ကလေးငယ်က ပညာသင်ကြားခွင့်ရရန် အထပ်ထပ်အခါခါ တောင်းဆိုနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ စိတ်သဘောထားကောင်းသူ ဝေယွီ အနေဖြင့် ထိုဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းမပေးလျှင် မသင့်လျော်ဟု ခံစားမိသည်။ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကိစ္စမှာမူ ခဏတာ ဘေးဖယ်ထားနိုင်သေးပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မိသားစုထံမှ လျော်ကြေးပြန်တောင်းလိုက်လျှင် ပြီးသွားမည့်ကိစ္စပင်။
ဝေယွီ ပြုံးလိုက်ပြီး ကုန်းကိုင်းကာ လျိုချန်ယီ၏ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ “လိမ္မာလိုက်တဲ့ကလေး၊ မင်း ပညာသင်ချင်တဲ့စိတ်ရှိတာကို ငါမြင်ပါတယ်။ မင်းက တကယ့်ကို စိတ်ရင်းမှန်တဲ့သူပဲ၊ ငါ တကယ်ကို သဘောကျတယ်”
ကလေးငယ်က သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် ကြည့်နေပြီး ဆရာအဖြစ် လက်ခံပေးမည့်စကားကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သို့သော် ဝေယွီ သည် စကားပြောရင်း လမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်ရင်းမှန်ရုံနဲ့တင် ငါက မင်းကို သင်ခန်းစာတွေထဲ အလွယ်တကူ ခေါ်သွင်းပေးလို့ မရဘူးလေ!”
လျိုချန်ယီ ထိတ်လန့်သွားသည်။ “ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာပဲ ပြောပြပေးပါ—ကျွန်တော် သင်ယူပါ့မယ်! ကျွန်တော် အပ်နှံလက်ဆောင်လည်း ပေးပါ့မယ်!”
“အဲ? အဲဒါကတော့ နည်းနည်းများသွားပြီ။ ငါက ဘာမှ အခကြေးငွေ မယူပါဘူး” ဝေယွီ က သွားဖြဲ၍ ရယ်မောကာ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါတို့ စာချုပ်တစ်ခု ချုပ်ဆိုကြရအောင်”
စာချုပ်ဟုတ်လား? လျိုချန်ယီ ခဏတာ ကြောင်အသွားသည်။
သူသည် ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လောကီကိစ္စများကို သိပ်သတိမထားမိသော်လည်း အသိဉာဏ်ရှိသူဖြစ်သည်။ စာချုပ်ဆိုသည်မှာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ချုပ်ဆိုရမည့်အရာ မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။
သူ့၏ တွေဝေနေပုံကို ရိပ်မိဟန်ဖြင့် ဝေယွီ က ဆက်ပြောသည်။ “မင်းက ငါ့ဆီမှာ ပညာသင်ချင်တာဆိုတော့ တခြားသူတွေနဲ့ စကားမပြောဘဲ နေတတ်တဲ့ မင်းရဲ့အကျင့်ကို ပြင်ရမယ်။ စာချုပ်က အဲဒီအကြောင်းပဲ—ဒါက ငါ့ကို မင်းပေးတဲ့ ကတိကဝတ်ပဲ။ အဲဒီအတိုင်း မလုပ်နိုင်ရင်တော့ အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ?”
လျိုချန်ယီ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို တုန်တုန်ရီရီဖြင့် အသာညိတ်ပြလိုက်သည်။
“တောက်၊ တောက်၊ တောက်” ဝေယွီ က သူ့ကို လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြသည်။ “မင်းကိုကြည့်စမ်း။ ငါ ခုနက ဘာပြောလိုက်လဲ? ပြန်မပြောတာက ယဉ်ကျေးမှုမရှိဘူးလေ”
သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် အဆူခံလိုက်ရသဖြင့် ကလေးငယ်၏နားရွက်များ ရဲတက်လာသည်။ လျိုချန်ယီသည် ပါးစပ်ကို အနည်းငယ်ဟလိုက်ပြီး မျက်ရည်ဝဲလာသလိုမျိုး တောက်ပနေသည့်မျက်လုံးအစုံဖြင့် ကြည့်နေသည်။
မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေမှန်း လုံးဝမသိသည့် ဝေယွီ က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားပေးမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ “အာ၊ မင်းက ကလေးဆိုတော့ ငါက လှည့်စားနေတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်။ မင်း နားလည်ထားရမှာက ဒီခေတ်ဒီအခါမှာ ဆရာကောင်းတစ်ယောက် ရှာဖို့ဆိုတာ ခက်တယ်—အထူးသဖြင့် ငါ့လို စာပေနဲ့ စစ်ရေးမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူမျိုးပေါ့။ ငါက ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ခါလောက်ပဲ ပေါ်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ!”
