စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူအများ ဟိုသည်သွားလာနေကြသည်။ လှည်းပေါ်မှ ဂရုတစိုက်မရှိဘဲ အောက်သို့ ဆင်းချခံလိုက်ရသော ဝေယွီ သည် ဖန်းရှန်း နှင့်အတူ လမ်းဘေးတွင် ရပ်လျက် ထွက်ခွာသွားသော လှည်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ဝေယွီ က "ငါနဲ့ ရှစ်ယောက်မြောက်အစ်ကိုကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ ငါထင်တယ်။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ၊ ဖန်းရှန်း" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဖြေဆိုရမည့်အရေးကို ရှောင်လွှဲချင်နေသော ဖန်းရှန်း မှာ မတတ်သာသည့်အဆုံး မျက်နှာတွင် အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် "မင်းသား၊ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်မိပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မင်းကတော့ တကယ်ကို ရဲရင့်တာပဲ၊ အဲဒီလိုမျိုး အသံထွက်ပြီး ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ" ဝေယွီ သည် ဖန်းရှန်း ဘက်သို့လှည့်၍ လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး လမ်းအတိုင်း စတင်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ "ထားလိုက်ပါတော့၊ သွားကြစို့။ ဒီနေ့ ရှစ်ယောက်မြောက်အစ်ကိုရဲ့ အပြုအမူကြောင့် ငါ့မှာ စိတ်ထိခိုက်ရတယ်။ အိမ်ပြန်ပြီး မြင်းတွေယူကာ ကျေးလက်က စံအိမ်ကိုပဲ သွားကြရအောင်"
ဖန်းရှန်း မှာ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ "မင်းသား၊ ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ သွားကြမှာလား"
"ဟုတ်တယ်။ အခုမသွားရင် ဘယ်တော့သွားရမလဲ၊ ညမှလား"
သို့သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ဝေယံချိန် (မွန်းလွဲ ၂ နာရီမှ ၃ နာရီကြား) သာ ရှိသေးသည်။ အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် စီးသွားလျှင်ပင် ကျေးလက်သို့ရောက်ရန် အသွားအပြန် အနည်းဆုံး နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီ ကြာဦးမည်။ သူတို့ပြန်ရောက်ချိန်တွင် မြို့တံခါးများမှာ ပိတ်ထားပြီးဖြစ်နေမည်မှာ သေချာသည်။ ထိုအခါ မြို့ထဲသို့ မည်သို့ ပြန်ဝင်ကြမည်နည်း။
ဝေယွီ သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "လူ့ဘဝဆိုတာ ရုတ်တရက် ခရီးထွက်တာမျိုးကိုလည်း ခံစားတတ်ရမယ်။ ဖန်းရှန်း၊ မင်းက ငယ်သေးတာမို့ နားမလည်တာ သဘာဝပါ။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့၊ တစ်နေ့ကျရင် မင်း နားလည်လာလိမ့်မယ်"
အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးတစ်ယောက်အဖေဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ဖန်းရှန်း မှာ မျက်တောင်ခတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ "ငယ်တယ်" ဟု ပထမဆုံးအကြိမ် အခေါ်ခံလိုက်ရခြင်းမှာ ထူးခြားသော ဘဝအတွေ့အကြုံတစ်ခုပင်။ သူသည် မိမိသခင်၏ နောက်မှ အမူအရာမပျက် လိုက်ပါသွားသည်။ မင်းသား၏ စကားများမှာ နက်နဲသယောင်ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အလိုလိုက်ချင်သည့်စိတ်ကြောင့် ဖန်တီးလိုက်သော အဓိပ္ပာယ်မဲ့စကားများသာဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းကောင်းသိသည်။
ကျေးလက်စံအိမ်မှာ ဝေယွီ က ဖန်ထည်ဒီဇိုင်းပုံစံတစ်ခုကို စတုတ္ထမင်းသား နှင့် လဲလှယ်၍ ရရှိထားသော နေရာဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထောင်မပြုမီကတည်းက ဝေယွီ သည် နန်းတော်မှထွက်လာပြီးနောက် ထိုနေရာကို စစ်ဆေး၍ အနားယူနိုင်မည့် သီးသန့်နေရာလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုအစီအစဉ်များမှာ ပျက်ပြားသွားခဲ့ရသည်။ "အဘိုးကြီး" (ဧကရာဇ်) ၏ အမိန့်တစ်ချက်ကြောင့် သူ၏ စောစီးစွာ အနားယူလိုသည့် အိပ်မက်များမှာ ပျက်စီးသွားရသည်။ ယခုအခါတွင် နောက်တစ်ကြိမ် အားလပ်ချိန်ရရန် မသေချာတော့သဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ရက်အနည်းငယ်ကို အသုံးချကာ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နေအိမ်တွင် စီးရန်လှည်းများ ရှိသော်လည်း ဝေယွီ က စီးရန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ လှည်းထဲတွင် ထိုင်နေရခြင်းက ရှစ်ယောက်မြောက်အစ်ကို၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကိုသာ ပြန်သတိရစေပြီး စိတ်ထိခိုက်လွန်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှောင်အန်းဇီ ကို အဝတ်အစားအနည်းငယ် ထုပ်ခိုင်းကာ မြင်းတစ်ကောင်ကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်၍ ဖန်းရှန်း နှင့် အစောင့်တစ်ဒါဇင်ခန့်ကိုသာ ခေါ်ဆောင်ကာ ကျေးလက်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
