ဧကရာဇ်ဝေသည် မိမိအလိမ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေရသည်။
သို့သော်လည်း ဤသို့ ထူးဆန်းပြီး ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ကိစ္စရပ်မျိုးကို အပြင်လူများအား ပြောပြ၍ မဖြစ်ပေ။ ထို့ပြင် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှသည်။
ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်ဝေသည် အတွင်းစိတ်ထဲတွင် မည်မျှပင် ဒေါသထွက်နေပါစေ၊ မျက်နှာအမူအရာတွင်မူ မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ ပြသခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
သူသည် ဧကရီကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီးနောက် အနီးတွင် ဒူးထောက်နေကြသူများဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ သူ၏အကြည့်မှာ ထက်မြက်ပြီး စူးရှနေသည်။
ယခုအခါတွင် သူသည် ဤလူများ အမှန်တကယ် တွေးတောနေသည်များကို သေချာစွာ နားထောင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
[အာ... ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ! ဧကရာဇ် နိုးလာပြီ။ ဒီအိုဟောင်းကြီးရဲ့ အရိုးအဆစ်တွေလည်း နောက်ဆုံးတော့ အနားယူရတော့မှာပဲ... ဝန်ထမ်းတွေက ငါ့အတွက် အဲဒီကင်ထားတဲ့ ဘဲသားကို ဝယ်လာပေးမလား မသိဘူး?]
ဤအသံသည် တော်ဝင်သမားတော် ချီထံမှ ဖြစ်သည်။
ကောင်းလှချည်လား။ သူသည် အမြဲတမ်း ရိုးရှင်းစွာ နေထိုင်ပြီး အသားဟင်းများကို ရှောင်ကာ ရိုးရိုးအစားအစာများကိုသာ စားသုံးသည်ဟု ကြွားဝါလေ့ရှိသည်။ ဧကရာဇ်ဝေသည် သူ၏ ချွေတာမှုဟု ထင်မှတ်ထားသော အပြုအမူကြောင့် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို တစ်လတာကာလအတွင်း ချွေတာသုံးစွဲကြရန် အမိန့်ထုတ်ခဲ့ဖူးသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဒါတွေအားလုံးက လိမ်ညာမှုတွေပဲပေါ့!
[ဟူး... ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ။ ဧကရာဇ် သက်သာသွားလို့တော်သေးတယ်။ သူသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါလည်း အသက်ပေးပြီး လိုက်ပါသွားရမလားလို့ တွေးနေတာ... ငါက နန်းတွင်းဆေးပညာဌာနကို ရောက်တာမှ မကြာသေးတာ။ တစ်ခုခုသာ ဖြစ်သွားရင် ငါလည်း အသက်ရှင်မှာမဟုတ်ဘူး... တော်ဝင်သမားတော် ဖြစ်ရတာ တကယ့်ကို အန္တရာယ်များလိုက်တာ။]
ဤအသံသည် တော်ဝင်သမားတော် ဆုန့်ထံမှ ဖြစ်သည်။
ဟား! ဧကရာဇ်နဲ့အတူ မြေမြှုပ်ခံရတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ? အဲဒါက သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲမဟုတ်လား! ဧကရာဇ်ဝေသည် ယခင်က ဤလူကို တည်ငြိမ်ပြီး သစ္စာရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုမူကား? သူသည် ဧကရာဇ်ကို သေစေချင်သည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကျိန်ဆဲနေပေသည်။ တကယ့်ကို ရဲတင်းလှချည်လား!
[ဧကရာဇ်က တကယ်ပဲ နိုးလာတာလား? တောက်... အခု ဘာလုပ်ရမလဲ? ငါက အစောင့် လင်ဆီကနေ အပ်ငွေယူထားတာလေ။ ဧကရာဇ် သေတော့မှာပါလို့ ပြောထားတာကိုး! အခု ဒီကိစ္စကို မင်းသားကြီးဆီ ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ?]
ဧကရာဇ်ဝေ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ပြူးကျယ်လာသည်။
ဒါက ဘာလဲ?!
