ဝေယွီ သည် ဧကရာဇ်ဝေ နှင့် အဝေးဆုံးနေရာဖြစ်သည့် နောက်ဆုံးတန်းတွင် ဒူးထောက်နေသည်။ ရှေ့တွင် အဘယ်အရာဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူ မမြင်ရသလို ဧကရာဇ်ဝေ ကလည်း သူ့စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို ကြားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ၏အတွေးများမှာ မည်သူမျှမကြားနိုင်အောင် လျှို့ဝှက်နေသော်လည်း ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေကြသော မင်းသားများ၏ အတွေးများမှာမူ ဧကရာဇ်၏ နားထဲတွင် ပုံဆောင်ခွက်ပမာ ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။
***
မင်းသားကြီး - *ဘာကြောင့်များ ဖခင်က ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ကုန်းဆွန်ထိုင် က တစ်ခုခုများ လျှောက်ပြောလိုက်လို့လား။ အဲဒီအိုကြီး... သေစမ်း၊ သူများအကြောင်း ဂုံးချောလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်...*
ဒုတိယမင်းသား - *အဘိုးနဲ့ မယ်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်များ ပေါက်ကြားသွားတာလား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အဲဒီလိုသာဆိုရင် ဖခင်က အမိန့်တော်စာ ထုတ်ပြီးသားဖြစ်မှာ။ ဒါဆို ဘာကများ သူ့ကို ဒီလောက်ဒေါသထွက်စေတာလဲ။*
တတိယမင်းသား - *အစ်ကိုတော်တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်... ဘဏ္ဍာရေးကိစ္စတွေက မင်းသားကြီး ဘက်မှာ၊ ဝန်ကြီးချုပ်ကလည်း ဒုတိယမင်းသား နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားတယ်... သူတို့တွေ လှုပ်ရှားနေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ။ တစ်ယောက်ယောက်များ ဖခင်ကို သတင်းပို့လိုက်တာများလား။*
စတုတ္ထမင်းသား - *ဟာ... ဒါ သေချာပေါက် အစ်ကိုတော်ကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုတော်တို့ရဲ့ အမှားပဲ!*
ပဉ္စမမင်းသား - *ဟူး... ကြားထဲကနေ ခံရပြန်ပြီ...*
ဆဌမမင်းသား - *ဆာလိုက်တာ... ထိန်းကျောင်းသူက အစာပြင်ဆင်ပြီးပြီလား မသိဘူး...*
သတ္တမမင်းသား - *ဟဟ၊ မိုက်မဲလိုက်တာ။ ခံထိုက်ပါတယ်။*
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား - *ငါတို့တော့ သေပြီ! ဖခင်က ဒေါသထွက်နေတာ... ဒီတစ်ခါ ဘယ်လိုအပြစ်ပေးမလဲ မသိဘူး။ အကျယ်ချုပ်ကျတာကတော့ သေးသေးလေးပါ၊ ကျမ်းစာများ တွေကို ကူးရေးခိုင်းဖို့တော့ မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ! ကောင်းကင်ဘုံရှင်တို့ ရေ၊ သနားပေးတော်မူပါ! အမိတာဘ၊ ကျွန်တော် အပြစ်တွေကို ဝန်ခံပါတယ်... နေပါဦး၊ နဝမမြောက်မင်းသား ဘာလုပ်နေတာလဲ။ သူ အာရုံလွင့်နေပြန်ပြီလား?!*
***
မင်းသားများအားလုံးထဲတွင် အပြောအဆိုဆုံးမှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိုးရိမ်တကြီးနှင့် မရပ်မနားတွေးနေသော အတွေးများမှာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ကျမ်းစာများ ကို ရွတ်ဖတ်နေသည်ထက်ပင် ပို၍ နားငြီးစရာကောင်းသည်။ ထိုအဆုံးမရှိသော အတွေးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဧကရာဇ်ဝေ ၏ ဒေါသမှာ တစ်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားသည်။
သူ၏ အကြည့်တို့ကို ဒူးထောက်နေသော သားတော်များထံသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ရှေ့ဆုံးမှသူများကို သတိမထားမိသလောက်သာ ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတန်းမှ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ထံသို့ အာရုံရောက်သွားသည်။
"ဝေချီ။"
ဧကရာဇ်ဝေ ၏ အသံတွင် ပါဝင်နေသော လေးနက်မှုကြောင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး အစ်ကိုတော်များမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။
[ငါလား? ငါ့ကို ဘာလို့ခေါ်တာလဲ? ငါ ဘာမှားလုပ်မိလို့လဲ? ဖခင်က အဲဒါကြောင့် ဒေါသထွက်နေတာလား?!]
