ဝေယွီသည် စာသင်ခန်းထဲတွင် ဝတ္ထုဖတ်နေရင်း ဆရာမခေါ်လိုက်သဖြင့် လန့်သွားသော ကျောင်းသားတစ်ယောက်နှယ် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေသလား။ အသေအချာပင်။
သူ ကြောက်နေသလား။ တကယ်တော့ သိပ်ပြီးတော့လည်း မဟုတ်ပါ။
ဝေယွီသည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် နေလာခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံအရ သူ၏ တက်ဘလက်ကို တစ်စက္ကန့်၏ ထက်ဝက်အတွင်း ပိတ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေဟန်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်— သို့သော် သူ မှားသွားမှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
*လီချန်က ငါ့ဘေးနားမှာ ဘာလို့ ရပ်နေတာလဲ။*
ဝေယွီ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ လီချန်၏ နူးညံ့ပြီး လေ့ကျင့်ထားပုံရသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် အခန်းရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ လှည့်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
လီချန်က သူ့ထံသို့ ကိုင်းညွှတ်လာပြီး “နဝမမင်းသား၊ ဧကရာဇ်က ခေါ်ခိုင်းထားပါတယ်။ ရှေ့ကို ကြွပေးပါခင်ဗျာ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဝေယွီ - “...”
ဒါတော့ မကောင်းတော့ဘူး။ သူသည် သူ့ဘာသာသူ နေနေရာမှနေ၍ မြေမြှုပ်မိုင်းကို နင်းမိသွားသလို ဖြစ်သွားသည်။
သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားတတ်သည့် အလေ့အထကို ရင်းနှီးနေခဲ့ရာမှ ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခေါ်ယူလိုက်ခြင်းက သူ့ကို အဆင်သင့်မဖြစ်စေဘဲ အားနည်းသွားသလို ခံစားရစေသည်။ သူ ဘာလုပ်မိလို့လဲ။ သူ့အဖေက ဘာလို့ ရုတ်တရက် သူ့ကို ခေါ်ရတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် သူ့အဖေက အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားကို မြင်လိုက်မိပြီး ရုတ်တရက် ဖခင်မေတ္တာ တက်ကြွလာကာ သူ့နဝမမြောက်သားကို သတိရသွားတာများလား။
*ကယ်ကြပါဦး။*
အပေါ်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဧကရာဇ်က သူ့ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်နေမှန်း ဝေယွီ သိလိုက်သည်။ သူ အခေါ်ခံရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ သူ၏ အာရုံကြောများမှာ တင်းမာနေသည်။
ဝေယွီသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် နာခံစွာ ထရပ်လိုက်ကာ ဧကရာဇ်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ထိုလူငယ်သည် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ကျော့ရှင်းကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပါးလျသွယ်လျသည်။ ဒူးထောက်နေစဉ်က သတိမထားမိသော်လည်း သူ ထရပ်လိုက်သောအခါ သူ၏ အစ်ကိုတော်များစွာထက် အရပ်ပိုရှည်နေသည်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ခဏတာမျှ ထိုကောင်လေးသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသည်။ သူသည် ဤသားဖြစ်သူအပေါ် အထင်ကြီးစရာ ဘာမျှမရှိခဲ့ပါ။ တစ်ခါတစ်ရံ အနောက်ဆောင်မှ နဝမမင်းသားမှာ ရိုးသားဖြူစင်ပြီး အသိဉာဏ်နည်းသည်ဆိုသည့် ကောလာဟလများကိုသာ ကြားဖူးသည်။ ထိုစကားမှာ သူက အရည်အချင်းမရှိဟူသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဖခင်နှင့်သား ဆက်ဆံရေးကို ထိခိုက်စေနိုင်သော်လည်း ဝေယွီနှင့် ဧကရာဇ်ဝေ နှစ်ဦးစလုံး အမှန်တရားကို သိကြသည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ၁၅ နှစ်အတွင်း သူတို့ စကားပြောဆိုမှုမှာ နည်းပါးလွန်းရာ မေတ္တာတရားဆိုသည်မှာ မည်သို့ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ဝေယွီ လုပ်နေသည့် ထူးဆန်းသော အပြုအမူများကို အမြဲတစေ လျှောက်ပြောမနေလျှင် ဧကရာဇ်အနေဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် စဉ်းစားမိမည် မဟုတ်ပေ။
ဧကရာဇ်ဝေသည် ထိုသို့ စဉ်းစားရင်း အခြားသားတော်များ၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို နားထောင်နေစဉ် ရုတ်တရက် သူနှင့် မရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
*[...မိုးကြိုးပစ်ခံရတော့မယ့် အရေး၊ အေးအေးဆေးဆေး နားလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။ ဒီအရွယ်နဲ့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေရတာ— ‘ရုတ်တရက် သေဆုံးခြင်း’ ဆိုတာ ဘာလဲတောင် ငါမသိတော့ဘူး! ဒီ Preview လေး ကြည့်ပြီးမှ နားလိုက်ရရင် ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ။]*
ဧကရာဇ်ဝေ - “...”
