ပြောင်းဖူး၊ အာလူး၊ မြေပဲ၊ ငရုတ်သီး၊ ဖရဲသီး၊ စပျစ်သီး...
ဝေယွီ ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့်၊ ကြားရခဲလှသော ထိုစကားလုံးတစ်ခုစီတိုင်းအတွက် ဧကရာဇ်ဝေ ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေပြီး ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် လှိုင်းထန်နေသည်။ အကယ်၍သာ အိပ်ပျော်နေသည့် ထိုကောင်စုတ်လေး နိုးလာမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပါက၊ တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေမှန်း သူသတိမထားမိစေရန်အတွက်သာ မဟုတ်ပါက၊ ဧကရာဇ်ဝေ သည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ အော်ဟစ်မိတော့မည်ပင်။
ထိုကောင်စုတ်လေး၏ ဗိုက်ထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် ဗဟုသုတအမြောက်အမြား ပုန်းကွယ်နေသည်။ သူ့ကို အနည်းငယ် ညှစ်မထုတ်ပေးပါက ထိုပျင်းရိသည့် ကောင်ဆိုးကြီးမှာ ပါးစပ်ဟလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ယီကျိုး ၏ အခြေအနေနှင့်ပတ်သက်၍ ပြောဆိုသည့်အခါတွင် စစ်မှန်သော စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ရိုးသားစွာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်မှမရှိဘဲ ရင်ဖွင့်ရုံသက်သက်သာ ပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုပါက ၎င်းမှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် ဝေယွီ ကို ထောင်ချောက်ဆင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ထံမှ ပိုမိုအသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဤသားဖြစ်သူနှင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးမှုမရှိခဲ့သော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ သဘာဝကို သိမြင်ရန် အချိန်အကြာကြီး မလိုပေ။ ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဝေယွီ ပျင်းရိကြောင်းနှင့် တန်ဖိုးရှိသော အသိပညာများရှိသော်လည်း ရည်မှန်းချက်မရှိသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေတတ်ကြောင်း သိရှိသည်။ ယခင်က တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဤသားဖြစ်သူကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ သူသည် ဝေယွီ ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမရှိခြင်းကို စိတ်ဆိုးသလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ့ကို သံသယဝင်ကာ အားလုံးမှာ ဟန်ဆောင်ခြင်းသာဖြစ်မည်လောဟု စိုးရိမ်နေမိသည်။
သို့သော်လည်း ဝေယွီ ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရန် သို့မဟုတ် သူ၏ အတွေးများကို ခိုးနားထောင်ရန် လူမည်မျှပင် စေလွှတ်စေကာမူ ရလဒ်မှာ အမြဲတမ်း တစ်ခုတည်းသာဖြစ်သည်။ ဤသားဖြစ်သူမှာ အလွန်အမင်း အသုံးမကျပေ!
***
"ဖခင်၊ ပင်လယ်ရပ်ခြားမှာ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဟိုတစ်နေ့က လာရောက်တွေ့ဆုံတဲ့ ရှီချီနိုင်ငံ ကိုပဲ ကြည့်လိုက်၊ သူတို့တောင်မှ ဖန်လုပ်တတ်နေပြီ။ မဟာဝေနိုင်ငံ မှာတော့ ဒါမျိုး မရှိသေးဘူးလေ။"
ဝေယွီ ပြောလိုက်သည့်အခါ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အသက်ပြန်ဝင်လာသည့်အလား သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ဝေယွီ သည် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
"အကယ်၍ ဖခင်သာ ပင်လယ်ရပ်ခြားကို လူတွေလွှတ်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ရှာဖွေခိုင်းချင်ရင် ကျွန်တော်တောင် သင်္ဘောပုံစံတူ ပုံကြမ်းတွေကို ရေးဆွဲပေးနိုင်ပါတယ်..."
"သင်္ဘောပုံစံတူ ပုံကြမ်းတွေ!"
ဧကရာဇ်ဝေ ၏ အသက်ရှူသံမှာ ရုတ်တရက် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို အချိန်အတော်ကြာ စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ "ရေးဆွဲပေးပါ။ မင်းသာ ရေးဆွဲပေးမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို တစ်လ ခွင့်ပေးမယ်!"
*ဟစ်—*
စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ခင်မှာပင် တစ်လလုံး အားလပ်ရက်ရမည်ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝေယွီ သည် အသက်ရှူပင် ရပ်သွားတော့သည်။ သူသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ စကားပြန်မရုပ်သိမ်းရဘူးနော်! ဖခင် ကိုယ်တိုင်ပြောတာပဲ၊ စကားတည်ရမယ်! ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ပြန်ပြီး ရေးဆွဲလိုက်မယ်—စကားပြန်မရုပ်သိမ်းရဘူးနော်! စောင့်နေ၊ စောင့်နေ!"
