ဝေယွီသည် မွေးဖွားချိန်မှစ၍ မဟာဝေနိုင်ငံ၏ နဝမမင်းသား ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် အမှန်စင်စစ် သူသည် ထိုသို့ အမြဲတမ်း ဖြစ်ခဲ့သူ မဟုတ်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်ရေးရာအရဆိုလျှင် သူသည် ယခင်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ထိုအတိတ်ဘဝအကြောင်း ပြောစရာဆို၍လည်း သိပ်မရှိလှပါ။ လက်တွေ့ဘဝ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် အိပ်မက်များ ပျက်သုဉ်းခဲ့ရသည့် ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ သာမန်နေ့စဉ်ဘဝမျှသာ ဖြစ်သည်။
မဟာဝေနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဝေယွီ အမြတ်နိုးဆုံးအရာမှာ သူ၏ စွမ်းအားထူးဖြစ်သည့် သူ၏စိတ်ထဲရှိ တက်ဘလက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းများတွင် အမြဲလိုလို ဖြစ်လေ့ရှိသည်မဟုတ်လော။ ဇာတ်လိုက်များ အခြားကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာသည့်အခါ စနစ်တစ်ခုခု၊ ကံကြမ္မာကောင်းတစ်ခု သို့မဟုတ် ကြီးမားသည့် ဟာရမ်တစ်ခုခုကဲ့သို့သော အကူအညီမျိုး အမြဲရလေ့ရှိကြသည်။
ဝေယွီကတော့ ထိုအရာများအတွက် စိတ်မဝင်စားပေ။ သူသည် မိမိ၏တက်ဘလက်လေးနှင့်ပင် အလွန်ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ သူသည် ဇာတ်လမ်းကြည့်ရင်း မှတ်ချက်များ မရေးနိုင်၊ ဝတ္ထုများကို ဝေဖန်ချက် မပေးနိုင်၊ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင်လည်း စာပြန်မရနိုင်ပေ။ သို့သော် ထိုအချက်များက အရေးမကြီးလှပါ။
အရေးကြီးသည်မှာ ဖျော်ဖြေရေးနည်းပါးလှသည့် ဤရှေးခေတ်လောကတွင် တက်ဘလက်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက ဘဝကို ပိုမိုသက်သာရာ ရစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ—အချစ်တော် မင်းသားမဟုတ်သော်လည်း— သူသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ၁၅ နှစ်တာကာလအတွင်း သူသည် အစားအသောက်၊ အဝတ်အစား သို့မဟုတ် အစေအပါးတို့တွင် တစ်စုံတစ်ရာ လိုအပ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ဤဘဝတွင် ဝေယွီသည် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုသည့် ထိပ်တန်းမင်းမျိုးမင်းနွယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် အဆုံးမရှိသော ဖျော်ဖြေမှုများကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့် တက်ဘလက်ကြောင့် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြိုးစားအားထုတ်လိုစိတ် မရှိတော့ပေ။
သူက မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီလေ!
ဘာကြောင့်များ သူက ထပ်ပြီး ကြိုးစားနေရဦးမှာလဲ။
ထီးနန်းအတွက် တိုက်ခိုက်ရမှာလား?
ဟား— သူ့အထက်မှာ အစ်ကိုတော် ရှစ်ပါး ရှိနေတာကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြဘူးလား?
သူက ယုံကျန်းဧကရာဇ်မှ မဟုတ်ဘဲ။
အာဏာလုပွဲတွေက ပင်ပန်းရုံတင်မကဘဲ အသက်အန္တရာယ်ပါ ရှိသည်။ တစ်ကယ်လို့များ သူက အံ့ဖွယ်နည်းနဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာခဲ့ရင်ရော ဘာအကျိုးကျေးဇူး ရှိမှာလဲ။
မင်းသားတစ်ပါး သို့မဟုတ် တော်ဝင်နယ်စားတစ်ပါးအနေနဲ့ သူသည် လိုအပ်သည့် အစားအသောက်၊ ဇိမ်ခံပစ္စည်းများနှင့် အာဏာတို့ကို ရရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ပြဿနာမရှာဘဲ ငြိမ်ငြိမ်နေမည်ဆိုလျှင် သူ့ကို ဘယ်သူက လာရှုပ်ရဲမှာလဲ။
ဧကရာဇ်ဖြစ်လာခြင်းဆိုသည်မှာ နန်းတွင်းရှိ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော မှူးမတ်များနှင့် ဆက်ဆံရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင်လည်း အဆုံးမရှိသော အနောက်ဆောင်၏ ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအင်ရှိသူဟု ထင်နေသလား?
