63

ဝေယွီ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသောအခါ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့် လီချန် ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ပတ်လည်တွင် ပိုးထည်များနှင့် သေတ္တာများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် နန်းတွင်းအစေခံများ ဝန်းရံနေကြသည်။

ဤလက်ဆောင်များမှာ သူ့အတွက်ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာသည်။ ဝေယွီ သူတို့ကို တစ်ချက်သာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ဝမ်းသာသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြခဲ့ပေ။

ဒါဟာ ထောင်ချောက်တစ်ခုပင်။

ရိုက်ပြီးမှ ချော့သည့်သဘော—ဤလက်ဆောင်များမှာ ထိုလူအိုကြီးက သူ့ကို ပေးအပ်သည့် "ချိုမြိန်သော မုန့်" ဖြစ်ကြောင်း သူကောင်းကောင်းသိသည်။ ၎င်းတို့ကို ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် မီးခဲပူကို ကိုင်မိသလို ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူက ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ရာ ထိုထောင်ချောက်ထဲသို့ ဇွတ်အတင်း ဝင်သွားမည်မဟုတ်ပေ။

လီချန် က ဝေယွီ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ဝေဆာသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "မင်းသားလေး၊ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ မင်းသားလေးရဲ့ ကျောင်းတော်သစ် တည်ထောင်ခြင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုဖို့နဲ့ နောင်အနာဂတ်မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပေးဖို့ ရောက်လာတာပါခင်ဗျာ။"

*အောင်မြင်မှုတွေ ရပါစေတဲ့လား?* ဝေယွီ က တွေးလိုက်သည်၊ *ငါ့မှာ အနည်းဆုံး မြေပုံတောင် မရှိသေးတာကို။*

ဝေယွီ က ပြုံးလိုက်သည်။ "လီကွန်းကွန်းကလည်း အားနာစရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စနဲ့များ ရောက်လာရတာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား။"

လီချန် က ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်စာလွှာကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ "မင်းသားလေး၊ အမိန့်တော်ကို လက်ခံရယူမလားခင်ဗျာ။"

ထိုရွှေဝါရောင် အထုပ်ကြီး—ဧကရာဇ်၏ အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည့် ငြင်းမရသော သင်္ကေတ။ ဒါဆိုရင်တော့ အမိန့်တော်ပင် ဖြစ်နေပြီ။ ဧကရာဇ် က သူ့ကို နန်းတွင်းရေးရာများတွင် အတင်းအကျပ် ပါဝင်စေရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။ ဝေယွီ က လီချန် ၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ကာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူ့နောက်တွင်ရှိသော နေအိမ်မှ လူအားလုံးမှာလည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

လီချန် က အမိန့်တော်စာလွှာကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ဖတ်ကြားလေတော့သည်။

"ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း- နဝမမင်းသား ဝေယွီ၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် ကြိုးစားလေ့လာမှု၊ ထူးချွန်သော အရည်အချင်း၊ နိုင်ငံတော်နှင့် စစ်တပ်အပေါ် ရိုသေလေးစားစွာ ထမ်းဆောင်မှု၊ မိဘအပေါ် ကျေးဇူးတရားသိတတ်မှု၊ မောင်နှမချင်း ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုနှင့် လက်အောက်ငယ်သားများအပေါ် အုပ်ချုပ်နိုင်စွမ်းရှိမှုတို့ကြောင့် သူသည် ခမည်းတော်၏ ပုံရိပ်ကို ပေါ်လွင်စေပြီး ငါ၏ ငယ်စဉ်အခါက ပုံစံနှင့်ပင် ဆင်တူနေပေသည်..."

