နန်းတော်တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ ရထားဖြင့် ဆက်လက်သွားလာ၍ မရတော့ပေ။ အထူးအမိန့်တော်မရှိပါက မည်သူမဆို ခြေလျင်လျှောက်ရမည်ဖြစ်သည်။
ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော တံခါးကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ဝေယွီ က လျှာသပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အချိန်တွေက တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ။ ဒီတံခါးကို ကြည့်စမ်း၊ ငါ့အိမ်ကို ငါပြန်လာသလိုမျိုး ခံစားရတယ်"
သူ့ဘေးရှိ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောစမ်းပါနဲ့။ 'ကိုယ့်အိမ်ကို ပြန်လာသလိုမျိုး' ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"
လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားရင်း ဝေယွီ က သူ့စကားကို အရေးမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ အထဲဝင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တော်ဝင်ဖခင်ကြီး ဒီနေ့ ဘာတွေလုပ်ပြီး ပျော်ပါးနေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြတာပေါ့"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကသာ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ဒီညီငယ်မှာ တကယ်ကို အားကိုးစရာမရှိတော့ဘူးဟု တွေးမိသည်။
လမ်းကြောင်းကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည့်အတိုင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် စိတ်ဓာတ်ပြုပြင်ရေးဆောင်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ တံခါးဝတွင် လီချန် နှင့် ဆုံမိကြသည်။
လီချန် က သူတို့ထံ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "မင်းသားတို့၊ အခုအချိန်က အဆင်မပြေလောက်သေးပါဘူး။ ဧကရာဇ် က လက်ရှိမှာ ဝန်ကြီးချုပ်နဲ့ တခြားဝန်ကြီးအချို့နဲ့ နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးနေလို့ပါ။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာနိုင်ပါတယ်။ မင်းသားတို့ ဘေးဆောင်မှာ ခဏစောင့်ပေးနိုင်မလားခင်ဗျာ"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ဒါဆိုရင်လည်း လီအတွင်းဝန်ကိုပဲ နောက်မှ ဖခင်တော်ကို အကြောင်းကြားပေးဖို့ အနှောင့်အယှက်ပေးပါရစေ"
"အနှောင့်အယှက်မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းသားကလည်း သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်" ဟု လီချန် က ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူ၏တပည့် ဆူဂေါ့ရှန်းကို ခေါ်လိုက်ပြီး မင်းသားနှစ်ပါးကို ဘေးဆောင်သို့ လိုက်ပို့ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
ဆူဂေါ့ရှန်းက သူတို့အရင်က အသုံးပြုဖူးသည့် ဘေးဆောင်သို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဝေယွီ က အထဲရှိ စားပွဲကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုနေရာတွင် အတင်းအကျပ် စာကျက်ခိုင်းခံခဲ့ရသည့် နာကျင်ဖွယ် အမှတ်တရများကို ပြန်သတိရသွားပြီး ထိုနေရာကို အလွန်ကံဆိုးသောနေရာဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။
သူတို့စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်တွင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က မျက်လုံးမှိတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ အနားယူနေသော်လည်း ဝေယွီ ကမူ ဆိုဖာပေါ်တွင် ပက်လက်လန်ကာ "လက်ဖက်ရည်စိမ်း" ဝတ္ထုများကို ဖတ်နေသည်။
ဟုတ်သည်—လက်ဖက်ရည်စိမ်း ဝတ္ထုများ။
မကြာသေးမီက ဝေယွီ တစ်ယောက် သူ့ကိုယ်သူ "လက်ဖက်ရည်စိမ်း ကျွမ်းကျင်မှု"—အပြစ်ကင်းစင်သယောင် ဟန်ဆောင်ပြီး လှည့်ဖျားတတ်သည့်စွမ်းရည်—လျော့ကျလာနေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ့ဖခင်ပင်လျှင် သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုများကို ခုခံနိုင်စွမ်း စတင်ရှိလာနေပြီဖြစ်သည်။