မြို့တော်မှ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်ခွာလာခြင်းဖြစ်၍ ဝေယွီ မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ မြင်းစီးရင်း မြို့ရိုးကြီးများကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး မြင်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ မြို့တော်အတွင်းတွင် လမ်းသွားလမ်းလာများကို သတိထားနေရသဖြင့် ပျော်စရာမကောင်းပေ။ မြို့တော်ပြင်ပသို့ ရောက်မှသာ ကျယ်ပြန့်သော မြေပြင်ပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ စီးနင်းရသည့် အရသာကို သူ အမှန်တကယ် ခံစားရသည်။
စတုတ္ထမင်းသား ထံမှ ရရှိသော မြေပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်တွင် တည်နေရာနှင့် အကျယ်အဝန်းကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသော်လည်း ဝေယွီ မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် လာဖူးခြင်းဖြစ်၍ ဖန်းရှန်း ကိုသာ လမ်းပြခိုင်းထားရသည်။ သူတို့သည် တရားဝင်လမ်းမကြီးများမှသည် ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းငယ်များအတိုင်း သွားလာကြပြီး လမ်းတွင်တွေ့သော ထင်းခုတ်သမားများကို မေးမြန်းရင်း နောက်ဆုံးတွင် စံအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
အဖွဲ့လိုက်သည် ကုန်းမြင့်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်တန့်၍ ဝေးလံသော လယ်ကွင်းပြင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ ယခုအချိန်မှာ ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်ဖြစ်၍ ကုန်းမြင့်ပေါ်မှကြည့်လိုက်လျှင် ဝေယွီ မြင်တွေ့ရသည်မှာ ဝါဝင်းပြီး စိမ်းလန်းနေသော ကွင်းပြင်ကြီးနှင့် လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသော တောင်သူများပင်ဖြစ်သည်။ အစားအစာ ရှားပါးပြီး ကုန်ထုတ်စွမ်းအား နည်းပါးသော ရှေးခေတ်ကာလတွင် ထိုကဲ့သို့သော ရိတ်သိမ်းချိန် မြင်ကွင်းမျိုးမှာ စိတ်အားတက်ကြွစရာပင်။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဝေယွီ မှာ စာပေပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ကဗျာတစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။ သူသည် မြင်းကြိုးကိုကိုင်ထားသော လက်ကိုမြှောက်၍ အရှေ့ဘက်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဖန်းရှန်း၊ အဲဒီတောင်သူတွေကို ကြည့်စမ်း၊ အဲဒီ ရိတ်သိမ်းချိန် ကွင်းပြင်တွေကို ကြည့်စမ်း! မင်းရင်ထဲမှာ ဝမ်းသာပီတိ မဖြစ်မိဘူးလား။ ဒါဟာ တကယ်ကို…"
စကားတစ်ဝက်တွင် ဝေယွီ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တောင့်တင်းသွားပြီး ခဏတာ အသံတိတ်သွားသည်။
ဖန်းရှန်း က လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်၍ "မင်းသား၊ တကယ်ကို ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကောင်းသော မေးခွန်းပင်။ တကယ်ကို ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တောင်သူတွေကို သနားကြောင်း ရေးသားထားသော ထိုနာမည်ကြီး ကဗျာ၏ ပထမဆုံးစာကြောင်းက ဘာလဲ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆရာများ သင်ကြားပေးခဲ့သော ကဗျာဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားသည်။
သူ၏ စာပေပညာရှင်ကြီး ဖြစ်လိုသည့် အစီအစဉ်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ပျက်စီးသွားရသည်။
"အဟမ်း။ ငါပြောချင်တာက သူတို့ တကယ်ကို ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ကြတယ်လို့ ပြောတာပါ" ဝေယွီ သည် အမူအရာမပျက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပြီး မြင်းကို ရှေ့သို့ ဆက်မောင်းသွားသည်။
*သောက်ကျိုးနည်း၊ ကဗျာစပ်ဖို့ဆိုတာ ငါ့အလုပ်မဟုတ်မှန်းတော့ သိလိုက်ပြီ* ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
