ဧကရာဇ်ဝေ နိုးထပြီးနောက် တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်အတွင်းမှာပင် သူ၏ဧကရီ၏ မူလသဘောသဘာဝကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားလေပြီ။
သူမ၏ အတွေးထဲမှ လှောင်ပြောင်သရော်သံများကို ဆက်လက်နားထောင်လိုစိတ်မရှိတော့သဖြင့် ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကိုသာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငါ သတိမေ့မြောနေခဲ့တဲ့ သုံးရက်အတွင်းမှာ နန်းတွင်းနဲ့ အနောက်ဆောင်က တည်ငြိမ်မှုရှိရဲ့လား”
ဧကရီသည် လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် မျက်ဝန်းထောင့်စွန်းများကို ခပ်ဖွဖွသုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အား မော့ကြည့်သည်။ “အားလုံး အေးချမ်းပါတယ်ရှင်။ အနောက်ဆောင်က ညီမငယ်တွေကလည်း ဧကရာဇ်ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် အလွန်စိုးရိမ်နေကြပါတယ်။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ လီကွေ့ဖေးတို့အဖွဲ့က ဧကရာဇ်ရဲ့ အနာရောဂါအတွက် အလှည့်ကျပြုစုပေးဖို့ အတင်းတောင်းဆိုကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ် အနားယူတာကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှာစိုးလို့ ကျွန်မပဲ ငြင်းပယ်လိုက်ရပါတယ်။ နန်းတွင်းရေးကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့…”
သူမ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ “ကျွန်မက နန်းတွင်းရေးကို သိပ်နားမလည်ပါဘူး။ အဲဒီနေ့က ဖြစ်ရပ်ကလည်း အရမ်းရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားတာလေ။ ကုန်းဆွန်ထိုင်နဲ့ တခြားအမတ်ကြီးတွေကလည်း ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ကြတာဆိုတော့ ဧကရာဇ်ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် စိုးရိမ်ပြီး နန်းတော်ကနေ မပြန်ဘဲ စောင့်နေကြပါတယ်။ အဲဒီတော့ ကျွန်မလည်း သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ ခဏတာ နားနေခွင့်ပေးလိုက်ရပါတယ်”
ဧကရာဇ်ဝေသည် အကြည့်တို့ကို ချလိုက်ကာ စောင်ပေါ်ရှိ နဂါးရုပ်ထိုးထားသည့် ပန်းქက်မပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။ သူသည် အတွေးနက်နေဟန်ရှိသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ဧကရီ၏ အတွေးများကို နားစွင့်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
[အဲဒီအိုဇာတ် ကုန်းဆွန်ထိုင်က ဧကရာဇ်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို စိုးရိမ်တယ်ဟုတ်လား? ဟွန်း! သူက ဧကရာဇ် အမြန်ဆုံးသေသွားပြီး ဒုတိယမင်းသားကို ထီးနန်းတင်ပေးဖို့ပဲ စိတ်ကူးနေတာလေ! အဲဒီခွေးကောင်ကြီး!]
ဧကရာဇ်ဝေ၏ မျက်ဝန်းထောင့်စွန်းမှာ တဆတ်ဆတ်တုန်သွားသည်။
သူမ... သူမ... သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရတာလဲ။
သူမသည် ထိုမျှလောက် ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများကို အမှန်တကယ်ပင် သုံးနှုန်းနေပါသလား။
သူမ၏ အပြင်ပန်းဟန်ပန်နှင့် အတွေးထဲက ပုံစံမှာ လုံးဝကွဲပြားလွန်းနေသဖြင့် ဝန်ကြီးချုပ် ကုန်းဆွန်ထိုင်က ဒုတိယမင်းသားကို ထီးနန်းတင်ရန် ကြံစည်နေသည်ဟူသော သစ္စာဖောက်မှုကပင် သူ့အတွက် ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရတော့ပေ။
မည်သို့ဆိုစေ ဒုတိယမင်းသား၏ မွေးမိခင်ဖြစ်သော ရှန်းကွေ့ဖေးမှာ ကုန်းဆွန်ထိုင်၏ သမီးဖြစ်သည်။ သူတို့က ဆွေမျိုးတော်စပ်သူများဖြစ်ရာ အနည်းငယ် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုရှိခြင်းမှာလည်း ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သော ကိစ္စပင်။
ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်ချင်စိတ် မရှိသူဟူ၍ ရှိပါမည်လော။
သူကိုယ်တိုင်ပင် မင်းသားဘဝက ထီးနန်းကို လိုလားခဲ့ဖူးသည်မဟုတ်လော။
ဧကရာဇ်ဝေသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ “သူတို့အားလုံး အပြင်မှာ ရှိနေကြတာလား”
“ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်၊ အပြင်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပါတယ်။ ဧကရာဇ်အနေနဲ့ သူတို့ကို တွေ့ဆုံချင်ပါသလားရှင့်”
“အင်း၊ ဝန်ကြီးချုပ်နဲ့ တခြားသူတွေကို အရင်ဝင်လာခိုင်းလိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ချက်ချင်းပဲ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်”