ဆုလာဘ်အဖြစ် ရမည့် ခွင့်ရက်ကြောင့် ဝေယွီ သည် စကားပြောရင်းပင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် ဒူးထောက်၍ နှုတ်ဆက်ရန်ပင် မေ့လျော့သွားသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ဧကရာဇ်ဝေ သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေသဖြင့် ထိုအချက်ကို သတိမထားမိပေ။ သူသည် ဝေယွီ ထက်ပင် ပို၍ ပြုံးရွှင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများမှာ ခြင်ကိုပင် ညှစ်သတ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ထိုအဘိုးကြီးသည် ထရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ခန်းမအတွင်း၌ အသွားအပြန် လမ်းလျှောက်နေတော့သည်။
"အိုက်ယား၊ ဒါကတော့ တကယ့်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဝမ်းမြောက်စရာပဲ! အဲဒီကောင်စုတ်လေးက သင်္ဘောတောင် ဒီဇိုင်းထုတ်နိုင်သေးတယ်။ သူ့မှာ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ကျန်နေသေးပုံပဲ! နောင်ကျရင် သူ့ကို တာဝန်တွေ ပိုပေးရဦးမယ်..."
***
ဝေယွီ သည် နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ ပုံစံစတင်ဆွဲရန် ပြင်ဆင်မှသာ သူဘာအတွက် လာခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရတော့သည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ လာခဲ့ရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းဖြစ်သော အတိုးကြီးစား ချေးငွေပြဿနာကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။
"အိုက်ယို၊ ငါ့ရဲ့ ခွေးဦးနှောက်ရယ်!" ဝေယွီ သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီညပဲ မအိပ်ဘဲ ပုံကြမ်းတွေ ဆွဲလိုက်တော့မယ်။ မနက်ဖြန် ပုံကြမ်းတွေ ပေးတဲ့အခါမှပဲ ပြောလိုက်တော့မယ်။"
ပုံကြမ်းရေးဆွဲခြင်းမှာ စက္ကူပေါ်တွင် ကောက်ကြောင်းရေးခြင်းနှင့် မတူဘဲ တိကျမှုလိုအပ်သည်။ ဝေယွီ သည် ယခုအခါ စုတ်တံနှင့် ရေးသားခြင်းကို အသားကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း သိမ်မွေ့သော လိုင်းများနှင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဆွဲရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှောင်အန်းဇီ ကို မီးဖိုချောင်မှ မီးသွေးချောင်းအနည်းငယ် သွားယူခိုင်းလိုက်သည်။
အားလပ်ရက်ကို တွေးမိရင်း—လီအာ့ယ (Liu Er’ya) ကိုလည်း တွေးမိရင်း—ဝေယွီ သည် ထိုညတွင် လုံးဝ မအိပ်ခဲ့ပေ။ မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ (၁၅) နှစ်မြောက်တွင်၊ အလုပ်တစ်ခုအတွက် ဖယောင်းတိုင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မီးထွန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
တက်ဘလက်ပေါ်ရှိ ကိုးကားချက်များကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ သည် တစ်ချက်ချင်းစီ ဆွဲနေလိုက်သည်။ တိုင်ငါးတိုင်တပ် စစ်သင်္ဘောများ၊ တိုင်ခြောက်တိုင်တပ် ခရီးသည်တင်သင်္ဘောများ၊ တိုင်ခုနစ်တိုင်တပ် စပါးတင်သင်္ဘောများ၊ တိုင်ရှစ်တိုင်တပ် မြင်းတင်သင်္ဘောများ၊ တိုင်ကိုးတိုင်တပ် ရတနာသင်္ဘောများ—သူသည် လက်ယာဘက် တုန်ယင်လာသည်အထိ ဆက်လက်ရေးဆွဲနေသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူသည် အားလပ်ရက်အတွက် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်—သို့သော် တစ်ခါတည်း ဆွဲပြီးသားဖြစ်သည့်အတွက် လက်ရှိ နည်းပညာဖြင့် တည်ဆောက်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး သင်္ဘောများကိုသာ ရေးဆွဲရမည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက အရင်းအမြစ်များ အလဟဿ ဖြစ်သွားမည်မဟုတ်လော။
အပျင်းထူသူ မဖြစ်ခင်က ဝေယွီ သည် တစ်ချိန်က ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ကျောက်စာတိုင်တွင် အမည်ထွင်းထုလိုသည်၊ ဘိုးဘေးများအတွက် ဂုဏ်ယူစေလိုသည်၊ သမိုင်းတွင် အမှတ်ရစေလိုသည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် အချိန်များက သူ့ကို စောင့်မနေခဲ့ပေ။
***
ကောင်းကင်စတင်လင်းလာချိန်တွင် ဖယောင်းတိုင်မှာ ဆက်လက်လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ဝေယွီ သည် စားပွဲပေါ်တွင် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ မီးသွေးချောင်းဖြင့် အာရုံစိုက် ဆွဲနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘေးရှိ စားပွဲခြေထောက်ကို မှီကာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက်ရှိသော ရှောင်အန်းဇီ မှာ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ခေါင်းမှာ အလွန်အမင်း ငိုက်ကျသွားပြီး လန့်နိုးလာသည်။
"အင်? အာ၊ အရှင်မင်းသား၊ မပြီးသေးဘူးလား?"
