လျိုအာယား၏ ပညာရေးကိစ္စ မပြီးပြတ်သေးသည့်အချိန်တွင် လျိုဟွိုင်ယွမ် ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုလူမှာ ငွေကြေးအခက်အခဲရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသလို အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သောလူမျိုးကို လက်လွှတ်ခံပါ့မည်လော။ မခံပါချေ။
ဝေယွီ က သူ့ကို ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ငွေလိုနေတာဆိုတော့ အဆင်သင့်ပဲ၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အလုပ်တစ်ခု လစ်လပ်နေတယ်။ ကလေးတစ်ယောက်ကို စာသင်ပေးနိုင်မယ့်သူ လိုချင်တာ။ လစာက တစ်လကို ငွေငါးတုံး၊ စားစရိတ်နဲ့ နေစရိတ် အကုန်ပါမယ်။ ပွဲလမ်းသဘင်ရက်တွေဆိုရင်လည်း ဆုကြေးတွေ ရှိသေးတယ်။ သင်ကြားမှု အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် လစာတိုးပေးမှာပါ။ ကလေးက ထက်မြက်တဲ့သူပါ၊ ခင်ဗျား သင်ချင်သလို သင်နိုင်ပါတယ်။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ"
လျိုဟွိုင်ယွမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါ၊ စတုတ္ထမင်းသား မှာလည်း အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူ့ရဲ့ကိုးယောက်မြောက်ညီက ရူးနေပြီလား။ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ စာသင်ဆရာအဖြစ် ခန့်လိုက်ပါကလား။
လျိုဟွိုင်ယွမ် ပြန်မဖြေခင်မှာပင် စတုတ္ထမင်းသား က ဝေယွီ ကို ဘေးသို့ အမြန်ဆွဲခေါ်သွားသည်။ "မင်း ဘယ်သူ့ကို သင်ခိုင်းဖို့ ခေါ်တာလဲ။ နန်းတော်နဲ့ မှူးမတ်အသိုင်းအဝိုင်းမှာတင် နာမည်ကြီး ဆရာတွေ အများကြီးရှိနေတာ၊ ဒါတွေက လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်လား"
ဆရာကြီး က ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်သော်လည်း သူက လျိုအာယားလို ကလေးမျိုးကို သင်ပေးမည့်သူ မဟုတ်ချေ။
ဝေယွီ က စတုတ္ထမင်းသား ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ သက်သောင့်သက်သာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စတုတ္ထအစ်ကို၊ ဒီကိစ္စအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့ပါ။"
သူသည် လျိုဟွိုင်ယွမ်ဆီ ပြန်လှည့်ကာ ထပ်မေးလိုက်သည်၊ "ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား သဘောတူလား"
လျိုဟွိုင်ယွမ်မှာ ချက်ချင်း လက်မခံသေးဘဲ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ အခွင့်အရေးပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အရည်အချင်း မပြည့်ဝပေမဲ့ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စလေး နည်းနည်း ရှင်းစရာရှိပါသေးတယ်။ အဲဒါတွေ ပြီးသွားရင် လာတွေ့လို့ ရမလားခင်ဗျာ"
"ရတာပေါ့၊ သေချာပေါက် ရတာပေါ့။"
ထိုလူက အိမ်တော်ကို လာလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်ပြီး ဝေယွီ က စတုတ္ထအစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ "စတုတ္ထအစ်ကို၊ အချိန်တန်ရင် သူ့ကို ဧည့်ခံပေးဖို့ ကူညီပေးပါဦး။"
စတုတ္ထမင်းသား မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ "သဘောအတိုင်းပါပဲ။" ထိုလူက သဘောတူပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ဤမျှလောက် သေးငယ်သည့်အကူအညီကို သူ ငြင်းဆန်၍ မရတော့ပေ။
ဝေယွီ စိတ်အေးသွားပြီး စတုတ္ထမင်းသား ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုပါ။ ကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် မင်းသားဂုန်းအိမ်တော်ကို လာခဲ့ပါ။"
စာသင်ဆရာတစ်ဦး ရသွားသည့်အတွက် ဝေယွီ က စတုတ္ထမင်းသား နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ လျိုဟွိုင်ယွမ်မှာမူ သူတို့၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ *စတုတ္ထအစ်ကို၊ မင်းသားဂုန်းအိမ်တော်၊ စတုတ္ထမင်းသား…* အဲ့ဒီလူနှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ မင်းသားတွေ ဖြစ်နေတာကိုး။