ဧကရာဇ်ဝေသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် အမတ်ကြီးများကို အရင်ဆုံး ခေါ်ယူတွေ့ဆုံကာ သူတို့၏ စစ်မှန်သော အတွေးများကို နားထောင်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မည်သို့ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် မဟာဝေနိုင်ငံ၏ ကျောရိုးများဖြစ်ကြပြီး သူကိုယ်တိုင် ရာထူးတိုးပေးခဲ့သော အရည်အချင်းရှိသည့် ဝန်ကြီးများပင် ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဧကရာဇ်နှင့် အမတ်ကြီးများသည် သဟဇာတဖြစ်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အနေဖြင့် မဖြစ်နိုင်တာက…
[ဧကရာဇ်က လျှပ်စီးအမှန်တကယ်ပဲ မထိခိုက်ဘဲ အသက်ရှင်နေတာလား!]
…သူ့ကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မည်လော။
အမတ်ကြီးများသည် အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ လှိုင်းလုံးများပမာ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ထိုစဉ် လျှပ်စီးတစ်ချက်ပမာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုနှင့် နောင်တတရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်ခုမှာ ဧကရာဇ်ဝေ၏ စိတ်ထဲသို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဝင်လာသော အမတ်ကြီးများကို အသက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ဧကရာဇ် မင်းမြတ် ကျန်းမာတော်မူပါစေ!”
အမတ်ကြီးများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ အတွင်းစိတ်အသံများမှာ စမ်းရေပမာ တရွာရွာစီးဆင်းကာ ဧကရာဇ်ဝေ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
[အင်း... ဧကရာဇ်က လျှပ်စီးထိပြီး မသေသွားပါလား။ တောက်၊ ဒီသုံးရက်လုံးလုံး ကြံစည်ခဲ့ရတာတွေက အလကားဖြစ်ကုန်ပြီပေါ့…]
[ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ! ဒုတိယမင်းသားသာ ထီးနန်းရသွားရင် ကုန်းဆွန်ထိုင်က ငါ့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာတော့မှာ!]
[ဟင်? ဧကရာဇ်ရဲ့ ရုပ်ရည်က တော်တော်လေး ကောင်းနေပါလား။ သူတကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်တာလား…?]
[ငါတော့ အစောကြီး အခြမ်းရွေးမိပြီ။ ဟူး၊ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဧကရာဇ်က ရွှေနဂါးရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံထားရတာပဲ။ ဒီလောက်နဲ့တော့ မသေလွယ်ပါဘူး။ ငါပြန်ရောက်ရင် ဝန်ကြီးလီနဲ့ ဒီကိစ္စကို ပြန်တိုင်ပင်မှဖြစ်မယ်…]
အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ အမတ်ကြီး ဆယ့်ခြောက်ဦး ဒူးထောက်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဧကရာဇ်ဝေ၏ နန်းတွင်း၌ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြသည်။
သို့သော်…
သူတို့အထဲမှ တစ်ဝက်မှာ သူ လျှပ်စီးထိပြီး သေဆုံးသွားရန် ဆုတောင်းနေခဲ့ကြသူများ ဖြစ်နေသည်။
ဧကရာဇ်ဝေသည် လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားရသည်။
သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေမိသည်။ အူသည်းစွဲအောင်ပင် ဒေါသထွက်နေမိသည်။
သူ့ကျောခိုင်းပြီး ကြံစည်နေသူများကို ဆွဲထုတ်ကာ ကွပ်မျက်ပစ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
သူတောင်မှ မသေရသေးခင်မှာပဲ ထီးနန်းကို လိုချင်လို့ ကြံစည်နေကြပြီလား! သူတို့အပေါ် သူကောင်းကောင်းမွန်မွန် မဆက်ဆံခဲ့လို့လား။ သူတို့ကို ရာထူးတိုးပေးခဲ့တာ သူမဟုတ်ဘူးလား။ အုပ်ချုပ်သူနှင့် အမတ်ကြီးများအကြား သဟဇာတဖြစ်မှု၊ သူတို့၏ မယိမ်းယိုင်သော သစ္စာစောင့်သိမှုဆိုတာတွေက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။
အရာအားလုံးက လိမ်ညာချက်တွေသာ ဖြစ်သည်။
သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြင်းထန်လာသည်။
သူသည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေရပြီး သူ၏ ခံစားချက်များ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ အမတ်ကြီးများသည် မည်သူမျှ ထရန် အမိန့်မပေးသေးသဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက်ပင် တွေဝေလာကြသည်။
ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။
ဘာကြောင့် သူတို့ကို ထရန် ခွင့်မပြုသေးတာလဲ။
설마... သူ သတိပြန်လည်မေ့မြောသွားတာများလား!
