ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် မိမိမိသားစုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူကို သိလိုက်ရသည့်အခါ မည်သူမဆို အမုန်းတရားနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေမည်ဖြစ်ပြီး အကျိုးဆက်များကို မငဲ့ကွက်ဘဲ လက်စားချေရန် ကြိုးပမ်းကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အချို့သောသူတို့မှာမူ ထူးဆန်းလောက်အောင်ပင် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိနေတတ်ကြသည်။
လျိုဟွိုင်ယွမ်၏ မိထွေးမှာ အတိုးဖြင့် ငွေချေးသည့်လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ကာ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခဲ့သည်မှာ ငြင်းမရသည့်အချက်ဖြစ်ပြီး အပြစ်ပေးခံရခြင်းမှာလည်း ထိုက်တန်လှသည်။ သူ၏ဖခင်မှာလည်း တာဝန်ကျေပွန်မှုမရှိသဖြင့် ရာထူးမှထုတ်ပယ်ခံရကာ ကြိမ်ဒဏ်ပေးခံရခြင်းမှာလည်း တရားမျှတသည်။
လျိုဟွိုင်ယွမ်သည် သူ၏မိဘများနှင့် သံယောဇဉ်ကြီးမားသူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူတို့၏ ရာဇဝတ်မှုများကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သူမှာ နဝမမင်းသားဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် လက်စားချေရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ အစား၊ သူသည် အခြေအနေကို ရှုထောင့်တစ်မျိုးမှ ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး နဝမမင်းသားအား ပြည်သူလူထုအပေါ် စေတနာထားကာ ကျယ်ပြန့်သောနှလုံးသားရှိသည့် လူတစ်ယောက်အဖြစ် လေးစားသွားခဲ့သည်။
တရားမဝင် ငွေချေးသည့်ကိစ္စကို ဧကရာဇ်ထံ ဖော်ထုတ်ခြင်းမှာ ကရုဏာသက်မှုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ရာထူးမှချခံရသူ၏သားကို မိမိအစေခံအဖြစ် လက်ခံခြင်းမှာလည်း တရားမျှတမှုနှင့် ကျယ်ပြန့်သောသဘောထားကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ခေါင်းဆောင်မျိုးအောက်တွင် လျိုဟွိုင်ယွမ်သည် ဤအခွင့်အရေးကို ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။
***
လျိုဟွိုင်ယွမ်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်မှုကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဝေယွီ၏ စိတ်ကျေနပ်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏အမြင်တွင် ဤသည်မှာ သူမျှော်လင့်နေသည့် စာပေပညာရှင်ပင် ဖြစ်သည်။ အပြည့်အဝ အရည်အချင်းရှိသည့် ဘာသာစကားဆရာတစ်ဦးပေါ့! အကယ်၍ လျိုအာယာကဲ့သို့သောသူမျိုး နောက်တစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာလျှင်လည်း သူ့အား လျိုဟွိုင်ယွမ်လက်သို့ လွှဲပေးလိုက်ရုံပင်။
သူ၏နောက်ခံအကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ်ပြောပြပြီးနောက် လျိုဟွိုင်ယွမ်က “မင်းသား ပြောခဲ့သည့် ကိစ္စ—စာသင်ပေးသည့်နေရာနှင့် ပတ်သက်၍—ကမ်းလှမ်းချက်က အခုထိ ရှိနေသေးပါသလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
အကြံပေးအရာရှိအဖြစ် လုပ်ကိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ တစ်ကိုယ်တော် ကျူရှင်ဆရာအဖြစ် လုပ်ကိုင်သည်ဖြစ်စေ လျိုဟွိုင်ယွမ်အတွက် အရေးမကြီးပေ။ သူသည် နဝမမင်းသား၏ ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်နာရန်သာ အသင့်ရှိနေသည်။
ဝေယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံးပေါ်လာသည့် အချက်မှာ ‘ရှိတာပေါ့’ ဟူ၍ပင်။
