မင်းသားများ၏ အချင်းချင်း စကားများနေမှုသည် စတင်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် ဝေယွီ၏ နေအိမ်သစ်ဖွင့်ပွဲသို့ ကိုယ်စီကိုယ်ငှ လျှို့ဝှက်သော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ရောက်ရှိလာကြခြင်းဖြစ်သည်။ အချို့မှာ စားသောက်ဖွယ်ရာများကို ခံစားရန်သက်သက် လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ ၎င်းတို့၏ ညီငယ်လေးအား အလိုလိုက်အလျားလိုက်ဖြင့် စိတ်ကြိုက်သိမ်းသွင်းရန် ကြံရွယ်ထားကြသည်။
အကြီးဆုံးမင်းသားက အလုပ်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ စတင်စကားစမြည် ပြောလာသည်။ "အခုတော့ မင်းလည်း ကိုယ်ပိုင်နေအိမ် ရသွားပြီဆိုတော့ ဘာတွေဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားသလဲ။ မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုကို ပြောပြနိုင်ပါတယ်။ ငါ ဖခင်တော်ဆီမှာ မင်းအတွက် စကားကောင်းလေး ပြောပေးပါ့မယ်။"
ဝေယွီက ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စကားဖြတ်ပြောခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
"နဝမမင်းသားလေးက ဖန်ထည်ပစ္စည်းတွေ လုပ်တတ်တာ မဟုတ်လား။ သူက လက်မှုပညာမှာ တော်တယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ!" ဒုတိယမင်းသားက စကားဝိုင်းကို ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်လာပြီး ပြောသည်။ "စက်မှုဝန်ကြီးဌာနက အဆင့်အတန်း နိမ့်တယ်လို့ ဆိုနိုင်ပေမဲ့ မဟာဝေနိုင်ငံအတွက်တော့ အရေးပါတဲ့ ဌာနပဲ။ နဝမမင်းသားလေး၊ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို အဲဒီမှာ ပြသနိုင်မယ်ဆိုရင် ဖခင်တော်က မင်းကို ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ပေးမှာ သေချာပါတယ်။"
ဝေယွီက တစ်ဖန် ပြန်ပြောရန် ကြိုးစားပြန်သော်လည်း စတုတ္ထမင်းသားက ကြားဖြတ်လိုက်ပြန်သည်။ "ဒုတိယအစ်ကို၊ အဲဒီလိုတော့ မပြောသင့်ဘူး။ ဝေယွီရဲ့ ပညာရေးမှတ်တမ်း ညံ့ဖျင်းတာကို ကြည့်ပြီး သူ့ကို အထင်မသေးပါနဲ့။ သူ့ဦးနှောက်က ထက်မြက်ပါတယ်။ အကြီးဆုံးအစ်ကို၊ သူ့ကို အခွန်တော်ဝန်ကြီးဌာနမှာ ထည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူက ထူးခြားတဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ ပေးနိုင်ပြီး ဌာနအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဝင်ငွေတွေ ရှာပေးနိုင်မှာပါ။"
ဝေယွီမှာ တစ်ခွန်းလောက် ကြားညှပ်ပြောရန် ကြိုးစားရင်း အသက်ရှူမှားလုမတတ် ဖြစ်နေရသည်။ သို့သော် သူ၏ မောင်နှမများကမူ သူ့စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် ပြောဆိုနေကြသည်။
"တကယ်လား။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါက..."
"မဖြစ်ဘူး!"
ဝေယွီသည် ယဉ်ကျေးမှုဟူသမျှကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်တော့သည်။ သူသည် အကြီးဆုံးမင်းသား၏ စူးစမ်းသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ကိုယ်ကိုဖြောင့်မတ်လိုက်ပြီး စွပ်စွဲချက်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မလုပ်ဘူး၊ ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့ဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း မလုပ်နိုင်ဘူး! အကြီးဆုံးအစ်ကို၊ စတုတ္ထအစ်ကို ပြောတာတွေကို နားမယောင်ပါနဲ့!"