ဘယ်သူက ဒီလိုသစ္စာဖောက်စကားကို ပြောလိုက်တာလဲ?!
ဘယ်သူကများ သူ့ကို သေစေချင်ရဲတာလဲ? ပြီးတော့ အစောင့် လင်၊ မင်းသားကြီး—ဒါတွေက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? မင်းသားကြီးက ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား?
ထိုအတွေးကြောင့်ပင် ဧကရာဇ်ဝေ၏ နှလုံးမှာ ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ခန်းမအတွင်းရှိ လူအားလုံးကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူက ပြောလိုက်သည်ကို သိရှိရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် သူသည် ထိုအသံကို မရင်းနှီးပေ။ ယခင်က တစ်ခါမျှ ကြားဖူးပုံမရပါ။ ထို့ပြင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသော အတွေးအသံများစွာကြောင့် သူ ခေါင်းရှုပ်ထွေးနေရသည်။ ဤရုတ်တရက် ရရှိလာသော စွမ်းရည်ကို ကောင်းစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးသဖြင့် ဧကရာဇ်ဝေ ၏ ခေါင်းမှာ လျင်မြန်စွာပင် ကိုက်ခဲလာတော့သည်။
“တော်ကြတော့!”
သူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ ခန်းမတစ်ခုလုံးရှိ လူအားလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
သူ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်နေသည့် နန်းတွင်းသမားတော်ဝမ် မှာ အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ဆုတ်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
“ဧကရာဇ်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ဒေါသကို လျှော့ချတော်မူပါ။”
[ဘာဖြစ်တာလဲ? ဘာလို့ ဧကရာဇ် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားတာလဲ? ငါ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းတာ ကြာသွားလို့လား? ဒါမှမဟုတ် ငါ့လက်က ကြမ်းပြီး သူ့ကို နာသွားအောင် လုပ်မိလိုက်တာလား?]
ရှုပ်ထွေးလှသော အတွေးစများကြောင့် ဧကရာဇ်ဝေ မှာ ပို၍ပင် စိတ်တိုလာသည်။
သူသည် နာကျင်နေသော နဖူးကို အသာအယာ နှိပ်နယ်လိုက်စဉ် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော လက်တစ်စုံက သူ့အစား နှိပ်နယ်ပေးလာသည်။
ဧကရီ သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လျက် သူ့ခေါင်းကို ညင်သာစွာ နှိပ်ပေးရင်း “ဧကရာဇ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ? အဆင်မပြေတာများ ရှိလို့လား? နန်းတွင်းသမားတော်ဝမ် က စမ်းသပ်တာ ကြာသွားတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြု၍ သည်းခံပေးပါ။ မိဖုရားငယ်တွေနဲ့ ဝန်ကြီးတွေက အပြင်မှာ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက် စောင့်နေကြရပါပြီ” ဟု အသံနုနုဖြင့် မေးမြန်းသည်။
စောင့်ဆိုင်းနေသူများကို သတိရလိုက်သောအခါ မိမိ၏ စွမ်းရည်အသစ်ကြောင့် တုန်လှုပ်နေခဲ့သည့် ဧကရာဇ်ဝေ သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ တာဝန်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားသည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အစောင့်အရှောက်များကို အကူအညီတောင်းကာ ထိုင်လိုက်သည်။
ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီလျက် ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံနေသော အတွေးအသံများကို နားထောင်နေသည်။ သူသည် မိမိရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်တိုမှုကို မနည်းထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံး…”
သူသည် စကားဆက်မပြောနိုင်ဘဲ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။
အနီးရှိ အမှုထမ်းချုပ် လီချန် သည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး “ဧကရာဇ်မှာ အမိန့်တော် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိပါသလား?” ဟု ဂရုတစိုက် မေးမြန်းသည်။
[ဘာလို့ ဧကရာဇ် ရုတ်တရက် ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေတာလဲ? အဲဒီ မိုးကြိုးပစ်တာက ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ နိမိတ်များ ဖြစ်နေမလား? အို... ငါ မနေ့က ရှန်းကွေ့ဖေး ဆီက ရွှေတွေကို လက်မခံခဲ့သင့်ဘူး! ဘယ်သူမှ ဘာမှ မသိပါစေနဲ့...]