ဖန်းရှန်း မှာ သူ၏သခင် ရှက်ရွံ့နေသည့်အချိန်ကို ဂရုမစိုက်ပါ။ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးအနေဖြင့် အချို့သောအရာများကို မမြင်ယောင်ပြုထားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။
မြင်းများမှာ မြေလမ်းအတိုင်း ပြေးလွှားနေကြပြီး ဖုန်မှုန့်များ ထောင်းထောင်းထသွားသည်။ အဝတ်အစား ခန့်ညားပြီး မြင်းကောင်းများ စီးထားသော သူတို့အဖွဲ့မှာ အဆင့်အတန်းမြင့်သူများဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာသည်။ လယ်ကွင်းထဲတွင် လုပ်ကိုင်နေသော တောင်သူများမှာလည်း သူတို့မှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။ လာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိသဖြင့် အချို့မှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လုပ်နေကြပြီး အချို့မှာ စိုးရိမ်လာကာ အချို့မှာ စံအိမ်ဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်မှာ စံအိမ်ထိန်းကို သွားပြောရန် ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။
ဝေယွီ က ထိုအရာအားလုံးကို သတိထားမိသော်လည်း တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ မျက်နှာတွင် နူးညံ့သော အပြုံးကိုသာ ဆက်လက် ထိန်းထားသည်။ အဆုံးစွန်တွင် သူတို့မှာ မိမိ၏ အနာဂတ် ဝန်ထမ်းများပင် ဖြစ်လာတော့မည်။ သူဌေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းနေလျှင် အလုပ်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက မကျေနပ်ချက်များ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အလုပ်လုပ်လိုစိတ် လျော့နည်းစေကာ နောက်ဆုံးတွင် သူဌေး၏ အိတ်ကပ်များပင် ဗလာဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ပြုံးထားရမည်။
သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ဖြတ်ကျော်စဉ်တွင် ဝေယွီ သည် သစ်ပင်နောက်မှ ပေါ်ထွက်နေသော အဝတ်စတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။
"မင်းသား" ဖန်းရှန်း က သူထက် ပိုမြန်သည်။ ဝေယွီ က အခြေအနေကို သေချာ မသိလိုက်ခင်မှာပင် ဖန်းရှန်း က မြင်းကို အရှေ့သို့ မောင်းကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး "ဘယ်သူလဲ၊ အပြင်ထွက်ခဲ့စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အား!"
သစ်ပင်နောက်တွင် ရှိနေသူမှာ ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။ အဝတ်စမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝေယွီ သည် တိုးညှင်းသော အော်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင် တိုးတိုးဝှေ့ဝှေ့ ပြောဆိုသံများ၊ ရှုပ်ထွေးသော အသံများနှင့် တိုးတိုးနေရန် တားမြစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
"တိုးတိုး၊ တိတ်တိတ်နေ!"
"တိုးတိုး!"
"တိုးတိုး၊ အသံမထွက်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် ပြန်ပေးဆွဲတဲ့သူတွေ ဖမ်းသွားလိမ့်မယ်!"
ဝေယွီ: "..."
ဖန်းရှန်း နှင့် အစောင့်များ: "..."
ဝေယွီ သည် အားမလိုအားမရဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လက်ကိုမြှောက်၍ ဖန်းရှန်း ၏ လက်မောင်းကို ကြိမ်လုံးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ကာ နောက်ဆုတ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ "ကလေးတွေပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပါ၊ သူတို့ကို မကြောက်ပါစေနဲ့"
သစ်ပင်နောက်မှ အသံများမှာ ကလေးငယ်များ ဖြစ်နေသည်မှာ သေချာသည်။ အထင်မှားခြင်းပင်။ ဖန်းရှန်း က အမိန့်နာခံစွာဖြင့် ဓားကို ပြန်သိမ်းကာ မြင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ကျန်သူများကလည်း လိုက်ဆင်းကြသည်။ သူသည် မြင်းဇက်ကြိုးကို အစောင့်တစ်ဦးထံ ပေးအပ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်ဆီသို့ ခြေဖျားထောက်၍ သွားလိုက်သည်။ ကလေးများ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းမှာ နားလည်ရခက်လှသည်။ *သူ့ကို* ပြန်ပေးဆွဲသူလို့ ခေါ်လိုက်တာလား။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထို "ဦးနှောက်မရှိသည့် ကလေးငယ်များ" ကို သွားကြည့်မှ ဖြစ်တော့မည်။
သူ့လို ချောမောပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့သူကို ပြန်ပေးဆွဲသူလို့ ဘယ်လိုလုပ် ထင်နိုင်မှာလဲ။ သို့သော် ဝေယွီ သည် သစ်ပင်နောက်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။