ဆဋ္ဌမမြောက်မင်းသားသည် မုန့်တို့ကို စားသုံးပြီးနောက် ထပ်မံစားချင်စိတ် ပေါက်ဖွားလာသော်လည်း ပဉ္စမမင်းသား ၏ စူးရှသော အကြည့်အောက်တွင် မဝံ့မရဲဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်ရရှာသည်။
အကယ်၍ သူသာ စကားနားမထောင်ပါက ပဉ္စမမင်းသား က သူ့အကြောင်းကို နန်းတွင်းသမားတော် ကျန်းထံ သွားရောက်တိုင်ကြားလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သမားတော်က သူသည် ဆေးကုသမှုဆိုင်ရာ အကြံပြုချက်များကို လိုက်နာခြင်းမရှိဟု ယူဆသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ကြိမ် သူဖျားနာကာ ဆေးသောက်ရသည့်အခါတွင်မူ ခါးသက်သက် ခါးမြစ်များကို လက်တစ်ဆုပ်စာလောက် မုချထည့်ပေးလာမည်မှာ အသေအချာပင်။
ထိုအရာက အလွန်ပင် ခါးသက်သဖြင့် သူ့မျက်လုံးများပင် မျက်ရည်ဝဲလာလောက်အောင် ဖြစ်သည်။
ဆဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက သူ့ရှေ့ရှိ မုန့်များကို တောင့်တစွာ ငေးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ထိုမုန့်များဆီမှ အာရုံလွှဲလိုက်သည်။ ထားလိုက်ပါတော့။ နောက်ထပ်စားချင်သေးလျှင် အိမ်ပြန်ရောက်မှ ခိုးစားလိုက်မည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ နေအိမ်မှ မုန့်များ၏ ချိုမြိန်မှုမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဝေယွီ ထောက်ပံ့ပေးထားသည့် သကြားကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သကြားချက်လုပ်ခြင်းမှာ အလွန်အဆင့်မြင့်သော နည်းပညာမျိုး မဟုတ်ချေ။ လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများသာ ရှိမည်ဆိုပါက မည်သူမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ နန်းတွင်း၌ အရင်းအမြစ်များ ပေါများသည့်အတွက် လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနမှ သကြားအသုတ်ဦးဆုံး ထုတ်လုပ်နိုင်သည့်အခါ အများစုကို ဧကရာဇ်မင်းထံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်ကိုမူ ဝေယွီ ထံ လက်ဆောင်ပေးအပ်ခဲ့သည်။
အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း စုစုပေါင်း ပိဿာချိန် တစ်ရာနီးပါး ရှိနေသည်။
ဝေယွီ အနေဖြင့် ထိုပမာဏကို တစ်ယောက်တည်း အကုန်စားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အလွန်အကျွံစားမိ၍ ဆီးချိုရောဂါရမည်ကို သူ မစွန့်စားနိုင်သောကြောင့် တစ်ဝက်ကို သူ၏ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုထံ ပေးလိုက်သည်။
ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေလိုက်ခြင်းဖြင့် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အနေဖြင့် သူ ဘာတွေတွေးနေသည်ကို မသိလိုက်ခြင်းမှာ ကံကောင်းလှသည်။ အကယ်၍သာ သိလိုက်မည်ဆိုပါက သူ ခံစားနေရသော ကျေးဇူးတင်စိတ်များအားလုံးကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်မည်မှာ သေချာသည်။
ပဉ္စမမင်းသား က ခါးတွင်ချိတ်ထားသည့် ယပ်တောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဟန်ပါပါဖြင့် စတင်ပြုမူလေသည်။ သူက အနီးအနားရှိ စတုတ္ထမင်းသား ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "စတုတ္ထမင်းသား၊ ဘာလို့ ဒီနေ့ ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။ အစ်ကိုကြီးတို့လိုမျိုး အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေမယ်လို့ ထင်ထားတာ။"
အစောပိုင်းက ရှေ့ခြံဝင်းတွင် လူတွေ များပြားလွန်းသဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုရန် အဆင်မပြေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ညီအစ်ကိုအနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည့် ဤတိတ်ဆိတ်သော ခြံဝင်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည်ပြောဆိုရန် အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်ပေသည်။
စတုတ္ထမင်းသား က တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေသည်။ "ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်လက်မဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ။ အစ်ကိုကြီးတို့နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ဒါ့အပြင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နဲ့လည်း ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရှိနေတာကြောင့် သူ့ရဲ့ နေအိမ်ဖွင့်ပွဲကို တက်ရောက်တာက သင့်တော်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ။"
ပဉ္စမမင်းသား က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို အထင်သေးမိသွားပုံပဲ။" သူ၏ အစ်ကိုသည် ဤမျှအထိ မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
စတုတ္ထမင်းသား က သူ့ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဝေယွီ က ဘယ်ဘက်၊ ညာဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် မုန့်များဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