ထိုအချက်ကို သတိပြုမိလိုက်သည့်အခါ ဝေယွီ က ဒါမျိုးဆိုရင်တော့ မဖြစ်သေးဟု တွေးမိသည်။ သူကဲ့သို့သော ပျင်းရိသည့်လူတစ်ယောက်အတွက် ဘဝကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် "လက်ဖက်ရည်စိမ်း အနုပညာ" သည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော ကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေသာ ထိရောက်မှုမရှိရင် သူ့ဘဝက ဒီလောက်တောင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနိုင်ပါ့မလား။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက အတိတ်ကအကြောင်းပါ။ လူကြီးမင်းသည် အကြိမ်ကြိမ် "လက်ဖက်ရည်စိမ်း" ပြုလုပ်ခံရပြီးနောက် ခုခံနိုင်စွမ်း တိုးလာပုံရသည်။ သာမန်လှည့်ဖျားပြောဆိုမှုများက သူ့ကို မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သဖြင့် ဝေယွီ အနေဖြင့် ပိုမိုလေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်လာသည်။ ထိုအနုပညာ၏ အနှစ်သာရကို သင်ပေးမည့်သူမရှိသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် စာအုပ်များထဲမှ လေ့လာရတော့မည်။
အဲဒီနေရာမှာပဲ ကောင်းတဲ့အရာတွေရှိသည်။ သူသည် "လက်ဖက်ရည်စိမ်း ၁.၀" မှ "ကြာဖြူ ၁၀.၀ ပေါင်း" အဆင့်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖခင်ဖြစ်သူကို ငိုယိုပြီး အနားယူခွင့်ပေးရန် တောင်းပန်သည်အထိ လှည့်ဖျားပစ်မည်ဖြစ်သည်။
ဟွန်း။
***
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ဓာတ်ပြုပြင်ရေးဆောင်အတွင်းတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ကုန်းဆွန်ထိုင်၊ ချီတီရှိုး၊ ဖေးကျိ၊ ဒူရှင်းနှင့် ဒုတိယမင်းသား တို့ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဒုတိယမင်းသား ကို ကျောက်ကျိုးသို့ စေလွှတ်ပြီး သကြားဈေးနှုန်းများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ဧကရာဇ်၏ အစီအစဉ်ကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ဤအကြောင်းကို အရင်ကလည်း တင်ပြခဲ့ဖူးပြီး အစီအစဉ်မှာ အပြီးသတ်သွားပြီဖြစ်ကာ လူတစ်ယောက်ကိုသာ စေလွှတ်ရန် လိုအပ်တော့သည်။ ဒုတိယမင်းသား သည် ကုန်းဆွန်ထိုင် ၏ မြေးဖြစ်သည့်အတွက် ၎င်းအကြောင်းကို ကြားသိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ဧကရာဇ် က ယခုထိ တိုက်ရိုက်မပြောပြသေးသဖြင့် မသိသလို ဟန်ဆောင်နေရသည်။ ယနေ့မှသာ ဧကရာဇ် က သူ့ကို တရားဝင်အကြောင်းကြားရန် နန်းတော်သို့ ဆင့်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ က ပြောသည်၊ "ဒီကျောက်ကျိုးခရီးစဉ်က သကြားဈေးနှုန်းတွေကို နောက်ကွယ်ကနေ ထိန်းချုပ်ဖို့ပဲ။ ဝေချန်၊ သတိထားဖို့ မမေ့နဲ့။ ရန်သူကို မလှန့်မိစေနဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် ယီကျိုး ကနေ ဒီကိစ္စကို ရိပ်မိသွားတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဖခင်တော်" ဟု ဒုတိယမင်းသား က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်ကို တိတိကျကျ လိုက်နာပါ့မယ်"
ဧကရာဇ်ဝေ က ကုန်းဆွန်ထိုင် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ ဒုတိယသားက လျင်မြန်ထက်မြက်ပြီး စစ်ရေးရော၊ အရပ်ဘက်မှာပါ ကျွမ်းကျင်တယ်။ သူ့ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားမယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူ သွားကြပေါ့"
ဝန်ကြီးချုပ်၏ ဒုတိယသား ဂုန်းဆွန်ရီမှာ အသက် ၂၃ နှစ်ရှိပြီး ဒုတိယမင်းသား ၏ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုဖြစ်သည်။ ဒုတိယမင်းသား သည် သူ့ကို အလွန်ရင်းနှီးပြီး ဝန်ကြီးချုပ်နှင့်အတူ ခရီးစဉ်အကြောင်းကို မကြာသေးမီက ဆွေးနွေးထားပြီးဖြစ်သဖြင့် အံ့အားမသင့်ပေ။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ ဖခင်တော်" ဟု ဒုတိယမင်းသား က ပြောသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ က ဒူရှင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူစကားမပြောမီ ဒူရှင်းက ရှေ့သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ တိုးဝင်လာသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး ဒုတိယမင်းသား နဲ့အတူ ကျောက်ကျိုးကို လိုက်ပါသွားပြီး သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးပါရစေ!"