ဧကရာဇ်ဝေ သည် လီချန် ကို အဓိပ္ပါယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဤလူသည် သူ့ထံတွင် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် သစ္စာရှိစွာ အမှုထမ်းခဲ့သူဖြစ်သည်။ လီချန် ကို ယုံကြည်ရသည်ဟု သူထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူကား ရှန်းကွေ့ဖေး ဆီကနေ လာဘ်ငွေများ ရယူထားသည်တဲ့လား!
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ဆက်လက် နားထောင်နေပါက ထိုနေရာမှာတင် ကွပ်မျက်ရန် အမိန့်ပေးမိတော့မည်ကို သူစိုးရိမ်သည်။
အဲဒါက မကောင်းပေ။
အထောက်အထားမရှိဘဲ လူတို့ကို အပြစ်ပေးခြင်းမှာ ဉာဏ်ပညာရှိသော အုပ်စိုးရှင်တစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ်မဟုတ်။ နန်းတွင်းရှိ အများစုမှာလည်း ဧကရီ ကဲ့သို့ပင် သူသည် မိုးကြိုးထိမှန်ပြီး သတိလစ်မေ့မြောသွားသည်ဟုသာ ထင်ကြလိမ့်မည်။
ဒေါသကို မျိုသိပ်လိုက်ရင်း ဧကရာဇ်ဝေ သည် မျက်နှာကို တည်ထားကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားကြ။ ငါ အဆင်ပြေတယ်။”
ဆူညံသံများမှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ပင်။ နန်းတော်ထဲက အငြင်းပွားနေကြသော ဝန်ကြီးများပင်လျှင် ဤမျှ မဆူညံကြပေ။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ယခုအခါ နားလည်သွားပြီ—လူတို့၏ အပြင်ပန်းအမူအရာမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ သူတို့၏ အတွင်းစိတ်အတွေးများမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် တက်ကြွနေကြသည်။
ပြီးတော့ သူတို့က ဘာကိုမဆို တွေးဝံ့ကြသေးသည်!
သူသည် မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို အကောင်းဆုံး သိသည်။ သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်မှု မရှိဘဲ အချိန်ကြာမြင့်စွာ လှဲလျောင်းနေရ၍သာ ကိုယ်လက်ကိုက်ခဲနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နန်းတွင်းသမားတော်များနှင့် ဧကရီ တို့၏ တားမြစ်ချက်များကို ကျော်လွန်၍ လူအားလုံးကို ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဒူးထောက်နေသော အမှုထမ်းများ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခေါင်းထဲရှိ အသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။
သူတို့ တံခါးနား ရောက်သောအခါတွင်မူ ဧကရီ ၏ အတွေးများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ?
ဧကရာဇ်ဝေ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် တံခါးပေါက်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆက်လက်ထိုင်နေသော ဧကရီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အတွေးများ လည်ပတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။
သူသည် သူ့အနီးအနားတွင် ရှိနေသူများ၏ အတွေးကိုသာ ကြားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် သူ၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ—မနက်ခင်း နန်းတွင်းအစည်းအဝေးတွင် ဝန်ကြီးများက သူ့အနားသို့ တစ်ယောက်ချင်း လာရောက်မှသာ သူတို့၏ အတွေးများကို ကြားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား?
ဧကရာဇ်ဝေ သည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ့ဘေး၌ ထိုင်နေသော ဧကရီ သည် သူ၏ အမူအရာကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူ ဘာတွေ တွေးနေသလဲဟု စဉ်းစားနေသည်။
[ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဧကရာဇ်? နိုးလာကတည်းက ထူးဆန်းနေတာ။ သူ့ဦးနှောက်က တကယ်ပဲ မိုးကြိုးထိပြီး ပျက်စီးသွားတာလား?]
