အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၏ ကျောင်းတော်သစ်ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနားမှာ အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသည်။
ဝေယွီမှာ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူဖြစ်သည်။ သူသည် အရသာရှိသော အစားအစာများကို အလကားစားရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ မည်သို့ဆိုစေကာမူ တစ်နပ်စာကုန်ကျစရိတ်ကို သက်သာစေခြင်းမှာလည်း သက်သာခြင်းတစ်မျိုးပင် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူမဟုတ်သော်လည်း တစ်ပါးသူ၏ စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများမှာ မိမိစားပွဲထက် ပို၍အရသာရှိသည်ဟု သူယူဆထားသည်။
"မင်းနောက်က ဘယ်သူလဲ" ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဝေယွီ၏နောက်တွင် ကပ်ပါလာသော ဒူရှင်းကို ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိသွားသည်။
ယခင်က ဝေယွီ၏နောက်တွင် အမြဲလိုလို ရှောင်အန်းဇီသာ ရှိနေကျဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အစောင့်တစ်ဦးပင် ဖြစ်စေကာမူ လူစိမ်းတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
"ဪ၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအစောင့် ဒူရှင်းလေ။ ခမည်းတော်ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်ပေါ့" ဟု ဝေယွီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက မနာလိုသံလေးဖြင့် "ခမည်းတော်က ဘယ်တုန်းကတည်းက မင်းအပေါ် ဒီလောက် ရက်ရောသွားတာလဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဝေယွီက အလေးအနက် စဉ်းစားဟန်ပြုကာ "ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ငါဟာ မျိုးဆက်တစ်ခုမှာ တစ်ယောက်ထွက်ပေါ်လာမယ့် ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူမှန်း ခမည်းတော် သဘောပေါက်သွားလို့ ဖြစ်မှာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့ အဋ္ဌမအစ်ကိုတော်၊ နောင်တစ်ချိန် ငါ အောင်မြင်ကြီးပွားလာရင်လည်း အစ်ကိုတော်ကို မေ့မသွားပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "…ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ပဲ ဆိုပါတော့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဝေယွီသည် ရှေ့ဘက်ခြံဝင်း၏ အပြင်အဆင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း "မေးဖို့ မေ့သွားတယ်—အဋ္ဌမအစ်ကိုတော်၊ ဘယ်သူတွေကို ဖိတ်ထားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ငါ မင်းကို ဖိတ်စာစာရင်း ပေးထားပြီးသားလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား"
ဝေယွီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ငါ မကြည့်မိလိုက်ဘူး"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကိုပါ မေ့ပစ်လိုက်ပါတော့လား။ မင်း ဒီကို အစားအသောက်အတွက်ပဲ လာတာ သေချာပါပြီနော်"
အဋ္ဌမအစ်ကိုတော်သည် သူ့ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် ဝေယွီ၏ စရိုက်ကို အမှန်ပင် နားလည်ထားသူဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ပင်မဆောင်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားရင်း ဖိတ်ကြားထားသည့် ဧည့်သည်များအကြောင်း စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။ သူတို့သည် အစ်ကိုတော်အချို့နှင့် တော်ဝင်အမတ်အချို့ကို ဖိတ်ကြားထားသော်လည်း အမတ်များမှာ လာရောက်ရန် ခက်ခဲနိုင်ကြောင်း