သူသည် ဝေယွီကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုအသံမှာ ဝေယွီ၏ အသံဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ သိလိုက်သည်။ ဝေယွီ၏ အတွေးများကို အဘယ်ကြောင့် ယခင်က မကြားခဲ့ရသလဲ၊ သို့မဟုတ် ဤထူးဆန်းသော စွမ်းရည်၏ အတိုင်းအတာမှာ မည်မျှရှိသလဲ ဆိုသည်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ဧကရာဇ် သိချင်သည်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည် - *“Preview” ဆိုတာ ဘာကြီးလဲ။*
“Preview ကြည့်ပြီးမှ” — ထိုစကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
ဝေယွီသည် နာခံမှုအပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် ကုတင်နှင့် သုံးမီတာခန့်အကွာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။
“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ သားတော်သည် မင်းမြတ်၏ ကျန်းမာရေးအတွက် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိပါသည်။ ခဏတာ စိတ်လွင့်သွားမိသဖြင့် မင်းမြတ်၏ အမိန့်ကို မကြားလိုက်ရပါ။ မင်းမြတ် ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်တော်မူပါ။ ဒေါသကြောင့် ကျန်းမာရေး ထိခိုက်မှု မဖြစ်ပါစေနှင့်။”
သူသည် ရိုးသားပြီး စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် စိုးရိမ်နေဟန် ပြောလိုက်သည်။
ဘေးမှ ကြည့်နေသော အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက - *နဝမညီတော်ရဲ့ စရိုက်ကိုသာ မသိရင် ငါတကယ် ယုံမိတော့မှာပဲ* ဟု တွေးလိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၏ အတွေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဧကရာဇ်သည် ဝေယွီကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ တင်းမာနေသော စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူက “အို၊ မင်းက ဒီလောက်တောင် သားလိမ္မာပီသတာပဲ၊ ငါ သတိမေ့နေတဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်း ဘာတွေ လုပ်နေခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး” ဟု မေးလိုက်သည်။
*အာ...* ဝေယွီ ခဏတာ ဆွံ့အသွားသည်။
*[ဒါကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ။ အစေခံလေးတွေဆီက မုန့်တွေကို လှည့်စားပြီး ယူစားတယ်၊ ပြီးတော့ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေနဲ့ ဝတ္ထုတွေ အချိန်ကုန်ခံပြီး ကြည့်နေတယ်လို့ ပြောရမလား။ အို… စာပေဝါသနာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ စနစ်တကျ စာဖတ်နေတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်ရမလား။]*
ဧကရာဇ်ဝေ - “?”
ဧကရာဇ်မှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ တော်ဝင်မင်းသားတစ်ပါးက အစေခံလေးတွေကို မုန့်အတွက် လှည့်စားနေတယ်တဲ့လား။ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ! ပြီးတော့ “အချိန်ကုန်ခံပြီး ကြည့်နေတယ်” ဆိုတာ ဘာတွေလဲ။ ဇာတ်လမ်းကြည့်ဖို့ စုတ်တံ လိုတာလား။ မင်းသားတစ်ပါးက ဘာကိုများ “ကြည့်” ဖို့ လိုအပ်နေတာလဲ။
ဧကရာဇ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေ ဖြစ်နေမှန်း မသိသော ဝေယွီသည် သူ့အတွေးများကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းလိုက်သည်။ “ဖခင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ရလျှင် ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း မင်းမြတ်၏ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကြောင့် ကျွန်တော်တို့အားလုံး အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေကြပါသည်။ အချိန်ကုန်လွန်ဖို့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသဖြင့် နန်းဆောင်ထဲတွင်သာ နေပြီး စာဖတ်ရင်းသာ အချိန်ကုန်ခဲ့ပါသည်။”
*[ဝတ္ထုဖတ်တာလည်း စာဖတ်တာပဲ မဟုတ်လား။ ငါက အသုံးမကျတဲ့၊ အရေးမပါတဲ့ မင်းသားတစ်ပါးပဲ၊ ဧကရာဇ်ကွယ်လွန်သွားရင်လည်း ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ငါ့အစ်ကိုတော်တွေလို ထီးနန်းလုမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဧကရာဇ်ဖြစ်ရတာ အလုပ်ရှုပ်လွန်းတယ်။ အို... ဒါက ပုန်ကန်တဲ့ အတွေးလို့ ခေါ်မလား။ တောက်၊ အောင်မြင်တဲ့ ပုန်ကန်မှုဆိုတာ ရှားပြီး အန္တရာယ်များတယ်။ မလုပ်သင့်ဘူး။]*
