လီအာ့ယားကို သင်္ချာပညာသင်ပေးဖို့ ကြိုးပမ်းချက်ဟာ မစတင်ရသေးခင်မှာတင် ပျက်ပြားသွားခဲ့ရပါတယ်။
အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်ဟာ စာလုံးဝမဖတ်တတ်တာကြောင့်ပါပဲ။ ဝေယွီ အနေနဲ့ သူမကို သင်ရိုးညွှန်းတမ်းစာအုပ်တွေပေးပြီး ကိုယ်တိုင်လေ့လာခိုင်းဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့ပေမဲ့ သူမဟာ စာမတတ်သူဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့အချက်ကို လုံးဝသတိမမူမိခဲ့တာကို ပြန်တွေးမိသွားပါတယ်။
ဝေယွီ က ဒါဟာ သူ့ရဲ့ လိုအပ်ချက်သာဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ပါတယ်။ ကံကောင်းတာက သူဟာ သင်ကြားရေးစာအုပ်တွေကို ကူးရေးတာ မစရသေးတာကြောင့် ဒီအမှားလေးကို အလွယ်တကူ ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူ သင်ရိုးစာအုပ်တွေကို ပြင်ဆင်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ လီအာ့ယားကို စာဖတ်တတ်အောင် အရင်သင်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
ဝေယွီ ကတော့ ဘာမှ အလျင်စလို မရှိလှပါဘူး။ သူက လီအာ့ယားကို စာသင်ပေးဖို့ တာဝန်ကို ရှောင်အန်းဇီ ဆီ ခေတ္တလွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ရှောင်အန်းဇီ ဟာ ရှေးဟောင်းကျမ်းဂန်တွေကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ရွတ်ဆိုနိုင်တဲ့ ပညာရှင်ကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ စာမတတ်သေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို အခြေခံကနေ စတင်လမ်းပြပေးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းတော့ ရှိပါတယ်။ ဒါကို စိတ်ချသွားတဲ့ ဝေယွီ ဟာ သူတို့ကို ထားခဲ့ပြီး သင်္ချာစာအုပ်တွေကို ဆက်လက်ကူးရေးဖို့ တက်ဘလက်ဆီ ပြန်သွားကာ နေ့စဉ်လိုလို လုပ်နေရတဲ့ ဒီပျင်းစရာကောင်းတဲ့ အလုပ်အတွက် သက်ပြင်းချလိုက်မိပါတယ်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ရှောင်အန်းဇီ ဟာ စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ပုံစံနဲ့ သူ့ဆီ ရောက်လာပါတယ်။
"မင်းသား... ကျွန်တော် တုံးအတယ်လို့ ထင်တယ်" လို့ သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောပါတယ်။
ရိုးသားပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ ရုပ်ရည်ရှိတဲ့ ရှောင်အန်းဇီ ဟာ အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခံရတတ်သူမျိုးလို့ ထင်ရပြီး အခုတော့ အလွန်ကို စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံ ပေါ်ပါတယ်။ ဝေယွီ ကတော့ သူ့ရဲ့ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ အနည်းငယ် နှေးကွေးတယ်ဆိုတာကို အခုမှပဲ သိတော့တာလားလို့ မေးဖို့တောင် အားနာသွားပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတာ မဟုတ်ပါလား။ အနည်းငယ်မျှသော စိတ်ရင်းစေတနာနဲ့ ဝေယွီ က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ "ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်ရမှာလဲ။ တုံးတဲ့လူဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသိတတ်ကြဘူး။ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သုံးသပ်နိုင်တယ်ဆိုကတည်းက မင်းမှာ အားသာချက်တွေ ရှိနေလို့ပဲ။ ငါက မင်းကို အထင်မသေးပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီလိုတွေ ပြောမနေပါနဲ့တော့"