မိုးကြိုးထိ၍ ဦးနှောက်ပျက်စီးသွားသည်ဟု ယူဆခံထားရသော ဧကရာဇ်မှာ အပြည့်အဝ နိုးကြားနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် အသက်ကို ခပ်ဖြည်းဖြည်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဧကရီ ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကာ တည်ကြည်သော အသံဖြင့် “ငါ သတိလစ်နေတာ ဘယ်နှစ်ရက် ရှိပြီလဲ?” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဧကရာဇ် သတိလစ်နေတာ သုံးရက် ရှိပါပြီ။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကြောင့် ဧကရာဇ်ရဲ့ နန်းကိုယ်တော်က ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ ဘေးကင်းနေတာပါ။ တကယ်လို့သာ နောက်ထပ် တစ်ရက်လောက် ထပ်ပြီး ခံစားခဲ့ရရင် ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့မှာပါ!”
ဧကရီ ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး ဝမ်းမြောက်သည့် အမူအရာမှာလည်း အတိအကျပင်။ မိတ်ကပ်မလိမ်းထားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ လှပနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ပညာရှိသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကြည့်လျှင် သူမသည် ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း အလွန်ပင် စိတ်ဆင်းရဲနေခဲ့ကြောင်း သိသာသည်။
ပြီးတော့ အကြောင်းရင်းကရော?
အမှန်စင်စစ် သူမသည် ဧကရာဇ် ကို စိုးရိမ်နေ၍ ဖြစ်သည်!
အမှန်တရားကို မသိသူတိုင်းက ဧကရီ သည် ဧကရာဇ်ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးပြီး ဂုဏ်သရေရှိကာ ထောက်ထားစာနာတတ်သည်ဟုပင် ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဧကရီ ၏ “သရုပ်ဆောင်မှု” ကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်မရသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေရင်း ယခင်က သူ မည်မျှ တုံးအခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ပြန်မတွေးချင်တော့ပေ!
သူသည် ဧကရီ ကို ဂုဏ်သရေရှိပြီး သီလရှိသူ၊ နိုင်ငံတော်ရှိ အမျိုးသမီးအားလုံးအတွက် စံပြဖြစ်သည်ဟု အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား?
သို့သော် သူ နိုးလာသည့်အချိန်တွင် ကြားလိုက်ရသည့် စကားများကိုသာ နားထောင်ကြည့်!
“သေဆုံးခြင်း”၊ “မုဆိုးမ”၊ ဧကရာဇ်ကို အသရေဖျက်ခြင်း၊ မင်းသားများကို ကြံစည်ခြင်း။
သူမသည် လူကို အပြင်ပန်းဖြင့် မဆုံးဖြတ်ရဟူသော စကား၏ အကောင်းဆုံး သက်သေပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ အကြည့်အောက်တွင် ဧကရီ မှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ စိတ်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရသည်။
သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ရန် ပဝါဖြင့် မျက်လုံးထောင့်များကို အသာပွတ်လိုက်ကာ ထိုအပြုအမူဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။
“ဧကရာဇ် ဘေးကင်းတာက ကံကောင်းတာပါပဲ။ ကျွန်မ တကယ်ကို ဧကရာဇ်အတွက် အရမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ။”
[ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ! ငါ့ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မပြချင်ရင် ဒီလို မျက်နှာဗလာနဲ့ လာမယ့်သူလို့ ထင်နေတာလား? ငါ့ကို အခု ရုပ်ဆိုးနေတယ်လို့ မထင်ပါနဲ့နော်!]
