**အခန်း (၇၀)**
ပို့ချချိန်မှာ တစ်နာရီသာ ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် မိမိတပည့်များကို ဂရုစိုက်တတ်သူဖြစ်ပြီး သင်ခန်းစာကို အချိန်ဆွဲ၍ ပို့ချလေ့မရှိပေ။
သင်ကြားစရာရှိသည်တို့ကို သင်ကြားပြီးစီးကာ ပုံစံခွက်များကိုလည်း စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားပေးထားပြီးဖြစ်သည်။ စာရင်းအင်းထဲရှိ ဂဏန်းများကို မရင်းနှီးသူများအတွက်မူ ထိုပုံစံခွက်အတိုင်း လိုက်လံဖြည့်စွက်ရုံသာဖြစ်သည်။ ဝေယွီ အနေဖြင့် ထပ်မံသင်ကြားပေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။
အစောင့်များအနေဖြင့် ပထမဆုံး သို့မဟုတ် ဒုတိယအကြိမ် ရေးသားသည့်အခါတွင် လုပ်ငန်းစဉ်ကို မရင်းနှီးသေးခြင်းမှာ ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ပင်။ သို့သော် အလေ့အကျင့်ရသွားလျှင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်။ စာရင်းအင်းစာအုပ်နှင့်ပတ်သက်သည့် တာဝန်မှာ သူတို့ရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေပြီး လူရှစ်ယောက်ဖြင့် ဝိုင်းဝန်းလုပ်ဆောင်နေကြသဖြင့် နှစ်ရက်အတွင်း ရလဒ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု ဝေယွီ မျှော်လင့်ထားသည်။
ဝေယွီ သည် သူ၏နေရာတွင် ထိုင်လျက် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံချင်းသောက်ရင်း စာရင်းအင်းစာအုပ်များကြောင့် ခေါင်းကုတ်နေကြသော အစောင့်များကို ကြည့်နေသည်။ သူတို့၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ်နှင့် အလေးအနက် ဆွေးနွေးနေသံများကို နားထောင်ရင်း စိတ်ကျေနပ်မှု အပြည့်အဝရရှိနေသည်။
*မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သင့်တာပေါ့။*
တိုးတက်မှုရှိလာဖို့အတွက် ဆွေးနွေးမှုများ ရှိရမည်။ မကြာမီပင် ဤအစောင့်များ၏ သင်္ချာစွမ်းရည်မှာ မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်၏ အဆင့်အတန်းအထိ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် စာရင်းအင်းများကို လွတ်လပ်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်မည့်နေ့ကို သူမျှော်လင့်နေသည်။
***
အစောင့်များ စာရင်းအင်းများဖြင့် ရုန်းကန်နေကြစဉ်တွင် အစောင့် ယီရှစ်ဆန်း မှာမူ အိမ်တော်၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ တောင်ကုန်းပေါ်မှ သစ်ပင်တစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသည်။
ယီရှစ်ဆန်း သည် ယခင်က ထွက်ပြေးသွားသော လယ်သမားများကို လိုက်လံရှာဖွေရန် ဖန်းရှန်း စေလွှတ်ခဲ့သည့် အစောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်က မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ နန်းတွင်းအစောင့်အဖြစ် ပြောင်းရွှေ့ခံထားရသည်။ အင်အားကြီးမားလှသော မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် မှ ရိုးရိုးနန်းတွင်းအစောင့်အဖြစ် ပြောင်းရွှေ့ရခြင်းမှာ ရာထူးလျှော့ခံရသယောင် ထင်ရသော်လည်း သူ၏အမြင်တွင်မူ အရေးမကြီးပေ။
ယီရှစ်ဆန်း သည် ပစ္စည်းဥစ္စာကို မက်မောသူမဟုတ်။ သူသည် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ မည်သူ့နောက်သို့ လိုက်ရသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒမှာ သင့်လျော်သော အမည်နာမတစ်ခု ရရှိရန်သာဖြစ်သည်။
