ဧကရာဇ်ဝေ က တကယ်ပဲ ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဝေယွီ ကတော့ သူ့ဖခင်ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတဲ့ အတွေးတွေကို မသိရှာပါဘူး။ တကယ်လို့သာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီလူကြီးရဲ့ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အပြုအမူကို လှောင်ပြောင်မိမှာ အသေအချာပါပဲ။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ဝေယွီ က လက်ရှိမှာတော့ ဖေးကျိ နဲ့ သင်္ဘောပုံစံထုတ်ရေးနည်းပညာဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်တွေကို ဆွေးနွေးနေတာကြောင့် အလုပ်များနေပါတယ်။
"ရှူ၊ ဟူ နဲ့ ချင်းပြည်နယ်တွေက မြစ်ချောင်းပေါများတော့ ရေကြောင်းပို့ဆောင်ရေးက အလွန်တိုးတက်နေတယ်" လို့ ဖေးကျိ က မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။ "အဲဒီမှာသုံးတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတင် သင်္ဘောတွေက အောက်ခြေပြားပြီး တိုတယ်၊ ပြီးတော့ ယန်ဇီမြစ်ရဲ့ ရေစီးသန်တဲ့နေရာတွေနဲ့ အန္တရာယ်များတဲ့ ကျောက်ဆောင်ကြားတွေမှာ သွားလာနိုင်အောင် ခိုင်ခံ့တဲ့ ကိုယ်ထည်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားကြတယ်။ သင်္ဘောတစ်စင်းစီက ကောက်ပဲသီးနှံ *ဒို* တစ်ထောင်လောက် တင်ဆောင်နိုင်တယ်။ အခု မင်းသားလေး ပေးထားတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတင် သင်္ဘောဒီဇိုင်းက ဘာတွေများ ထူးခြားချက်ရှိလို့လဲ"
အကုန်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှင်းပြဖို့ ခက်ခဲတာကြောင့် ဝေယွီ က ရွက်တိုင်ခုနစ်ခုပါတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတင်သင်္ဘောရဲ့ ပုံစံကြမ်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဘေးကိုထွက်ကာ သရုပ်ပြလိုက်ပါတယ်။ "နယ်စားကြီး ဖေးကျိ၊ ကြည့်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ လက်ရှိ ကောက်ပဲသီးနှံတင်သင်္ဘောတွေကို အဓိကအားဖြင့် သံမှိုတွေ၊ သစ်လုံးတိုလေးတွေနဲ့ ဆက်စပ်ပြီး တည်ဆောက်ထားတာဖြစ်လို့ တည်ဆောက်ပုံအရ ခိုင်ခံ့မှုတော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့..."
ဧကရာဇ် နဲ့ အဆင့်မြင့်အမတ်ကြီးတွေရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ဝေယွီ က ဘာမှတွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပုံစံကြမ်းကို ကိုင်ထားရင်း နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ရှင်းပြနေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ အမူအရာက တက်ရောက်လာသူတွေကို အဆင်မပြေဖြစ်စေတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အရာရှိတွေက သူ့ရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ဝိုင်းအုံနားထောင်နေကြပါတယ်။
ခန်းမရဲ့ အကြီးအကဲနေရာမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဧကရာဇ်ဝေ တောင်မှ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး သူတို့ကြားထဲကို ဆင်းလာကာ သူ့သားရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း ပုံစံကြမ်းကို အကဲခတ်နေပါတယ်။
"...ဒီသင်္ဘောက ဒေါင်လိုက်ဆက်စပ်မှုတွေအတွက် ချိတ်နဲ့ အပေါက်ပါတဲ့ သစ်သားတည်ဆောက်ပုံကို သုံးထားပြီး အလျားလိုက်ဆက်စပ်မှုတွေကိုတော့ သံမှိုတွေနဲ့ အပေါက်ဖောက် ချည်နှောင်ထားတာပါ" လို့ ဝေယွီ က ဆက်ရှင်းပြပါတယ်။ "အခန်းနံရံတွေကိုတော့ လျှို့ဝှက်သစ်လုံးတိုလေးတွေနဲ့ သံစွဲတွေသုံးပြီး ဆက်ထားတာဖြစ်လို့ ကိုယ်ထည်က လုံးဝလုံခြုံပါတယ်။ သင်္ဘောပြားကြားက အက်ကြောင်းတွေကိုတော့ ထုံး၊ တောင်ဆီနဲ့ ပိုက်ဆံလျှော်မျှင် ရောစပ်ထားတဲ့အရာနဲ့ အလုံပိတ်နိုင်ပါတယ်"