ဧကရာဇ်ဝေသည် ဝေယွီကို အဓိပ္ပာယ်မဖော်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ကို ရည်မှန်းချက်မရှိလို့ ဆူရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလောက်ထိ ထူးဆန်းအောင် ရိုးသားနေလို့ ချီးကျူးရမလား မဆုံးဖြတ်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဝေယွီနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြပြီး အခြားမင်းသားများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အသက်ရှူသံပင် မထွက်ရဲဘဲ ရှိနေကြသည်။
ဝေယွီသည် စက္ကန့်များကို ရေတွက်နေသည်။ ၁၃ စက္ကန့်မြောက်တွင် ဧကရာဇ်က စကားပြောလာသည်။
“မင်းနဲ့ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက အလွန်ရင်းနှီးကြတယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ထဲမှာ စာပေပညာရေးမှာ ဘယ်သူက ပိုတော်လဲ။”
ဝေယွီနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားတို့ နှစ်ဦးစလုံး တောင့်ခဲသွားကြသည်။
ဝေယွီ - *[ဒါက ဘာလို့များ လူကြီးတွေက ကလေးတွေကို နှစ်သစ်ကူးမှာ စာမေးပွဲပြီးပြီလားလို့ မေးနေသလို ဖြစ်နေရတာလဲ။ စိတ်ညစ်စရာကောင်းလိုက်တာ!]*
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား - *[ဖခင်မင်းကြီးက စာသင်တာကို မေ့မသွားဘူးပေါ့လေ။ ငါ ဘယ်လို ဖြေရမလဲ။ နဝမညီတော်နဲ့အတူ စာသင်ရင် ငါအာရုံမစိုက်ရဲလို့ ဆရာကြီးပေးတဲ့ တာဝန်တွေကို တစ်ဝက်ပဲ လုပ်ပြီး အစ်ကိုတော်တွေထဲမှာ ငါအညံ့ဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ထားတာပါလို့ ဝန်ခံရမလား။]*
ဧကရာဇ်ဝေသည် နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ ဖတ်မရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
ဝေယွီသည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။ “ဖခင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ရလျှင် ကျွန်တော်သည် အသိဉာဏ်နည်းသူ ဖြစ်ပါသည်။ စာပေပညာတွင် အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုတော်လောက် မတော်ပါ။ သူက ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး သာလွန်ပါသည်။”
ဝေယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အရည်အချင်းမရှိသူတစ်ယောက်၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးဟန်ကို အကောင်းဆုံး သရုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်ကို သနားစရာကောင်းပြီး မိုက်မဲသည့် အကြည့်ဖြင့်ပင် ကြည့်လိုက်သေးသည်။
*[နောက်ဆုံးတော့ ဖခင်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရပြီ။ အဋ္ဌမအစ်ကိုတော်ကို ကူညီလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။ သူက တတိယမင်းသမီးကို ကာကွယ်ပေးရဦးမှာဆိုတော့ သူ့ကို မျက်နှာသာရအောင် လုပ်ပေးတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ အင်း... အဋ္ဌမအစ်ကိုတော် အဆင်ပြေသွားရင် ငါလည်း အကျိုးအမြတ် ခံစားရမှာပဲ...]*
ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများ တုန်ခါသွားသည်။ နောက်ဆုံး အတွေးမှာ မသက်ဆိုင်သော်လည်း သားဖြစ်သူက သူ့အစ်ကိုကို မျက်နှာသာရစေရန်အတွက် သူ၏ အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဧကရာဇ်သည် ဝေယွီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူး၍ မိခင်အရိပ်အာဝါသ မရှိသော ကလေးတစ်ယောက်အတွက် အဆင့်အတန်း လုရခြင်းမှာ မည်မျှ ရက်စက်သလဲဆိုသည်ကို သူ သိသည်။
သူသည် ဤ “စိတ်ဖတ်နိုင်သော” စွမ်းရည် မရှိလျှင်ပင် ဤလူငယ်များ၏ စိတ်နှလုံးကို နားလည်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်ခွန်းတည်းသော စကားပြောဆိုမှုဖြင့် သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော သားဖြစ်သူက သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော အဖြေတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။
နဝမမင်းသား ဝေယွီတွင် မျက်နှာသာရရန် ဆန္ဒမရှိသလို၊ ဧကရာဇ်ဖြစ်လိုသည့် ဆန္ဒလည်း လုံးဝ မရှိပေ။