ဤစကားလုံးများကြောင့် ဝေယွီ တစ်ယောက် လုံးဝအံ့အားသင့်သွားရသည်။ *ဒီလူအိုကြီးက ဒါကို ရေးတုန်းက ရှက်ပြီး မျက်နှာတွေ နီနေမလားပဲ။* သူတောင် ဒီအချက်တွေရဲ့ တစ်ဝက်ကိုတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မပြောရဲပေ၊ သို့သော် ဧကရာဇ်က သူ့ကို အလွန်အမင်း ချီးကျူးထားသည့်အပြင် သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝနှင့်ပင် ဆင်တူသည်ဟု ဆိုသေးသည်။ တကယ်ပင် ဧကရာဇ်တို့၏ မျက်နှာပြောင်နိုင်စွမ်းမှာ အံ့မခန်းပေ။

"ထို့ကြောင့် နဝမမင်းသား ဝေယွီအား စစ်ဝန်ကြီးဌာန၏ လက်ထောက်ဝန်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်။"

ဝေယွီ: *!!*

*ဘာကြီးလဲ ဒါက!*

ရာထူးနာမည်ကို ကြေညာလိုက်သည်နှင့် ဝေယွီ တစ်ယောက် ကြောင်အသွားသည်။ ဧကရာဇ်က သူ့ကို တကယ့်အာဏာရှိသည့် အရပ်ဘက်ရာထူးတစ်ခုကို ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်ဆေးရေးမှူး သို့မဟုတ် အကြံပေးအရာရှိနှင့်ပင် တူသေးသည်။ သူ့ကို နယ်စွန်နယ်ဖျားသို့ စစ်သားအဖြစ် ပို့လိုက်လျှင်တောင်မှ ဒီထက်ပိုကောင်းဦးမည်။ အနည်းဆုံးတော့ မြို့တော်နှင့် ဝေးရာတွင် သူ့ရာထူးကို အသုံးချပြီး ပျင်းပျင်းရိရိ နေနိုင်မည်၊ သို့မဟုတ် "တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကို လည်ပတ်" နိုင်မည်ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ စစ်ဝန်ကြီးဌာနမှာ လက်ထောက်ဝန်ကြီးဖြစ်ရမည်ဆိုလျှင်တော့? ထိုလူအိုကြီးက သူ့ကို မြင်းတစ်ကောင်လို ခိုင်းစေနေသည်မှာ တစ်လမပြည့်ခင်မှာပင် နန်းတွင်းတစ်ဝက်လောက်ကို ရန်သူဖြစ်အောင် လုပ်မိတော့မည်မှာ သေချာသည်။

"...ငါ့ရည်ရွယ်ချက်ကို မပျက်စီးစေဘဲ ကြိုးစားထမ်းဆောင်လော့။ ဤသည်မှာ အမိန့်တော်ပင်။"

လီချန် က အမိန့်တော်ကို ဖတ်ကြားပြီးနောက် ဒူးထောက်နေသော နဝမမင်းသား ကို သနားစရာကောင်းသလို အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်ဝန်ကြီးဌာန၏ လက်ထောက်ဝန်ကြီးမှာ ခုနစ်ဆင့်မြောက် အဆင့်ရှိ ရာထူးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဧကရာဇ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် အစီရင်ခံနိုင်ပြီး အခြားသူများကို ကြီးကြပ်နိုင်သည့် အာဏာရှိသော်လည်း မင်းသားတစ်ပါးအတွက်မူ အလွန်နိမ့်ကျသော ရာထူးဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ အခြားမင်းသားများမှာ အနည်းဆုံး ပဉ္စမဆင့် ရာထူးများမှ စတင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီချန် က အမိန့်တော်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဝေယွီ ကို ထူပေးရန် လက်ကမ်းလိုက်သည်။ "မင်းသားလေး၊ ထပါတော့။ ဧကရာဇ် ကတော့..."

"လီကွန်းကွန်း။" ဝေယွီ က သူ့စကားကို ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ လီချန် ၏ လက်ကို အားပြုကာ ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းတို့မှာ တောက်လောင်နေသည်။ "ကျွန်တော့်ကို ဒီနေ့ မတွေ့လိုက်ရဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။"

လီချန် က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးနောက်မှာ ဧကရာဇ် ရဲ့ လူတွေ အားလုံး ရှိနေတာပါ။"

တန်းစီနေသော အစေခံများနှင့် အစောင့်များကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ သူ့၏ "အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ရေး" ကာလများမှာ တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

အမိန့်တော်ကို ဝေယွီ ထံ ပေးအပ်လိုက်ပြီး လီချန် က ဧကရာဇ်၏ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်များနှင့် ပတ်သက်၍ အကြောင်းကြားသည်။ "ဒါကတော့ စာရင်းပါ။"