သူတို့ဘာလုပ်နေသလဲဟု လာကြည့်သည့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ဝေယွီ ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရှုပ်ထွေးကာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူ့၏ နဝမမြောက်ညီတော်သည် အရှက်မရှိသည့်အဆင့်ကို နားလည်သွားပြီဟု ထင်လိုက်တိုင်းတွင် သူသည် အမြဲတမ်း သူ့ကိုယ်သူ ကျော်ဖြတ်သွားတတ်သည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း?
သို့သော် သူ ဝန်ခံရမည်မှာ—၎င်းမှာ ချီးကျူးစရာပင် ကောင်းနေသည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့ အရှက်မရှိသည့် ယုံကြည်ချက်မျိုးကိုပင် သင်ယူချင်စိတ်ပေါက်သွားမိသည်။
မိမိနောက်မှ ခြေသံကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ သည် မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ နောက်သို့လှည့်ကာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က မေးသည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ? ညီဝမ်းကွဲ၊ မင်းက ဘာလို့ ငိုတော့မလို ဖြစ်နေတာလဲ?”
သူ့၏ နဝမမြောက်ညီတော်က တကယ်ပဲ ကလေးကို အနိုင်ကျင့်နေတာလား?
လျိုချန်ယီသည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ မေးခွန်းကို မကြားလိုက်သည့်အတိုင်းပင် ဝေယွီ ကိုသာ အကြည့်မလွှဲဘဲ ကြည့်နေသည်။ ဝေယွီ ကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမိကြရာ တစ်ဖက်မှာ တွေဝေမှုနှင့် အတွင်းစိတ်တိုက်ပွဲတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ဖက်မှာမူ အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး နက်ရှိုင်းနေသည်။
ဝေယွီ က မျက်လုံးဖြင့် စကားမဲ့ သတင်းစကား ပေးလိုက်သည်။ *မြင်လား? ခုနကလိုပဲလေ။ ယဉ်ကျေးမှုမရှိတာ*
ကလေးငယ်က နားလည်သွားသည်။ သူ့မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး အတွင်းစိတ်တိုက်ပွဲဝင်နေသော်လည်း ကြာကြာမကြာလိုက်ပါ။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က သူတို့နှစ်ယောက်ကို သံသယဖြင့် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျိုချန်ယီက နောက်ဆုံးတွင် သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“အစ်ကိုဝမ်းကွဲ၊ ကျွန်တော့်အမှားပါ။ ကျွန်တော် မငိုပါဘူး။ ကျွန်တော် နဝမမြောက်မင်းသားကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ချင်တာပါ”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အံ့အားသင့်သွားသည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ?!”
သူ့ဦးနှောက်က အလုပ်မလုပ်တော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ညီဝမ်းကွဲဖြစ်သူနှင့် နဝမမြောက်ညီတော်ကို ကြည့်ရင်း အိပ်မက်မက်နေသလားဟု တွေးတောမိသည်။ သူ့ညီဝမ်းကွဲက တကယ်ပဲ နဝမမြောက်ညီတော်ကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ချင်နေတာလား? ဒါက မျိုးဆက်တစ်ခုလုံးအတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား? အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူတို့ကြားထဲတွင် မည်သို့ ခေါ်ဝေါ်ရမည်ကို တွေးတောရင်း အတွေးနက်သွားသည်။
ဝေယွီ က အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဖြောင်းဖျလိုက်သည်။ “အစ်ကိုတော်၊ ကလေးတွေက ကြီးပြင်းလာကြတာပဲ။ သူတို့မှာ ဆရာရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိတာပေါ့။ အစ်ကိုတော်က အကြီးကောင်အနေနဲ့ ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ပါဘူး”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် အံ့အားသင့်ရာမှ သတိဝင်လာပြီး သူ့ကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက ငါ့ညီဝမ်းကွဲဆီမှာ ဘာကိုများ လိုချင်နေတာလဲ?”