သိထားကြသဖြင့် ဖိတ်စာပေးခြင်းမှာ အစဉ်အလာအရသာ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အထူးဧည့်သည်များမှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၏ မယ်တော်ဘက်မှ ဆွေမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၏ မယ်တော်မှာ ရုန်ကွန်စော့ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ဖခင်မှာ မြို့တော်ဝန်ဖြစ်ပြီး ရာထူးအဆင့် ၃ ရှိသူဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမကွယ်လွန်ပြီး ငါးနှစ်အကြာတွင် ဖျားနာမှုကြောင့် အနားယူကာ မိသားစုနှင့်အတူ ဇာတိမြေသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့သာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားနှင့် တတိယမြောက်မင်းသမီးတို့၏ ငယ်ဘဝမှာ ယခုလောက် ခက်ခဲမည်မဟုတ်ပေ။
ဝေယွီက "အဋ္ဌမအစ်ကိုတော်၊ အစ်ကိုတော်ရဲ့ မယ်တော်ဘက်က ဆွေမျိုးတွေက ရှူကျိုးပြည်နယ်၊ ဟဲရှီးခရိုင်က မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်လာကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ငါ ပြီးခဲ့တဲ့လကုန်ကတည်းက စာပို့လိုက်တာပါ။ သူတို့ မြို့တော်ကို ရောက်တာ ငါးရက်ရှိပြီ" ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်။
ဝေယွီက နောက်ပြောင်သလိုလိုဖြင့် "အဋ္ဌမအစ်ကိုတော်၊ အစ်ကိုတော်က ကျွန်တော့်ကို အချစ်ဆုံးမဟုတ်တော့တာပဲ။ ဒီအကြောင်းလေးတောင် ကျွန်တော့်ကို မပြောပြဘူး" ဟု ဆိုသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက "အခု သိပြီမဟုတ်လား။ ကြိုသိသွားလို့ကော ဘာထူးမှာလဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဟုတ်ပေသည်။ ပြောစရာစကား မရှိတော့။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ဆက်ပြောသည်မှာ "ငါ့အဘိုးက ကျန်းမာရေး မကောင်းတာ ကြာပြီ။ နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင်ကတည်းက ချောင်းဆိုးရောဂါ ရနေတာ အခုထိ မပျောက်သေးဘူး။ အဘွား၊ ဦးလေးနဲ့ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို နှစ်ယောက် လိုက်လာကြတယ်။ အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲကတော့ တည်ငြိမ်ပါတယ်—သူက နောက်နှစ်မှာ ကျင်းပမယ့် ဧကရာဇ်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတာ။ ဒီနေ့ အချိန်ရရင် မင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်လေ"
ဝေယွီက ခေါင်းသာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
***
ပွဲကို နေ့ဘက်တွင် ကျင်းပသည်။ ဝေယွီမှာ စောင့်ရသည်ကို ပျင်းလာသဖြင့် ဧည့်သည်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာချိန်တွင် သီးသန့်ခြံဝင်းငယ်တစ်ခု၌ ပုန်းအောင်းကာ မုန့်စားရင်း ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်နေလိုက်သည်။
ဝေယွီပြီးလျှင် စတုတ္ထမင်းသားမှာ ဂုဏ်ပြုရန် ပထမဆုံး ရောက်လာသည့် မင်းသားဖြစ်သည်။ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော အခါသမယဖြစ်သည့်အတွက် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက စတုတ္ထအစ်ကိုတော်ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြိုဆိုပြီး ဝေယွီကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဝေယွီ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရှေ့ဘက်ခြံဝင်းမှာ ဧည့်သည်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဆူညံလျက်ရှိသည်။ သူသည် အဋ္ဌမအစ်ကိုတော်ကို ချက်ချင်း မတွေ့လိုက်ရသော်လည်း စတုတ္ထမင်းသားက အမတ်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဝေယွီက သူတို့ထံ လျှောက်သွားကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ဟေ့၊ နဝမညီတော်၊ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေတာလဲ"