လက်ဆောင်များမှာ အလွန်များပြားသဖြင့် လီချန် က စာရင်းတစ်ခုပင် ပြုစုထားရသည်။ ဝေယွီ စိတ်ပျက်နေခဲ့သော်လည်း စာရင်းကို ဖတ်လိုက်ရသည့်အခါ—မြေယာစာချုပ်များ၊ ရွှေ၊ ငွေ၊ ပိုးထည်လိပ်များ... သူ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သူသည် စာရင်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး ကျွမ်းကျင်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "လီကွန်းကွန်း၊ အလုပ်ရှုပ်သွားပြီ။ ဟုန်ကျုံ။"

ဟုန်ကျုံ အရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လီချန် ထံသို့ ဆုငွေများ ပြည့်နေသည့် အိတ်တစ်လုံးကို တိတ်တဆိတ် ပေးအပ်လိုက်သည်။ လီချန် က ငြိမ်သက်စွာ လက်ခံလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ အရိုအသေပေးကာ ပြန်ရန် ပြင်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသားလေး။ အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ပါတော့မယ်။ မနက်ဖြန် နန်းတော်ကိုလာပြီး ကျေးဇူးတင်စကား လျှောက်တင်ဖို့ မမေ့ပါနဲ့ဦး။"

ဝေယွီ: "...ကောင်းပါပြီလေ။"

လူအုပ်ကြီး ပြန်သွားပြီး တံခါးများ ပိတ်သွားသောအခါ ဝေယွီ ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးနွမ်းသွားသည်။ "ပြီးသွားပြီ။ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ အိမ်တော်မှာ အနားယူရေး အစီအစဉ်လေး ပျက်စီးသွားပြီ။" သူသည် အမိန့်တော်စာလွှာကို ဟုန်ကျုံလက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး အသုဘတစ်ခုကို သွားရသကဲ့သို့ ခြေလှမ်းလေးများဖြင့် အခန်းဆီသို့ ပြန်သွားကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်သည်။ *စိတ်ညစ်တယ်—အိပ်ပြီးပဲ ဖြေရှင်းတော့မယ်။*

***

နောက်တစ်ရက် နံနက်တွင် ဝေယွီ ကို ရှောင်အန်းဇီ က ကုတင်ပေါ်မှ ဆွဲထူလိုက်ပြီး အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ ကိစ္စရပ်များကို စတင် အစီရင်ခံသည်။

"မင်းသားလေး၊ မနေ့က လီကွန်းကွန်းက ဒီကို အမိန့်တော် လာပို့ရုံတင်မကဘဲ ရှစ်ပါးမြောက်မင်းသားရဲ့ နေအိမ်ကိုလည်း သွားခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်၊" ဟု ရှောင်အန်းဇီ က အစီရင်ခံသည်။

ဝေယွီ က ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရင်း မေးကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ စိတ်မပါ့တပါ နားထောင်နေသည်။

"မင်းသားလေးကို စစ်ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ လက်ထောက်ဝန်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ပေမဲ့ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကိုတော့ ဝန်ထမ်းရေးရာဌာနရဲ့ အကြီးတန်းအရာရှိအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ပါတယ်၊" ရှောင်အန်းဇီ က ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ "မင်းသားလေးထက် ရာထူးလေးဆင့် ပိုမြင့်နေပါတယ်ခင်ဗျာ။"

ဝေယွီ: "...မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ? ငါ့ဆီကနေ ထွက်ပြေးပြီး မင်းသားကို စွန့်ပစ်ချင်နေတာလား? ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောစမ်း!"

ရှောင်အန်းဇီ က သူ့ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်နှာမှာ နူးညံ့ကာ မျက်ဝန်းတို့မှာ ကြင်နာနေသည်။ "မင်းသားလေး၊ ကျွန်တော်မျိုး အဲဒီသဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးက စိတ်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။ မင်းသားလေး စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ ကြိုပြောပြတာပါ။"

*သူက ရာထူးအဆင့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလား?* မဟုတ်ပါ၊ သူ အလုပ်သွားရမည်ကိုသာ စိတ်ညစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အသက်တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အောက် သူဌေးသားတစ်ယောက်က မနက်ကနေ ညအထိ အလုပ်လုပ်ရမည်ကို ဘယ်လိုများ လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ?