"ယီရှစ်ဆန်း" ဆိုသည်မှာ သူ၏အမည်အစစ်မဟုတ်၊ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် အတွင်းရှိ သူ၏ရာထူးသာဖြစ်သည်။ အင်အားတစ်ထောင်ရှိသည့်အထဲတွင် တပ်မှူး၊ ဒုတပ်မှူးနှင့် တပ်ခွဲမှူးများသာလျှင် အမည်အစစ်ရှိကြပြီး ကျန်သူအားလုံးမှာ ရာထူးအမည်ဖြင့်သာ ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ အစောင့်တစ်ထောင်ကို ကောင်းကင်အစီအရင်အတိုင်း အဖွဲ့ဆယ်ဖွဲ့ ခွဲထားသည်။ အင်အားအကြီးဆုံးအဖွဲ့မှာ "ကျား" ဖြစ်ပြီး အားအနည်းဆုံးမှာ "ဂွေ" ဖြစ်သည်။ အင်အားအကြီးဆုံးပုဂ္ဂိုလ်မှာ "ကျား-၁" ဖြစ်ပြီး အားအနည်းဆုံးမှာ "ဂွေ-ကိုးဆယ့်ကိုး" ဖြစ်သည်။
ဤရာထူးများမှာ အမြဲတမ်းမဟုတ်ဘဲ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် သည် နှစ်စဉ် ရာထူးအမည်များကို ပြန်လည်သတ်မှတ်ရန် အတွင်းပိုင်းပြိုင်ပွဲများ ကျင်းပလေ့ရှိသည်။ ယီရှစ်ဆန်း သည် သုံးနှစ်ဆက်တိုက် "ယီရှစ်ဆန်း" ဟူသော ရာထူးတွင်သာ ပိတ်မိနေသဖြင့် စိတ်ပျက်နေသည်။ သူ၏ တပ်ခွဲမှူးကပင် ယီရှစ်ဆန်း အနေဖြင့် ထူးခြားမှုမရှိလွန်းသဖြင့် "မျက်နှာမှတ်မိရခက်သည့်ရောဂါကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုသပေးလိုက်သလိုပဲ" ဟု နောက်ပြောင်ပြောဆိုဖူးသည်။
"ကျား" အဖွဲ့သို့ တက်လှမ်းရန် သူ၏အိပ်မက်မှာ လက်လှမ်းမမီနိုင်တော့သော်လည်း သာမန်အမည်တစ်ခု ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ကိုမူ သူတွယ်ကပ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းမွန်ပြီး ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကို စိတ်ကျေနပ်မှုပေးနိုင်ပါက အမည်ကောင်းတစ်ခု ပေးအပ်မည့်ဂုဏ်ပြုမှုကို ရရှိနိုင်ကြောင်း ဖန်းရှန်း က ကတိပေးထားသည်။
ယခုတွင်မူ ယီရှစ်ဆန်း အတွက် ရွှေရောင်အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
လယ်သမားအနည်းငယ်ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ခြင်းမှာ လွယ်ကူသော တာဝန်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် လယ်သမားများကို တောင်ကုန်းတစ်ခုဆီသို့ လိုက်လာခဲ့ပြီး ကျဉ်းမြောင်းသောလမ်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ လူနေထိုင်ကြောင်း ထင်ရှားသည့် ဂူဝတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူသည် ဂူဝတွင် ချထားသော ဝါးခြင်းတောင်းများနှင့် ထင်းစည်းများကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်ကွင်းပြီး လယ်သမားများ ဂူထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ဂူထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန်မှာ ခက်ခဲသည်—အကယ်၍ ဂူက နက်ရှိုင်းနေပါက သူလိုက်ဝင်နိုင်သော်လည်း တိမ်နေပါက သူမိသွားနိုင်ခြေရှိသည်။ သူတွန့်ဆုတ်နေစဉ် ဂူအတွင်းမှ စကားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဦးနီယူး၊ ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ ထွက်သွားကြရင် ကောင်းမွန်မလား။ မင်းသားသာ သိသွားရင် အိမ်ထိန်းဟဲ့က အပြစ်ပေးခံရတော့မှာပဲ!"
"ဟုတ်တယ်၊ အိမ်ထိန်းဟဲ့က ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုစိုက်ပြီး အစာကျွေးထားတာ။ ကျွန်တော်တို့ကြောင့် သူ အပြစ်ပေးခံရတာကို မကြည့်ရက်ဘူး။"
"ရှီတို၊ ကျူစီ၊ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းကြစမ်း။ မြန်မြန် ထွက်သွားကြရအောင်..."