*တကယ်ပဲ၊ ဒီလူတွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။* ဝေယွီက တွေးမိသည်။ ဖခင်တော်ပင် သူ့ကို ရာထူးတစ်ခုခုယူရန် ဖိအားမပေးရသေးခင်မှာပဲ သူ့အစ်ကိုတွေက သူ့အလုပ်အကိုင်လမ်းကြောင်းအတွက် ရူးသွပ်နေကြသည်။ သူတို့က သူ့ရဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝကို မနာလိုဖြစ်နေကြတာလား။
သူသည် အနိုင်နိုင် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဖခင်တော်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည့်အရေးကို အလိုမရှိဆုံးဖြစ်သည်။ ဖခင်တော်သာ သူ့ကို မေ့ထားပါက ကောင်းပေဦးမည်။ အကယ်၍ ဖခင်တော်က သူ့ကို သတိရသွားပါက အသုံးဝင်ပြီး ဈေးပေါသည့် လုပ်သားတစ်ယောက် သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေမှန်း သိသွားလိမ့်မည်။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ဘေးဒုက္ခပင်။
***
ဧကရာဇ်ဝေသည် နန်းတွင်းစာချွန်လွှာများကို စစ်ဆေးနေစဉ် ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်သည်။
အနီးတွင် ရပ်နေသည့် လီချန်ကုန်းကုန်းမှာ လန့်သွားပြီး "ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ ခန္ဓာကိုယ် မသက်သာဘူးလား။ အင်ပါယာဆရာတော်ကို ခေါ်ခိုင်းရမလား" ဟု မေးမြန်းသည်။
ဧကရာဇ်ဝေက နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဒီလောက်နဲ့တော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"
သူ အအေးမိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူသည် အနောက်ဆောင်သို့ သွားရောက်မှုကို လျှော့ချထားပြီး ဧကရီနှင့် အခြားမိဖုရားများကို နေ့ဘက်တွင်သာ တွေ့ဆုံကာ ညဘက်၌ တစ်ယောက်တည်း အိပ်စက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အရင်ကထက် ပိုမိုလန်းဆန်းပြီး သန်စွမ်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။
*အာ...* သူက တွေးမိသည်။ *ရှေးစကားပုံအတိုင်းပဲ "အလှတရားဟာ သူရဲကောင်းတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းပဲ" တဲ့။ ရှေးလူကြီးတွေ ဘယ်တော့မှ မလိမ်ခဲ့ပါဘူး။*
ဧကရာဇ်ဝေသည် ကျောကို ဆန့်လိုက်ပြီး စာရေးတံကို ကိုင်ရန် ပြင်ဆင်စဉ် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ သူသည် လီချန်ကုန်းကုန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "နဝမမင်းသား နေအိမ်သစ်ဖွင့်တာ ဘယ်နှစ်ရက် ရှိပြီလဲ။"
လီချန်ကုန်းကုန်းက တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ ဒီနေ့ဆို ဆယ့်သုံးရက်မြောက်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် နဝမမင်းသားရဲ့ နေအိမ်သစ်ဖွင့်ပွဲနေ့လည်း ဖြစ်နေပါတယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
"နေအိမ်သစ်ဖွင့်ပွဲလား?" ဧကရာဇ်ဝေသည် အချိန်ကိုက်ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုဆိုရင် ပွဲပြီးတာနဲ့ သူ့ဆီကို အမိန့်တော်တစ်ခု ပို့လိုက်ပါ။ လက်ဆောင်နှစ်ခု ပြင်ဆင်ထား၊ တစ်ခုက သူ့အတွက်၊ နောက်တစ်ခုက အဋ္ဌမမြောက်ညီတော်အတွက်။"
နှစ်ရက်အတွင်း တစ်လပြည့်တော့မည်ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်ဝေသည် မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း အချိန်မီ သတိရလိုက်သည့်အတွက် ဝမ်းသာသွားသည်။ မဟုတ်ပါက ထိုကလေးဆိုးလေးကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမိပေလိမ့်မည်။
နောက်ထပ် တစ်နာရီခွဲကြာ စာချွန်လွှာများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဧကရာဇ်သည် ဝေယွီတစ်ယောက် နန်းတော်သို့ လာရောက်ရတော့မည်ဟု ကြားလိုက်ရလျှင် မည်ကဲ့သို့ ကျိန်ဆဲနေမည်ကို မြင်ယောင်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ထူးခြားသော သက်သာရာရမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ *တကယ်ပါပဲ၊ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ နှိုင်းယှဉ်ချက်တစ်ခုပဲ။ အဲဒီကလေးဆိုးလေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရင် ငါကတော့ ပိုပြီး စိတ်ချမ်းသာရတယ်။*
သူသည် နောက်ထပ် စာစောင်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဟူကျိုးမြို့စားထံမှ သူ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် မေးမြန်းထားသော အလွန်ရှည်လျားပြီး ပျင်းစရာကောင်းသည့် စာချွန်လွှာဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုလူသည် တစ်နှစ်ကျော်ကြာသည်အထိ အသုံးမဝင်သော စာချွန်လွှာများကို နေ့တိုင်း ပို့နေပြီး ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများကိုသာ ကိုးကားနေသည်။ သူက နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ဖြေဖို့ ပြင်နေတာလား။ ဟူကျိုးမြို့ရဲ့ ရာသီဥတုအကြောင်းပဲ ရေးပေးလိုက်ပါလား။ အနည်းဆုံးတော့ စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်မှာပေါ့။