သူသည် လဲလျောင်းနေရုံဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး နေလိုသည့် ငါးခြောက်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေချင်ရုံသာ ရှိသည်။
ဧကရာဇ်ဖြစ်ရမည်ဟူသော အကြံအစည်ကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် သူ့အတွက် ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်နေသည်။
ဝေယွီ တွင် ရည်မှန်းချက်ဟူ၍ မရှိပေ။
မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ နဝမမင်းသား အဖြစ် ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ မိမိ၏ အခြေအနေကို နားလည်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းကိုသာ ထားရှိခဲ့သည်။ ထိုအရာမှာ ထူးခြားမှုမရှိ၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည့် မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ်သာ နေထိုင်ရန်ပင်။
နောက်ဆုံးတွင်မူ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး စိတ်တိုင်းကျ သွားလာနိုင်သည့် တော်ဝင်နယ်စားတစ်ပါးအဖြစ် အသက်ရှင်နေထိုင်သွားရန် ဖြစ်သည်။
—
တတိယမြောက်မင်းသမီး နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ဝေယွီ နှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့သည် အခြားမင်းသားများရှိရာသို့ သွားရောက်ရပ်တည်လိုက်ကြသည်။
မင်းသားများစွာ ရှိနေပြီး တစ်ပါးစီတိုင်းတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်အစေအပါးများ ပါလာကြသည်။ သူတို့နှစ်ပါး ရောက်လာသည့်အခါ ရှေ့တွင်ရှိနေသော အစ်ကိုတော်များက သူတို့ကို သိပ်ပြီး အရေးမစိုက်ကြပေ။ သတ္တမမင်းသား မှလွဲ၍ ကျန်သူများကတော့ သတိမထားမိကြပါ။
သတ္တမမင်းသား သည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နှင့် အရွယ်တူပင် ဖြစ်သော်လည်း ရှန်းကွေ့ဖေး မှ မွေးဖွားလာပြီး ဒုတိယမင်းသား ၏ တရင်းတနှီး မွေးချင်းအရင်း ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ထွက်ပြေးဖို့ ကောင်းကောင်းသိကြသားပဲ။"
သတ္တမမင်းသား သည် သူတို့ကို တစ်စောင်းကြည့်ကာ ထိုသို့မှတ်ချက်ချပြီးနောက် တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားလေသည်။
သူပြောသည့်စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မည်သူက သိနိုင်ပါ့မလဲ။
ဝေယွီ သည် အမြဲတမ်း နောက်ခံဇာတ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှလွဲ၍ အခြားအစ်ကိုတော်များနှင့် သူ သိပ်ပြီး ရင်းနှီးမှု မရှိပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို တံတောင်နှင့် တွတ်လိုက်ကာ ပြန်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် လျှို့ဝှက်စွာ မျက်လုံးလှန်လိုက်သော်လည်း လေးစားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။ "သတ္တမမြောက်အစ်ကိုတော်၊ နောက်နေတာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နဝမမြောက်ညီတော်နဲ့ ကျွန်တော်က တတိယမြောက်မင်းသမီးဆီ သွားတွေ့တာပါ။"
သတ္တမမင်းသား က ဘာမျှ ပြန်မပြောပေ။ သူသည် ခေါင်းပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါ။
သူက စကားမဆက်သည့်အတွက် မင်းသားနှစ်ပါးလည်း အတင်းအကျပ် မေးမြန်းမနေတော့ပေ။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား စကားပြောပြီးသည့်နောက် သူတို့နှစ်ပါးသည် ဝေယွီ နှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းရန် နောက်သို့ ဆုတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။
ဝေယွီ သည် သတ္တမမင်းသား ၏ နောက်ကျောကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုသော်...
