အရွယ်အစားသင့်တင့်သည့် ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုရှေ့တွင် အပြာရောင်ဝတ်ရုံဆင်တူ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်သုံးဦး ရပ်နေကြပြီး ဆိုင်နောက်ကွယ်ရှိ လူငယ်လေးကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဝေဖန်လှောင်ပြောင်နေကြသည်။
“ဟေ့ကောင် လျိုဟွိုင်းယွမ်၊ မင်းအဖေ ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတာပဲ ရှိတာမဟုတ်လား။ ကျောင်းကနေ ထွက်ရလောက်တဲ့အထိ ဒေဝါလီခံလိုက်ရပြီလား။ ဒီမှာ ပန်းချီကားတွေ၊ စာပေလက်ရာတွေ လာရောင်းနေရတာ ဘာကိစ္စလဲ။”
“အစ်ကိုကြီးလျို၊ တကယ်ပဲ ငွေကြေးခက်ခဲနေတာဆိုရင် ငါ့ဆီကနေ ငွေနည်းနည်းပါးပါး ချေးလိုက်ပါလား။ ငါက မင်းကို မချေးဘဲ နေမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်ရင်တော့ တစ်တဲလ်လောက်တော့ ထုတ်ပေးမှာပေါ့ကွာ။”
“ဟေ့ကောင် ဆုန်၊ ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် ရက်ရောနေရတာလဲ။ သူ့တန်ဖိုးက ကြေးပြားဆယ်ပြားလောက်ပဲ ရှိမှာပါ။”
“ဟုတ်တယ်လေ။ သူ့မိသားစုသာ မဟုတ်ရင် ငါတို့မိသားစုတွေ ဒီလောက်ငွေတွေ ဆုံးရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
သူတို့၏ အတားအဆီးမဲ့သော လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် မောက်မာမှုများကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ ထိုနေရာနှင့် ဝေးဝေးတွင်သာ ရှောင်ကွင်းသွားကြသည်။ ပြဿနာထဲ ပါသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကြည့်ရှုသူအနေဖြင့် ဘေးကင်းလုံခြုံမှသာ ပွဲကြည့်ရသည်မှာ အရသာရှိပေမည်။
အခြားသူများက ဝေးဝေးရှောင်နေကြသော်လည်း ဝေယွီ ကတော့ ထိုသို့မလုပ်ခဲ့ပေ။
အနီးအနားမှနေ၍ ထိုအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသော ဝေယွီ က သူ၏ စတုတ္ထမင်းသား ထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။ “သူတို့တွေက မြို့တော်ကဆိုတဲ့ သူဌေးသားတွေဆိုတာလား။”
ဝေယွီ ၏ အတွေးစကို လိုက်မမီနိုင်သဖြင့် စတုတ္ထမင်းသား က တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ “ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့စကားပြောပုံကို ကြည့်ရရင် ဒါက ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ လက်စားချေတာမျိုး ဖြစ်ပုံရတယ်။”
ဝေယွီ အတွက်မူ ထိုသို့ မထင်ရပေ။ သူသည် ထိုလူငယ်သုံးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုင်နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသည့် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။ အကြောင်းရင်းအစုံကို မသိသော်လည်း ထိုအဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးမှာ စကားပြောဆိုရာတွင် အသာစီးရနေပြီး နှောင့်ယှက်နေသူများ၏ စကားလုံးများကို လုံးဝဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ပေ။
စိတ်ဝင်စားသွားသော ဝေယွီ သည် သူ၏ အစောင့်တစ်ဦးကို ခေါ်၍ ထိုလူငယ်သုံးဦး၏ နောက်ခံမိသားစုများကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်သည်။
မြို့တော်တွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဒေသခံ အထက်တန်းလွှာများကို ကောင်းစွာသိကျွမ်းသည့် အစောင့်က ထိုနေရာကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ “မင်းသား၊ သူတို့ဝတ်ထားတဲ့ ဝတ်ရုံတွေကို ကြည့်ရရင် သူတို့က ဝှိုက်ဟော့စ်အကယ်ဒမီက ကျောင်းသားတွေပါ။ မိသားစုတွေကတော့ ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာ တိတိကျကျ မသိပေမဲ့…”