သူတို့၏ အတွင်းစိတ်အသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဧကရာဇ်ဝေသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုရန် အားတင်းလိုက်သည်။
“အားလုံး ထကြပါ။”
သူ၏ အသံမှာ အားနည်းနေသဖြင့် အမတ်ကြီးများ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် လမ်းကြောင်းလွဲသွားတော့သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ - ……
ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ စကားတစ်ခွန်းက အမတ်ကြီးများကို အဆုံးမရှိသော ခန့်မှန်းချက်များဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ကြောင်း သူသိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့၏ အတွေးများကို တကယ်တမ်း ကြားနိုင်သည့်အခါတွင်မူ သူတို့၏ အတွေးများမှာ မည်မျှ အဆမတန် ချဲ့ကားလွန်းနေသည်ကို သူ နားလည်လိုက်ရသည်။
သူ၏ အသံတွင် အာဏာမရှိဟု ခဏတာ ထင်လိုက်ရုံဖြင့် ဒီလောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်တွေ ကောက်ချက်ချနေကြတာလား!
ဝန်ကြီးချုပ် ကုန်းဆွန်ထိုင်သည် ရှေ့သို့ အရင်ဆုံးထွက်လာကာ လေးစားစွာ မေးမြန်းသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ရက်အတော်ကြာ သတိမေ့မြောနေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အလွန်ပဲ စိုးရိမ်နေခဲ့ရပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကရော ဘယ်လိုရှိပါသလဲခင်ဗျာ”
ကုန်းဆွန်ထိုင်၏ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဧကရာဇ်ဝေသည် ဒုတိယမင်းသားနှင့် သူ၏ လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းမှုများကို ချက်ချင်းပင် သတိရသွားသည်။
တိတ်တဆိတ် အသက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် သူသည် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ သက်သာပါတယ်။ ဝန်ကြီးချုပ်၊ ငါ သတိမေ့မြောနေတဲ့ ရက်တွေအတွင်းမှာ နန်းတွင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သေးလား”
“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ နန်းတွင်းက အေးချမ်းတည်ငြိမ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ ကျန်းမာရေးအတွက်ပဲ အနားယူပေးပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဝန်ကြီးတွေက အားလုံးကို တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးသွားမှာပါ”
သူ၏ အသံမှာ ခိုင်မာပြီး စေတနာပါနေကာ သူ၏ ဟန်ပန်မှာ အလွန်သစ္စာရှိပုံ ပေါက်နေသည်။
အကယ်၍ ဒါဟာ အရင်က ဧကရာဇ်ဝေသာဆိုလျှင်—အုပ်ချုပ်သူနှင့် အမတ်ကြီးများအကြား ယုံကြည်မှုကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်ခဲ့သူဆိုလျှင်—သူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိပေလိမ့်မည်။
ကံဆိုးစွာပင် ဒါဟာ အတိတ်က ဖြစ်ရပ်သာ ဖြစ်သည်။
ယခုလက်ရှိ ဧကရာဇ်ဝေအတွက်မူကား?