လန့်သွားသည့် ရှောင်အန်းဇီ သည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝေယွီ မှာ ဆက်လက်ရေးဆွဲနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ မီးအိမ်အတွက် ဆီဖြည့်ရန် ထလိုက်သည်။ တစ်ညလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရှောင်အန်းဇီ နိုးနေသည်ကို မြင်ရခြင်းက ဝေယွီ ကို သက်သာရာရစေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ စကားပြောဖို့ လူတစ်ယောက် ရှိလာပြီဖြစ်သည်။
သူသည် လည်ပင်းမှ နာကျင်မှုကို ခံစားရင်း ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်သည်။ "အေး—ဟစ်—မင်းရဲ့သခင်က ရုံးလုပ်ငန်းတွေ လုပ်တာ ကြာပြီလေ။ ဒီလို အလုပ်မျိုးနဲ့ အသားမကျတော့ဘူး။ အို ဘုရားရေ၊ အရမ်းနာတာပဲ..."
အရှင်မင်းသားသည် ထူးဆန်းပြီး နားလည်ရခက်သော စကားများကို မကြာခဏ ပြောတတ်သည်။ ရှောင်အန်းဇီ သည် ယခုအခါ အသားကျနေပြီဖြစ်၍ သူ နားမလည်သည်များကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူသည် သမ်းဝေရင်း မီးအိမ်ကို ဆီဖြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းသား၊ တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးဘူးလေ။ ဆရာကြီး ဆီမှာ ခွင့်ထပ်တောင်းပေးရမလား?"
"အင်း။ ကောင်းတဲ့အကြံပဲ။"
ခဏမျှ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့ကာ ဆက်လက်ရေးဆွဲပြန်သည်။ နန်းတော်မှ အစေခံများသည် အစောဆုံး နိုးထသူများဖြစ်သည်။ နိုးလာပြီးနောက် ရှောင်အန်းဇီ သည် ပြန်မအိပ်တော့ဘဲ သူ၏သခင် မနက်ခင်းမျက်နှာသစ်ရန် ရေနွေးတည်ရန် ထွက်သွားသည်။
ဝေယွီ မှာမူ အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်လင်းလာသည်အထိ ပုံကြမ်းများကို မပြီးသေးပေ။ စားပွဲပေါ်ရှိ ထူထဲသော စာရွက်ပုံကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ သည် လျှာသပ်လိုက်ပြီး အနားယူနေသည့် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်ပိုက်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီချလိုက်သည်။ သူ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ အလုပ်လုပ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေသည်။
ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခဏနားပြီးနောက် သူသည် အိပ်မပျော်သေးကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ မဖြစ်သေးဘူး! သူ အိပ်ပျော်လို့ မဖြစ်သေး! တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ်ထား၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သဖြင့် အိပ်ငိုက်ခြင်း မဝင်လာခင်မှာပင် ပုံကြမ်းများကို ဖခင်ဖြစ်သူထံ တင်ပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သေချာစွာ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ပုံများကို ယူဆောင်ကာ စိတ်အေးချမ်းသာခန်း (Hall of Mental Cultivation) သို့ သွားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဧကရာဇ်ဝေ မှာ ခန်းမထဲတွင် မရှိဘဲ ဝန်ကြီးများနှင့်အတူ နံနက်ခင်း အစည်းအဝေးတွင် ရှိနေသည်။
ဝေယွီ သည် စိတ်မရှုပ်ပေ။ သူသည် ပုံကြမ်းများကို တံခါးစောင့်နေသည့် လီချန် ၏ တပည့်ဖြစ်သူ ဆူဂါအိုရှန်း (Su Gaosheng) ထံ ပေးအပ်ကာ ဧကရာဇ်၏ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပေးရန် မှာကြားပြီး ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဘာကြောင့် အပြင်မှာ မစောင့်ခဲ့သနည်း? ဟဲဟဲ၊ သူ၏ နန်းဆောင်တွင် ရှိနေစဉ်က အိပ်ချင်စိတ်မရှိသော်လည်း အပြင်ထွက်ပြီး အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်လိုက်သည်နှင့် အိပ်ငိုက်ခြင်းမှာ ကားတစ်စီးတိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်။
ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခပေးတဲ့ ကောင်လေးလဲ။ ဝေယွီ သည် အိပ်စက်ရန်အတွက် အလျင်အမြန် ပြန်သွားလိုက်သည်—မဟုတ်ပါက ဖခင်ဖြစ်သူက နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ကို ခေါ်ယူပါက အစီရင်ခံစာတင်ရင်း အိပ်ပျော်သွားမည့် အလားအလာ အမှန်တကယ် ရှိနေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက ၎င်းမှာ ရာဇဝတ်မှုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။