***
မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်ကို တရားဝင် တည်ထောင်တော့မည်ဆိုပါက လုပ်ဆောင်ရမည့်ကိစ္စများ အများအပြား ရှိသည်။ အိမ်တော်တည်ထောင်ခြင်းသည် မင်းသားဘဝမှ နယ်စားမင်းဘဝသို့ ကူးပြောင်းခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဧကရာဇ် ထံမှ နယ်စားဘွဲ့၊ ထီးနန်းမှ ချပေးသော အိမ်ကြီးနှင့် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ရပ်တည်နိုင်မည့် အရင်းအမြစ်များကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဘွဲ့ရပြီးသည်နှင့် မင်းသားတစ်ပါးသည် မြို့တော်တွင် အိမ်တော်ဖွင့်ကာ အရွယ်ရောက်သည့်အခါမှသာ မိမိနယ်မြေသို့ သွားရောက်ရသည်။ သို့သော် မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ လက်ရှိ ဧကရာဇ် လက်ထက်တွင် သားတော်သုံးပါးသာ ရှိသဖြင့် ဧကရာဇ် မှာ သူတို့ကို ခွဲခွာမပို့လိုသောကြောင့် ထိုစည်းကမ်းကို လျှော့ပေါ့ပေးထားသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ ဧကရာဇ် အများစုမှာ သားတော်များကို နယ်မြေများသို့ မပို့တော့ဘဲ နောက်တက်မည့် ဧကရာဇ် ကသာ ထိုတာဝန်ကို ဆက်လက်ယူရန် ချန်ထားခဲ့ကြသည်။
တရားဝင် ဘွဲ့ချီးမြှင့်သည့်နေ့တွင် ဝေယွီ သည် "ပညာရှိမင်းသား" ဘွဲ့ကို ရရှိသည်။ ထိုဘွဲ့သည် ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူထင်သည်။ သူ၏ခမည်းတော်မှာ အမှန်တကယ်တွင် "ပျင်းရိမင်းသား" ဟု ပေးချင်ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ ထိုနေ့တွင်ပင် ဘွဲ့ရရှိပြီး သူ၏ဂုဏ်ပြုအမည်မှာ "ကန်း" (ငြိမ်းချမ်းခြင်း) ဖြစ်ကာ ငြိမ်းချမ်းရေးမင်းသား ဟု ဘွဲ့ရသည်။
အိမ်တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့သည့်နေ့တွင် ဝေယွီ သည် ခမည်းတော်အား ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ၊ နန်းတွင်းရှိ ဧကရီ ကို သွားရောက်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ပစ္စည်းများသိမ်းကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အိမ်သစ်သို့ ဦးတည်သွားသည်။
အသစ်စက်စက် "ပညာရှိမင်းသားအိမ်တော်" မှာ လွတ်လပ်မှုအငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအိမ်သည် သူ့အိမ်ဖြစ်သည်။ လူတွေကလည်း သူ့လူတွေဖြစ်သည်။ အိမ်တော်ထဲက အရာအားလုံးက သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုများပင်! ဝေယွီ မှာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေသည်။ သုံးရက်ဆက်တိုက် သူသည် အိပ်ရာထဲမှ မထဘဲ အိမ်တွင်းပုန်းဘဝကို အပြည့်အဝ ခံယူနေသည်။
ရှောင်အန်းဇီ ပင်လျှင် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူ နားမလည်နိုင်ပါ၊ အိပ်ရာက ဘာမှထူးခြားတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာကြောင့် မင်းသားက သုံးရက်ဆက်တိုက် အိပ်ရာထဲမှာပဲ နေနေရတာလဲ။ အရှင်မင်းသားက မျက်လုံးအစုံပွင့်ပြီး နေကြာစေ့ ထိုင်စားနေသည်ကို မမြင်ရပါက၊ သူသည် အလွန်အမင်း ပျင်းရိခြင်းရောဂါသည် ဖြစ်နေပြီဟု ထင်မိလောက်သည်။
ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် ဝေယွီ မှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ရှောင်အန်းဇီ က နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းသား၊ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က အိမ်တော်ဖွင့်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့အိမ်တော်ကကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
ဝေယွီ မှာ *နဂါးမင်း၏ ရာဇဝင်* ကို စိတ်ဝင်တစား ဖတ်နေသဖြင့် မေးခွန်းကိုပင် သတိမထားမိဘဲ "အင်း" ဟုသာ အာရုံမပါဘဲ ပြန်ဖြေသည်။
ရှောင်အန်းဇီ မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "လျိုအာယားက သင်ယူတာ အရမ်းမြန်တယ်။ ဒီကျွန်တော် သူနဲ့ မမီတော့ဘူး။ အရှင်မင်းသား နောက်ထပ် စာသင်ဆရာတစ်ယောက် ရှာမှဖြစ်မယ်။"
ဝေယွီ က စိတ်မဝင်စားဟန်ဖြင့် "အို" ဟုသာ တုံ့ပြန်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "မနေ့က ဧကရာဇ် က မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် တစ်ရာကို ကျွန်တော်တို့အိမ်တော်ဆီ ပို့ပေးလိုက်တယ်။ အရှင်ဟော့က သူတို့က ဒီကစပြီး ကျွန်တော်တို့အမိန့်အောက်မှာ ရှိမယ်လို့ ပြောတယ်။ မနေ့က အရှင်မင်းသားကို မေးတော့ ဒီနေ့မှ စီစဉ်မယ်လို့ ပြောထားတာ၊ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
ဝေယွီ က "အင်း" ဟုသာ ထပ်ပြောသည်။
ရှောင်အန်းဇီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အော် ဟုတ်သား၊ ဒီမနက် တံခါးစောင့်က လျိုဟွိုင်ယွမ်ဆိုတဲ့လူ လာတွေ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူက စာသင်ပေးဖို့ ရောက်နေတာတဲ့..."