"ရပ်လိုက်။"
ယပ်တောင်တစ်ချောင်းက သူ၏ လက်ဖမိုးပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် သူ၏ တက်ကြွနေသော လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။ ပဉ္စမမင်းသား က သူ့ကို ပြုံးပြရင်း မေးလိုက်သည်။ "အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က နေအိမ်ဖွင့်ပွဲလုပ်တော့ မင်းရဲ့ပွဲကရော ဘယ်တော့လဲ။ မင်းအတွက် လက်ဆောင်ကိုတောင် ကြိုပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ။"
ဝေယွီ က ပြန်ဖြေသည်။ "နောက်ငါးရက်နေရင်ပါ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ညီအစ်ကိုတွေကို ဖိတ်စာတွေ ပို့ပေးလိုက်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ။"
ပဉ္စမမင်းသား က ယပ်တောင်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ မင်းရဲ့ ဖိတ်စာကိုပဲ စောင့်နေတာ။ မင်းက ငါတို့ကို မလာစေချင်ဘူးလို့ ထင်နေတာ။"
ဝေယွီ က မျက်လွှာချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။ "ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်ရမလဲ။ ညီအစ်ကိုတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်အတွက် အရေးကြီးတဲ့သူတွေပါ။ တစ်ယောက်ယောက် လျော့သွားရင်တောင် နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ထိုးသလို ခံစားရမှာပါ။ ဖိတ်စာ မပို့ဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အစ်ကိုတို့ပဲ မလာချင်မှာကို စိုးရိမ်ပြီး ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ပျော်နေရမှာကို ကြောက်တာပါ။ ဟူး၊ ကျွန်တော့်အမှားပါပဲ။"
အစ်ကိုတော် သုံးဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ငြင်းစရာမရှိပေ၊ ထိုစကားမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလွန်းသည်။
ပဉ္စမမင်းသား မှာ ကြက်သီးပင် ထသွားပြီး ဝေယွီ ထက် ပို၍ နားမခံသာသော စကားများ ပြောလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို သူ ပွတ်သပ်လိုက်ရသည်။ သူသည် ထပ်မံ၍ လှုံ့ဆော်ရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ ဝေယွီ က တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။
သူ၏ ပဉ္စမမင်းသား တွင် ပြဿနာရှာတတ်သော စရိုက်အနည်းငယ် ရှိသည်။ သူသည် ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ နှစ်သက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်ရသည့်အခါတွင်မူ ချက်ချင်းပင် နာခံတတ်သူ ဖြစ်သွားတတ်သည်။
သူတို့ လေးဦးစလုံးမှာ ခြံဝင်းထဲတွင် ကြာကြာမနေခဲ့ကြပေ။ အချိန်တန်သည့်အခါတွင်မူ တစ်ဦးချင်းစီ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။
ဝေယွီ က နောက်ဆုံးမှ ပြန်သွားသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အမိုးအကာပါသော စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်သွားစဉ် မြက်ခင်းပြင်တွင် ထိုင်ချနေသူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝေယွီ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဒူရှင်းအား မေးလိုက်သည်။ "အဲဒါ ကလေးတစ်ယောက်လား။"
ဒူရှင်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ် အရှင်သား။"
"သွားကြည့်ရအောင်။"
ထိုသို့သော ပွဲမျိုးတွင် ကလေးများကို ခေါ်လာလေ့ သိပ်မရှိသဖြင့် ဝေယွီ သည် ဤကလေးမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိလိုစိတ် ရှိနေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး လျှောက်သွားကြရာ စင်္ကြံလမ်းမှနေ၍ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကလေးငယ်တစ်ဦး မြက်ခင်းပေါ်တွင် ဒူးပိုက်ထိုင်ကာ အောက်သို့ ငေးကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဝေယွီ က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဟေ့ ကလေး၊ မင်းက ဘယ်သူ့မိသားစုကလဲ။"
ကလေးက မလှုပ်ရှားပေ။ သူကြားလိုက်ပုံမရပါ။ ဝေယွီ က စက္ကန့်အနည်းငယ် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ထူးဆန်းသည်ဟု ယူဆကာ အောက်နိမ့်သော လက်ရန်းကို ကျော်ချလိုက်သည်။ သူသည် ကလေးအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ရာ ကလေးမှာ အလွန်ပင် ဖြူဖျော့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုအသားအရေမှာ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော ဖြူဖျော့မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ နေရောင်ခြည်နှင့် ကင်းကွာနေသည်မှာ ကြာရှည်နေသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ က သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ "ဟေ့ ကလေး၊ မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ မင်းရဲ့ မိဘဆွေမျိုးတွေ နာမည် သိလား။ ဒီမှာ ထိုင်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။"