ဧကရာဇ်ဝေ က မကြားသယောင်ပြုကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ တူက ဘယ်ဘက်တောအုပ်စောင့်တပ်မှာ တပ်မှူးလုပ်နေတာ ငါမှတ်မိတယ်။ သူ့ကိုပဲ အစောင့်တပ်ကို ဦးဆောင်ခိုင်းလိုက်ပါ"
ဒူရှင်းမှာ အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူက အမြဲတမ်း တက်ကြွနေတတ်သူပါ၊ ဘာကြောင့် ဧကရာဇ် က သူ့တောင်းဆိုချက်တွေကို တစ်ခါမှ ခွင့်မပြုပေးရတာလဲ။ သူလည်း အပြင်ထွက်ချင်တယ်၊ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ချင်တယ်၊ လူတွေကိုလည်း ထိုးကြိတ်ချင်တယ်!
***
ဝေယွီ တစ်ယောက် သူ့ရဲ့ လက်ဖက်ရည်စိမ်း ကျွမ်းကျင်မှုအကြောင်း တွေးတောနေစဉ် တံခါးဝတွင် လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဆူဂေါ့ရှန်း ဝင်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။
"အရှင်မင်းကြီး ဝန်ကြီးတွေနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးသွားပါပြီ" ဟု ဆူဂေါ့ရှန်းက ကြေညာသည်။ "မင်းသားနှစ်ပါး ဝင်လို့ရပါပြီ"
ဝေယွီ က အိပ်ပျော်နေပုံရသည့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ထရပ်လိုက်သည့်အခါ ယိုင်တောင်သွားသေးသည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး စိတ်ဓာတ်ပြုပြင်ရေးဆောင်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ က သူ့သားတော်နှစ်ပါးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဒူးထောက်ဂါရဝပြုပြီး ပြန်ထရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ အခု နန်းတော်ပြင်ပမှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်တွေ ရှိနေပြီ။ နောက်ဆိုရင် ပြဿနာမရှာကြနဲ့တော့—ကြိုးစားပမ်းစား နေထိုင်ပြီး အုပ်ချုပ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်ထားကြ"
ဝေယွီ က သူ့ဖခင်က သူ့ကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မကျေနပ်ပေ၊ သူ ကြိုးစားနေတာပဲ မဟုတ်လား။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ဧကရာဇ် ၏ အမိန့်တော်ကို ရိုသေစွာ လက်ခံလိုက်သဖြင့် ဝေယွီ မှာလည်း လိုက်နာရန်သာ ရှိတော့သည်။ ဧကရာဇ်ဝေ က နားထောင်ကောင်းဟန်ရှိသည့် ဝေယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ဒီကောင်လေး မကျေနပ်ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့တာဝန်အတွက် ရောက်လာရဦးမှာပဲ။ ကြယ်တွေဆီကနေ လာတဲ့ ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာမှ တစ်ခါပေါ်တဲ့ ပါရမီရှင်လို့ အမြဲတမ်း ကြွားလုံးထုတ်နေတာပဲ၊ သူသာ ဒီလောက်တော်ရင် နန်းတော်ထဲမှာ ဘာပြောပြောရတဲ့ တိုက်ရိုက်ပြောဆိုခွင့်ရှိတဲ့ ရာထူးတစ်ခု ပေးလိုက်မှာပေါ့။