ဧကရာဇ်ဝေ: ……
ုပ်နေခဲ့သည့် ဧကရာဇ်ဝေ သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ တာဝန်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားသည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အစောင့်အရှောက်များကို အကူအညီတောင်းကာ ထိုင်လိုက်သည်။
ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီလျက် ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံနေသော အတွေးအသံများကို နားထောင်နေသည်။ သူသည် မိမိရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်တိုမှုကို မနည်းထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံး…”
သူသည် စကားဆက်မပြောနိုင်ဘဲ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။
အနီးရှိ အမှုထမ်းချုပ် လီချန် သည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး “ဧကရာဇ်မှာ အမိန့်တော် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိပါသလား?” ဟု ဂရုတစိုက် မေးမြန်းသည်။
[ဘာလို့ ဧကရာဇ် ရုတ်တရက် ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေတာလဲ? အဲဒီ မိုးကြိုးပစ်တာက ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ နိမိတ်များ ဖြစ်နေမလား? အို... ငါ မနေ့က ရှန်းကွေ့ဖေး ဆီက ရွှေတွေကို လက်မခံခဲ့သင့်ဘူး! ဘယ်သူမှ ဘာမှ မသိပါစေနဲ့...]
ဧကရာဇ်ဝေ သည် လီချန် ကို အဓိပ္ပါယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဤလူသည် သူ့ထံတွင် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် သစ္စာရှိစွာ အမှုထမ်းခဲ့သူဖြစ်သည်။ လီချန် ကို ယုံကြည်ရသည်ဟု သူထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူကား ရှန်းကွေ့ဖေး ဆီကနေ လာဘ်ငွေများ ရယူထားသည်တဲ့လား!
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ဆက်လက် နားထောင်နေပါက ထိုနေရာမှာတင် ကွပ်မျက်ရန် အမိန့်ပေးမိတော့မည်ကို သူစိုးရိမ်သည်။
အဲဒါက မကောင်းပေ။
အထောက်အထားမရှိဘဲ လူတို့ကို အပြစ်ပေးခြင်းမှာ ဉာဏ်ပညာရှိသော အုပ်စိုးရှင်တစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ်မဟုတ်။ နန်းတွင်းရှိ အများစုမှာလည်း ဧကရီ ကဲ့သို့ပင် သူသည် မိုးကြိုးထိမှန်ပြီး သတိလစ်မေ့မြောသွားသည်ဟုသာ ထင်ကြလိမ့်မည်။
ဒေါသကို မျိုသိပ်လိုက်ရင်း ဧကရာဇ်ဝေ သည် မျက်နှာကို တည်ထားကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားကြ။ ငါ အဆင်ပြေတယ်။”
ဆူညံသံများမှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ပင်။ နန်းတော်ထဲက အငြင်းပွားနေကြသော ဝန်ကြီးများပင်လျှင် ဤမျှ မဆူညံကြပေ။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ယခုအခါ နားလည်သွားပြီ—လူတို့၏ အပြင်ပန်းအမူအရာမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ သူတို့၏ အတွင်းစိတ်အတွေးများမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် တက်ကြွနေကြသည်။
ပြီးတော့ သူတို့က ဘာကိုမဆို တွေးဝံ့ကြသေးသည်!
သူသည် မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို အကောင်းဆုံး သိသည်။ သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်မှု မရှိဘဲ အချိန်ကြာမြင့်စွာ လှဲလျောင်းနေရ၍သာ ကိုယ်လက်ကိုက်ခဲနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နန်းတွင်းသမားတော်များနှင့် ဧကရီ တို့၏ တားမြစ်ချက်များကို ကျော်လွန်၍ လူအားလုံးကို ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဒူးထောက်နေသော အမှုထမ်းများ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခေါင်းထဲရှိ အသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။
သူတို့ တံခါးနား ရောက်သောအခါတွင်မူ ဧကရီ ၏ အတွေးများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ?
ဧကရာဇ်ဝေ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် တံခါးပေါက်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆက်လက်ထိုင်နေသော ဧကရီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အတွေးများ လည်ပတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။
သူသည် သူ့အနီးအနားတွင် ရှိနေသူများ၏ အတွေးကိုသာ ကြားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် သူ၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ—မနက်ခင်း နန်းတွင်းအစည်းအဝေးတွင် ဝန်ကြီးများက သူ့အနားသို့ တစ်ယောက်ချင်း လာရောက်မှသာ သူတို့၏ အတွေးများကို ကြားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား?