ဒီလူမိုက်ကို ရှင်းပြနေ၍လည်း မရနိုင်သဖြင့် ဝေယွီ သည် စကားမဆက်လိုတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ရှောင်အန်းဇီ ၏ အမြင်တွင်မူ သူသည် အမှန်တရားကို ရှောင်ပြေးနေသလို ဖြစ်နေသည်။

ရှောင်အန်းဇီ က သနားစိတ်ဖြင့် သက်ပြင်းချသည်။ "မင်းသားလေး၊ မင်းသားလေးက အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ကြောက်နေတာပါ။ အာရ်ယားတောင် စာစတင်သင်တုန်းက မင်းသားလေးထက် ပိုသတ္တိရှိသေးတယ်။"

ဝေယွီ က သူ့ကို သတိပေးသည်။ "သူ့နာမည်က အခု လျိုကျိုးယွမ် ဖြစ်သွားပြီ။"

ရှောင်အန်းဇီ က ဆက်ပြောသည်။ "မင်းသားလေးနဲ့ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ငယ်ငယ်ကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့ကြတာပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ သူ မင်းသားလေးကို ကူညီပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ယုံကြည်ပါတယ်။ နန်းတွင်းမှာတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေလိုက်ပါ။"

ဝေယွီ က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ "ကြည့်စမ်း၊ ငါ့ကို ဘယ်လိုနေရမလဲဆိုတာတောင် သင်ပေးနေတော့တာပဲ။"

"မင်းသားလေး!" ရှောင်အန်းဇီ က ရင့်ကျက်မှုမရှိသော သူ့သခင်ကိုကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။ "မင်းသားလေးက အခု မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီလေ! အိမ်နီးချင်း မင်းသားများဖြစ်ကြတဲ့ ဆူ၊ ချန်၊ ကျင်း၊ ဂုံ၊ ဒွမ်၊ ရွှေနဲ့ ရှန်တို့အားလုံးက စောင့်ကြည့်နေကြတာ—ဒီကိစ္စကို ပိုပြီး အလေးအနက် မထားနိုင်ဘူးလား?"

ဝေယွီ တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ရှောင်အန်းဇီ ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ခုပ်တီးလိုက်မိသည်။ "လူငယ်လေး၊ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကတော့ တကယ်ကို ကျယ်ပြန့်တာပဲ။"

ရှောင်အန်းဇီ က သူ့လက်များကို ခါချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်အပြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူ့သခင်ကို အားကိုး၍ မရတော့ပေ။ ဤနေအိမ်တစ်ခုလုံး၏ အနာဂတ်မှာ သူ့လက်ထဲတွင်သာ ရှိတော့သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေရင်း ရှောင်အန်းဇီ က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို လေးနက်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ *ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်တော့။ အပြင်ထွက်ပြီး ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေကို ပိုရှာဖို့ အချိန်တန်ပြီ။*

မင်းသားလေး ပြောခဲ့သလိုပဲ—ဘာပြောလိုက်တာလဲ? ရှောင်အန်းဇီ က တွေးတောရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ *အော် ဟုတ်ပြီ။ မြေဩဇာကောင်းတဲ့ ရေကို သူစိမ်းတွေရဲ့ လယ်ကွင်းထဲ မစီးဆင်းစေနဲ့တဲ့!*

မှန်လိုက်တာ။ အဲဒီသဘောတရားပဲ။ လူတိုင်းက နက်ရှိုင်းတဲ့ ခံစားချက်တွေက ပင်လယ်လိုပဲလို့ ပြောကြပြီး မောင်နှမတွေက လက်နဲ့ ခြေထောက်လိုပဲလို့ ဆိုကြတယ်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နဲ့ မင်းသားလေးက အရမ်းရင်းနှီးကြတာမို့ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ရဲ့ နေအိမ်ကနေပဲ စတင်လိုက်တော့မယ်။

"ကောင်း" သည်ကို "ပိုကောင်း" အောင် လုပ်လိုက်ကြစို့။