သူ့၏ သတ္တမမြောက်အစ်ကိုတော်က အလွန်လှပနေ၍ ဖြစ်သည်။
သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့်၊ မိန်းမသားတစ်ဦးနှင့်ပင် ဆင်တူသည့် ရုပ်ရည်ရှိပြီး အလွန်ချောမောသည့် မျက်နှာနှင့် ဖြူဖွေးသည့် အသားအရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူ၏ မြေခွေးကဲ့သို့သော မျက်ဝန်းများသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေသည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို ကြည့်ရသည်ကို သဘောကျသည်။
လှပသူတို့ကို မည်သူက မနှစ်သက်ဘဲ ရှိပါ့မလဲ။
သူ၏ သတ္တမမြောက်အစ်ကိုတော်သည် မိခင်ဖြစ်သူကဲ့သို့ပင် ရက်စက်တတ်သော်လည်း ထိုအချက်က ဝေယွီ ကို စိုက်ကြည့်ခြင်းမှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
သူ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရသည့်အတွက် သူ၏ နောက်ကျောကိုသာ ငေးကြည့်နိုင်သည်။ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်မျှ ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် နှမြောတသစွာ လျှာသပ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ တက်ဘလက်ကို ဖွင့်၍ ကာတွန်းဆက်ကြည့်လိုက်သည်။
အလုပ်ပျက်ကွက်ခြင်းသည် ရုံးဝန်ထမ်းများအတွက် ရှင်သန်ခြင်း၏ နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အလုပ်ပျက်ကွက်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
—
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အပိုင်းတစ်ပိုင်းကိုပင် မပြီးဆုံးလိုက်ရပေ။
ဇာတ်ရှိန်အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ခါနီးတွင် သူ့ဘေးမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က တံတောင်နှင့် တွတ်လိုက်သည်။
"သူတို့ ထွက်လာတော့မယ်! စိတ်မလွင့်နဲ့တော့!"
ဝေယွီ သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး တက်ဘလက်ကို ပိတ်ကာ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော ဧကရာဇ်၏ အိပ်ဆောင်တံခါးများ ပွင့်လာပြီး မှူးမတ်များ ထွက်လာကြသည်။
သူတို့သည် အနည်းငယ် ဝေးကွာနေပြီး ရှေ့မှလူအုပ်ကလည်း ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် မှူးမတ်များ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အသေအချာ မမြင်ရပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ လှမ်းသောခြေလှမ်းများမှာ... လေးလံနေသည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။
သူတို့ အဆူခံလိုက်ရတာလား?
ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး လီချန်ကုန်းကုန်း သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ့ဘေးမှ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "လီချန်ကုန်းကုန်း လာနေပြီ။ ဖခင်တော်က ငါတို့ကို ခေါ်ခိုင်းတာ ဖြစ်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခါတော့ စိတ်မလွင့်နဲ့တော့!"
အတူတူ ကြီးပြင်းလာသည့်အတွက် တစ်နှစ်သာ အစ်ကိုတော်ဖြစ်သူ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ၏ နဝမမြောက်ညီတော်မှာ မည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်သည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
သူသည် နာခံတတ်သူကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မဆင်မခြင် ပြုမူတတ်သူဖြစ်သည်။
"စာသင်ချိန်မှာ အာရုံမစိုက်တာက တစ်မျိုး၊ အခု ဖခင်တော်နဲ့ တွေ့ရတော့မှာဆိုတော့ အာရုံစိုက်ထား!"