သူ့ကို စာရင်းစစ်ဌာန၏ အပြစ်တင်ရေးအရာရှိအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်။ ဤရာထူးမှာ ဝန်ကြီးဌာနခြောက်ခုလုံးကို ကြီးကြပ်ပြီး အရာရှိများကို ပြုပြင်ပေးရသော တာဝန်ဖြစ်သည်။ ရာထူးအဆင့်မှာ နိမ့်သော်လည်း သာမန်အရပ်ဘက်ရာထူးများထက် ပိုမိုအာဏာကြီးသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဝေယွီ ၏ ပါရမီကို အသိအမှတ်ပြုပြီး သူ့ကို နန်းတော်ထဲတွင် "နှုတ်အမြောက်" တစ်ခုဖြစ်လာစေရန် လိုချင်သည့်အပြင် ဧကရာဇ်ဝေ က သူ့ကို ဒီအလုပ်ပေးရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ တခြားဘယ်နေရာမှာ ထားရမှန်း မသိ၍ဖြစ်သည်။ အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာန သို့မဟုတ် အခွန်တော်ဝန်ကြီးဌာန က သူ့အတွက် သင့်တော်နိုင်ပေမယ့် ဝေယွီ က တခြားဌာနလေးခုမှာလည်း အလွန်သင့်တော်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ဒီကောင်လေးက တွန်းမှ လှုပ်တဲ့သူ။ ဘယ်သူမှ မတွန်းရင် လက်တစ်ဖက်တောင် လှုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွမ်းကျင်မှုတွေ အများကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားပေမယ့် ဘာတစ်ခုမှ ထုတ်မပြချင်ဘူး။ အမြဲတမ်း အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းနေရတယ်။ သူ နောက်ထပ် ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားသေးလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ။
ဧကရာဇ်ဝေ က သူ့ကို နန်းတော်ထဲမှာ ထားပြီး ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ချင်သည်။ ဒီကောင်လေးက နောက်ထပ် ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖုံးကွယ်ထားလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်သည်။ ဖြစ်နိုင်ရင် နေ့တိုင်း ငွေရှာနည်းအသစ်တစ်ခုခု ထွက်လာစေချင်သည်။ တနေ့နေ့မှာ ဘဏ္ဍာတိုက်ကြီး ပြည့်လျှံသွားမှာပေါ့။
ဝေယွီ တစ်ယောက် ခေါင်းပေါ်မှာ အေးစက်စက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ဖခင်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်နေတာဖြစ်ပြီး သူ့ဦးခေါင်းပေါ်က အေးစက်မှုက လူကြီးမင်းသည် သူ့ကို မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထပ်ကြည့်နေပြီဆိုတာ အသေအချာပင်။
*ဖခင်ကြီးက အသက်ကြီးလို့ ဆံပင်တွေကျွတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ထူထဲတဲ့ ဆံပင်တွေကို မနာလိုဖြစ်နေတာလား?*
ထိုအတွေးကို ကြားလိုက်ရသည့် ဧကရာဇ်ဝေ မှာ - "..."
*ဒီကောင်လေးက အရမ်း အတင့်ရဲလာပြီလား?*
ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်မည့်ရက်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဝေယွီ နှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့ အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။ လမ်းတွင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ပြီး ပဉ္စမမင်းသား ၏ အိမ်တော်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ပြင်ဆင်သည်။
"ကိုးယောက်မြောက်ညီ၊ ငါ ငါးယောက်မြောက်ညီဆီ သွားလည်မလို့။ လိုက်မလား?"
ဝေယွီ က ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း မင်း ဒီမှာပဲ ဆင်းခဲ့တော့။ ငါ ငါးယောက်မြောက်ညီနဲ့ ခဏ ထိုင်စကားပြောလိုက်ဦးမယ်"
ဝေယွီ: "???"
*နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ ကိုယ့်ညီကို ရထားပေါ်ကနေ ဆင်းခိုင်းရသလား—မင်းမှာ သတိတရားရော ရှိရဲ့လား? ရက်စက်လိုက်တာ!*