မင်းသား၏ အတွေးကို မသိရှာသော လျိုဟွိုင်ယွမ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် “ဆရာလျို၊ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် မင်းသားအိမ်တော်ကို ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ပါ။ အလွတ်နေရာတွေ အများကြီးရှိပါတယ်—ဆရာတစ်ယောက်စာအတွက်တော့ ပန်းကန်လုံးနဲ့ တူတွေ မလောက်မငှ မဖြစ်စေရပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လျိုဟွိုင်ယွမ်မှာ စိတ်ကျေနပ်သွားကာ ထရပ်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “မင်းသားရဲ့ သဘောကောင်းတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီလူသားက လေးလေးစားစားနဲ့ လက်ခံပါတယ်”
ဝေယွီလည်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားကာ သူ့အား ကူညီရန် ထရပ်လိုက်သည်။ “ဆရာကလည်း အားနာနေပြန်ပြီ။ နောက်ဆိုရင် တစ်အိမ်တည်းမှာပဲ နေကြတော့မှာမို့ ဒီလောက်တောင် အခမ်းအနားလုပ်စရာ မလိုပါဘူး”
“မင်းသားက အရည်အချင်းရှိသူတွေကို တန်ဖိုးထားပြီး ကျယ်ပြန့်တဲ့ သဘောထားကို ပြသနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ရှေးရိုးစွဲသမားဖြစ်တဲ့အတွက် ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းတွေကို မေ့လျော့လို့ မဖြစ်ပါဘူး” ဟု လျိုဟွိုင်ယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။
“ယွမ်ဟွာလား? အဲဒါက ဆရာ့ရဲ့ အမည်နာမလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ကောင်းတဲ့ နာမည်ပဲ။ ယွမ်ဟွာညီလေး ဒီနှစ် အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ”
“မင်းသားကို လျှောက်တင်ရရင် ကျွန်တော် အသက်နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ် ရှိပါပြီ”
“အို…”
သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားပြောဆိုရင်း ရင်းနှီးစွာဖြင့် လမ်းလျှောက်ထွက်သွားကြသည်။
***
လျိုအာယာ၏ ပညာရေးကိစ္စ အဆင်ပြေသွားသည့်အတွက် ဝေယွီသည် မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ်မှ ခေါင်းဆောင်ဆီသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။
“ဒါဆို မင်းတို့ တစ်ရာက အခုကစပြီး ငါ့ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာ ရှိတော့မှာပေါ့။ ဟိုအရှင်ဟော့ဆီမှာ အစီရင်ခံစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့နော်”
သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော၊ အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထူးခြားချက်မရှိသည့် မျက်နှာပိုင်ရှင်အား ကြည့်ရင်း ဝေယွီမှာ ပြုံးရွှင်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ဖခင်မှာ တကယ်ကို ရက်ရောလွန်းသည်။ သူသည် အခွံသက်သက်ကို ပေးလိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အပြည့်အစုံတပ်ဆင်ထားသည့် အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒူရှန်းဟု အမည်ရသည့် ထိုသူက “ဟုတ်ကဲ့။ ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်အရ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့သည် နဝမမင်းသား၏ အမိန့်ကိုသာ နာခံပါမည်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝေယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။ “ငါ့ကိုပဲ နာခံမှာလား။ အကယ်၍ ဧကရာဇ်နဲ့ ငါနဲ့က တစ်ချိန်တည်းမှာ အမိန့်ပေးလိုက်ရင်ရော—မင်းတို့က ငါ့စကားကိုပဲ နားထောင်မှာလား”
ဒူရှန်းမှာ ထိုအမေးအတွက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“အို—” ဝေယွီမှာ စိတ်မပျက်ပေ။ သူသည် ထိုအဖြေကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်သည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ အားလုံးကတော့ ငါ့ဖခင်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲမို့လို့ပါ။ ငါ့မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။ ဒါဆို မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းက ဘယ်လိုလဲ။ လူသတ်တာ၊ သူလျှိုလုပ်တာ—အဲဒါတွေက မင်းတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုထဲမှာ ပါသလား”