အော်... စကားများလိုက်တာ။
သူသည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ပင် မရှိသေးဘဲနှင့် မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေလေသည်။
မိမိကိုယ်တိုင် ရည်မှန်းချက်မရှိသည်ကို မေ့လျော့နေသော ဝေယွီ သည် ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "အင်း၊ သိပြီ၊ သိပြီ။ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုတော်၊ စကားမပြောနဲ့တော့ - လီချန်ကုန်းကုန်း ရောက်လာပြီ။"
လီချန်ကုန်းကုန်းသည် အစ်ကိုတော်များထံ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသော အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ချက်ချင်းပင် စကားရပ်လိုက်သည်။
ရှေ့တွင် လီချန်ကုန်းကုန်း ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးအရိပ်မျှပင် မရှိပေ။ မင်းသားများကို ဦးညွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူက ဆင့်ခေါ်ချက်ကို ပြောကြားလိုက်သည်။
"ဧကရာဇ် က မင်းသားများကို အတွင်းသို့ ဝင်လာရန် ဖိတ်ခေါ်ပါသည်။ ဧကရာဇ် သည် အခုလေးတင် နိုးထလာပြီး စိတ်ကြည်လင်မှု မရှိသေးပါ။ မင်းသားတို့၊ ဧကရာဇ် ကို စောင့်ဆိုင်းစေခြင်း မပြုပါနှင့်။"
အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများဟု ထင်ရသော်လည်း နားလည်သူတိုင်း နားလည်ကြသည်။
ဝေယွီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လီချန်ကုန်းကုန်းသည် ဤကဲ့သို့ အလောတကြီး ဘယ်သောအခါမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။
အကယ်၍ ဧကရာဇ်၏ ကျန်းမာရေး မကောင်းပါက မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့သင့်သည် မဟုတ်လော။
ဤကဲ့သို့ အလောတကြီး လုပ်နေခြင်းက... ဖခင်တော်၏ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းသည်မှာ ပို၍ သေချာနေသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝန်ကြီးချုပ်နှင့် အခြားသူများမှာ အဆူခံလိုက်ရသည်မှာ အမှန်ပင်။
ရှေ့တွင်ရှိသော မင်းသားကြီး သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အထဲဝင်သွားပါ့မယ်။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ရှေ့ဆောင်ကာ ဧကရာဇ်၏ အိပ်ဆောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။
အခြားမင်းသားများလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြသည်။
ဝေယွီ သည် နောက်ဆုံးမှ ဝင်လာခဲ့သည်။
အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် သိပ်ပြီး အာရုံစိုက်ခံရခြင်း မရှိပေ။ ဤခရီးစဉ်သည် ရိုးရိုးပုံစံအရသာ ဖြစ်ပြီး သူနှင့် သက်ဆိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ အထဲဝင်၍ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဖခင်တော်ကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် -
သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခု ကွဲကြေသွားသည်။
"ခွပ်!"
ခွက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည့် အသံသည် အခန်းတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မင်းသားများ၏ နှုတ်ဆက်စကားများကို အဆုံးသတ်သွားစေသည်။
သူတို့ တုံ့ပြန်ရန်ပင် မပြင်ရသေးခင် ဧကရာဇ်၏ ဒေါသထွက်နေသော အသံက ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဆိုးရွားလိုက်တာ! အလွန်ကို ဆိုးရွားလွန်းတယ်!"
"ဖခင်တော်၊ ဒေါသကို လျှော့ချတော်မူပါ!"
ဝေယွီ: ???
"ဒေါသကို လျှော့ချတော်မူပါ" ဟု ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုရာတွင် ပါဝင်လိုက်သော ဝေယွီ မှာ လုံးဝကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?
သူတို့က ဘာလုပ်မိလို့လဲ?!
ဧကရာဇ် က ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒီလောက်အထိ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားရတာလဲ?!
အစ်ကိုတော်တွေ ဘာလုပ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ - သူက ဘာကြောင့် ပါဝင်ပတ်သက်နေရတာလဲ?!
ဒါက ဒိုအီး (Dou E) ထက်တောင် ပိုပြီး မတရားတဲ့ ကိစ္စပဲ!