သူ၏ စူးရှပြီး ထိတ်လန့်နေသော အတွေးများကြောင့် ဧကရာဇ်ဝေ ၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ပင် ကျုံ့သွားသည်။ သူ၏ သားတော်အငယ်ဆုံးမှာ ဤမျှလောက် အတွေးများမည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မထင်ခဲ့ဖူးပေ။ ထိုကောင်လေးမှာ အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည်ဟုသာ ထင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကမူ ရိုသေလေးစားဟန်ဖြင့် ရှိနေသည်။
"သားတော် ဒီမှာရှိပါတယ်" ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
ဧကရာဇ်ဝေ က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ "ရှေ့ကို နည်းနည်းတိုးလာခဲ့။ မင်းကို မတွေ့တာ ကြာပြီ—မင်း ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ပါရစေဦး။"
***
နောက်ဆုံးတန်းတွင် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သော ဝေယွီ ကမူ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ သူ့အမြင်နှင့်သူ ရှိနေသည်။
*မတွေ့တာ ကြာလို့ဆိုပြီး အခုမှ သားတော်မျက်နှာကို ကြည့်ချင်တာတဲ့လား။ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းတဲ့ဖခင်လဲ။ ထားလိုက်ပါတော့၊ ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး။*
သို့သော် ဝေယွီ ကမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
*ကောင်းကင်ဘုံ! ငါ့ရဲ့ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုတော် အဆင်ပြေသွားပြီလား? ဖခင်ဆီက အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံရတော့မှာလား?! ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းသာစရာကောင်းလိုက်တဲ့ အခါသမယလဲ! အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုတော်အတွက် အားပေးတယ်! လက်ခုပ်တီးပေးလိုက်မယ်! ဂုဏ်ပြုလိုက်မယ်! အစ်ကိုတော်သာ အောင်မြင်သွားရင် ငါလည်း အသက်ရှူချောင်သွားပြီ!*
***
တစ်ဖက်တွင်မူ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ လုံးဝကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်းက ပြုလုပ်ခဲ့သမျှကို ပြန်တွေးကာ ဖခင်၏အာရုံစိုက်မှုကို ခံရစေမည့် အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေနေသည်။ သို့သော်... သူ ဘာများလုပ်ခဲ့မိသနည်း။
ဧကရာဇ်ဝေ ၏ အိပ်ရာရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း သူသည် ဦးညွှတ်ကာ ရိုသေစွာဖြင့် "ဖခင်" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ က သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုသည်။ အကြည့်တို့မှာ အနည်းငယ် ဝေဖန်လိုနေဟန်ရှိသည်။ သူ ဘာလုပ်ခဲ့မိသနည်း။ ဟား၊ အားလုံးက ဧကရီ ကြောင့်သာဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်ဝေ နိုးထလာချိန်မှစ၍ သူမသည် မင်းသားတစ်ပါးပါးကို မိမိ၏လူအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ရန် အခြေအနေကို သိမ်မွေ့စွာ စမ်းသပ်နေခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချက်သာ မဟုတ်လျှင် ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ့ကို ယနေ့တွင် အထူးတလည် ခေါ်ယူမည်မဟုတ်ပေ။
အခန်းတွင်းတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဧကရာဇ်က မပြောမချင်း မည်သူမျှ အသံထွက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ ဒူးထောက်နေသော ဝေယွီ မှာမူ ခြေထောက်များ ထုံကျဉ်လာသလို ခံစားရသည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးတန်းနေရာကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ခိုးကြည့်လိုက်သည်။
*သေစမ်း။ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုတော်ကတော့ ရပ်နေတာ သားတော်ကောင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ငုံးလေးတစ်ကောင်လို အသက်တောင် ဝဝရှူရဲပုံမပေါ်ဘူး။ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။*
ဝေယွီ က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့အတွက် တိတ်တဆိတ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် စိတ်ထဲမှ Tablet ကို ခိုးဖွင့်ကာ အန်နီမေး (anime) ကို ဆက်ကြည့်နေသည်။ အကျိုးအမြတ်ရမည့်ကိစ္စမျိုးဆိုလျှင် အစ်ကိုတော်ကြီးများက သူတို့အချင်းချင်း ခွဲဝေယူကြလိမ့်မည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ညီအစ်ကိုမေတ္တာဖြင့် အငယ်များကို အကြွင်းအကျန်လေးများ ပေးတတ်ကြသည်။ ယှဉ်ပြိုင်စရာမလို၊ ဘယ်လိုမှလည်း အနိုင်ရမည်မဟုတ်ပေ။ ပြဿနာတက်လျှင်လည်း အစ်ကိုတော်ကြီးများက တစ်ယောက်အပေါ် တစ်ယောက် ပုံချကြလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူနှင့် မသက်ဆိုင်သည့်ကိစ္စများသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အန်နီမေးကိုသာ ဆက်ကြည့်နေခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။
***
ဝေယွီ တစ်ယောက် ကာတွန်းထဲတွင် နစ်မြောနေစဉ် ကျန်သူများမှာမူ ဧကရာဇ်နှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ထံတွင်သာ အာရုံရှိနေကြသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ က ထိုကောင်လေးကို သေချာစေ့ငုကြည့်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အမှိုက်သရိုက်များနှင့် ရှုပ်ထွေးနေပြီး နားငြီးစရာကောင်းလောက်အောင် ဆူညံနေသည်မှလွဲ၍ ထိုကလေးမှာ ပုန်ကန်လိုသောစိတ်မျိုး မရှိပုံရသည်။
ထိုအခါမှသာ ဧကရာဇ်ဝေ စိတ်အေးသွားသည်။ *မဆိုးပါဘူး။ အတွေးတွေက နည်းနည်း ဆူညံပေမဲ့ အခြေခံသဘာဝကတော့ မဆိုးပါဘူး။*
သူ ကျေနပ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ စာပေလေ့လာမှုများကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "မင်း နောက်ပိုင်း ဘာစာအုပ်တွေ ဖတ်နေလဲ။ ဆရာကြီး က မင်းကို ဘာသင်ခန်းစာတွေ ပေးထားသေးလဲ။"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ ချက်ချင်းပင် ချွေးပြန်လာသည်။
[သင်ခန်းစာ? နေပါဦး၊ ငါ့ရဲ့ သင်ခန်းစာတွေက ဘာတွေလဲ? ဆရာကြီး က နောက်ဆုံးမှာ ဘာတွေသင်ပေးခဲ့တာလဲ? တွေး... တွေး... ငါ မှတ်မိဖို့လိုတယ်၊ မထိတ်လန့်နဲ့...]