စတုတ္ထမင်းသားက ဝေယွီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။ သူသည် စကားပြောနေသည့် အမတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း "ဒီသူကတော့ ဆောက်လုပ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက အမတ် ဖုန်းကျီဆိုင်ပဲ။ သူက အခု ပန်းပဲဖိုတွေမှာ ဖန်ထည်ထုတ်လုပ်ရေးကို တာဝန်ယူထားတာ။ မင်း သူနဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ထားသင့်တယ်" ဟု ပြောသည်။
ဝေယွီက ထိုအမတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဖုန်းကျီဆိုင်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ဖုန်းကျီဆိုင်၊ နဝမမြောက်မင်းသားကို အရိုအသေပေးပါတယ်"
"ထပါ၊ အမတ်ဖုန်း" ဟု ဝေယွီက ပြောသည်။
ဖုန်းကျီဆိုင်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အတိုင်းအဆမှန်ကန်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် "မင်းသားရဲ့ ဉာဏ်ပညာကြောင့်သာ ကျွန်တော်မျိုး ဖန်ထည်လုပ်ငန်းကို ကြီးကြပ်ခွင့် ရတာပါ။ မင်းသားရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ—အခုလို တွေ့ဆုံရတော့လည်း နာမည်နဲ့ အမှန်ပင် ညီညွတ်လှပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
စတုတ္ထမင်းသားက ပြုံးလျက် "ဟုတ်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ နဝမညီတော်က အလွန်ထက်မြက်ပါတယ်။ မင်း အရင်ရက်က မြင်ခဲ့တဲ့ ပုံကြမ်းတွေအားလုံးကို သူဆွဲထားတာလေ။ ဒါတွေကို လက်တွေ့ ဖော်ဆောင်နိုင်မလားဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်" ဟု ပြောသည်။
ဝေယွီသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ စတုတ္ထအစ်ကိုတော်က ဒီစကားတွေကို ပြောခြင်းဖြင့် ဘာကို ရည်ရွယ်နေမှန်း သူ မသိနိုင်ပေ။ သူ့အတွက် အဆက်အသွယ်တွေ ရှာပေးနေတာလား။
စတုတ္ထမင်းသားသည် ဖုန်းကျီဆိုင်နှင့် နောက်ထပ် အနည်းငယ် စကားပြောနေပြီး အခြားဧည့်သည်များ ရောက်လာသောအခါ ဖုန်းကျီဆိုင်က ခွင့်ပန်ကာ ထွက်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ချိန်တွင် စတုတ္ထမင်းသားက ဝေယွီကို အကဲခတ်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက တကယ်ပဲ နှေးကွေးတာလား ဒါမှမဟုတ် နှေးကွေးဟန်ဆောင်နေတာလားဆိုတာ ငါ တကယ် မခွဲခြားတတ်တော့ဘူး"
အထိအပါခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီက ကြောင်အစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဆူနေတာလဲ"
စတုတ္ထမင်းသားက သူ့ကို ခဏစိုက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါယမ်းလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ လျှောက်သွားတော့သည်။
သူ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီသည် ဒူရှင်းဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်သည်။ "သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို အသုံးဝင်မယ့်သူတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ သူ စိတ်ဖောက်ပြန်နေတာလား"