ဧကရာဇ်ဝေသည် ဘာအမူအရာမျှ မရှိဘဲ စုတ်တံကို ကိုင်ကာ စာလေးလုံးကို ရေးချလိုက်သည်။
*"ငါ ကျန်းမာတယ်။ စစ်ဆေးပြီးပြီ။"*
***
ဧည့်သည်များ ပြန်သွားကြပြီးနောက် ဝေယွီသည် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ခန်းမဆောင်ရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပစ်လဲကျသွားသည်။
သူ၏ အစ်ကိုများသည် သူ၏ အစွမ်းအစကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့ကို စည်းရုံးရန် ကြိုးစားနေကြပုံရသည်။ အကြီးဆုံးအစ်ကိုက တိုက်ရိုက်ကမ်းလှမ်းသည်၊ ဒုတိယအစ်ကိုက စကားကောင်းသော်လည်း သူ၏ အကျိုးအမြတ်ကိုသာ ကြည့်နေသည်၊ တတိယအစ်ကိုကမူ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ကောင်းမွန်သော သဘောထားကို ပြသသည်၊ စတုတ္ထအစ်ကို၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာမူ ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျန်သူများမှာမူ ပြောပလောက်အောင် မရှိကြပေ။
ဝေယွီသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမျှော်လင့်ထားသည့် ဘဝမဟုတ်ပေ။ သူသည် လောကကြီးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စားသောက်ပျော်ပါးနေမည့် သက်သောင့်သက်သာ ဘဝမျိုးကို လိုချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အခုလို မလိုလားအပ်သော အာရုံစိုက်မှုများကြားတွင် သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်ပါ့မလဲ။
သူက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ *ဖခင်တော်က ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း မလုပ်တာကြောင့် အကုန်လုံး သူ့အပြစ်ပဲ။* သူသည် တက်ဘလက်တစ်ခုနှင့် "ရွှေလက်ချောင်း" (အစွမ်းထက်သောစွမ်းရည်) ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်ဟု ကတိပေးခံထားရသည်။ သူသည် ဇာတ်လိုက်အစစ်အမှန်ပင်! သို့သော် ဖခင်တော်က ဘာကြောင့် စိတ်ဖတ်နိုင်သော စွမ်းရည်ကို ရသွားရတာလဲ။ ဒါက လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်စရာပဲ။
ဝေယွီသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းရင်း တိုးတိုးလေး ညည်းညူနေစဉ် သူ၏ အစေခံ ဟုန်ကျုန်း ရောက်လာသည်ကို မသိလိုက်ပေ။
"မင်းသား၊ နန်းတော်က လူတစ်ယောက် ရောက်လာပါတယ်၊ မင်းသား။"
ဝေယွီသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ "ဘာပြောတယ်?"
"လီချန်ကုန်းကုန်းက အမိန့်တော်ဆောင်ဖို့ အပြင်မှာ စောင့်နေပါတယ်၊ မင်းသား" ဟု ဟုန်ကျုန်းက တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။
"အမိန့်တော်လား? ဘာအတွက်လဲ" ဝေယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ လွတ်လပ်သော ဘဝကို ခြိမ်းခြောက်နေသည့် အင်အားစုများက သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာနေပြီ။ *ငါ မရှိဘူးလို့ပဲ ဟန်ဆောင်လိုက်ရမလား?*
ဟုန်ကျုန်းသည် ဘေးဘက်ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့်အနေဖြင့် တစ်ဖက်သို့ ရွေ့လိုက်သည်။ "လီချန်ကုန်းကုန်းက သူ့ရဲ့ အစေခံတွေကိုပါ ခေါ်လာပါတယ်၊ မင်းသား။"
*အဲဒီတော့ တံခါးတွေ ပိတ်သွားပြီပေါ့၊* ဝေယွီက တွေးလိုက်သည်။ သူသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း ဆန့်ကျင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"လီချန်ကုန်းကုန်းက ပြောသေးတယ်" ဟု ဟုန်ကျုန်းက အေးဆေးစွာ ဆက်ပြောသည်။ "မင်းသားအနေနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် မသက်သာဘူးဆိုရင် သူက အိပ်ခန်းထဲထိ လာပြီး အမိန့်တော်ကို ဖတ်ပြပေးဖို့ အဆင်သင့်ရှိတယ်တဲ့။"
ဝေယွီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်သူ့ဘက်ကလဲ?"
"ကျွန်တော်က မင်းသားဘက်ကပါ" ဟု ဟုန်ကျုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းသားကသာ အမိန့်တော်ကို ဆန့်ကျင်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်က မင်းသားရဲ့ ဝိညာဉ်အဖြစ်နဲ့ပဲ အစေခံရတော့မှာပါ။"
ဝေယွီသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်မြှောက်လိုက်ရသည်။ "ဟူး... ကောင်းပြီလေ။ သွားကြစို့။ အမိန့်တော်ကို လက်ခံရယူရမယ့် အချိန်ပဲ။"