အစောင့်၏ အကြည့်သည် ပန်းချီကားများ ရောင်းနေသည့် လူငယ်လေးထံ ရောက်သွားသည်။ “ဒီပန်းချီကားတွေ ရောင်းနေတဲ့သူက အရင်က လူမှုရေးဝန်ကြီး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ လျိုပင်းဖူရဲ့ မယားငယ်ကမွေးတဲ့သား ဖြစ်ပါတယ်။”
ဝေယွီ က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
အစောင့်က ခပ်အူအူလေး ပြုံးသည်။ “ကျွန်တော် အရင်က လျိုအိမ်တော်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အမှုတစ်ခုမှာ ပါဝင်ခဲ့ဖူးလို့ပါ မင်းသား။”
ထိုလူငယ်၏ တည်ငြိမ်မှုကို သဘောကျနေသော စတုတ္ထမင်းသား က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “လျိုပင်းဖူရဲ့သားလား။ ‘အောက်ခံတိုင် မဖြောင့်ရင် အပေါ်က တန်းလျားလည်း မဖြောင့်ဘူး’ ဆိုသလိုပဲ၊ သူလည်း သူ့အဖေနဲ့ ဘာမှမထူးလောက်ပါဘူး။”
ဝေယွီ ကတော့ ထိုအချက်ကို သဘောမတူပေ။ “အပြစ်ကျူးလွန်ခဲ့တာ လျိုပင်းဖူမဟုတ်ဘူး၊ သူ့မိန်းမနဲ့ သူ့မိသားစုပဲလေ။ အပြစ်တင်ရမယ်ဆိုရင်တောင် တရားဝင်မယားကမွေးတဲ့သားကိုပဲ အပြစ်တင်ရမှာပေါ့။ မယားငယ်ကမွေးတဲ့သားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”
ဝေယွီ သည် လူတစ်ယောက်ကို သူတို့၏ လုပ်ရပ်ဖြင့်သာ တိုင်းတာလိုသူဖြစ်ပြီး အပြစ်မရှိသူများကိုပါ ပတ်သက်စေခြင်းမျိုးကို မုန်းတီးသည်။ သို့သော် ထိုအမြင်မှာ စတုတ္ထမင်းသား နှင့် သူ့အပေါင်းအပါများအတွက်မူ ထူးဆန်းနေသည်။ သူတို့အတွက်မူ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် တန်ဖိုးများနှင့် စုပေါင်းအပြစ်ပေးခြင်းမှာ အမြစ်တွယ်နေသော အရာများဖြစ်သည်။ စတုတ္ထမင်းသား က ပြန်လည်ချေပရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဝေယွီ က စကားလမ်းကြောင်းကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြောင်းလိုက်သည်။
“စတုတ္ထမင်းသား၊ သွားကြည့်ရအောင်။ သူ့ရဲ့ စာပေလက်ရာနဲ့ ပန်းချီကားတွေက တော်တော်လေး ကောင်းပုံရတယ်။”
ဝေယွီ သည် အစကတည်းက စာသင်ခန်းမှ လွတ်မြောက်လို၍ ထိုသို့ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်နားရောက်သောအခါ ထိုလက်ရာများမှာ တကယ်ပင် လက်စွမ်းပြထားကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ လက်ရေးမှာ သပ်ရပ်ပြီး အလှအပမြောက်ကာ စာလုံးများတွင် ခိုင်မာတောင့်တင်းပြီး သိမ်မွေ့သည့် စုတ်ချက်များ ပါဝင်နေသဖြင့် သူ၏ ခိုင်မာသော စိတ်နေသဘောထားကို ဖော်ပြနေသည်။ ပန်းချီကားများမှာလည်း အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ လက်တွေ့ဆန်မှုနှင့် စိတ်ကူးယဉ်မှုတို့ကို ဟန်ချက်ညီညီ ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် ကြည့်ရှုသူမှာ ပန်းချီကားထဲတွင် တကယ်ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
အစစ်အမှန် လက်ရာမြောက်သူတစ်ဦးပင်။
ဝေယွီ က သူ၏ သဘောကျမှုကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သောအခါ ကျောင်းသားသုံးဦး လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ အစောင့်များ လိုက်ပါလာသည့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ခန့်ညားသော လူငယ်နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မောက်မာမှုများ ချက်ချင်း လျော့ကျသွားသည်။ ကျဆုံးသွားသော မယားငယ်၏သားကို လှောင်ပြောင်ခြင်းက တစ်မျိုး၊ ယခုလူငယ်မှာ အဆင့်အတန်းမြင့်သူဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။