ဟင်း။
ယုံကြည်ခဲ့မိသည့်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူမိုက်ဟုသာ သူသတ်မှတ်လိုက်သည်။
ဝန်ကြီးချုပ်ကုန်းဆွန်သည် အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်လျက် သူ၏မျက်နှာတွင် သစ္စာရှိမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ—
[ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်လိုက်ရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ…]
ဧကရာဇ်ဝေသည် ကုန်းဆွန်ထိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အကြည့်တို့ မှောင်မိုက်သွားသည်။
ဝန်ကြီးချုပ်သည် အမှန်တကယ်ပင် လိမ္မာပါးနပ်သော နိုင်ငံရေးသမားဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။ အလွန်တွက်ချက်တတ်သူ၊ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းတွင် သတိထားသူ—သူ၏ အတွေးများပင်လျှင် ထိန်းချုပ်ထားသည်။
ဧကရာဇ်ဝေသည် ခဏမျှ စောင့်ကြည့်သော်လည်း ကုန်းဆွန်ထိုင်၏ စိတ်ထဲမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံ မရရှိတော့ပေ။ သူသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်မမေးတော့ဘဲ တခြားအမတ်များကို မေးမြန်းရန် လှည့်လိုက်သည်။
အခွန်တော်ဝန်ကြီး၊ လူမှုရေးဝန်ကြီး၊ စစ်ရေးဝန်ကြီး… တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဆယ့်ခြောက်ဦးလုံးကို သူ မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူ၏ မေးခွန်းများမှာ အရေးကြီးသည့်ကိစ္စများ မဟုတ်ပါ—သူသည် သူတို့၏ အတွင်းစိတ်အသံများကို ပိုမိုကြားလိုရုံသာ ဖြစ်သည်။
နှုတ်မှ ပြောသောစကားများမှာ လိမ်ညာနိုင်သော်လည်း ဤမရည်ရွယ်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာသော အတွင်းစိတ်အသံများမှာမူ…
ထိုအရာများကို လိမ်ညာ၍ မရနိုင်ပေ။
—
အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ အမတ်ကြီးများသည် ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ရှိနေကြစဉ် အပြင်ဘက်တွင်မူ လုံးဝ ကွဲပြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
တစ်ဖက်တွင် အနောက်ဆောင်မှ မိဖုရားများ၊ နောက်တစ်ဖက်တွင် မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများ ရှိနေကြသည်။
မွှေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရတနာများ ဆင်မြန်းထားသော အနောက်ဆောင်မှ မိဖုရားများအကြောင်း ပြောရန် မလိုတော့ပေ—သူတို့ စုဝေးမိပြီဆိုလျှင် မနာလိုမှုများ၊ လှောင်ပြောင်သရော်မှုများနှင့် လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုများ ရှိနေမြဲပင်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများမှာ ထူးခြားစွာပင် မိဖုရားများထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
အထူးသဖြင့် နန်းတော်နံရံအနီး နောက်ဆုံးတန်းတွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေးဖြစ်သည်။ သူရောက်ရှိလာသည့်အချိန်မှစ၍ တစ်ခွန်းမျှပင် စကားမပြောဘဲ ရပ်နေခဲ့သည်။
ဇိမ်ခံအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုလူငယ်လေးသည် ကြည့်ကောင်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိပြီး စူးရှသော ဖီးနစ်မျက်လုံးများ၊ ခေါင်းပေါ်တွင် ကြယ်ခုနစ်ပွင့်သရဖူကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူသည် နုပျိုလန်းဆန်းပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ အသက်မဲ့ပြီး အလွန်ပင် မှိုင်းညှိုနေသည်။
ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသဖြင့် သူသည် သတိပြုမိသူ နည်းပါးသည်။ ရင်ဘတ်တွင် လက်ပိုက်လျက် နံရံကို မှီကာ ပျင်းရိစွာ ရပ်နေပုံမှာ နန်းတွင်းစည်းကမ်းများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ပုံပင်။ သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော အကြည့်များကြောင့် သူသည် လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေမလားဟုပင် ထင်မှတ်ရသည်။
ငယ်ရွယ်သော ထွန်းကွမ် (Eunuch) တစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ပြေးလာသည်။
“မင်းသား၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သတိပြန်လည်လာပါပြီ! ကျွန်တော်မျိုး အရှေ့ဘက်က ကြားလိုက်တာ—ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သတိရလာပါပြီ!”