ဧကရာဇ်ဝေ သည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ့ဘေး၌ ထိုင်နေသော ဧကရီ သည် သူ၏ အမူအရာကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူ ဘာတွေ တွေးနေသလဲဟု စဉ်းစားနေသည်။
[ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဧကရာဇ်? နိုးလာကတည်းက ထူးဆန်းနေတာ။ သူ့ဦးနှောက်က တကယ်ပဲ မိုးကြိုးထိပြီး ပျက်စီးသွားတာလား?]
မိုးကြိုးထိ၍ ဦးနှောက်ပျက်စီးသွားသည်ဟု ယူဆခံထားရသော ဧကရာဇ်မှာ အပြည့်အဝ နိုးကြားနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် အသက်ကို ခပ်ဖြည်းဖြည်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဧကရီ ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကာ တည်ကြည်သော အသံဖြင့် “ငါ သတိလစ်နေတာ ဘယ်နှစ်ရက် ရှိပြီလဲ?” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဧကရာဇ် သတိလစ်နေတာ သုံးရက် ရှိပါပြီ။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကြောင့် ဧကရာဇ်ရဲ့ နန်းကိုယ်တော်က ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ ဘေးကင်းနေတာပါ။ တကယ်လို့သာ နောက်ထပ် တစ်ရက်လောက် ထပ်ပြီး ခံစားခဲ့ရရင် ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့မှာပါ!”
ဧကရီ ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး ဝမ်းမြောက်သည့် အမူအရာမှာလည်း အတိအကျပင်။ မိတ်ကပ်မလိမ်းထားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ လှပနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ပညာရှိသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကြည့်လျှင် သူမသည် ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း အလွန်ပင် စိတ်ဆင်းရဲနေခဲ့ကြောင်း သိသာသည်။
ပြီးတော့ အကြောင်းရင်းကရော?
အမှန်စင်စစ် သူမသည် ဧကရာဇ် ကို စိုးရိမ်နေ၍ ဖြစ်သည်!
အမှန်တရားကို မသိသူတိုင်းက ဧကရီ သည် ဧကရာဇ်ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးပြီး ဂုဏ်သရေရှိကာ ထောက်ထားစာနာတတ်သည်ဟုပင် ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဧကရီ ၏ “သရုပ်ဆောင်မှု” ကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်မရသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေရင်း ယခင်က သူ မည်မျှ တုံးအခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ပြန်မတွေးချင်တော့ပေ!
သူသည် ဧကရီ ကို ဂုဏ်သရေရှိပြီး သီလရှိသူ၊ နိုင်ငံတော်ရှိ အမျိုးသမီးအားလုံးအတွက် စံပြဖြစ်သည်ဟု အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား?
သို့သော် သူ နိုးလာသည့်အချိန်တွင် ကြားလိုက်ရသည့် စကားများကိုသာ နားထောင်ကြည့်!
“သေဆုံးခြင်း”၊ “မုဆိုးမ”၊ ဧကရာဇ်ကို အသရေဖျက်ခြင်း၊ မင်းသားများကို ကြံစည်ခြင်း။
သူမသည် လူကို အပြင်ပန်းဖြင့် မဆုံးဖြတ်ရဟူသော စကား၏ အကောင်းဆုံး သက်သေပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ အကြည့်အောက်တွင် ဧကရီ မှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ စိတ်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလာရသည်။
သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ရန် ပဝါဖြင့် မျက်လုံးထောင့်များကို အသာပွတ်လိုက်ကာ ထိုအပြုအမူဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။
“ဧကရာဇ် ဘေးကင်းတာက ကံကောင်းတာပါပဲ။ ကျွန်မ တကယ်ကို ဧကရာဇ်အတွက် အရမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ။”
[ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ! ငါ့ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မပြချင်ရင် ဒီလို မျက်နှာဗလာနဲ့ လာမယ့်သူလို့ ထင်နေတာလား? ငါ့ကို အခု ရုပ်ဆိုးနေတယ်လို့ မထင်ပါနဲ့နော်!]
