ဝေယွီ သည် နန်းတွင်းနိုင်ငံရေး၏ ရှုပ်ထွေးနက်နဲမှုများကို ကောင်းစွာနားမလည်သော်လည်း အတိုးစားသူများအား ဖြစ်ပျက်သွားသည့်အကြောင်းကို ကြားသိလိုက်ရပြီးနောက်တွင် ထိုကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် Liu Er’ya ထံသို့ သတင်းစကားပါးရန် အခွင့်အရေးကိုလည်း ရယူလိုက်သည်။ ထိုကလေးမလေးအား စိတ်အေးအေးထားရန်၊ သူမ၏ အဘိုးအကြောင်းကို ပူပန်နေစရာမလိုကြောင်းနှင့် သူမ၏ ပညာရေးကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် မှာကြားလိုက်သည်။ အချိန်တန်သည့်အခါတွင် သူမအနေဖြင့် မိမိအား ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်နိုင်ပြီး အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်ချိန်တွင် ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟုလည်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
ထိုကလေးမလေးမှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင်ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသည်။ သူမသည် စာအုပ်ကို ရင်ခွင်ထဲ၌ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားရင်း ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြသသည့်အနေဖြင့် ဒူးထောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လျှံလာသည်။ သူမကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ တစ်ယောက် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို မဖျောက်ဖျက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ အကြည့်များသည် ကျေးဇူးရှင်တစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည့်ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဖခင်တစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
*ဟွန်း…* ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဖခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ရတာလည်း မဆိုးပါဘူး။ သူကတော့ ဘာမှငြင်းဆန်မှာမဟုတ်ပေ။
***
အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီး နောက်တစ်လအစတွင် ဝေယွီ သည် နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာရန် စတုတ္ထမင်းသား ထံမှ ဖိတ်ကြားချက်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။
ထိုဖိတ်ကြားချက်မှာ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်း စတင်နေပြီဖြစ်သော အုတ်ဖုတ်ဖိုနေရာ ရွေးချယ်မှုနှင့် ပတ်သက်နေသည်။ စတုတ္ထမင်းသား သည် ထိုနေရာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုသဖြင့် ဝေယွီ ကိုလည်း အတူလိုက်ပါရန် ရိုးရှင်းစွာပင် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဝေယွီ တစ်ယောက် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားတော့သည်။ နန်းတော်မှ အပြီးတိုင် ပြောင်းရွှေ့ရန် တစ်လခွဲသာ လိုတော့သည့်အချိန်တွင် မိမိ၏ အနာဂတ်နေအိမ်၌ ဘာတွေလိုနေသေးလဲဆိုသည်ကို ကြိုတင်သိရှိထားပြီး အချိန်အခါသင့်သည့်အခါတွင် ဧကရာဇ် ထံမှ ထိုပစ္စည်းများကို တောင်းဆိုရန် သူစီစဉ်ထားသည်။
မထွက်ခွာမီ ဝေယွီ သည် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အား အတူလိုက်ပါရန် မေးမြန်းလိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကတော့ ခေါင်းမာစွာဖြင့် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သူသည် ဆရာကြီး ပေးထားသည့် အလွန်များပြားလှသော တာဝန်များကို အပြီးသတ်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။ အတိတ်ကာလတွင် ဆရာကြီး သည် မင်းသားအားလုံးကို သင်ခန်းစာတူတူသာ ပေးလေ့ရှိသော်လည်း တစ်ချိန်ချိန်မှစ၍ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တစ်ယောက် မိမိ၏ သင်ခန်းစာဝန်ပိမှုများ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာနေသည်ကို သတိပြုမိလာသည်။
အတန်းချိန်အတွင်း ခေါ်ယူခံရရုံတင်မကဘဲ အတန်းပြီးသည့်အခါတွင်လည်း သီးသန့်ခေါ်ယူပြီး ရှည်လျားခက်ခဲသော အကြောင်းအရာများဖြင့် စာစီစာကုံးများ ရေးခိုင်းခံနေရသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား အနေဖြင့် ၎င်းကို လုံးဝနားမလည်နိုင်ပေ။ လက်ရှိ စာသင်ခန်းတွင် ပညာသင်ကြားနေသည့် မင်းသားလေးပါးအနက် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်ဝန်ပိနေရတာလဲ။
ဆရာကြီး က သူ့၏ ဖုံးကွယ်ထားသော အရည်အချင်းကို သိသွား၍လား။ သို့မဟုတ် ဧကရာဇ် က သူ့ကို အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၍လား။
၎င်းတို့မှာ အဖြေမရှိသော မေးခွန်းများသာဖြစ်သည်။
ဝန်ပိမှုများ တိုးလာသည်ကို သိလိုက်ရပြီးနောက် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ ခံစားချက်များသည် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှသည် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ လုံးဝပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် ဥပေက္ခာစိတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ နေ့တိုင်းလိုလို ဆရာကြီး ၏ မေးခွန်းများကို ဖြေရှင်းရခြင်း၊ အပြစ်ကင်းဟန်ဆောင်ရခြင်းနှင့် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် များပြားသော တာဝန်များကို အပြီးသတ်ရခြင်းတို့ကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် အားအင်ကုန်ခမ်းနေရသည်။
အထူးသဖြင့် နဝမမင်းသား တစ်ယောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် အေးအေးလူလူ နေထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင် သူ၏ စိတ်ပင်ပန်းမှုများမှာ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်လာတော့သည်။
*ဘာဖြစ်တာလဲ!* သူက စားဖို့၊ အိပ်ဖို့တောင် အချိန်မရှိအောင် အလုပ်ရှုပ်နေရချိန်မှာ နဝမမင်းသား က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သက်သောင့်သက်သာ နေနေရတာလဲ။ ဆရာကြီး အနေဖြင့် နဝမမင်းသား ကိုလည်း အပိုသင်ခန်းစာတွေ ပေးလိုက်လို့ မရဘူးလား။ အားလုံးအတူတူ ဒုက္ခခံလိုက်ကြတာပေါ့!
ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဆရာကြီး တွင် ရိုးရှင်းသော အဖြေတစ်ခုသာ ရှိသည်။ *ဒါက ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ငါက ဧကရာဇ် ရဲ့ အမိန့်ကို လိုက်နာရုံသက်သက်ပဲ။*
ပြီးတော့ ဧကရာဇ်ဝေ က ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်တာလဲ။
ဟား။ မင်းသားနှစ်ပါးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့ကြပြီး ထိုစဉ်က နှစ်ယောက်စလုံး စာကြိုးစားခဲ့ကြတာမှ မဟုတ်တာ။ ဝေယွီ ကတော့ သူ့အတိတ်ဘဝကြောင့် အဆင်ပြေနေနိုင်ပေမယ့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကတော့ သူ့ညီလေးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းရည်ကို မသိသေးဘဲ သူနဲ့အတူ အချိန်ဖြုန်းနေဆဲဖြစ်သည့်အတွက် ကြိုးစားဖို့ လိုအပ်နေသည်။ အကယ်၍ သူသာ မကြိုးစားပါက အနာဂတ်တွင် သူ့ညီလေး၏ နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။
သူစာသင်ရမည်! ဆရာကြီး ထံမှ ပိုမိုသင်ယူရမည်၊ မဟုတ်လျှင် ထိုကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသည့် ဝေယွီ ဆိုသည့် ကောင်လေး၏ နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည်။ မိမိ၏ သားတော်များ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရသည်ထက် ဧကရာဇ်ဝေ က သဟဇာတဖြစ်ခြင်းကိုသာ ပိုမိုနှစ်သက်သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နှင့် နဝမမင်းသား မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့ကြသည့်အတိုင်း ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူတတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးသွားမည်ဖြစ်သည်။
***
မြို့တော်အတွင်းတွင် ဝေယွီ သည် အုတ်ဖုတ်ဖိုနေရာကို သွားရောက်စစ်ဆေးပြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ စတုတ္ထမင်းသား နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်နေသည်။
လမ်းမပေါ်က မြင်ကွင်းများကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည့် စတုတ္ထမင်းသား နှင့် မတူဘဲ ဝေယွီ မှာတော့ သိလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အစောင့်နှစ်ဦး နောက်မှလိုက်ပါလာသည့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု သေသပ်သော လူငယ်လူရွယ်နှစ်ဦးမှာ ချမ်းသာသည့် မိသားစုမှဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသဖြင့် မည်သူမျှ သူတို့ကို ရန်စရဲကြမည်မဟုတ်ပေ။ ဝေယွီ သည် ရှေ့မှဦးဆောင်လျှောက်လှမ်းရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို အသစ်အဆန်းများအဖြစ် သဘောကျနေသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် အရာအားလုံးမှာ လူသားတို့၏ တီထွင်ဖန်တီးမှုများဖြင့်သာ ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ခေတ်မီနည်းပညာများ မပါဝင်ပေ။ သူသည် လက်မှုပစ္စည်းလေးများကို ကြည့်ရှုရန် နေရာတိုင်းတွင် ရပ်တန့်နေပြီး လမ်းဘေးဖျော်ဖြေပွဲများကို ကြည့်ရန် လူအုပ်ထဲသို့ပင် တိုးဝင်သွားကာ မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေသည်။
စတုတ္ထမင်းသား တစ်ယောက် သူ၏ စွမ်းအင်များ ဘယ်ကရလာမှန်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။ ခေါင်းနည်းနည်း ကိုက်သော်လည်း သူဂရုမစိုက်ပါ၊ ညီငယ်နှင့် ရင်းနှီးမှုရယူရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားလိုက်သည်။
ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုအနီးတွင် ဝေယွီ သည် လူတစ်ယောက် ရင်ဘတ်ပေါ်၌ ကျောက်တုံးကို ရိုက်ခွဲနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် နောက်မှပြောနေသည့် စကားသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
“ဧကရာဇ် က တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ ဧကရာဇ် ပဲ။ တကယ်လို့သာ သူက အတိုးစားသမားတွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ အမိန့်မထုတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ အဲဒီလူရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သိမ်းဆည်းမသွားဘူးဆိုရင်၊ ငါ့ရဲ့ အဘိုးဝမ်းကွဲမိသားစုက အခုထိ အဲဒီတိုးစားသမားတွေရဲ့ ဒုက္ခကို ခံနေရဦးမှာပဲ!”