ဒါဟာ စိတ်နှလုံးကို ထိခိုက်စေတဲ့ စကားမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ ရှောင်အန်းဇီ လိုလူမျိုးအတွက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်။ သူ့သခင်က သူ့မှာ အားသာချက်တွေ ရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်တာကြောင့် သူ မတုံးအဘူးလို့ တွေးလိုက်မိပါတယ်။
စိတ်သက်သာရာ ရသွားတဲ့ "မတုံးတဲ့" ရှောင်အန်းဇီ ဟာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ ဒီကို ရောက်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းမှန်ကို ပြောပြပါတယ်။ "မင်းသား... လီအာ့ယားက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ထက်မြက်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ဆက်သင်ပေးနိုင်တော့မယ် မထင်တော့ဘူး။ သူမအတွက် တခြားဆရာတစ်ယောက် ရှာပေးသင့်တယ်"
ဝေယွီ မျက်တောင် ခတ်လိုက်ပါတယ်။ "အော်... ဟုတ်လား။ သူမက တကယ်ပဲ ပါရမီရှင်လေး ဖြစ်နေတာလား"
သူ စိတ်ဝင်စားသွားပါတယ်။ "မင်း သူမကို ဘာတွေ သင်ပေးပြီးပြီလဲ။ ဘာလို့ ဆက်မသင်ပေးနိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောတာလဲ"
"စာပေသင်ခန်းစာတွေနဲ့ သင်ပေးခဲ့တဲ့ 'စာလုံးသုံးလုံးကျမ်း' နဲ့ 'စာလုံးတစ်ထောင်ကျမ်း' တွေကိုပါပဲ။ ကျွန်တော် တစ်ခေါက် ဖတ်ပြလိုက်တာနဲ့ သူမက တစ်ခါတည်း မှတ်မိသွားတယ်။ စာလုံးတွေကို သင်ပေးရင်လည်း တစ်ခါတည်း မှတ်မိပြီး သုံးခေါက်လောက် ရေးလိုက်တာနဲ့ မှန်ကန်စွာ ရေးတတ်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေတော့ တော်တော်လေး ထိခိုက်သွားပြီ" လို့ ရှောင်အန်းဇီ က ရှင်းပြပါတယ်။
သူက သူ့ယုံကြည်မှု ထိခိုက်သွားတယ်လို့ ပြောပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တောင့်တင်းပြီး အမူအရာမဲ့တဲ့ မျက်နှာကတော့ သူ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းဟာ တကယ်တမ်းမှာ အတော်လေး မြင့်မားကြောင်း ဖော်ပြနေပါတယ်။
"ဟူး..." ဝေယွီ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး လျှာသံတစ်ချက် ထွက်အောင် စုတ်သပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။ "ပါရမီရှင်တွေရဲ့ လောကဆိုတာ တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ"
"ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်" လို့ ပြောပေမဲ့ သူကတော့ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲပါ။ သူက ရှောင်အန်းဇီ ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ "ရပါတယ်၊ ဆက်သင်ပေးထားလိုက်ပါဦး။ ငါ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို ယုံတယ်။ ငါ့ရဲ့ နေအိမ်ကို တရားဝင် ဖွင့်လှစ်ပြီးရင်တော့ ဒီကိစ္စကို ပြန်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"
ရှောင်အန်းဇီ ရဲ့ မျက်နှာ ညှိုးကျသွားပါတယ်။ သူက နောက်ထပ် စာသင်ပေးဖို့ စေတနာ့ဝန်ထမ်းဖို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ အစားထိုးမယ့်သူ ရှာပေးဖို့ လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ လီအာ့ယားဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို တကယ်ကိုပဲ ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပါပြီ။
***
လီအာ့ယားဟာ သင်္ချာပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရခြင်းဟာ ဝေယွီ ရဲ့ စာအုပ်ကူးရေးနှုန်းကို မြန်ဆန်သွားစေခြင်း မရှိပါဘူး။ အလျင်စလို လုပ်ဖို့က ဘာလိုလဲ။ ဘဝဆိုတာ ပျော်ရွှင်ဖို့အတွက် ဖြစ်ပြီး ဝေယွီ ကတော့ သူ့ကို ဘယ်သူမှ အလုပ်တွေ ပိအောင် ဖိအားပေးတာမျိုး ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ရက်တွေကတော့ အေးအေးလူလူပဲ ကုန်ဆုံးသွားပါတယ်။