မိသည်။
သူ့ကျောခိုင်းပြီး ကြံစည်နေသူများကို ဆွဲထုတ်ကာ ကွပ်မျက်ပစ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
သူတောင်မှ မသေရသေးခင်မှာပဲ ထီးနန်းကို လိုချင်လို့ ကြံစည်နေကြပြီလား! သူတို့အပေါ် သူကောင်းကောင်းမွန်မွန် မဆက်ဆံခဲ့လို့လား။ သူတို့ကို ရာထူးတိုးပေးခဲ့တာ သူမဟုတ်ဘူးလား။ အုပ်ချုပ်သူနှင့် အမတ်ကြီးများအကြား သဟဇာတဖြစ်မှု၊ သူတို့၏ မယိမ်းယိုင်သော သစ္စာစောင့်သိမှုဆိုတာတွေက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။
အရာအားလုံးက လိမ်ညာချက်တွေသာ ဖြစ်သည်။
သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြင်းထန်လာသည်။
သူသည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေရပြီး သူ၏ ခံစားချက်များ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ အမတ်ကြီးများသည် မည်သူမျှ ထရန် အမိန့်မပေးသေးသဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက်ပင် တွေဝေလာကြသည်။
ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။
ဘာကြောင့် သူတို့ကို ထရန် ခွင့်မပြုသေးတာလဲ။
설마... သူ သတိပြန်လည်မေ့မြောသွားတာများလား!
သူတို့၏ အတွင်းစိတ်အသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဧကရာဇ်ဝေသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုရန် အားတင်းလိုက်သည်။
“အားလုံး ထကြပါ။”
သူ၏ အသံမှာ အားနည်းနေသဖြင့် အမတ်ကြီးများ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် လမ်းကြောင်းလွဲသွားတော့သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ - ……
ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ စကားတစ်ခွန်းက အမတ်ကြီးများကို အဆုံးမရှိသော ခန့်မှန်းချက်များဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ကြောင်း သူသိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့၏ အတွေးများကို တကယ်တမ်း ကြားနိုင်သည့်အခါတွင်မူ သူတို့၏ အတွေးများမှာ မည်မျှ အဆမတန် ချဲ့ကားလွန်းနေသည်ကို သူ နားလည်လိုက်ရသည်။
သူ၏ အသံတွင် အာဏာမရှိဟု ခဏတာ ထင်လိုက်ရုံဖြင့် ဒီလောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်တွေ ကောက်ချက်ချနေကြတာလား!
ဝန်ကြီးချုပ် ကုန်းဆွန်ထိုင်သည် ရှေ့သို့ အရင်ဆုံးထွက်လာကာ လေးစားစွာ မေးမြန်းသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ရက်အတော်ကြာ သတိမေ့မြောနေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အလွန်ပဲ စိုးရိမ်နေခဲ့ရပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကရော ဘယ်လိုရှိပါသလဲခင်ဗျာ”
ကုန်းဆွန်ထိုင်၏ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဧကရာဇ်ဝေသည် ဒုတိယမင်းသားနှင့် သူ၏ လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းမှုများကို ချက်ချင်းပင် သတိရသွားသည်။
တိတ်တဆိတ် အသက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် သူသည် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ သက်သာပါတယ်။ ဝန်ကြီးချုပ်၊ ငါ သတိမေ့မြောနေတဲ့ ရက်တွေအတွင်းမှာ နန်းတွင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သေးလား”
“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ နန်းတွင်းက အေးချမ်းတည်ငြိမ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ ကျန်းမာရေးအတွက်ပဲ အနားယူပေးပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဝန်ကြီးတွေက အားလုံးကို တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးသွားမှာပါ”
သူ၏ အသံမှာ ခိုင်မာပြီး စေတနာပါနေကာ သူ၏ ဟန်ပန်မှာ အလွန်သစ္စာရှိပုံ ပေါက်နေသည်။
အကယ်၍ ဒါဟာ အရင်က ဧကရာဇ်ဝေသာဆိုလျှင်—အုပ်ချုပ်သူနှင့် အမတ်ကြီးများအကြား ယုံကြည်မှုကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်ခဲ့သူဆိုလျှင်—သူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိပေလိမ့်မည်။
ကံဆိုးစွာပင် ဒါဟာ အတိတ်က ဖြစ်ရပ်သာ ဖြစ်သည်။
ယခုလက်ရှိ ဧကရာဇ်ဝေအတွက်မူကား?