"ဟင်"
ဝေယွီ နောက်ဆုံးတွင် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူသည် ရှောင်အန်းဇီ ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ အိမ်တော်ဖွင့်ပွဲအကြောင်းလား"
ရှောင်အန်းဇီ: ...
သူ ဒေါသထွက်မနေပါ။ အရှင်မင်းသားက နှေးကွေးပြီး မေ့တတ်တာ သူ့အပြစ်မှ မဟုတ်တာ။ ရှောင်အန်းဇီ က အကုန်ပြန်ရှင်းပြရသည်။
"အော် ဟုတ်သားပဲ၊ အိမ်တော်ဖွင့်ပွဲ။ လုံးဝ မေ့နေတာ။" အိမ်တော်ကို ပြောင်းလာပြီးသည်နှင့် အိပ်ရာထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ လောကအကြောင်းအရာများကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည့် ဝေယွီ မှာ တာဝန်များ ပုံနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူသည် တစ်ခုချင်းစီကို ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် ထထိုင်ကာ မေးလိုက်သည်၊ "အစ်ကိုရှစ်က သူ့ပွဲကို ဘယ်လိုစီစဉ်နေလဲ။ ခဏနေရင် သွားမေးကြည့်လိုက်ဦး။ ပြီးတော့ သူ့ဆီက စာရင်းယူခဲ့၊ ကျွန်တော်တို့က သူ့ဟာအတိုင်းပဲ အတုခိုးလိုက်မယ်။ ဦးနှောက် အပိုသုံးစရာမလိုဘူး။"
ဝေယွီ မှာ ပျင်းရိသူဖြစ်ပြီး ရှောင်အန်းဇီ မှာလည်း ထိုအကျင့်ကို ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို ထောက်ပြရန် မတွန့်ဆုတ်ပေ။ "ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်မင်းသား။ ပြီးတော့ အဲဒီ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် တစ်ရာကကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
ဝေယွီ မှာ ခမည်းတော်က အထူးစစ်သည်တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံးကို ပို့ပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုကဲ့သို့ ရရှိသည့် တစ်ဦးတည်းသော မင်းသားဖြစ်ရာ အနည်းငယ် ထင်ရှားလွန်းနေသည်။ ဝေယွီ လျှာသပ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ပူနေ၍ မထူးဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့က မနေ့ညကတည်းက ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ပြန်ပို့၍မရသလို သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြန်မပို့ချင်ပေ။
*ထင်ရှားနေတာလား၊ ထင်ရှားပါစေတော့။ လူမရှိတာထက်စာရင် အသုံးချလို့ရတဲ့ လူတွေရှိတာက ပိုကောင်းတယ်။ အပြင်က အာရုံစိုက်တာတွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလောက်တော့ ပေးဆပ်ရမှာပေါ့။ ကျွန်တော်က မျက်နှာပြောင်ပါတယ်။ အဆင်ပြေပါတယ်။*
"ဒါဆို သူတို့ကို ဘယ်မှာ ထားလိုက်လဲ"
ရှောင်အန်းဇီ က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "အရှင်မင်းသား မေ့သွားပြီလား၊ မနေ့က ကျွန်တော် မေးတော့ အရှင်မင်းသားက 'ထားချင်တဲ့နေရာမှာ ထား' လို့ ပြောလို့ နောက်ဖေးမှာ ထားလိုက်ပါတယ်။ အခုဆိုရင် အိမ်တော်တစ်ဝိုက်မှာ နေရာချထားပြီး ဖြစ်မှာပါ။"
*ဝိုး။* နောက်ဖေးမှာ ထားလိုက်တာတဲ့လား။ ဒါကတော့... တီထွင်ဖန်တီးမှုပါပဲ။
သူတို့၏ တာဝန်မှာ အိမ်တော်ကို စောင့်ရှောက်ရန်ဖြစ်ရာ ဝေယွီ သည် တပ်မှူးကို ခေါ်ရန် အလျင်မလိုပေ။ ယင်းအစား ရှောင်အန်းဇီ ကို လျိုဟွိုင်ယွမ် ဘယ်မှာလဲဟု မေးလိုက်သည်။
"အော်၊ သူက ရှေ့ဝင်းမှာ စောင့်နေတာ နှစ်နာရီလောက် ရှိပြီ။"
ဝေယွီ: !
*သေပြီ၊ ဘာလို့ ခုနကတည်းက မပြောတာလဲ!!*