[သေစမ်း! ဒါ အကုန် နဝမမြောက်အစ်ကိုတော်အမှားပဲ! ညဘက်ကျမှ သူက ငါ့ကို သရဲတစ္ဆေဇာတ်လမ်းတွေ လာပြောလို့! ငါ အကုန်မေ့ကုန်ပြီ! အနီရောင်ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေး... အနီရောင်ဖိနပ်... နေပါဦး၊ သူတို့ ငါ့ဆီကို ညဘက် လာမှာလား...?]
အိပ်ရာရှေ့တွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေရင်း သူ၏ နားရွက်များမှာ နီရဲလာပြီး နဖူးတွင် ချွေးစက်များ ပျံလာသည်။ ၎င်းမှာ ထိတ်လန့်ခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်လား မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ထိုအဓိပ္ပာယ်မရှိသော အတွေးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဧကရာဇ်ဝေ ၏ မျက်နှာမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူ သည်းခံသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
"နဝမမင်းသား ဘယ်မှာလဲ?! နဝမမင်းသား၊ ဒီကိုလာခဲ့စမ်း!"
သူ၏ သားတော်အမည်ကိုပင် ခေါ်ရန် စိတ်မရှည်တော့သည့်အလား ဧကရာဇ်ဝေ ၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းပြီး အလွန်ပင် စူးရှနေသည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် အခြားမင်းသားများမှာ ဖခင် ဒေါသထွက်နေကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် အဲဒါက ဝေယွီ နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ? ထိုလူမိုက်က တကယ်ပဲ ပြဿနာရှာနိုင်လို့လား? လူအများမှာ ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ဝေယွီ ရှေ့သို့ ထွက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေကြသည်။
သို့သော်... သုံးစက္ကန့်၊ လေးစက္ကန့် ကြာသည့်တိုင် မည်သူမျှ ထွက်မလာပေ။
ဧကရာဇ်ဝေ က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နောက်ဆုံးတန်းတွင် ဒူးထောက်နေသူကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဝေယွီ?!"
တုံ့ပြန်မှု မရှိသေးပေ။
ထိုအချိန်တွင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်လာသည်။ သူသည် စနစ်တကျ ဒူးထောက်နေသော နဝမမင်းသား ကို အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ အကြည့်များပင် ဝေဝါးသွားသည်။
[သူ ငါတို့ကို သတ်တော့မှာပဲ! အာရုံလွင့်မနေနဲ့လို့ ငါ သူ့ကို ဘယ်နှစ်ခါပြောရမလဲ?! သူ အာရုံလွင့်နေပြန်ပြီ! ဖခင်က သူ့ကို ခေါ်နေတာလေ! ဒီလူမိုက်ကတော့!]
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ ဒေါသထွက်ရသလို စိုးရိမ်လည်း စိုးရိမ်နေရသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး နားထဲတွင် ဆူညံသံများ ပိုများလာကာ ဧကရာဇ်ဝေ ပင် နားအူလာရသည်။ သူ တကယ်ကို မခံနိုင်တော့ပေ။
ဧကရာဇ်ဝေ က မျက်လုံးကိုမှေးလိုက်သည်။ ထိုအခါ မိန်းကလေးထိန်း လီချန် က ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ နဝမမင်းသား ကို ရှာရန် ဆင်းသွားသည်။ လီချန် ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးသော်လည်း ခန်းမထဲရှိ မျက်လုံးအားလုံးမှာ သူ့ထံတွင်သာ ရှိနေသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူသည် မင်းသားကြီး၊ ဒုတိယမင်းသား၊ တတိယမင်းသားတို့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဝေယွီ ဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
"နဝမမင်းသား? ဧကရာဇ် မင်းကို ခေါ်နေတယ်။"
ဝေယွီ တစ်ယောက် အပိုင်းတစ်ခုကို အဆုံးသတ်ပြီး နောက်တစ်ပိုင်းအတွက် Preview ကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် နူးညံ့သောအမျိုးသမီးအသံတစ်ခုက နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသဖြင့် သူ တစ်ချက်မျှ သီးသွားလေသည်။