တိုးလာခဲ့သည်။ "သတ္တမမြောက်အစ်ကိုတော်၊ နောက်နေတာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နဝမမြောက်ညီတော်နဲ့ ကျွန်တော်က တတိယမြောက်မင်းသမီးဆီ သွားတွေ့တာပါ။"
သတ္တမမင်းသား က ဘာမျှ ပြန်မပြောပေ။ သူသည် ခေါင်းပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါ။
သူက စကားမဆက်သည့်အတွက် မင်းသားနှစ်ပါးလည်း အတင်းအကျပ် မေးမြန်းမနေတော့ပေ။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား စကားပြောပြီးသည့်နောက် သူတို့နှစ်ပါးသည် ဝေယွီ နှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းရန် နောက်သို့ ဆုတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။
ဝေယွီ သည် သတ္တမမင်းသား ၏ နောက်ကျောကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုသော်...
သူ့၏ သတ္တမမြောက်အစ်ကိုတော်က အလွန်လှပနေ၍ ဖြစ်သည်။
သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့်၊ မိန်းမသားတစ်ဦးနှင့်ပင် ဆင်တူသည့် ရုပ်ရည်ရှိပြီး အလွန်ချောမောသည့် မျက်နှာနှင့် ဖြူဖွေးသည့် အသားအရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူ၏ မြေခွေးကဲ့သို့သော မျက်ဝန်းများသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေသည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို ကြည့်ရသည်ကို သဘောကျသည်။
လှပသူတို့ကို မည်သူက မနှစ်သက်ဘဲ ရှိပါ့မလဲ။
သူ၏ သတ္တမမြောက်အစ်ကိုတော်သည် မိခင်ဖြစ်သူကဲ့သို့ပင် ရက်စက်တတ်သော်လည်း ထိုအချက်က ဝေယွီ ကို စိုက်ကြည့်ခြင်းမှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
သူ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရသည့်အတွက် သူ၏ နောက်ကျောကိုသာ ငေးကြည့်နိုင်သည်။ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်မျှ ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် နှမြောတသစွာ လျှာသပ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ တက်ဘလက်ကို ဖွင့်၍ ကာတွန်းဆက်ကြည့်လိုက်သည်။
အလုပ်ပျက်ကွက်ခြင်းသည် ရုံးဝန်ထမ်းများအတွက် ရှင်သန်ခြင်း၏ နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အလုပ်ပျက်ကွက်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
—
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အပိုင်းတစ်ပိုင်းကိုပင် မပြီးဆုံးလိုက်ရပေ။
ဇာတ်ရှိန်အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ခါနီးတွင် သူ့ဘေးမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က တံတောင်နှင့် တွတ်လိုက်သည်။
"သူတို့ ထွက်လာတော့မယ်! စိတ်မလွင့်နဲ့တော့!"
ဝေယွီ သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး တက်ဘလက်ကို ပိတ်ကာ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော ဧကရာဇ်၏ အိပ်ဆောင်တံခါးများ ပွင့်လာပြီး မှူးမတ်များ ထွက်လာကြသည်။
သူတို့သည် အနည်းငယ် ဝေးကွာနေပြီး ရှေ့မှလူအုပ်ကလည်း ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် မှူးမတ်များ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အသေအချာ မမြင်ရပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ လှမ်းသောခြေလှမ်းများမှာ... လေးလံနေသည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။
သူတို့ အဆူခံလိုက်ရတာလား?
ဝေယွီ သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး လီချန်ကုန်းကုန်း သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ့ဘေးမှ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "လီချန်ကုန်းကုန်း လာနေပြီ။ ဖခင်တော်က ငါတို့ကို ခေါ်ခိုင်းတာ ဖြစ်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခါတော့ စိတ်မလွင့်နဲ့တော့!"
အတူတူ ကြီးပြင်းလာသည့်အတွက် တစ်နှစ်သာ အစ်ကိုတော်ဖြစ်သူ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ၏ နဝမမြောက်ညီတော်မှာ မည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်သည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
သူသည် နာခံတတ်သူကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မဆင်မခြင် ပြုမူတတ်သူဖြစ်သည်။
"စာသင်ချိန်မှာ အာရုံမစိုက်တာက တစ်မျိုး၊ အခု ဖခင်တော်နဲ့ တွေ့ရတော့မှာဆိုတော့ အာရုံစိုက်ထား!"
အော်... စကားများလိုက်တာ။
သူသည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ပင် မရှိသေးဘဲနှင့် မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေလေသည်။
မိမိကိုယ်တိုင် ရည်မှန်းချက်မရှိသည်ကို မေ့လျော့နေသော ဝေယွီ သည် ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "အင်း၊ သိပြီ၊ သိပြီ။ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုတော်၊ စကားမပြောနဲ့တော့ - လီချန်ကုန်းကုန်း ရောက်လာပြီ။"
လီချန်ကုန်းကုန်းသည် အစ်ကိုတော်များထံ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသော အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ချက်ချင်းပင် စကားရပ်လိုက်သည်။
ရှေ့တွင် လီချန်ကုန်းကုန်း ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးအရိပ်မျှပင် မရှိပေ။ မင်းသားများကို ဦးညွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူက ဆင့်ခေါ်ချက်ကို ပြောကြားလိုက်သည်။
"ဧကရာဇ် က မင်းသားများကို အတွင်းသို့ ဝင်လာရန် ဖိတ်ခေါ်ပါသည်။ ဧကရာဇ် သည် အခုလေးတင် နိုးထလာပြီး စိတ်ကြည်လင်မှု မရှိသေးပါ။ မင်းသားတို့၊ ဧကရာဇ် ကို စောင့်ဆိုင်းစေခြင်း မပြုပါနှင့်။"
အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများဟု ထင်ရသော်လည်း နားလည်သူတိုင်း နားလည်ကြသည်။
ဝေယွီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လီချန်ကုန်းကုန်းသည် ဤကဲ့သို့ အလောတကြီး ဘယ်သောအခါမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။
အကယ်၍ ဧကရာဇ်၏ ကျန်းမာရေး မကောင်းပါက မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့သင့်သည် မဟုတ်လော။
ဤကဲ့သို့ အလောတကြီး လုပ်နေခြင်းက... ဖခင်တော်၏ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းသည်မှာ ပို၍ သေချာနေသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝန်ကြီးချုပ်နှင့် အခြားသူများမှာ အဆူခံလိုက်ရသည်မှာ အမှန်ပင်။
ရှေ့တွင်ရှိသော မင်းသားကြီး သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အထဲဝင်သွားပါ့မယ်။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ရှေ့ဆောင်ကာ ဧကရာဇ်၏ အိပ်ဆောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။
အခြားမင်းသားများလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြသည်။
ဝေယွီ သည် နောက်ဆုံးမှ ဝင်လာခဲ့သည်။
အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် သိပ်ပြီး အာရုံစိုက်ခံရခြင်း မရှိပေ။ ဤခရီးစဉ်သည် ရိုးရိုးပုံစံအရသာ ဖြစ်ပြီး သူနှင့် သက်ဆိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ အထဲဝင်၍ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဖခင်တော်ကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် -
သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခု ကွဲကြေသွားသည်။
"ခွပ်!"
ခွက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည့် အသံသည် အခန်းတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မင်းသားများ၏ နှုတ်ဆက်စကားများကို အဆုံးသတ်သွားစေသည်။
သူတို့ တုံ့ပြန်ရန်ပင် မပြင်ရသေးခင် ဧကရာဇ်၏ ဒေါသထွက်နေသော အသံက ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဆိုးရွားလိုက်တာ! အလွန်ကို ဆိုးရွားလွန်းတယ်!"
"ဖခင်တော်၊ ဒေါသကို လျှော့ချတော်မူပါ!"
ဝေယွီ: ???
"ဒေါသကို လျှော့ချတော်မူပါ" ဟု ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုရာတွင် ပါဝင်လိုက်သော ဝေယွီ မှာ လုံးဝကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?
သူတို့က ဘာလုပ်မိလို့လဲ?!
ဧကရာဇ် က ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒီလောက်အထိ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားရတာလဲ?!
အစ်ကိုတော်တွေ ဘာလုပ်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ - သူက ဘာကြောင့် ပါဝင်ပတ်သက်နေရတာလဲ?!
ဒါက ဒိုအီး (Dou E) ထက်တောင် ပိုပြီး မတရားတဲ့ ကိစ္စပဲ!
ဧကရာဇ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် လက်ဖြင့် နားထင်ကို ဖိနှိပ်ထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ ဖတ်၍မရနိုင်သော်လည်း သူ၏ အသက်ရှူသံမှာမူ ပြင်းထန်နေသည်။
သူ၏ အနီးတွင် ဒူးထောက်နေကြသော မင်းသားများမှာမူ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် အကြီးဆုံးမင်းသားမှာ ချွေးစေးများပင် ပြန်နေလေပြီ။
ဝေယွီ သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားရင်း စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။
'ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဖခင်တော်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။'
သူသည် မည်သည့်အမှားမှ မလုပ်မိခဲ့ပေ။ သူသည် ယနေ့ တစ်နေ့လုံး အလုပ်ပျက်ကွက်ခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ မိုးခြိမ်းသံမပါဘဲ ရွာချလိုက်သည့် မိုးသည်းကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ဧကရာဇ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ အခန်းထဲရှိ မင်းသားများထံသို့ ကျရောက်လာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်တရာမှ ထက်မြက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် ထိုးဖောက်ကြည့်နိုင်သည့်အလား အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်လှသည်။
"မင်းတို့... မင်းတို့အားလုံးက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိကြတယ်ပေါ့လေ။"
ဧကရာဇ်၏ အသံမှာ အလွန်တရာမှ အေးစက်နေပြီး အခန်းတွင်းရှိ လေထုကိုပင် အေးခဲသွားစေသည်။
"ဖခင်တော်... ကျွန်တော်မျိုးတို့ အပြစ်ရှိပါသည်။"
မင်းသားများအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်၍ ဦးညွတ်လိုက်ကြသည်။
ဝေယွီ လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်၍ ဒူးထောက်လိုက်ရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာမူ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသည်။
'ငါ ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူးလေ။ ဘာလို့ အပြစ်ရှိရတာလဲ။'
ဧကရာဇ်သည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"အပြစ်ရှိတယ်? ဟုတ်လား။ မင်းတို့က အပြစ်ရှိတယ်ဆိုတာကို သိနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကတော့ အပြစ်ကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး။"
ဧကရာဇ်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ သူတို့ရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
"ဒီမှာကြည့်ကြ။ ဒါက မင်းတို့ရဲ့ လက်ရာတွေပဲ မဟုတ်လား!"
စာရွက်များမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ဝေယွီ သည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ရွှေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစာရွက်များပေါ်တွင် ရေးသားထားသည့် အကြောင်းအရာများကို ဖတ်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြူးကျယ်သွားရသည်။
'ဒါက... ဒါက...'
သူတို့၏ အစ်ကိုတော်များကြားတွင် ဖြစ်ပွားနေသည့် အာဏာလုပွဲနှင့် ပတ်သက်သော အစီရင်ခံစာများ ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ဤကိစ္စတွင် သူ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်ဟု မည်သူကမှ ထင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း အလုပ်ပျက်ကွက်ပြီး ဘေးထွက်နေသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဧကရာဇ်၏ နောက်ထပ်စကားသံက သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
"ဝေယွီ... မင်းကရော ဘာပြောချင်သေးလဲ။ မင်းက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးလို့ ထင်နေတာလား။"
ဝေယွီ ၏ နှလုံးသားမှာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
'ငါ့ကို ဘာလို့ နာမည်တပ်ပြီး ခေါ်ရတာလဲ! ငါက ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူးလေ!'