ဟင်း။
ယုံကြည်ခဲ့မိသည့်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူမိုက်ဟုသာ သူသတ်မှတ်လိုက်သည်။
ဝန်ကြီးချုပ်ကုန်းဆွန်သည် အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်လျက် သူ၏မျက်နှာတွင် သစ္စာရှိမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ—
[ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်လိုက်ရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ…]
ဧကရာဇ်ဝေသည် ကုန်းဆွန်ထိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အကြည့်တို့ မှောင်မိုက်သွားသည်။
ဝန်ကြီးချုပ်သည် အမှန်တကယ်ပင် လိမ္မာပါးနပ်သော နိုင်ငံရေးသမားဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။ အလွန်တွက်ချက်တတ်သူ၊ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းတွင် သတိထားသူ—သူ၏ အတွေးများပင်လျှင် ထိန်းချုပ်ထားသည်။
ဧကရာဇ်ဝေသည် ခဏမျှ စောင့်ကြည့်သော်လည်း ကုန်းဆွန်ထိုင်၏ စိတ်ထဲမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံ မရရှိတော့ပေ။ သူသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်မမေးတော့ဘဲ တခြားအမတ်များကို မေးမြန်းရန် လှည့်လိုက်သည်။
အခွန်တော်ဝန်ကြီး၊ လူမှုရေးဝန်ကြီး၊ စစ်ရေးဝန်ကြီး… တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဆယ့်ခြောက်ဦးလုံးကို သူ မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူ၏ မေးခွန်းများမှာ အရေးကြီးသည့်ကိစ္စများ မဟုတ်ပါ—သူသည် သူတို့၏ အတွင်းစိတ်အသံများကို ပိုမိုကြားလိုရုံသာ ဖြစ်သည်။
နှုတ်မှ ပြောသောစကားများမှာ လိမ်ညာနိုင်သော်လည်း ဤမရည်ရွယ်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာသော အတွင်းစိတ်အသံများမှာမူ…
ထိုအရာများကို လိမ်ညာ၍ မရနိုင်ပေ။
—
အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ အမတ်ကြီးများသည် ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ရှိနေကြစဉ် အပြင်ဘက်တွင်မူ လုံးဝ ကွဲပြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
တစ်ဖက်တွင် အနောက်ဆောင်မှ မိဖုရားများ၊ နောက်တစ်ဖက်တွင် မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများ ရှိနေကြသည်။
မွှေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရတနာများ ဆင်မြန်းထားသော အနောက်ဆောင်မှ မိဖုရားများအကြောင်း ပြောရန် မလိုတော့ပေ—သူတို့ စုဝေးမိပြီဆိုလျှင် မနာလိုမှုများ၊ လှောင်ပြောင်သရော်မှုများနှင့် လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုများ ရှိနေမြဲပင်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများမှာ ထူးခြားစွာပင် မိဖုရားများထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
အထူးသဖြင့် နန်းတော်နံရံအနီး နောက်ဆုံးတန်းတွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေးဖြစ်သည်။ သူရောက်ရှိလာသည့်အချိန်မှစ၍ တစ်ခွန်းမျှပင် စကားမပြောဘဲ ရပ်နေခဲ့သည်။
ဇိမ်ခံအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုလူငယ်လေးသည် ကြည့်ကောင်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိပြီး စူးရှသော ဖီးနစ်မျက်လုံးများ၊ ခေါင်းပေါ်တွင် ကြယ်ခုနစ်ပွင့်သရဖူကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူသည် နုပျိုလန်းဆန်းပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ အသက်မဲ့ပြီး အလွန်ပင် မှိုင်းညှိုနေသည်။
ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသဖြင့် သူသည် သတိပြုမိသူ နည်းပါးသည်။ ရင်ဘတ်တွင် လက်ပိုက်လျက် နံရံကို မှီကာ ပျင်းရိစွာ ရပ်နေပုံမှာ နန်းတွင်းစည်းကမ်းများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ပုံပင်။ သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော အကြည့်များကြောင့် သူသည် လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေမလားဟုပင် ထင်မှတ်ရသည်။
ငယ်ရွယ်သော ထွန်းကွမ် (Eunuch) တစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ပြေးလာသည်။
“မင်းသား၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သတိပြန်လည်လာပါပြီ! ကျွန်တော်မျိုး အရှေ့ဘက်က ကြားလိုက်တာ—ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သတိရလာပါပြီ!”