ဒီကာလအတွင်းမှာပဲ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် က လီအာ့ယားရဲ့ မိသားစုကို ချေးငွေလုပ်ငန်းရှင်တွေက ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့ကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူဟာ လူမှုရေးဝန်ကြီး ရဲ့ ဇနီးဘက်က ဆွေမျိုးတွေ ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။
လူမှုရေးဝန်ကြီး ဆိုတာ အဆင့် (၅) အရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မြို့တော်မှာတော့ သာမန်ရာထူးငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ စာမေးပွဲအောင်မြင်ထားတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်အတွက် အသက်ကြီးမှ အဆင့် (၅) ရောက်တာဟာ အမြင့်ဆုံးလို့တောင် သတ်မှတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရာထူးငယ်ပေမဲ့ သူ့ဇနီးရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကတော့ ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ချေးငွေလုပ်ငန်းတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ကိုင်နေကြတာပါ။ ဒါဟာ အလွန်ရဲတင်းလွန်းတာ ဒါမှမဟုတ် အလွန်တုံးအလွန်းတာ ဖြစ်ရပါမယ်။
ဇနီးဖြစ်သူကတော့ ထင်ရှားတဲ့အတိုင်း နောက်ဆုံးအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး သူမကို မထိန်းကျောင်းနိုင်တဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကတော့ ပိုဆိုးပါတယ်။
မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ ဥပဒေမှာ ချေးငှားခြင်းကို မတားမြစ်ထားပေမဲ့ ပုဂ္ဂလိက ချေးငွေတွေအတွက် လစဉ်အတိုးနှုန်းဟာ ၃% ထက် မကျော်ရသလို စုစုပေါင်းအတိုးဟာလည်း မူရင်းငွေရဲ့ ၁၀၀% ထက် မကျော်ရဘူးလို့ တင်းကျပ်စွာ ပြဋ္ဌာန်းထားပါတယ်။ ချိုးဖောက်သူတွေကို ကြိမ်ဒဏ် (၄၀) ရိုက်နှက်ပြီး တရားမဝင် ရရှိတဲ့ အမြတ်ငွေတွေပေါ်မှာ ဒဏ်ငွေဆောင်စေရမှာဖြစ်ကာ ပြစ်မှုကြီးမားရင်တော့ ရာဇဝတ်မှုနဲ့ တရားစွဲဆိုခံရပြီး ကြိမ်ဒဏ် (၁၀၀) အထိ ရိုက်နှက်ခံရနိုင်ပါတယ်။ လက်ထောက်ဝန်ကြီးရဲ့ မိသားစုဟာ အတိုးနှုန်းကို ကျော်လွန်ရုံသာမက အတိုးပေါ် အတိုးထပ်တဲ့စနစ်ကိုပါ ကျင့်သုံးနေတာကြောင့် ချေးငွေယူထားသူတွေကို မျိုးဆက်လိုက် အကြွေးသံသရာထဲ ရောက်အောင် ဖိနှိပ်နေခဲ့တာပါ။
မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် က ဒီချေးငွေတွေကြောင့် ပျက်စီးသွားရတဲ့ မိသားစု (၁၃) စုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ လက်ထောက်ဝန်ကြီးက ဒီအစီအစဉ်ကို သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ ဥပဒေမျက်စိမှာတော့ သူတို့အားလုံးဟာ ပူးပေါင်းကြံစည်သူတွေပါပဲ။
မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် က သူတို့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပါဘူး။ ဧကရာဇ်က မနက်ခင်း တရားရုံးမှာ ဒေါသထွက်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်တဲ့အခါ တခြားအရာရှိတွေကလည်း သူ့ရဲ့ဒေါသကို ပြေလျော့စေဖို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ကြပါတယ်။ သူတို့က လက်ထောက်ဝန်ကြီးကို ပုံသက်သေပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါတယ်။ ဝန်ကြီးတွေအတွက်တော့ အဆင့် (၅) အရာရှိဆိုတာ အရေးမပါတဲ့သူဖြစ်ပြီး သူ့ကို ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းက အာဏာချိန်ခွင်လျှာကို ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဧကရာဇ်ဝေ ကတော့ ပိုတောင် ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူဟာ အဆင့် (၄) အရာရှိတွေကိုတောင် အမည်မမှတ်မိသလောက် ဖြစ်နေတာ၊ တရားရုံးတောင် မတက်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဘယ်မှတ်မိပါ့မလဲ။
အရာရှိတစ်ယောက်မှာ အရည်အချင်းရှိရင် အမှားတစ်ခုခုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ပေမဲ့ အရည်အချင်းလည်းမရှိ၊ တုံးအတဲ့သူဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ကိုယ့်အိမ်ထောင်စုကိုတောင် စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခြင်းမရှိတဲ့သူဟာ ရာထူးနေရာနဲ့ မထိုက်တန်တာ သေချာပါတယ်။
ဧကရာဇ်ဝေ က အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်ပါတယ်။ လက်ထောက်ဝန်ကြီးကို ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ပြီး ကြိမ်ဒဏ် (၄၀) ရိုက်နှက်ဖို့၊ ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ မိသားစုကိုတော့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ သိမ်းဆည်းပြီး ကြိမ်ဒဏ် (၆၀) ရိုက်နှက်ဖို့ စီရင်လိုက်ပါတယ်။ တရားမဝင် ရရှိထားတဲ့ အမြတ်ငွေအားလုံးကို တွက်ချက်ပြီး బాဓိတသူတွေကို ပြန်ပေးစေခဲ့ပါတယ်။
ဒီပြစ်ဒဏ်ရဲ့ ပြင်းထန်မှုက မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေပါတယ်။ လျှို့ဝှက်စွာနဲ့ အတိုးနှုန်းမြင့်မြင့် ချေးငှားနေတဲ့ ကြွယ်ဝတဲ့ မိသားစုတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အထောက်အထားတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလာကြပါတယ်။ ငွေချေးငှားတာဟာ တရားဝင်ဖြစ်နေဆဲပေမဲ့ အတိုးနှုန်းမြင့်တဲ့ ချေးငွေလုပ်ငန်းတွေကတော့ အန္တရာယ်များတဲ့ ကစားပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။
အဂတိလိုက်စားတဲ့ အရာရှိတွေက ဧကရာဇ်က ဆက်ပြီး စစ်ဆေးလာမှာကို စိုးရိမ်နေကြချိန်မှာပဲ ရိုးသားတဲ့ အရာရှိတွေကတော့ သိချင်နေကြပါတယ်။ ဘာကြောင့် ဧကရာဇ်က ရုတ်တရက် ဒီလောက်အရေးမပါတဲ့သူကို စုံစမ်းဖို့ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ကို အမိန့်ပေးခဲ့တာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က သတင်းပေးမှသာလျှင် ဧကရာဇ်က ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဂရုစိုက်လေ့ရှိတာပါ။
အရည်အချင်းရှိတဲ့ အရာရှိတွေကတော့ အကြောင်းအရာတွေကို အမြန်ဆုံး ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တပ်မှူး ဟိုတင်းယွီဟာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်ဆောင်လာတာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အသေးစိတ် စုံစမ်းလိုက်တဲ့အခါ သူမဟာ ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်နေရာမှာ နေထိုင်နေလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သွားပါတယ်။
ဝေယွီ တောင်မှ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ နန်းတွင်းက အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေဟာ အမှန်တရားကို ရိပ်မိသွားခဲ့ကြပါတယ်။ လက်ထောက်ဝန်ကြီး ပြုတ်ကျသွားတာဟာ နဝမမင်းသား ရဲ့ လက်ချက်ဖြစ်တာ သေချာသလောက်ပါပဲ။