ဒူရှင်းက "…ကျွန်တော်မျိုးလည်း မသိပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ရပါတယ်—ဝေယွီက သူ့မေးခွန်းကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်ဖြေရတာကိုပဲ ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲ မတင်မကျ ဖြစ်လာသည်။ *သူက ငါ့ကို စည်းရုံးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ဖော်ရွေတဲ့ လုပ်ရပ်ကပဲ သူ့ကို ဆွဲဆောင်မိသွားတာလား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး—ဒါက ဖန်ထည်လုပ်ငန်းသက်သက်ပါ။ ရာထူးအာဏာအတွက် ရုန်းကန်နေတဲ့ မင်းသားတစ်ယောက်က ဒီလောက်နဲ့ လွယ်လွယ် လက်လျှော့ပါ့မလား*
ဒူရှင်းက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်မှာ—*အဲဒီလို စကားမျိုးကို လူရှေ့သူရှေ့မှာ တည့်တည့်ကြီး မပြောသင့်ဘူးလို့ မင်း ထင်မိသလား*
စတုတ္ထမင်းသား၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကြောင့် ဝေယွီမှာ ကျန်သည့်ပွဲအချိန်အတွင်း သူနှင့် အနီးကပ် မနေရဲတော့ပေ။ နောက်ထပ် "အရေးပါသူများ" နှင့် မိတ်ဆက်ပေးမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်လျှင် သူသည် ထီးနန်းကို လိုချင်နေသည် သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်အုပ်စု ဖွဲ့နေသည်ဟု ထင်သွားနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားအနားတွင်သာ ကပ်နေပြီး အကူအညီပေးနေလိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ အိမ်ရှင်ဖြစ်သဖြင့် ဝေယွီမှာ အမတ်အတော်များများနှင့် တွေ့ဆုံရသည်။ ပဉ္စမနှင့် ဆဋ္ဌမမြောက်မင်းသားများ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ခြင်းမှလွဲ၍ ကျန်မင်းသားများမှာ အလုပ်များခြင်း သို့မဟုတ် ဖျားနာခြင်း စသည့် အကြောင်းပြချက်များဖြင့် လက်ဆောင်များသာ ပေးပို့လိုက်ကြသည်။ ညီအစ်ကိုချင်း ရင်းနှီးမှုမှာလည်း နက်ရှိုင်းလှသည်မဟုတ်သဖြင့် သူတို့ မလာခြင်းမှာ မထူးဆန်းပေ။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားကလည်း စိတ်ပျက်ဟန် မရှိဘဲ လာရောက်သူများကိုသာ ဂရုတစိုက် ဧည့်ခံနေသည်။
ပဉ္စမနှင့် ဆဋ္ဌမမြောက်မင်းသားတို့မှာ သဘောကောင်းကြပြီး ဝေယွီထက် အနည်းငယ်သာ အသက်ကြီးကြသည်။ နန်းတော်ထဲတွင်လည်း သူတို့နှင့်အတူ မကြာခဏ ဆော့ကစားခဲ့ဖူးသည်။
"အင်း၊ အဋ္ဌမအစ်ကိုတော်ရဲ့ ကျောင်းတော်က မုန့်တွေက တကယ်ပဲ အရသာရှိတာပဲ။ ငါ့နေရာက မုန့်တွေထက် ပိုချိုတယ်"
ငြိမ်းချမ်းသော ခြံဝင်းငယ်တစ်ခုရှိ တဲအိမ်လေးထဲတွင် ဝေယွီသည် အစ်ကိုတော်သုံးဦးနှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။ ဆဋ္ဌမမြောက်မင်းသားမှာ သူတို့ထဲတွင် အဝဆုံးဖြစ်ပြီး စားသောက်ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ သူသည် ကျောက်ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မုန့်တစ်ကိုက်ကို ကိုင်ထားလျက် မေးနှစ်ထပ်ကို ပွတ်သပ်နေရင်း အလွန်ပင် ကျေနပ်နေဟန်ရှိသည်။
ပဉ္စမမြောက်မင်းသားမှာမူ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူဖြစ်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ သူ့ကို လျှော့စားရန် အကြံပေးသည်။ "မင်း ခုနကပဲ အဝစားထားတာလေ။ မုန့်တွေ အများကြီး မစားပါနဲ့—နန်းတော်ဆရာဝန်က လျှော့စားဖို့ ပြောထားတာ မေ့သွားပြီလား"
ပဉ္စမမြောက်မင်းသားမှာ ရာသီဥတု မရွေး ခါးတွင် ယပ်တောင်ကို အမြဲဆောင်ထားတတ်သည်။ ဝေယွီက ထိုယပ်တောင်မှာ ဟန်ပြသက်သက်သာ ဖြစ်မည်ဟု မကြာခဏ သံသယဝင်မိသော်လည်း ပဉ္စမမြောက်မင်းသားကမူ ရှေးခေတ် ပညာရှိများနှင့် ကဗျာဆရာများ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ဆိုသည်။
အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသည် ဟန်လုပ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။