သူ့ကျောခိုင်းပြီး ကြံစည်နေသူများကို ဆွဲထုတ်ကာ ကွပ်မျက်ပစ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
သူတောင်မှ မသေရသေးခင်မှာပဲ ထီးနန်းကို လိုချင်လို့ ကြံစည်နေကြပြီလား! သူတို့အပေါ် သူကောင်းကောင်းမွန်မွန် မဆက်ဆံခဲ့လို့လား။ သူတို့ကို ရာထူးတိုးပေးခဲ့တာ သူမဟုတ်ဘူးလား။ အုပ်ချုပ်သူနှင့် အမတ်ကြီးများအကြား သဟဇာတဖြစ်မှု၊ သူတို့၏ မယိမ်းယိုင်သော သစ္စာစောင့်သိမှုဆိုတာတွေက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။
အရာအားလုံးက လိမ်ညာချက်တွေသာ ဖြစ်သည်။
သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြင်းထန်လာသည်။
သူသည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေရပြီး သူ၏ ခံစားချက်များ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ အမတ်ကြီးများသည် မည်သူမျှ ထရန် အမိန့်မပေးသေးသဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက်ပင် တွေဝေလာကြသည်။
ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။
ဘာကြောင့် သူတို့ကို ထရန် ခွင့်မပြုသေးတာလဲ။
설마... သူ သတိပြန်လည်မေ့မြောသွားတာများလား!
သူတို့၏ အတွင်းစိတ်အသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဧကရာဇ်ဝေသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုရန် အားတင်းလိုက်သည်။
“အားလုံး ထကြပါ။”
သူ၏ အသံမှာ အားနည်းနေသဖြင့် အမတ်ကြီးများ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် လမ်းကြောင်းလွဲသွားတော့သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ - ……
ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ စကားတစ်ခွန်းက အမတ်ကြီးများကို အဆုံးမရှိသော ခန့်မှန်းချက်များဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ကြောင်း သူသိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့၏ အတွေးများကို တကယ်တမ်း ကြားနိုင်သည့်အခါတွင်မူ သူတို့၏ အတွေးများမှာ မည်မျှ အဆမတန် ချဲ့ကားလွန်းနေသည်ကို သူ နားလည်လိုက်ရသည်။
သူ၏ အသံတွင် အာဏာမရှိဟု ခဏတာ ထင်လိုက်ရုံဖြင့် ဒီလောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်တွေ ကောက်ချက်ချနေကြတာလား!
ဝန်ကြီးချုပ် ကုန်းဆွန်ထိုင်သည် ရှေ့သို့ အရင်ဆုံးထွက်လာကာ လေးစားစွာ မေးမြန်းသည်။ “ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ရက်အတော်ကြာ သတိမေ့မြောနေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အလွန်ပဲ စိုးရိမ်နေခဲ့ရပါတယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကရော ဘယ်လိုရှိပါသလဲခင်ဗျာ”
ကုန်းဆွန်ထိုင်၏ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဧကရာဇ်ဝေသည် ဒုတိယမင်းသားနှင့် သူ၏ လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းမှုများကို ချက်ချင်းပင် သတိရသွားသည်။
တိတ်တဆိတ် အသက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် သူသည် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ သက်သာပါတယ်။ ဝန်ကြီးချုပ်၊ ငါ သတိမေ့မြောနေတဲ့ ရက်တွေအတွင်းမှာ နန်းတွင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သေးလား”
“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ နန်းတွင်းက အေးချမ်းတည်ငြိမ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ ကျန်းမာရေးအတွက်ပဲ အနားယူပေးပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဝန်ကြီးတွေက အားလုံးကို တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးသွားမှာပါ”
သူ၏ အသံမှာ ခိုင်မာပြီး စေတနာပါနေကာ သူ၏ ဟန်ပန်မှာ အလွန်သစ္စာရှိပုံ ပေါက်နေသည်။
အကယ်၍ ဒါဟာ အရင်က ဧကရာဇ်ဝေသာဆိုလျှင်—အုပ်ချုပ်သူနှင့် အမတ်ကြီးများအကြား ယုံကြည်မှုကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်ခဲ့သူဆိုလျှင်—သူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိပေလိမ့်မည်။
ကံဆိုးစွာပင် ဒါဟာ အတိတ်က ဖြစ်ရပ်သာ ဖြစ်သည်။
ယခုလက်ရှိ ဧကရာဇ်ဝေအတွက်မူကား?