သူက ဒီဇိုင်းရဲ့ အတိုင်းအတာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပါတယ်။ "ခြုံပြောရရင်တော့ ဒီရွက်တိုင်ခုနစ်ခုပါ သင်္ဘောက အလျား *ကျန်း* ၂၈၊ အနံ *ကျန်း* ၁၂ ရှိပါတယ်။ ဒါက တပ်ဖွဲ့အတွက် ကောက်ပဲသီးနှံနဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကို သယ်ဆောင်ဖို့ အထူးဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပ်တွေအနေနဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပြတ်လပ်မှာကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ရေရှည်ခရီးသွားနိုင်မှာပါ"
ဝေယွီ က အသေးစိတ်ရှင်းပြပြီးနောက် ပုံစံကြမ်းကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "အတိုချုပ်ပြောရရင်တော့ လက်ရှိ ကျွန်တော်တို့ သင်္ဘောတွေထက် အများကြီး သာလွန်ပါတယ်"
စကားပြောပြီးတဲ့အခါ သူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ပတ်လည်မှာ လူတွေအုပ်အုပ်ကျင်းကျင်း ဝိုင်းအုံနေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ အံ့သြသွားပါတယ်။ ဝေယွီ က သူ့ဖခင်ကို ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ "ဖခင် ဧကရာဇ်၊ ကျွန်တော် ရှင်းပြလို့ ပြီးပါပြီ"
တည်ဆောက်ပုံနည်းလမ်းတွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေတဲ့ ဧကရာဇ်ဝေ နဲ့ တခြားသူတွေက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပါတယ်။ "မဆိုးဘူး။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ"
ဘဏ္ဍာရေးကို တာဝန်ယူရတဲ့ အရာရှိ ချီတီရှိုးက တည်ဆောက်စရိတ်အကြောင်း ချက်ချင်းမေးမြန်းပါတယ်။
ဝေယွီ က အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် "နယ်စားကြီး ချီ၊ ဒါကို ကျွန်တော့်ကို လာမေးနေတာလား။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ။ သင်္ဘောတည်ဆောက်ဖို့ ဘာပစ္စည်းတွေ လိုအပ်မလဲဆိုတာတော့ ပြောပြနိုင်ပေမဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကတော့ ဒေသတွင်း ဈေးနှုန်းပေါ်မှာပဲ မူတည်မှာပေါ့"
ဒါကလည်း မှန်တဲ့စကားပါ။ ချီတီရှိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အခွန်တော်ဝန်ကြီးဌာန က တာဝန်ယူရမယ့် စရိတ်စကတွေကို စိတ်ထဲမှာ တွက်ချက်နေပါတယ်။ အဲဒီအကြောင်းတွေးမိတော့ သူ့ဗိုက်ထဲက မအီမသာ ဖြစ်လာပါတယ်။
"ဒါဆို စစ်သင်္ဘောတွေကရော" လို့ ဒူရှင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပါတယ်။
သူက ကောက်ပဲသီးနှံတင် သင်္ဘောအကြောင်း ဆွေးနွေးနေတုန်းက ကြားဖြတ်မပြောဘဲ သည်းခံနေခဲ့ပေမဲ့ စစ်ရေးအကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ဝါသနာအစစ်အမှန်က ရေကြောင်းစစ်ပွဲတွေမှာ ရှိနေတာပါ။ "မင်းသားလေး၊ ဒီစစ်သင်္ဘောတွေအကြောင်း ပြောပြပေးပါဦး။ လက်ရှိကျွန်တော်တို့ သင်္ဘောတွေထက် ဘယ်လိုသာလွန်တာလဲ။ ပုံစံကြမ်းထဲမှာ အရင်က မမြင်ဖူးတဲ့ အပိုင်းအစတွေကို တွေ့နေရတယ်၊ ဒါတွေက လက်နက်တွေအတွက်လား"
ဒူရှင်းက စစ်သင်္ဘောပုံစံကြမ်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားပြီး အခွင့်အရေးရတဲ့အခါ ဘေးနားက အရာရှိကို တွန်းဖယ်လိုက်ကာ စာရွက်ကို ဝေယွီ ဆီ ထိုးပေးလိုက်ပါတယ်။
အပယ်ခံလိုက်ရတဲ့ အရာရှိကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ့ရဲ့ မကျေနပ်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ရပါတယ်။ *ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ!*