ဒူရှန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “မင်းသား အမိန့်ပေးသမျှကို ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်သွားပါမည်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ကောင်းလိုက်တာ။ သူသည် စကားပတ်မလည်ဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောတတ်သူများကို သဘောကျသည်။
ဝေယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် မင်းသားအိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို မင်းတို့ တာဝန်ယူစောင့်ရှောက်ရမယ်။ လူတွေ ဝင်ထွက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သတင်းအချက်အလက် လဲလှယ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ဆီက တိုက်ရိုက်အမိန့်မရမချင်း ဘာမှားယွင်းမှုမှ မရှိစေရဘူး။ နားလည်လား”
ဒူရှန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး နာခံပါမည်”
“ကောင်းပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့ ငါ့အနားမှာပဲ ရှိနေရမယ်”
***
ရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ Overflowing Fragrance Pavilion တွင် လျိုအာယာမှာ စောစောစီးစီး နိုးထနေပြီဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သူမသည် မနက်အာရုံတက်အချိန်တွင် နိုးထကာ တစ်နေ့တာလုံး ရှောင်အန်းဇီဆရာထံတွင် စာဖတ်စာရေး လေ့လာလေ့ရှိသည်။ ဤသည်မှာ တစ်လအတွင်း သူမ၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မင်းသားသည် သူမအတွက် ဆရာသစ်ရှာပေးထားကြောင်း မနေ့က ကြားသိလိုက်ရပြီးနောက် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အခြေခံများကိုလည်း သင်ယူပြီးဖြစ်၍ သူမသည် ဆရာသစ်ကို နှုတ်ဆက်ရန် စောစောထရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဝေယွီ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် တစ်လကြာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် သူမသည် အစားအသောက် ဝဝလင်လင်စားရကာ နွေးထွေးစွာ ဝတ်ဆင်နိုင်ပြီး ကောင်းကောင်းအိပ်စက်နိုင်ခဲ့သည်။ အသားအရေ ညိုညစ်ညစ်နှင့် ဆံပင်ခြောက်သွေ့နေသည့် ပိန်ကပ်ကပ် ကလေးမလေးမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အခုထိ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် မဖြစ်သေးသော်လည်း ကျန်းမာရေးနှင့် ပိုမိုပြည့်စုံလာသည်။
Joyful Forest Courtyard သို့ ဦးတည်သွားရင်း လျိုအာယာမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူမ၏ အဝတ်စွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ရှေ့ကလမ်းပြပေးနေသည့် ရှောင်အန်းဇီကို သူမက “ဆရာရှောင်အန်းဇီ၊ ဆရာသစ်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ သူက ကျွန်မကို မကြိုက်ဘဲ သင်မပေးဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ယခင်က လျိုအာယာမှာ နားမလည်မှုများကြောင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ ဝေယွီကိုလည်း မကြောက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အခုအခါတွင် သူမသည် ပိုမိုနားလည်လာပြီး မင်းသားမှာ မည်မျှသဘောကောင်းကြောင်း သိရှိသွားသည့်အတွက် သူမသည် မင်းသား၏ မျှော်လင့်ချက်ကို မပျက်စီးစေလိုတော့ပေ။
ရှောင်အန်းဇီမှာ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် “ဆရာသစ်ရဲ့ နာမည်က လျို။ မင်းသား ပြောတာတော့ သူက ပညာတတ်တစ်ယောက်တဲ့။ မင်း ဘာမှ ပူစရာမလိုပါဘူး—စာကိုပဲ ဂရုစိုက်သင်ယူပါ။ အချိန်တန်ရင် မင်းသားက နောက်ထပ် စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