ဟင်း။
ယုံကြည်ခဲ့မိသည့်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူမိုက်ဟုသာ သူသတ်မှတ်လိုက်သည်။
ဝန်ကြီးချုပ်ကုန်းဆွန်သည် အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်လျက် သူ၏မျက်နှာတွင် သစ္စာရှိမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ—
[ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်လိုက်ရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ…]
ဧကရာဇ်ဝေသည် ကုန်းဆွန်ထိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အကြည့်တို့ မှောင်မိုက်သွားသည်။
ဝန်ကြီးချုပ်သည် အမှန်တကယ်ပင် လိမ္မာပါးနပ်သော နိုင်ငံရေးသမားဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။ အလွန်တွက်ချက်တတ်သူ၊ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းတွင် သတိထားသူ—သူ၏ အတွေးများပင်လျှင် ထိန်းချုပ်ထားသည်။
ဧကရာဇ်ဝေသည် ခဏမျှ စောင့်ကြည့်သော်လည်း ကုန်းဆွန်ထိုင်၏ စိတ်ထဲမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံ မရရှိတော့ပေ။ သူသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်မမေးတော့ဘဲ တခြားအမတ်များကို မေးမြန်းရန် လှည့်လိုက်သည်။
အခွန်တော်ဝန်ကြီး၊ လူမှုရေးဝန်ကြီး၊ စစ်ရေးဝန်ကြီး… တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဆယ့်ခြောက်ဦးလုံးကို သူ မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူ၏ မေးခွန်းများမှာ အရေးကြီးသည့်ကိစ္စများ မဟုတ်ပါ—သူသည် သူတို့၏ အတွင်းစိတ်အသံများကို ပိုမိုကြားလိုရုံသာ ဖြစ်သည်။
နှုတ်မှ ပြောသောစကားများမှာ လိမ်ညာနိုင်သော်လည်း ဤမရည်ရွယ်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာသော အတွင်းစိတ်အသံများမှာမူ…
ထိုအရာများကို လိမ်ညာ၍ မရနိုင်ပေ။
—
အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ အမတ်ကြီးများသည် ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ရှိနေကြစဉ် အပြင်ဘက်တွင်မူ လုံးဝ ကွဲပြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
တစ်ဖက်တွင် အနောက်ဆောင်မှ မိဖုရားများ၊ နောက်တစ်ဖက်တွင် မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများ ရှိနေကြသည်။
မွှေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရတနာများ ဆင်မြန်းထားသော အနောက်ဆောင်မှ မိဖုရားများအကြောင်း ပြောရန် မလိုတော့ပေ—သူတို့ စုဝေးမိပြီဆိုလျှင် မနာလိုမှုများ၊ လှောင်ပြောင်သရော်မှုများနှင့် လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုများ ရှိနေမြဲပင်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများမှာ ထူးခြားစွာပင် မိဖုရားများထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
အထူးသဖြင့် နန်းတော်နံရံအနီး နောက်ဆုံးတန်းတွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေးဖြစ်သည်။ သူရောက်ရှိလာသည့်အချိန်မှစ၍ တစ်ခွန်းမျှပင် စကားမပြောဘဲ ရပ်နေခဲ့သည်။
ဇိမ်ခံအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုလူငယ်လေးသည် ကြည့်ကောင်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိပြီး စူးရှသော ဖီးနစ်မျက်လုံးများ၊ ခေါင်းပေါ်တွင် ကြယ်ခုနစ်ပွင့်သရဖူကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူသည် နုပျိုလန်းဆန်းပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ အသက်မဲ့ပြီး အလွန်ပင် မှိုင်းညှိုနေသည်။
ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသဖြင့် သူသည် သတိပြုမိသူ နည်းပါးသည်။ ရင်ဘတ်တွင် လက်ပိုက်လျက် နံရံကို မှီကာ ပျင်းရိစွာ ရပ်နေပုံမှာ နန်းတွင်းစည်းကမ်းများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ပုံပင်။ သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော အကြည့်များကြောင့် သူသည် လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေမလားဟုပင် ထင်မှတ်ရသည်။
ငယ်ရွယ်သော ထွန်းကွမ် (Eunuch) တစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ပြေးလာသည်။
“မင်းသား၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သတိပြန်လည်လာပါပြီ! ကျွန်တော်မျိုး အရှေ့ဘက်က ကြားလိုက်တာ—ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သတိရလာပါပြီ!”