လယ်သမားသုံးယောက်ထဲမှ နှစ်ယောက်သာ ထွက်လာပြီး သူတို့နောက်တွင် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကလေးခြောက်ယောက် ပါလာသည်။ အကြီးဆုံးမှာ အသက် (၁၃) သို့မဟုတ် (၁၄) နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး ကိုယ်နှင့်မမျှသော အဝတ်ဟောင်းများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အငယ်ဆုံးမှာ (၅) နှစ် သို့မဟုတ် (၆) နှစ်အရွယ် ကောင်လေးဖြစ်ပြီး အရွက်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ထိုမိန်းကလေး၏ လက်ကို ဆွဲထားသည်။ ကျန်သူများမှာလည်း ထိုနည်းတူ အရွက်ဖြင့် ရက်လုပ်ထားသည့် အဝတ်များကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
အရပ်ရှည်သော လယ်သမားက ခေါင်းခါယမ်းကာ အကြီးဆုံးမိန်းကလေးကို ပြောသည်။ "ဘစ်ဟွာ၊ ငါတို့ မင်းတို့ကို တောင်အောက်ကို အခုချက်ချင်း မဆင်းဖို့ ပြောတာ။ ဒီမြေက ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားရဲ့ ပိုင်နက်ထဲမှာ ရှိတယ်။ မင်းတို့က အိမ်တော်ကမဟုတ်တော့ မင်းသားရဲ့လူတွေ တွေ့သွားရင် မကောင်းဘူး။ သူတို့က မင်းတို့ကို အစိုးရအရာရှိတွေဆီ ပို့တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် စာချုပ်ချုပ်ခိုင်းပြီး ရောင်းစားတာမျိုး လုပ်လိမ့်မယ်။"
အရပ်ပုသောသူက "ဟုတ်တယ်၊ ဒီတောင်ပေါ်မှာ ဘာမှလည်း မရှိပါဘူး။ ငါတို့ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ ဒီကို မလာဘူး။ မင်းတို့ တောင်အောက်ကို မသွားသရွေ့ မင်းသားရဲ့လူတွေက မင်းတို့ကို မတွေ့နိုင်ပါဘူး။" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
အရိပ်ထဲမှ နားထောင်နေသော ယီရှစ်ဆန်း မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဘစ်ဟွာက စိုးရိမ်စွာဖြင့် "ဒါပေမဲ့ အိမ်ထိန်းဟဲ့ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု မေးသည်။
"အိမ်ထိန်းဟဲ့က အဆင်ပြေမှာပါ။" ဟု အရပ်ရှည်သောသူက ပြောသည်။ "သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ အိမ်တော်ကိုလည်း ကြိုးစားပမ်းစား စီမံခန့်ခွဲနေတာ။ မင်းသားက စာရင်းစစ်ဖို့ ရောက်လာတာလေ။ မင်းသားက မျက်စိမကန်းဘူး၊ စိတ်နှလုံးမခက်ထန်ဘူးဆိုရင် သူ အိမ်ထိန်းဟဲ့ကို အစားထိုးမှာမဟုတ်သလို အပြစ်ပေးမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။"
အရပ်ပုသောသူက "ဟုတ်တာပေါ့၊ ဒါကလည်း မင်းတို့ကို မင်းသားရဲ့လူတွေ မတွေ့မှသာ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ထပ်ပြောသည်။
ကလေးများက တောင်အောက်က အခြေအနေနှင့် အိမ်ထိန်းဟဲ့၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအကြောင်းကို ဆက်လက်မေးမြန်းနေကြပြီး ထိုလူနှစ်ယောက်ကလည်း စိတ်ရှည်စွာ နှစ်သိမ့်ပေးနေကြသည်။
ယီရှစ်ဆန်း သည် ခေါင်းကိုစောင်းကာ ဘာအမူအရာမှမရှိဘဲ ကြည့်နေသည်။ ဤလူများသည် အစောပိုင်းက လျှို့ဝှက်လွန်းလှသဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ မကောင်းမှုလုပ်နေသည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း အိမ်ထိန်းဟဲ့က အိမ်တော်သို့ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့များကို ခေါ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်နေသည်။
*ချွတ်။*
သူတို့က ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ အပြစ်ပေးမှုကို ကြောက်နေကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်အဖြစ် ရောင်းစားခံရမှာကို စိုးရိမ်နေကြတာလား။ ဤအကြောင်းကို မင်းသားထံ တိုင်ကြားစရာပင် မလိုဘဲ ယီရှစ်ဆန်း အနေဖြင့် မင်းသား၏ တုံ့ပြန်ပုံကို ကြိုသိနေသည်။ ထိုသူတို့ ထင်ထားသလို ပြင်းထန်သော အပြစ်ပေးမှုမျိုး ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။
ယီရှစ်ဆန်း သည် နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထပ်နားထောင်လိုက်ရာ အခြားလယ်သမားတစ်ယောက်က ဂူထဲတွင် ဖျားနာနေသော ကလေးတစ်ယောက်ကို ဆေးကုသပေးနေပြီး အလွန်ဂရုတစိုက်ဖြင့် ဆေးလဲပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယီရှစ်ဆန်း အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ *ဒီအိမ်တော်က လယ်သမားတွေထဲမှာ ဆေးကုတတ်တဲ့သူ ရှိနေတာလား။ ဒါ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲ! ဆရာဝန်တစ်ယောက်က ဘာလို့ လယ်သမား ဖြစ်နေရတာလဲ။ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံထားရတာလား။*
သူ အခြေအနေကို နားမလည်သော်လည်း အခြားထူးခြားသည့်အရာ မရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ပြန်လှည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤကိစ္စမှာ အရေးကြီးသည်လည်း မဟုတ်၊ အရေးမကြီးသည်လည်း မဟုတ်သော်လည်း မင်းသားထံ ပြန်လည်တင်ပြရမည့် ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။