ဝေယွီ ခဏရပ်သွားသည်။ *ဒီအစ်ကိုတော်ကတော့ တကယ်ကို စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ*
“ဘာမှ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က အရည်အချင်းရှိပြီး အောင်မြင်တဲ့သူပါ။ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ အာဏာရှိတယ်။ ကလေးတစ်ယောက်ဆီကနေ ကျွန်တော် ဘာကိုများ လိုချင်မှာလဲ? အစ်ကိုတော်က ကျွန်တော့်ကို အသရေဖျက်နေတာ” ဝေယွီ က မျက်နှာကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း ပြောသည်။
သူ လိုချင်သည်မှာ ငွေကြေးမဟုတ်—သူ လိုချင်သည်မှာ လူဖြစ်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က တွေးကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် ဟုတ်သလိုလို ရှိသော်လည်း တစ်ခုခု လွဲနေသလိုပင်။ ဝေယွီ သည် သူ့ညီဝမ်းကွဲဆီမှ ဘာမှ မလိုချင်ဘူးဆိုလျှင် ဘာကြောင့် သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး စကားပြောနေပြီး တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ရတာလဲ? ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ ဒီလောက်အထိ ကြင်နာပြတတ်သူ မရှိပါ—ဒါသည် မဟုတ်လျှင် ချစ်ခင်မြှူဆွယ်ခြင်း၊ မဟုတ်လျှင် အသုံးချခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“နဝမမြောက်ညီတော်၊ လျိုမိသားစုရဲ့ တတိယမျိုးဆက်မှာ ဒီတစ်ယောက်တည်းသော အရိုက်အရာခံပဲ ရှိတာ။ သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့” ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က သတိပေးသည်။ ဝေယွီ ၏ စစ်မှန်သောရည်ရွယ်ချက်ကို သူ မမြင်ရသေးသော်လည်း စည်းကမ်းသတ်မှတ်ရန်အတွက်မူ နောက်မတွန့်ခဲ့ပါ။
“အစ်ကိုတော်၊ ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးလား?” ဝေယွီ က သူ့ကို မယုံကြည်သည့်အတွက် နှလုံးကြေကွဲဟန် ပြလိုက်သည်။ သူသည် လျိုချန်ယီဘက်သို့ မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။ “ချန်ယီ၊ ငါတို့ ခုနက ဘာသဘောတူခဲ့ကြလဲ? မင်းက ငါ့ဆီမှာ ပညာသင်မှာလေ။ အခု မင်းရဲ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲကို ဘာပြောမလဲ?”
သူက ကလေးငယ်ကို တိတ်ဆိတ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း အံ့အားသင့်စရာကောင်းစွာပင် အမြဲတမ်း စကားမပြောတတ်သည့် ညီဝမ်းကွဲက မော့ကြည့်လာပြီး အလေးအနက်ထားသည့် မျက်နှာထားဖြင့် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုဝမ်းကွဲ၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ကစပြီး နဝမမြောက်မင်းသားဆီမှာ ပညာသင်တော့မှာပါ။ အဘွားကို ကျွန်တော့်ကိုယ်စား အကြောင်းကြားပေးပါ”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့၏ နဝမမြောက်ညီတော်က သူ့ညီဝမ်းကွဲကို ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ ဒီလောက်တောင် နာခံအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ?
