူးလား* ယီရှစ်ဆန်း တွေးမိသည်။ *ဘာလို့ သူပေးတဲ့နာမည်က ‘ယီရှစ်ဆန်း’ ထက်တောင် ပိုဆိုးနေရတာလဲ။*
—
နာမည်ကို ချက်ချင်း ငြင်းပယ်ကာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည့် ယီရှစ်ဆန်း ကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။
“ဖန်းရှန်း၊ ဘာလို့ ငါ့ကို သူကြည့်ရတာ အရမ်းကို အထီးကျန်ပြီး မကျေနပ်ချက်တွေ ပြည့်နေတဲ့ပုံပေါက်နေတာလဲ။ ‘ရှောင်ရှစ်ဆန်းလန်’ ဆိုတာ မကောင်းဘူးလား။ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ နာမည်ပဲဟာ”
ဖန်းရှန်း: “…မင်းသား စိတ်တိုင်းကျရင် ပြီးတာပါပဲ”
လောကကြီးတွင် မိမိနှင့် စိတ်တူကိုယ်တူမရှိသည်ကို သက်ပြင်းချရင်း ဝေယွီ သည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ နောက်ဖေးဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဖန်းရှန်း၊ မင်းရဲ့ မင်းသားက အခု အရမ်းကို စိတ်ညစ်နေရတယ်။ ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငါ့ကို နားလည်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ ငါဘာလုပ်ရမလဲ။ မင်း အဆင်ပြေအောင် ပြောတတ်အောင် သင်ပေးမယ့် ဆရာတစ်ယောက်လောက် ရှာရမလား”
“…”
“ဒါပေမဲ့ ယီရှစ်ဆန်း ကတော့ တော်တော်အဆင်ပြေတယ်။ နောင်ကျရင် သူ့ကို ငါ့အနားမှာ တိုက်ရိုက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ပြောင်းပေးလိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့၊ မင်းသား”
“တောက်၊ မင်းက တကယ်ကို ပျင်းဖို့ကောင်းတာပဲ သိလား။ ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီည အမိုးပေါ်က ‘ဂုဏ်သရေရှိလူကြီး’ လိုမျိုး သွားလုပ်ပြီး စားသောက်ဆိုင်မန်နေဂျာဟဲ့အန်းမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိလဲဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်”
“…မင်းသား၊ ဒီလိုမျိုး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လုပ်ရမယ့်ကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနိုင်ရတာလဲခင်ဗျာ”
“သွား၊ သွား၊ သွား—မသိသင့်တဲ့အရာတွေကို မမေးနဲ့!”
—
ထိုညတွင် ဖန်းရှန်း သည် “အမိုးပေါ်က ဂုဏ်သရေရှိလူကြီး” အဖြစ် တကယ်လုပ်ဆောင်ခဲ့သလားဆိုသည်ကို မနက်အထိ ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ခဲ့သည့် ဝေယွီ က လုံးဝ မသိချေ။
သူ မနက်စောစော ထလိုက်သည့်အခါ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသည့် ယီရှစ်ဆန်း ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝေယွီ သည် ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေရင်း လူသူကင်းမဲ့နေသည့် ဝင်းထဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ မင်းတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာလဲ။ ကျန်တဲ့လူတွေကရော ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ”
ယီရှစ်ဆန်း က ရုပ်တည်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “မင်းသားကို လျှောက်တင်အပ်ပါတယ်၊ အရှင် ဖန်းရှန်း မနေ့ညက ပြန်မလာပါဘူး။ အစောင့်တွေကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံး စာရင်းစစ်နေကြပါတယ်”
ဝေယွီ သည် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဖန်းရှန်း တစ်ညလုံး ပြန်မလာတာဆိုတော့ မင်းက တံခါးဝမှာ တစ်ညလုံး စောင့်နေခဲ့တာလား”
ယီရှစ်ဆန်း က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ မင်းသား”
ဝေယွီ: “…”
*ဘာလို့ အဲဒီအပြုံးက အရွဲ့တိုက်သလို ဖြစ်နေရတာလဲ။*
ထိုမေးခွန်းကို ဘေးဖယ်ထားကာ ဝေယွီ သည် ကိုယ်လက်ဆန့်လိုက်ပြီး ယီရှစ်ဆန်း က ကင်းလှည့်ရင်း ဘာတွေတွေ့ခဲ့လဲဟု မေးလိုက်သည်။
“မင်းသားကို လျှောက်တင်အပ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုး မနေ့က စာရင်းကောက်တာ ပြီးပါပြီ။ အိမ်တော်မှာ ငှားရမ်းနေထိုင်သူ အိမ်ထောင်စု (၃၇) စု ရှိပါတယ်။ အဲဒီထဲက (၃၄) စုက အနောက်ဘက်ခြမ်းမှာ နေကြပါတယ်။ ကျန်တဲ့ (၃) စုကတော့—တစ်အိမ်ထောင်က ငါးကန်နဲ့ ဘဲခြံကို အရှေ့ဘက်မှာ စောင့်ကြည့်ပေးနေပါတယ်၊ တစ်အိမ်က ကြက်ခြံအနီးမှာ နေတဲ့ မုဆိုးဖိုတစ်ယောက်၊ နောက်ဆုံးတစ်အိမ်ကတော့ တောင်ခြေမှာ နေတဲ့ အဘိုးနဲ့ မြေးတစ်ယောက်ပါ”
အဘိုးနှင့် မြေးအကြောင်း ပြောရင်း ယီရှစ်ဆန်း က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ “အဲဒီအဘိုးအိုက အရင်က တောင်ပေါ်က ကလေးတွေကို ကုသပေးခဲ့တဲ့သူပါ။ သူ့မြေးမလေးကတော့ သစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းနေပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ကို အရာရှိတွေဆီ တိုင်မယ်ဆိုပြီး ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ကလေးမလေးပါပဲ”
*အာ၊ ဒီလိုကိုး။*
ဝေယွီ သည် အဖြစ်အပျက်များကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုးနှင့်မြေးအပေါ် အာရုံစိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ အဲဒီအဘိုးအိုက တောင်ခြေမှာပဲ နေနေတာလဲ။ ဆေးမြစ်ရှာရ လွယ်အောင်လို့လား။ သူက လယ်မလုပ်ဘူးလား။ သူက အိမ်လခကို ဘယ်လိုပေးလဲ… တစ်ခုခု အထူးအကြောင်းရင်းများ ရှိနေမလား”
မေးခွန်းများ များပြားနေသဖြင့် ဝေယွီ သည် ယီရှစ်ဆန်း ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ပြောပြလိုက်စမ်းပါ။ မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ မင်း အဖြေကို သိပြီးသား ဖြစ်နေရမယ်”