ဝေယွီ ကတော့ စစ်သူကြီးရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အပြုအမူကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ တကယ်တော့ သူက အဲဒီလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားကို အားကျနေတာပါ။ *ဝိုး၊ သူက တကယ် အရပ်ရှည်တာပဲ!*
သူက ဆရာကြီး ဟာ ကျားတစ်ကောင်လို ကြီးမားတယ်၊ အရပ် ရှစ်ပေ၊ ပခုံးကျယ်၊ ခန့်ညားတယ်လို့ ကြားဖူးထားပါတယ်။ သူသာ ဒီလောက် အရပ်ရှည်လာရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ! ၁.၉ မီတာအောက် အရပ်ရှိတဲ့ ကလေးတိုင်းက အဲဒီ နောက်ထပ် ၁၀ စင်တီမီတာကို ပိုရှည်ချင်ကြမှာပဲလေ။
ဝေယွီ က ဒူရှင်း လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့ နေရာတွေကို အာရုံစိုက်ပြီး အားကျတဲ့အကြည့်နဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ "နယ်စားကြီး ဒူ၊ မျက်စိရှင်လိုက်တာ။ အချက်အချာကျတဲ့ နေရာတွေကို ချက်ချင်း မြင်သွားတာပဲ"
မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ အမြင့်ဆုံး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိဖြစ်တဲ့ ဒူရှင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ရှိတယ်ဆိုတာ ရှင်းပါတယ်။ သူဖော်ပြလိုက်တဲ့ နေရာတွေက ဝေယွီ အမြောက်စင်တွေ တပ်ဆင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ နေရာတွေနဲ့ အတိအကျကိုက်ညီနေပါတယ်။
ဒီခေတ်ကာလမှာ စစ်ပွဲတွေက အေးစက်တဲ့လက်နက်တွေနဲ့ပဲ တိုက်ခိုက်နေကြတာပါ။ ယမ်းမှုန့်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း ဒါမှမဟုတ် လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်း မရှိသေးဘဲ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ သင်္ဘောတွေက ရန်သူနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့တဲ့အခါ ဝေးလံတဲ့နေရာကနေ လေးမြားပစ်ခတ် တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ အားကိုးနေရတာပါ။
"ဒီနေရာတွေက လက်နက်တွေ တပ်ဆင်ဖို့အတွက်ပဲ" လို့ ဝေယွီ က ပုံစံကြမ်းကို တင်းတင်းကိုင်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ "ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလက်နက်မျိုးလဲဆိုတာကိုတော့ နယ်စားကြီး ဒူကို အခုချက်ချင်း မပြောပြနိုင်သေးပါဘူး"
ဒူရှင်း စိုးရိမ်သွားပြီး ပုံစံကြမ်းကို မယူသွားနိုင်အောင် သူ့လက်နဲ့ ဖိထားလိုက်ပါတယ်။ "ဘာလို့လဲ။ ဒီစစ်သင်္ဘောတွေက ကြောက်ဖို့ကောင်းနေပြီး ဒီအပေါက်တွေက သာမန်ကုန်တင်ဖို့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ ဘာလက်နက်တွေလဲဆိုတာ မပြောပြရင် ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးနိုင်မှာလဲ"
အဲဒီ "ရိုင်းစိုင်းတဲ့လူ" က မင်းသားဆီကနေ အဖြေရဖို့အတွက် သူ့ဦးနှောက်ထဲမှာ ရှိသမျှ အသိပညာတွေကို စုစည်းနေပါတယ်။
ဖေးကျိ ကလည်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီး "မင်းသားလေး၊ ဒီလက်နက်တွေကို ထုတ်လုပ်ရတာ ခက်ခဲလို့လား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ခန်းမထဲက လူတိုင်းကတော့ သူ့ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီကို စောင့်မျှော်နေကြပါတယ်။