ဝေယွီ က ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ဘာမှ မပြောပေ။ လူတစ်ယောက် တကယ်လိုချင်သည့်အရာကို ပေးလိုက်လျှင် သူတို့သည် သင့်အတွက် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်လိမ့်မည်။ ဒါသည် သူတို့၏စိတ်ဝင်စားမှုအပေါ် အခြေခံပြီး ကစားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
လျိုချန်ယီကိစ္စကို ခေတ္တဖြေရှင်းပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရန် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးမှ ပိုမိုသေချာသည့် စီစဉ်မှုများကို ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ တရားရုံးအစည်းအဝေး ပြီးဆုံးရန် ကျန်ရှိသည့်အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နှင့်အတူ စစ်တုရင် အနည်းငယ် ကစားလိုက်သည်။ ဂို (Go) မဟုတ်ဘဲ ငယ်စဉ်က ပျင်းစရာကောင်းသည့် အတန်းချိန်များတွင် စားပွဲအောက်၌ မကြာခဏ ကစားလေ့ရှိသည့် ငါးလုံးဆက် (Five-in-a-Row) ဂိမ်းကိုသာ ကစားကြသည်။
မွန်းတည့်ချိန်ခန့်တွင် ဝေယွီ ကစားခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ “သွားကြရအောင် အစ်ကိုတော်။ အချိန်တန်ပြီ။ ခမည်းတော်က အခုဆိုရင် စိတ်ကူးစိတ်သန်း ပြုစုပျိုးထောင်ရေးခန်းမမှာ အောက်မေ့ဖွယ်မှတ်တမ်းတွေကို စစ်ဆေးနေလောက်ပြီ။ နန်းတော်ထဲသွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြရအောင်”
အလုပ်ကို မြန်မြန်ပြီးအောင် လုပ်မှသာ မြန်မြန်ပြန်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ တာဝန်ဝတ္တရားများမှ လွတ်မြောက်နေချိန်တွင် ပျော်စရာကောင်းသည့်အရာများကို ပို၍ လုပ်နိုင်သေးသည်။
ဝေယွီ ၏ စစ်မှန်သော အတွေးများကို မသိရှာသည့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က သူသည် ဘုရင်မင်းမြတ်ကို တွေ့လိုစိတ် အမှန်တကယ် ပြင်းပြနေသည်ဟု ထင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ “နဝမမြောက်ညီတော်၊ မင်း တကယ်ကို ကြီးပြင်းလာပြီပဲ”
ဝေယွီ မှာမူ ကြောင်အသွားသည်။ *အစ်ကိုတော်ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?*
ဝေယွီ သည် အဝတ်အစားလဲရန် နေအိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။ သူ ပြန်ထွက်လာသောအခါ တံခါးဝတွင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ ရထားလုံး စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ကုလားကာကို လှပ်လိုက်ပြီး ရထားလုံးထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ရထားလုံးသည် တော်ဝင်မြို့တော်ဆီသို့ လမ်းတစ်လျှောက်ယိမ်းနွဲ့ကာ မောင်းနှင်နေစဉ် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ရှိနေပုံရသည်။ “နဝမမြောက်ညီတော်၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ငါတို့ကို တရားဝင် ရာထူးတွေ ပေးတော့မှာ။ မင်း စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးလား?”
စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဘာရှိလို့လဲ? အလုပ်လုပ်ရမည့် အလားအလာကို တွေးကြည့်လိုက်ရာ ဝေယွီ မှာ စိတ်မလှုပ်ရှားသည့်အပြင် အဘိုးကြီးက သူ့ကို အလုပ်ထုတ်ပစ်စေရန်အတွက် မည်သို့ အမှားလုပ်ရမလဲဟုသာ စဉ်းစားနေသည်။
ဝေယွီ က သူ့ဘက်လှည့်လိုက်သည်။ “စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဘာရှိလို့လဲ? ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေပါစေ၊ မင်းရဲ့ လစာက ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူပြောသည်ကို မကြားလိုက်သည့်အတိုင်း သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်နေသည်။ “ဘုရင်မင်းမြတ်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးရင် ငါတို့ ဘာတွေ ပြင်ဆင်ထားရမလဲဆိုတာ ပဉ္စမမြောက်ညီတော်ကို မေးကြည့်သင့်တယ်…”
ဝေယွီ မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ *တော်တော်ကို အလုပ်မဲ့တာပဲ*
သူသည် ကျောင်းပြီးစ ဘွဲ့ရတစ်ယောက်၏ စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာ၏ ကြမ်းတမ်းမှုအတွက် လုံးဝ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပေ။