ဝေယွီတစ်ယောက် 'Detective Conan' ကာတွန်းဇာတ်လမ်းကို ကြည့်ရှုနေလေသည်။
သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် အဆုံးသတ်ကို မြင်ရတော့မည်မဟုတ်ဟု သူသံသယရှိနေသည့် ဤကာတွန်းဇာတ်လမ်းမှာ သူကြည့်ရှုနေသည့်အပိုင်းမှာ ၅၈၃ အထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ လက်ရှိထွက်ရှိထားသည့် အပိုင်းအားလုံး၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။
မည်မျှပင် ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ခရီးလမ်းပါပေနည်း။
သုံးလအတွင်း တစ်ဝက်ခန့်သာ ကြည့်ပြီးသေးသည်မှာ အရာရာကို အစအဆုံး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ချင်သည့် စိတ်ရှိသူတစ်ယောက်အတွက်တော့ စိတ်ညစ်စရာအကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။
"ဟူး..."
စိတ်ထဲတွင် ကာတွန်းဇာတ်လမ်းကို ပြသနေသည့် တက်ဘလက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝေယွီ အာရုံကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှုန်ဝါးဝါးမှာ ချက်ချင်းပင် ထက်မြက်ကြည်လင်သွားတော့သည်။
သူသည် ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် 'လူမိုက်' တစ်ယောက်အသွင်မှ လှပတင့်တယ်သည့် လူငယ်မင်းသားလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အရာအားလုံး စနစ်တကျ ရှိမရှိ စစ်ဆေးပြီးနောက် ဝေယွီသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ရှောင်အန်းဇီကို ကြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့အသက်အရွယ်ထက် ပိုမိုရင့်ကျက်သူတစ်ယောက်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"တည်ငြိမ်စမ်း၊ ထိတ်လန့်မနေနဲ့။ ရှေ့ပိုင်းမှာ ရှုပ်ထွေးနေတာတွေက ငါတို့လို မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဝန်ကြီးချုပ် အထဲကို ဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတင် ဧကရာဇ် နိုးထလာပြီဆိုတာကို မင်း သဘောပေါက်သင့်တာပေါ့။ နားလည်လား။ နောက်တစ်ခါ သတင်းတွေအတွက်နဲ့ အလောတကြီး ပြေးလွှားမနေနဲ့တော့။"
ရှောင်အန်းဇီမှာ ဝေယွီ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အစေခံဖြစ်ပြီး ဝေယွီ ခြောက်နှစ်သားအရွယ်ကတည်းက သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်လာခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ဝေယွီမှာ လေးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်လေးသာ ရှိသေးသည်။
ဆယ့်တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ရှောင်အန်းဇီမှာ ခြောက်နှစ်မှ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သီအိုရီအရဆိုလျှင် သူသည် ဝေယွီကို အနားလည်ဆုံးသူ ဖြစ်သင့်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုကောင်လေးမှာ... နည်းနည်းတော့ ထိုင်းမှိုင်းနေသည်။
ผอมស្គមသော ရှောင်အန်းဇီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ငူသွားပြီး ဝေယွီကို မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် အကူအညီတောင်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းသား၊ ကိုယ်တော်က ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး မိုက်မဲတယ်လို့ ပြောတာလားခင်ဗျာ?"
ထိုစကားမှာ မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ တိုက်ရိုက်စွပ်စွဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အခြားအစေခံတစ်ယောက်သာ သူတို့၏ သခင်ကို ဤသို့ပြောဆိုပါက အမိန့်ဖီဆန်မှုဖြင့် အရိုက်ခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။ မည်သူကများ မိမိသခင်၏ စကားကို မေးခွန်းထုတ်ရဲပါ့မလဲ။
သခင်ပြောသမျှ၊ လုပ်သမျှမှာ ကျေးဇူးတော်သာ ဖြစ်ပေသည်။
ဝေယွီ က သူ့ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးသည့် အကြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်ရင်း သာမန်သဘောမျိုးဖြင့် ချော့မော့လိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက မင်းကို ပူပန်လို့ပါ။ မင်းသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါ့သခင်က ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။"
ဒီလူမိုက်လေးက အမြဲတမ်း ပြန်လည်ချေပတတ်သည့် အကျင့်ရှိသည်။ နန်းတွင်းထဲမှာဆိုလျှင် ဒါမျိုးက အလွန်တားမြစ်ထားသည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ သူအစေခံနေရသူမှာ ဝေယွီ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူက ဒါမျိုးတွေကို အရေးမစိုက်တတ်သူဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူက တခြားသူတစ်ယောက်ကို မတော်တဆ စော်ကားမိခဲ့ပါက ဝေယွီ အနေဖြင့် ထိုလူမိုက်လေး၏ အလောင်းကို သိမ်းဆည်းရန်အချိန်မီ ရောက်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။
သူ့အကျင့်အတိုင်းပင် ရှောင်အန်းဇီ က ချက်ချင်းပင် မျက်နှာရွှင်လန်းသွားသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းသား! ကျွန်တော်က တကယ်တော်ပါတယ်၊ ပြဿနာမတက်စေရပါဘူး။"
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သူ့သခင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရဦးမည်မဟုတ်လား။
နန်းတွင်းထဲက လူတိုင်းက နဝမမင်းသား ဟာ စိတ်မနှံ့သူ၊ အနည်းငယ် ထိုင်းမှိုင်းသူလို့ ပြောကြသည်။ သို့သော် ရှောင်အန်းဇီ ကတော့ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ခွာသွားမည်မဟုတ်ပေ။
သူက ဝေယွီ ကို အလျှော့မပေးသည့် ရိုးသားမှုဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဝေယွီ က သူ့အကြည့်ကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ ရှောင်အန်းဇီ က သူ့ကို ဒီလို ထူးဆန်းသည့်အကြည့်မျိုးနဲ့ အမြဲကြည့်နေကျမို့ သူက အကျင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
သူ့စကားကို ပြန်လည်ချေပနေဖို့ပင် ပျင်းရိနေသဖြင့် ဝေယွီ က ဒါက အရေးမကြီးဟု ယူဆလိုက်သည်။ ရှောင်အန်းဇီ ကို အရေးကြီးသည့် ကိစ္စမျိုး ခိုင်းဖို့မှ မဟုတ်ဘဲ။ သူ ဂရုစိုက်နေသရွေ့တော့ ဒီလူမိုက်လေးက ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပေ။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးလိုက်ပြီးနောက် ဝေယွီ က နန်းတော်တံခါးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမြင်ရသည်မှာ ဇိမ်ကျသည့် ဝတ်ရုံများနှင့် ရှုပ်ထွေးလှပသည့် ဆံထုံးများ၏ ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး မည်သည့်အသံမျှ သူ့ထံသို့ ရောက်မလာပေ။
သူက ရှောင်အန်းဇီ ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မင်း ခုနက အဲ့ဒီဘက်ကို ပြေးသွားတုန်းက တခြားဘာတွေများ ကြားခဲ့သေးလဲ။"
"ဘာမှမကြားခဲ့ရပါဘူး။"
ဝေယွီ - …
တောက်။
သူမျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ပြန်ပြေးလာသေးတာလဲ၊ ဟမ်? အရေးကြီးတာ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် မင်းသခင်က မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။"
ရှောင်အန်းဇီ က ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်က သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ၊ ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ကို သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို တတိယမြောက်မင်းသမီး က ခေါ်သွားပြီး မင်းသားကလည်း အတွေးလွန်နေတာလေ။ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ဘယ်သူမှ လာပြောပြမှာမဟုတ်လို့ ကျွန်တော်က သတိပေးဖို့ ပြေးလာခဲ့တာပါ။"
ဘယ်လောက်တောင် သစ္စာရှိသည့် လူမိုက်လေးလဲ။
ဝေယွီ စိတ်တိုနေခြင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဒီလိုအရေးကြီးသည့်အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ကာတွန်းဇာတ်လမ်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးတာ—တခြားသူသာဆိုလျှင် လျှပ်စီးပစ်ခံရလောက်ပြီ!
အော် ဟုတ်သား။ သူ့အဖေက လျှပ်စီးပစ်ခံလိုက်ရတာပဲ။
ထိုအချက်ကို သတိရလိုက်သည်နှင့် ဝေယွီ က မေးကိုပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဘုရားရေ၊ လျှပ်စီးပစ်ခံရပြီးတော့တောင် ပြန်နိုးလာတယ်ပေါ့... ဆေးပညာရဲ့ အံ့ဖွယ်တစ်ခုပဲ။ ဒါဆို ငါ့အဖေက အခု လေဖြတ်နေတာလား? လေဖြတ်လူနာဖြစ်နေတာလား? ဒါမှမဟုတ် သတိမေ့မြောနေတာလား..."
"မင်းသား၊ အဲ့ဒီလို ဆက်ပြောနေရင် ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းပြတ်သွားလိမ့်မယ်။"
ရှောင်အန်းဇီ က သူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး သတိပေးသည်။
ဝေယွီ ရပ်တန့်သွားပြီး ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ကာ အတုအယောင် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
အားလုံး အဆင်ပြေသည်။ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိပေ။
ရှောင်အန်းဇီ က ငုံ့လိုက်ပြီး ဝေယွီ ၏ ဝတ်ရုံစကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ပေးသည်။ "မင်းသား၊ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နဲ့ တခြားသူတွေဆီမှာ သွားရပ်နေသင့်ပါတယ်။ ဝန်ကြီးချုပ်က အထဲကို ဝင်သွားပြီ။ နောက်မှ ဧကရာဇ် က ခေါ်လိုက်လို့ မင်းသားကို မတွေ့ရင် ရှန်းကွေ့ဖေး က မင်းသားအကြောင်းကိုပဲ ထပ်ပြီး အပြစ်တင်နေလိမ့်မယ်။"
အော်၊ အဲ့ဒီ စပ်စုတတ်တဲ့ ရှန်းကွေ့ဖေး ပါလား။
မိမိသားကို ထီးနန်းရရှိစေရန် မည်သည့်အရာမဆို လုပ်ဆောင်ရဲသည့် ရက်စက်တတ်သော အမျိုးသမီး—ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို အကွက်ချစီစဉ်ဖို့ ဝန်မလေးသူပေါ့!
မိခင်ဘက်က အထောက်အပံ့မရှိသည့် ဝေယွီ လိုမျိုး အရေးမပါသည့် မင်းသားတစ်ပါးတောင် သူမ၏ တွက်ချက်မှုများမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူမကို မစွပ်စွဲတာ အကောင်းဆုံးပင်။
ဝေယွီ က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှောင်အန်းဇီ ၏ အကြံဉာဏ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ အဲ့ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ဘယ်မှာလဲ? ငါ့ကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားပေး။"
—
ဝေယွီ က မင်းသမီးတွေကြားထဲမှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို တွေ့ရှိသွားသည်။
ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူငယ်မင်းသားတစ်ပါးက အရုပ်ကလေးလို နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးဘေးမှာ ရပ်နေသည်။ ဝေယွီ သူတို့ကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့က နီးကပ်စွာ ကပ်ရပ်နေပြီး တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြသည်။
"အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၊ ကျင်းအန်း။"
ဝေယွီ က နီးကပ်လာချိန်တွင် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ဖြစ်သူ ဝေချီ က လှည့်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်သည်။ "နဝမမင်းသား၊ ဒီမှာရောက်နေတာပဲ! ကျွန်တော်လည်း မင်းသားကိုပဲ ရှာမလို့ပဲ။"
တတိယမြောက်မင်းသမီး ဖြစ်သူ ဝေကျင်းအန်း ကလည်း သူ့ကို ပြုံးပြသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သည့် မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ပါးချိုင့်နှစ်ဖက်က ထင်ရှားလာသည်။ "နဝမမင်းသား၊ ကျွန်မ ခန့်မှန်းစရာတောင် မလိုဘူး—မင်းသား နောက်တစ်ခါ ပျင်းရိနေပြန်ပြီဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်နော်။"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နှင့် တတိယမြောက်မင်းသမီး တို့မှာ အရင်းအချာ မောင်နှမများဖြစ်သည်။ ဝေယွီ လိုပင် သူတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိခင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့သုံးယောက်မှာ အေးစက်သည့် နန်းတော်ထဲမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အားကိုးရင်း နွေးထွေးမှုကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။
ဝေယွီ က မိန်းကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "အော်၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ မင်းပြောတာ အမှန်ဆုံးပါပဲ။ မနက်ဖြန်အတွက် မင်းအတွက် ပန်းမဉ္ဇူမုန့်မပါဘူးနော်။"
"မဖြစ်ဘူး! နဝမမင်းသား၊ ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်။ မင်းသားက ဘယ်လိုလုပ် ပျင်းရိနေမှာလဲ? မင်းသားက ဖခင်ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ဆုတောင်းပေးနေတာ ဟုတ်တယ်မလား?"
"ဟား၊ နောက်ကျသွားပြီ။ မင်းက ငါ့ကို စော်ကားပြီးသွားပြီ။ နောက်တစ်ခါကျရင် မင်းအတွက် ပန်းမဉ္ဇူမုန့် တစ်ခု လျော့သွားပြီ။"
"အော်—နဝမမင်းသား၊ မင်းသားက တအားကို ကပ်စေးနည်းတာပဲ!"
နှစ်ယောက်သား နောက်ပြောင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အနားမှာ ရပ်နေသည့် ဝေချီ က စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တော်ကြပါတော့၊ နှစ်ယောက်လုံး ရပ်လိုက်ကြစမ်းပါ။ ငါတို့က လူကြားထဲမှာလေ။"
အချိန်ကိုက် သတိပေးလိုက်ခြင်းပင်—ဒါက နောက်ပြောင်ရမည့် နေရာမဟုတ်ဘဲ အရေးကြီးသည့် အခါသမယတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဝေယွီ က ချက်ချင်းပင် နောက်ပြောင်နေသည့် မျက်နှာကို ဖျောက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်သွားသည်။ "အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၊ ဖခင် နိုးလာပြီလား? ဧကရီ က ဘာပြောလဲ?"
နဝမမင်းသား၏ အပြောင်းအလဲမြန်သည့် စိတ်ခံစားချက်ကို အသားကျနေပြီဖြစ်သည့် ဝေချီ က မအံ့ဩပေ။ "ဧကရီ ဘက်က ဝမ်ကုန်းကုန်း ရောက်လာတယ်။ သူက အစ်ကိုတော်နဲ့ တခြားသူတွေကို စိတ်ရှည်ဖို့ ပြောသွားတယ်။ ဖခင်က မကြာခင်မှာ ငါတို့ကို တွေ့ချင်နေပုံပဲ။"
ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့အားလုံးလား?"
"အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ မင်းသမီးတွေကတော့ မသေချာပေမဲ့ မင်းသားတွေကတော့ အခေါ်ခံရမှာ သေချာတယ်။"
တောက်။
ဝေယွီ က ဧကရာဇ်ကို တွေ့ဆုံရမည့်ကိစ္စကို အင်မတန် စိတ်ညစ်သည်။
ဒါက နန်းတွင်းအာဏာကို ကြောက်တာ သို့မဟုတ် အသက်သေဆုံးရမည့် အန္တရာယ်ကို ကြောက်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ—သူက ဒါကို အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းသည်ဟုသာ ခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။
မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ နဝမမင်းသား ဖြစ်သူ ဝေယွီ သည် ဤနေရာတွင် ၁၅ နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ရသော်လည်း ဧကရာဇ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့်အကြိမ်မှာ လက်ချိုးရေတွက်နိုင်လောက်အောင်ပင် နည်းပါးသည်။
သူ့၏ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည့် မိခင်မှာ ဘယ်တုန်းကမှ အချစ်မခံခဲ့ရသလို သူမ၏ မိသားစုမှာလည်း ထင်ရှားသည့် အာဏာမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဧကရာဇ်၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံခဲ့ရပေ။
အခေါ်ခံရတိုင်းမှာ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်းသာဖြစ်သည်—အရင်ဆုံး ယဉ်ကျေးမှုအကြောင်း အဟောခံရမည်၊ ပြီးလျှင် ဒူးထောက်ရမည်၊ ဦးညွှတ်ရမည်၊ ပြီးလျှင် ပညာရေးဆိုင်ရာ မေးခွန်းများကို ဖြေရမည်။ အကယ်၍ အဖြေမှားခဲ့လျှင် အဆူခံရမည် သို့မဟုတ် အပြစ်ပေးခံရမည်…
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် စကားလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင်—ပင်ပန်းသည်။
အင်မတန်မှကို ပင်ပန်းသည်!
မဟုတ်ဘူး။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားကို တတိယမြောက်မင်းသမီးက ခေါ်သွားပြီး မင်းသားကလည်း အတွေးလွန်နေတာလေ။ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ဘယ်သူမှ လာပြောပြမှာမဟုတ်လို့ ကျွန်တော်က သတိပေးဖို့ ပြေးလာခဲ့တာပါ။"
ဘယ်လောက်တောင် သစ္စာရှိသည့် လူမိုက်လေးလဲ။
ဝေယွီ စိတ်တိုနေခြင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဒီလိုအရေးကြီးသည့်အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ကာတွန်းဇာတ်လမ်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးတာ—တခြားသူသာဆိုလျှင် လျှပ်စီးပစ်ခံရလောက်ပြီ!
အော် ဟုတ်သား။ သူ့အဖေက လျှပ်စီးပစ်ခံလိုက်ရတာပဲ။
ထိုအချက်ကို သတိရလိုက်သည်နှင့် ဝေယွီက မေးကိုပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဘုရားရေ၊ လျှပ်စီးပစ်ခံရပြီးတော့တောင် ပြန်နိုးလာတယ်ပေါ့... ဆေးပညာရဲ့ အံ့ဖွယ်တစ်ခုပဲ။ ဒါဆို ငါ့အဖေက အခု လေဖြတ်နေတာလား? လေဖြတ်လူနာဖြစ်နေတာလား? ဒါမှမဟုတ် သတိမေ့မြောနေတာလား..."
"မင်းသား၊ အဲ့ဒီလို ဆက်ပြောနေရင် ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းပြတ်သွားလိမ့်မယ်။"
ရှောင်အန်းဇီက သူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး သတိပေးသည်။
ဝေယွီ ရပ်တန့်သွားပြီး ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ကာ အတုအယောင် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
အားလုံး အဆင်ပြေသည်။ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိပေ။
ရှောင်အန်းဇီက ငုံ့လိုက်ပြီး ဝေယွီ၏ ဝတ်ရုံစကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ပေးသည်။ "မင်းသား၊ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားနဲ့ တခြားသူတွေဆီမှာ သွားရပ်နေသင့်ပါတယ်။ ဝန်ကြီးချုပ်က အထဲကို ဝင်သွားပြီ။ နောက်မှ ဧကရာဇ်က ခေါ်လိုက်လို့ မင်းသားကို မတွေ့ရင် ရှန်းကွေ့ဖေးက မင်းသားအကြောင်းကိုပဲ ထပ်ပြီး အပြစ်တင်နေလိမ့်မယ်။"
အော်၊ အဲ့ဒီ စပ်စုတတ်တဲ့ ရှန်းကွေ့ဖေးပါလား။
မိမိသားကို ထီးနန်းရရှိစေရန် မည်သည့်အရာမဆို လုပ်ဆောင်ရဲသည့် ရက်စက်တတ်သော အမျိုးသမီး—ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို အကွက်ချစီစဉ်ဖို့ ဝန်မလေးသူပေါ့!
မိခင်ဘက်က အထောက်အပံ့မရှိသည့် ဝေယွီလိုမျိုး အရေးမပါသည့် မင်းသားတစ်ပါးတောင် သူမ၏ တွက်ချက်မှုများမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူမကို မစွပ်စွဲတာ အကောင်းဆုံးပင်။
ဝေယွီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှောင်အန်းဇီ၏ အကြံဉာဏ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ အဲ့ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ဘယ်မှာလဲ? ငါ့ကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားပေး။"
—
ဝေယွီက မင်းသမီးတွေကြားထဲမှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားကို တွေ့ရှိသွားသည်။
ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူငယ်မင်းသားတစ်ပါးက အရုပ်ကလေးလို နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးဘေးမှာ ရပ်နေသည်။ ဝေယွီ သူတို့ကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့က နီးကပ်စွာ ကပ်ရပ်နေပြီး တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြသည်။
"အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၊ ကျင်းအန်း။"
ဝေယွီက နီးကပ်လာချိန်တွင် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားဖြစ်သူ ဝေချီက လှည့်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်သည်။ "နဝမမင်းသား၊ ဒီမှာရောက်နေတာပဲ! ကျွန်တော်လည်း မင်းသားကိုပဲ ရှာမလို့ပဲ။"
တတိယမြောက်မင်းသမီးဖြစ်သူ ဝေကျင်းအန်းကလည်း သူ့ကို ပြုံးပြသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သည့် မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ပါးချိုင့်နှစ်ဖက်က ထင်ရှားလာသည်။ "နဝမမင်းသား၊ ကျွန်မ ခန့်မှန်းစရာတောင် မလိုဘူး—မင်းသား နောက်တစ်ခါ ပျင်းရိနေပြန်ပြီဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်နော်။"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားနှင့် တတိယမြောက်မင်းသမီးတို့မှာ အရင်းအချာ မောင်နှမများဖြစ်သည်။ ဝေယွီလိုပင် သူတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိခင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့သုံးယောက်မှာ အေးစက်သည့် နန်းတော်ထဲမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အားကိုးရင်း နွေးထွေးမှုကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။
ဝေယွီက မိန်းကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "အော်၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ မင်းပြောတာ အမှန်ဆုံးပါပဲ။ မနက်ဖြန်အတွက် မင်းအတွက် ပန်းမဉ္ဇူမုန့်မပါဘူးနော်။"
"မဖြစ်ဘူး! နဝမမင်းသား၊ ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်။ မင်းသားက ဘယ်လိုလုပ် ပျင်းရိနေမှာလဲ? မင်းသားက ဖခင်ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ဆုတောင်းပေးနေတာ ဟုတ်တယ်မလား?"
"ဟား၊ နောက်ကျသွားပြီ။ မင်းက ငါ့ကို စော်ကားပြီးသွားပြီ။ နောက်တစ်ခါကျရင် မင်းအတွက် ပန်းမဉ္ဇူမုန့်တစ်ခု လျော့သွားပြီ။"
"အော်—နဝမမင်းသား၊ မင်းသားက တအားကို ကပ်စေးနည်းတာပဲ!"
နှစ်ယောက်သား နောက်ပြောင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အနားမှာ ရပ်နေသည့် ဝေချီက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တော်ကြပါတော့၊ နှစ်ယောက်လုံး ရပ်လိုက်ကြစမ်းပါ။ ငါတို့က လူကြားထဲမှာလေ။"
အချိန်ကိုက် သတိပေးလိုက်ခြင်းပင်—ဒါက နောက်ပြောင်ရမည့် နေရာမဟုတ်ဘဲ အရေးကြီးသည့် အခါသမယတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဝေယွီက ချက်ချင်းပင် နောက်ပြောင်နေသည့် မျက်နှာကို ဖျောက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်သွားသည်။ "အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၊ ဖခင် နိုးလာပြီလား? ဧကရီက ဘာပြောလဲ?"
နဝမမင်းသား၏ အပြောင်းအလဲမြန်သည့် စိတ်ခံစားချက်ကို အသားကျနေပြီဖြစ်သည့် ဝေချီက မအံ့ဩပေ။ "ဧကရီဘက်က ဝမ်ကုန်းကုန်း ရောက်လာတယ်။ သူက အစ်ကိုတော်နဲ့ တခြားသူတွေကို စိတ်ရှည်ဖို့ ပြောသွားတယ်။ ဖခင်က မကြာခင်မှာ ငါတို့ကို တွေ့ချင်နေပုံပဲ။"
ဝေယွီက မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့အားလုံးလား?"
"အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ မင်းသမီးတွေကတော့ မသေချာပေမဲ့ မင်းသားတွေကတော့ အခေါ်ခံရမှာ သေချာတယ်။"
တောက်။
ဝေယွီက ဧကရာဇ်ကို တွေ့ဆုံရမည့်ကိစ္စကို အင်မတန် စိတ်ညစ်သည်။
ဒါက နန်းတွင်းအာဏာကို ကြောက်တာ သို့မဟုတ် အသက်သေဆုံးရမည့် အန္တရာယ်ကို ကြောက်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ—သူက ဒါကို အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းသည်ဟုသာ ခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။
မဟာဝေနိုင်ငံ၏ နဝမမင်းသားဖြစ်သူ ဝေယွီသည် ဤနေရာတွင် ၁၅ နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ရသော်လည်း ဧကရာဇ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့်အကြိမ်မှာ လက်ချိုးရေတွက်နိုင်လောက်အောင်ပင် နည်းပါးသည်။
သူ၏ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည့် မိခင်မှာ ဘယ်တုန်းကမှ အချစ်မခံခဲ့ရသလို သူမ၏ မိသားစုမှာလည်း ထင်ရှားသည့် အာဏာမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဧကရာဇ်၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံခဲ့ရပေ။
အခေါ်ခံရတိုင်းမှာ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်းသာဖြစ်သည်—အရင်ဆုံး ယဉ်ကျေးမှုအကြောင်း အဟောခံရမည်၊ ပြီးလျှင် ဒူးထောက်ရမည်၊ ဦးညွှတ်ရမည်၊ ပြီးလျှင် ပညာရေးဆိုင်ရာ မေးခွန်းများကို ဖြေရမည်။ အကယ်၍ အဖြေမှားခဲ့လျှင် အဆူခံရမည် သို့မဟုတ် အပြစ်ပေးခံရမည်…
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် စကားလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင်—ပင်ပန်းသည်။
အင်မတန်မှကို ပင်ပန်းသည်!
နဝမမင်းသား ဝေယွီသည် နန်းတော်၏ အေးစက်စက် လေထုထဲတွင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ "ဒီလို ပင်ပန်းရတဲ့အလုပ်ကို ငါ ဘာလို့ လုပ်နေရတာလဲ" ဟု ညည်းတွားနေမိသည်။
သူသည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ဝေချီနှင့် တတိယမြောက်မင်းသမီး ဝေကျင်းအန်းတို့နှင့်အတူ ရပ်နေရင်း အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ နန်းတော်၏ ကြီးမားလှသော ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေရသည့် အချိန်သည် အလွန်ပင် ကြာညောင်းလှသည်။
"နဝမမင်းသား၊ စိတ်လျှော့ထားပါ။ ဖခင်က အခုမှ သတိပြန်ရလာတာဆိုတော့ အခြေအနေက တင်းမာနေဦးမှာပဲ" ဟု ဝေချီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဝေယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲချလိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် ခန်းမဆောင်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်သွားသည်။ အထဲမှ ဝမ်ကုန်းကုန်း ထွက်လာပြီး မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များဖြင့် တိုးတိုးလေး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"မင်းသားတို့၊ မင်းသမီးတို့... ဧကရာဇ်က အားလုံးကို ဝင်တွေ့ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါပြီ။ သို့သော်လည်း အသံကို တိုးတိုးထားကြဖို့ သတိပြုပေးကြပါ"
ဝေယွီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အခြားမင်းသား၊ မင်းသမီးများနှင့်အတူ ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်စံတော်မူရာ အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဆေးနံ့သင်းပျံ့နေသည့် လေထုကို ရလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်နေပြီး မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖျော့တော့နေသော်လည်း သူ့၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ ထက်မြက်နေဆဲပင်။
"သားတော်တို့၊ သမီးတော်တို့... လာကြလေ" ဧကရာဇ်၏ အသံမှာ အားနည်းနေသော်လည်း အမိန့်သံ ပါနေသည်။
ဝေယွီနှင့် တခြားမင်းသား၊ မင်းသမီးတို့သည် ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး "ဖခင်တော် ကျန်းမာပါစေကြောင်း" ဟု တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရိုအသေပေးကြသည်။
ဝေယွီသည် ခေါင်းငုံ့ထားရင်း တွေးလိုက်သည်။ 'အခုတော့ စတင်ပြီပေါ့လေ။ အရင်ဆုံး အဆူခံရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စာမေးပွဲစစ်မှာလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြန်မြန်ပြီးစေချင်တယ်။'
ဧကရာဇ်က သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ အကဲခတ်ကြည့်နေသည်။ ဝေယွီအလှည့် ရောက်သောအခါ ဧကရာဇ်၏ အကြည့်တို့မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝေယွီမှာမူ ဘာမှမသိသယောင်နှင့် ခေါင်းကိုသာ ပို၍ ငုံ့ထားလိုက်သည်။
"ဝေယွီ..." ဧကရာဇ်က သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ဝေယွီ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး "သားတော် ရှိပါတယ် ဖခင်တော်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်က ခပ်အေးအေး ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း အခုတလော ဘာတွေလုပ်နေလဲ?"
ဒီမေးခွန်းက ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ ဝေယွီက စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။ "သားတော်က ဖခင်တော် ကျန်းမာရေးအတွက် ဘုရားပုထိုးတွေမှာ ဆုတောင်းပေးနေပါတယ်၊ ပြီးတော့ စာပေတွေကိုလည်း လေ့လာနေပါတယ်"
ဧကရာဇ်က ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ သူ့ကို ဆက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝေယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် "ဒါ အမှန်ပဲ၊ ငါက စာပေတွေ လေ့လာနေတာလေ... ကာတွန်းဇာတ်လမ်းထဲက စာပေတွေကိုပေါ့" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
ခန်းမဆောင်အတွင်းတွင် တိတ်ဆိတ်မှုကြီး စိုးမိုးသွားသည်။ ဝေယွီမှာမူ မိမိ၏ အတွေးကို ဧကရာဇ် သိသွားမှာကို စိုးရိမ်ပြီး ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေရသည်။ သို့သော် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာတွင်မူ ဘာအရိပ်အယောင်မှ ပေါ်မလာပေ။
"ကောင်းပြီ... အားလုံး ပြန်နားကြတော့။ နောက်တစ်ခါမှ အသေးစိတ် ထပ်ပြောကြမယ်" ဧကရာဇ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
ဝေယွီသည် အသက်ရှူချောင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အခြားသူများနှင့်အတူ ချက်ချင်းပင် ခန်းမဆောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
အပြင်ရောက်မှ ဝေယွီက ရှောင်အန်းဇီကို လှည့်ကြည့်ပြီး "ငါတို့ သေလမ်းက လွတ်လာပြီထင်တယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တော့သည်။