"ကိုးယောက်မြောက်လေး၊ ပြောလိုက်ပါတော့။ ငါတို့ကို စိတ်မပူစေနဲ့" လို့ ဧကရာဇ်ဝေ က တိတ်ဆိတ်နေမှုကို ဖြိုခွဲရင်း သူ့ရဲ့ အလေးချိန်ကို ထည့်သွင်းပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝေယွီ က သူ့ပတ်လည်က သက်ကြီးရွယ်အို မျက်နှာတွေကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။ "ကျွန်တော် လျှို့ဝှက်ထားချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းပညာကို သင်ယူဖို့ မှန်ကန်တဲ့သူတွေကို ရှာမတွေ့သေးတာပါ"
"နည်းပညာကို သင်ယူဖို့လား" ကုန်းဆွန်ထိုင် က နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပါတယ်။ "မင်းသားလေး၊ ဘယ်လိုကျွမ်းကျင်သူမျိုးကို ရှာနေတာလဲ။ ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုစလုံးမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဧကရာဇ် ကလည်း မင်းသားလေး လိုအပ်တဲ့ အကူအညီမှန်သမျှ ပေးဖို့ အသင့်ရှိနေမှာပါ"
ဧကရာဇ်ဝေ ကလည်း ထောက်ခံတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
*ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုလား?* ဝေယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ့ဖခင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
*[ဖခင်၊ ဖခင်က မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေရဲ့ အာဏာကို လျှော့ချချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား?]*
ဧကရာဇ်ဝေ ရဲ့ အမူအရာက တောင့်ခဲသွားပါတယ်။
*[ကျွန်တော်တို့က သာမန်လူတန်းစားတွေကို ထောက်ပံ့ပေးသင့်တာ!]*
ဧကရာဇ်ဝေ က သူ့နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပါတယ်။
*[မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေက ပညာရေးအရင်းအမြစ်အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး တရားရုံးက အရာရှိတစ်ဝက်ကလည်း သူတို့ရဲ့ အရုပ်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် အဆုံးသတ်က မကောင်းဘူး။ ဖခင်က သာမန်လူတွေနဲ့ အခွင့်အရေးနည်းပါးသူတွေကို မထောက်ပံ့ချင်ဘူးလား?]*
ဝေယွီ က သူ့ဖခင်ကို တိတ်ဆိတ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ယခင်ဘဝမှာတော့ ပညာရေးက မဖြစ်မနေ သင်ယူရတာမျိုးပေမဲ့ ဒီမှာတော့? တချို့ကလေးတွေက ပညာသင်ချင်ပေမဲ့ ကျောင်းတက်ဖို့တောင် အခွင့်အရေးမရှိကြပါဘူး။ ဝေယွီ က ကမ္ဘာကြီးကို စာတတ်မြောက်အောင် သင်ပေးမယ့် ကြီးကျယ်တဲ့ ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်ချင်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ အပြောင်းအလဲလုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိရင် ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ။
*ကောင်းပြီ၊ အဲဒါကတော့ အရမ်းမြင့်မြတ်လွန်းနေသလိုပဲ။*
တကယ်တော့ ဝေယွီ က ကြီးကျယ်တဲ့ ပညာရေးရည်မှန်းချက်နဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ရှာနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက ပျင်းချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ယမ်းမှုန့်တွေ ထုတ်လုပ်ချင်တယ်၊ အမြောက်တွေ ဒါမှမဟုတ် သေနတ်တွေ သွန်းလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ တခြားသူတွေကို ရူပဗေဒနဲ့ ဓာတုဗေဒရဲ့ အခြေခံတွေကို သင်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုထဲမှာ ဘယ်သူကများ ဒါတွေကို နားလည်မှာတဲ့လဲ။ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ အကုန်လုံး လုပ်ရမှာလား? အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သူ အလုပ်များလွန်းလို့ သေသွားမှာပဲ!
သူက သင်ပေးမယ့်သူတစ်ယောက်ကို ရှာရမယ်၊ ပြီးရင် သူ့အတွက် လိုအပ်တဲ့ သိပ္ပံပညာကို သင်ယူမယ့်သူကိုလည်း ရှာရမှာပဲ။