*ဟင်?*
ဝေယွီ သည် လမ်းလျှောက်ရင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသည့် စတုတ္ထမင်းသား ကို ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။ သူသည် စတုတ္ထမင်းသား ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “စတုတ္ထမင်းသား၊ မလှုပ်ပါနဲ့။ ခဏနားထောင်ကြည့်ရအောင်” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အစိုးရအစီရင်ခံစာများက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းမွန်နေပါစေ၊ ပြည်သူလူထု၏ အသံကို တိုက်ရိုက်ကြားရခြင်းနှင့် မတူပေ။ စတုတ္ထမင်းသား သည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး ဝေယွီ နှင့်အတူ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေလိုက်သည်။
အနီးအနားမှ နောက်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်? အဲဒီတိုးစားသမားတွေကိုလား? မင်းနောက်နေတာလား?”
“ငါနောက်တာမဟုတ်ဘူး။ မယုံရင် ငါနဲ့အတူ ငါ့အဘိုးဝမ်းကွဲဆီ လိုက်ခဲ့ကြည့်လေ။ တိုးစားသူက ကိုယ်တိုင်လာပြီး နန်းတော်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ ၃ ရာခိုင်နှုန်းအတိုးနှုန်းအတိုင်း ပြန်တွက်ပေးသွားသလို ပိုယူထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုတောင် ပြန်အမ်းပေးသွားသေးတယ်!”
“ဘာ! အဲဒါ… အဲဒါ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ!”
“ဟုတ်တယ်လေ။ ဒါကြောင့် ငါပြောတာ၊ ဧကရာဇ် က တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ ဧကရာဇ် ပါ။ သူသာ အဲဒီတိုးစားသမားကို အရေးမယူခဲ့ရင်၊ တခြားတိုးစားသမားတွေကို မကြောက်ရွံ့အောင် မလုပ်ခဲ့ရင် ဒီလိုဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ပြောပါဦး၊ အစ်ကိုကြီး Qi၊ မင်းအဘိုးဝမ်းကွဲဆီမှာ ဘယ်သူက ငွေချေးထားတာလဲ။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါ့မိသားစုလည်း… နည်းနည်းချေးထားမိလို့။”
“အနောက်ဘက်က Lord Wang မိသားစုရဲ့ ဝမ်းကွဲတော်စပ်သူလေ…”
အသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်။ ထိုအခါမှသာ ဝေယွီ နှင့် စတုတ္ထမင်းသား တို့သည် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
စတုတ္ထမင်းသား သည် ပြုံးလိုက်သည်။ “တရားမဝင် တိုးစားသမားတစ်ယောက်ကို စုံစမ်းလိုက်တာက ကျန်တဲ့သူတွေကိုပါ ကြောက်ရွံ့သွားစေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ တကယ်ကိုပဲ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရလာတာပဲ။”
စတုတ္ထမင်းသား သာမက ဝေယွီ ကိုယ်တိုင်လည်း ဤမျှဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် Liu Er’ya ကိုသာ ကူညီပေးခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် လူပေါင်းများစွာကို ကူညီပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်နေသည်။
ဝေယွီ သည် အဝေးကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။ စကားပုံတစ်ခုကို သတိရလိုက်သည် - *ကောင်းမှုပြု၊ အကျိုးကို မမျှော်နှင့်။*
သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် စတုတ္ထမင်းသား အား ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ “သွားကြစို့၊ စတုတ္ထမင်းသား။”
သို့သော် သူတို့၏ ခရီးမှာ ချောမွေ့ခြင်းမရှိပေ။ လမ်းထောင့်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်စဉ်တွင် ဝေယွီ သည် ပန်းချီကားများ ရောင်းချနေသည့် ပညာတတ်တစ်ဦးကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။