မင်းသား၏ စကားများမှာ ဆေးဝါးကဲ့သို့ပင်။ ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လျိုအာယာ၏ စိုးရိမ်စိတ်များ ငြိမ်ကျသွားသည်။ မင်းသားက စာကို ကောင်းကောင်းသင်ယူရန် ပြောထားသည့်အတွက် သူမသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမည်ဖြစ်သည်။ သင်ယူပြီးသည့်အခါတွင်လည်း မင်းသား၏ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်မည်ဖြစ်သည်။
လျိုဟွိုင်ယွမ်မှာ တစ်ညလုံး သင်ခန်းစာများကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တပည့်အဖြစ် မျှော်လင့်ထားခဲ့ရာ ရှောင်အန်းဇီ၏နောက်တွင် ရပ်နေသည့် ကလေးမလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
*မင်းသားက ငါ့ကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သင်ခိုင်းတာလား?*
ရှောင်အန်းဇီမှာ သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ဖတ်မရပေ။ သူသည် ပို့ဆောင်ပေးရန်သာ တာဝန်ရှိသည်။ “ဆရာလျို၊ ဒီကလေးက လျိုအာယာပါ။ မင်းသားက ဆရာ့ကို အခြေခံတွေကိုပဲ သင်ပေးဖို့ ပြောပါတယ်—မေတ္တာတရား၊ တရားမျှတမှု၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ ဉာဏ်ပညာ၊ ယုံကြည်မှု၊ မဟာဝေနိုင်ငံရဲ့ ဥပဒေတွေနဲ့ အခုလက်ရှိ သုံးနေတဲ့ စာလုံးတွေကိုပေါ့”
လျိုဟွိုင်ယွမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ကလေးကို သင်ပေးနေရသလို မဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုယ်သူ သင်ယူနေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတောင် မဟာဝေနိုင်ငံ၏ ဥပဒေအားလုံးကို မဖတ်ရသေးပေ!
ရှောင်အန်းဇီမှာ မှာကြားစရာရှိသည်ကို ပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြရသည်။ သူမမှာ ကလေးတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး ဘာကိုမျှ နားမလည်သေးပေ။
လျိုဟွိုင်ယွမ်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူမအား အားပေးသည့်အပြုံးလေးဖြင့် “ဒီနေ့ကစပြီး ငါက မင်းရဲ့ဆရာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မင်းသား၏ တာဝန်ကို လက်ခံထားပြီးဖြစ်၍ သူသည် ကောင်းစွာလုပ်ဆောင်ရမည်။ တပည့်က မိန်းကလေးဖြစ်နေလျှင် ဘာဖြစ်သနည်း။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ တပည့် လျိုအာယာပါ” သူမသည် လေးလေးစားစား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
ပထမဆုံး သင်ခန်းစာအဖြစ် လျိုဟွိုင်ယွမ်က သူမ၏နာမည်ကို ပြောင်းလိုသလားဟု မေးလိုက်သည်။ လျိုအာယာမှာ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အရင်က ကျွန်မတို့ရွာမှာ အာယာဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ မိန်းကလေး ငါးယောက်ရှိပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ‘အာယာ’ လို့ ခေါ်လိုက်တိုင်း ဘယ်သူ့ကို ခေါ်မှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ဆရာ ကျွန်မကို နာမည်သစ်လေး ပေးပါလား”
လျိုဟွိုင်ယွမ်မှာ ပြုံးလိုက်ကာ ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်ရင်း အဝေးကို ရောက်နေသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ သူက “ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ တည်ငြိမ်မှု၊ စွန်တွေ ပျံသန်းပြီး ငါးတွေ ခုန်ပေါက်နေတဲ့ ပုံရိပ်—‘ကျိုယွမ်’ ဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ”
“ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ တည်ငြိမ်မှု၊ စွန်တွေ ပျံသန်းပြီး ငါးတွေ ခုန်ပေါက်နေတဲ့ ပုံရိပ်…” လျိုအာယာမှာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမမှာ ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို တက်ကြွစွာ ညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့! ဒီနေ့ကစပြီး တပည့်ရဲ့ နာမည်က လျိုကျိုယွမ်ပါ!”