သို့သော်လည်း အကြောင်းပြန်မှု မရှိသေးပေ။ ဝေယွီ မည်သို့ပင် ပြောပါစေ ကလေးမှာ တုံ့ပြန်မှု မရှိဘဲ မျက်လုံးများ ပွင့်လျက် မြက်ခင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်တောင်ပင် မခတ်ချေ။
*ဒီကလေးက စိတ်ရောဂါရှိနေတာလား။* ဝေယွီ က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ဒူရှင်းကို အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ထံ သွား၍ အခြေအနေကို အကြောင်းကြားရန် စေခိုင်းလိုက်သည်။
ဒူရှင်း ထွက်သွားသည်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက် ရောက်လာမည်ကို မသိရသဖြင့် ဝေယွီ သည် ကလေးကို ထပ်မံမေးမြန်းနေခြင်း မပြုတော့ဘဲ သူ့ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ကလေးမှာ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ်ခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်ခြင်း မရှိသော်လည်း သန့်ရှင်းနေသဖြင့် သူ့မိသားစုက သူ့ကို ဂရုစိုက်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြသည့် အမှတ်အသားများ မရှိသဖြင့် မည်သူမည်ဝါမှန်း ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲသည်။
ဝေယွီ က ကလေး၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မြက်ခင်းထဲတွင် ပုံမှန် မြက်ပင်များမှလွဲ၍ ထူးခြားသည့်အရာ မရှိပေ။ သူသည် ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် စိတ်မဝင်စားသဖြင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ အိမ်တော်ထံသာ လွှဲပြောင်းပေးပြီး ထွက်ခွာသွားရန် စီစဉ်ထားသည်။
သို့သော် ခြံဝင်းဝင်ပေါက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ကလေးက ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။
"သူတို့က တကယ်ကို သန်မာတာပဲ။"
ဝေယွီ က ကလေးကို နားမလည်နိုင်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ဘယ်သူတွေက သန်မာတာလဲ။"
ကလေးက ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်ပြီး မြက်ပင်အချို့ကို ဖယ်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှ အရာတစ်ခုခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
ဝေယွီ က ကြည့်လိုက်သည်။
*ဟာ၊ တော်တော်ဆိုးတာပဲ။* ဒီကလေးက ပုရွက်ဆိတ်တွေကိုပဲ စောင့်ကြည့်နေတာကိုး။
သူသည် ကလေးက ပုရွက်ဆိတ်နက်တစ်ကောင်ကို ကောက်ယူကာ သူ့လက်ဝါးပေါ် တင်ထားပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
*မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီကလေးက သဘာဝတရားကို လေ့လာရတာကို ဝါသနာပါတဲ့ ကလေးမျိုးလား။ သိပ္ပံပညာရှင်လေး ဖြစ်လာမယ့်သူလား။*
ခြံဝင်းဝင်ပေါက်မှ ခြေသံများ ပို၍ ကျယ်လောင်လာပြီး အစေခံအချို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ ဝေယွီ က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ အကြည့်အများစုက သူ့ဘေးရှိ ကလေးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကလေးကို ဘေးကင်းကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ သိသိသာသာ ပြေလျော့သွားကြသည်။
သူတို့က အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး အရိုအသေပေးကြသည်။ "နဝမမင်းသား ကို အရိုအသေပေးပါတယ်။"
ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။ "ဒီကလေးကို လာရှာကြတာလား။"
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အစေခံအမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်သား။ ဒီကလေးက မင်းသားကြီးရဲ့ တူတော်၊ အငယ်တန်းသခင် လျို ဖြစ်ပါတယ်။"
*အော်။*
ဝေယွီ အခုမှ သတိရသွားသည်။ သူ၏ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုက သူ့ရဲ့ တူတော်အကြောင်း ပြောပြဖူးသည်။
ဝေယွီ က ကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ အစေခံများက သူ့ကို ထူမပေးပြီး အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်ပေးနေကြသည်။ "သူ့နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"
"လျိုချန်ရီ ပါ။"
ဝေယွီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အစေခံများ၏ စိုးရိမ်နေပုံကို မြင်သဖြင့် သူတို့အား ကလေးကို ခေါ်သွားရန် လက်ခါပြလိုက်သည်။ သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝေယွီ က ဒူရှင်းကို မှာကြားလိုက်သည်။ "နောက်ကျရင် ဒီ လျိုချန်ရီ ဆိုတဲ့ ကလေးအကြောင်း စုံစမ်းဖို့ လူတစ်ယောက်လောက် လွှတ်လိုက်။ ဒီကလေး ဘာတွေထူးခြားလဲဆိုတာ သိချင်တယ်။"
အကယ်၍သာ ဤကလေးသည် သိပ္ပံပညာရှင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက ဤအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ မမှန်ကန်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။
*ဟူး။*
မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက် ပင်ပန်းရသည့် နောက်ထပ် တစ်နေ့တာပါပဲ။