ဧကရာဇ်ဝေ: ……
ဧကရာဇ်ဝေသည် မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ပင်။
ဤမိန်းမသည် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အလွန်ပင် ဂရုစိုက်နေသည်မဟုတ်လော။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် အချိန်တော်တော်ကြာအောင်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူ၏ နားထဲတွင် ဧကရီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အတွေးသံများက ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။
[အိုး... မဟုတ်မှလွဲရော၊ သူ့မျက်လုံးတွေက ဒီလောက်တောင် စူးရဲနေတာ... ငါ့မျက်နှာမှာ မိတ်ကပ်မပါတာကို သူ သတိထားမိသွားတာလား? ဟုတ်မှာပါ၊ သူက အမြဲတမ်း ငါ့ရဲ့ သပ်ရပ်တဲ့ အလှအပကိုပဲ မြင်ဖူးတာကိုး။ အခုတော့ ငါ့အသွင်အပြင်က ရုပ်ဆိုးနေမှာပဲ။ သေစမ်း... အရေးထဲမှာမှ!]
ဧကရီသည် သူ့ကို စိတ်ပူနေဟန်ဆောင်ရင်း အတွေးထဲတွင်မူ မိမိ၏ အလှအပအတွက်သာ ပူပန်နေလေသည်။ ဧကရာဇ်ဝေ၏ နှုတ်ခမ်းတို့မှာ မသိမသာ တွန့်ကွေးသွားသည်။ သူသည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် မေးခွန်းတစ်ခုကို ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။
“ငါ့ရဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ ဘာတွေများ ထူးခြားမှု ရှိသေးလဲ?”
သူသည် ဧကရီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဧကရီသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး ဧကရာဇ်။ အားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။ ကျွန်မလည်း ဧကရာဇ် အမြန်ဆုံး သက်သာလာဖို့အတွက် ဘုရားပုထိုးတွေမှာ ဆုတောင်းပေးနေတာပါ။ နောက်ပြီးတော့... မင်းသားလေးတွေလည်း ဧကရာဇ်ကို လာကြည့်ချင်ကြပေမဲ့ ဧကရာဇ် အနားယူဖို့ လိုအပ်နေလို့ ကျွန်မပဲ တားထားလိုက်ရတာပါ။”
[ဟူး... ကံကောင်းလို့။ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေ အကုန်လုံး အဆင်ပြေနေတာပဲ။ ဧကရာဇ်သာ အခုချက်ချင်း သေသွားရင်တော့ တော်ဝင်မင်းသားလေးတွေကြားမှာ အာဏာလုပွဲတွေ စတော့မှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ့ရဲ့ သားတော်လေးအတွက် အခွင့်အရေးတွေ ပိုများလာမှာ။ အခုတော့ သူနိုးလာပြီဆိုတော့ အကုန်လုံးကို သတိထားပြီး ပြန်ပြင်ဆင်ရတော့မှာပေါ့။]
ဧကရာဇ်ဝေ၏ လက်သီးမှာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသည်ကိုပင် သူမက ဤမျှအထိ လိုလားနေသည်ပေါ့။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားရင်း အေးစက်စက် လေသံဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ... မင်း သွားနားတော့။ ငါ တစ်ယောက်တည်း ခဏလောက် အနားယူချင်သေးတယ်။”
ဧကရီသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားဟန်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
[ဘာလဲ? သူက ငါ့ကို မုန်းသွားတာလား? ဒါမှမဟုတ် မိုးကြိုးထိပြီးနောက်ပိုင်း သူ့စိတ်တွေ ပြောင်းလဲသွားတာလား? မဟုတ်သေးပါဘူး... ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို သူ သိသွားဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။]
သူမသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ သူမ၏ ခြေသံများ ဝေးကွာသွားသည်နှင့်အမျှ ဧကရာဇ်ဝေ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် ဆူညံနေသော အသံများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နန်းတော်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းထန်နေဆဲပင်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေရင်း အတိတ်က သူ၏ အမှားများကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်နေတော့သည်။