အလယ်တွင် ရပ်နေသည့် ကျောင်းသားက မိမိကိုယ်ကို ဧကရာဇ်အကယ်ဒမီ၏ ဒါရိုက်တာသား ချန်နင်ဟု မိတ်ဆက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ဒီလူငယ်မင်းသားက ဘယ်သူများလဲခင်ဗျ။”
“ငါလား။” ဝေယွီ သည် ခေါင်းကိုစောင်း၍ ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါက ဒီကို အလည်ရောက်လာတာပါ။ အရှင် ဟော့တင်းယွီဆိုတာ ကြားဖူးလား။ သူက ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပဲ။”
နောက်မှ ရောက်လာသော စတုတ္ထမင်းသား က သူ့ကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောင်းသားသုံးဦး၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ “အာ! အရှင်ဟော့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပါလား! လူငယ်မင်းသား၊ ကျွန်တော်တို့ အကယ်ဒမီမှာ အရေးကြီးကိစ္စရှိတာ သတိရလိုက်လို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ သွားလိုက်ပါဦးမယ်! နောက်မှတွေ့မယ်!”
“ဟော့တင်းယွီ” ဆိုသည့် နာမည်မှာ မြို့တော်ရှိ အရာရှိမိသားစုများကြားတွင် အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့ရသည့် နာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုနာမည်ကို ထုတ်ပြောလိုက်ခြင်းမှာ မည်သည့်ဘွဲ့ထူးထက်မဆို ပို၍ ထိရောက်သည်။ ထိုသူတို့ ထွက်ပြေးသွားသောအခါ စတုတ္ထမင်းသား က ဝေယွီ ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “မင်းတော့ လျှာပေါ့လွန်းတယ်။ အမှန်တရားကို သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ မကြောက်ဘူးလား။”
“ဟာ... စတုတ္ထမင်းသားရယ်။” ဝေယွီ က မျက်တောင်ခတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ “ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ မင်းသိတယ်၊ ငါသိတယ်၊ သူတို့သိတယ်… ပြီးတော့ သူကရော?”
သူတို့သည် ဆိုင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က လျိုဟွိုင်းယွမ်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
စတုတ္ထမင်းသား က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါ ဘာမှမလုပ်ရသေးပါဘူး။ ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် ငါ့ရဲ့ ကိုးယောက်မြောက်ညီကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ။”
လျိုဟွိုင်းယွမ်သည် ဝေယွီ ကို ထပ်မံ၍ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
ဝေယွီ က ပန်းချီကားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း စကားပြောတာ ကြားလိုက်တယ်။ မင်း ပိုက်ဆံလိုနေတာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။” လျိုဟွိုင်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
“မင်းမိသားစုမှာ ငွေကြေးတွေ ကျန်သေးတယ်မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ဒီမှာ လာရောင်းနေရတာလဲ။”
လျိုဟွိုင်းယွမ်က သူ့မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “မိသားစုရဲ့ စည်းစိမ်က ကျွန်တော့်အပိုင် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက် ရှိတာပဲ၊ ကျွန်တော့်ဘာသာ ရပ်တည်နိုင်ပါတယ်။”
ဝေယွီ သည် သဘောကျသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤလူငယ်လေးမှာ မိသားစုနှင့် အဆက်ဖြတ်ပြီး ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။ သူ့နောက်ခံအကြောင်းမှာ ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ဝေယွီ အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ စာပေကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို လိုအပ်နေချိန် ဖြစ်နေသည်။