ရှောင်အန်းဇီ သည် Er’ya ၏ကံကြမ္မာနှင့်ပတ်သက်၍ ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူသည် ထိုအဘိုးအိုနှင့် မြေးဖြစ်သူအတွက် ဆရာဝန်တစ်ဦးကို ရှာဖွေပေးခဲ့ပြီး ငွေနှစ်တုံးကို ချန်ထားကာ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို စီစဉ်ပေးပြီးမှ ဝေယွီ ထံသို့ ပြန်လာကာ ကလေးမလေး ပြောခဲ့သည့်စကားများကို အစီရင်ခံခဲ့သည်။
သူမ ဘယ်တော့မှ တွက်ချက်မှုမှားလေ့မရှိကြောင်း၊ ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် သင်္ချာပညာဖြင့် ပြန်လည်ကူညီပေးလိုကြောင်း ပြောခဲ့သည့် ကလေးမလေးတစ်ယောက်တဲ့လား။
ဝေယွီ သည် ကလေးသူငယ်များကို စိတ်ဝင်စားသူလည်း မဟုတ်သလို အခြေခံဆန္ဒများဖြင့် တွန်းအားပေးခံနေရသည့် လူစားမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ "Mary Sue" ဝတ္ထုများကို ဖတ်ရတာ နှစ်သက်ရုံမျှနှင့် သူကိုယ်တိုင် ဇာတ်လိုက်ဖြစ်ချင်သည်ဟု မဆိုလိုသလို၊ သူ၏အတိတ်က အရှက်ရစရာ ဆယ်ကျော်သက်ဆန်ဆန် စိတ်ကူးယဉ်မှုများကလည်း ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ရှောင်အန်းဇီ ၏ အစီရင်ခံစာကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝေယွီ ၏ ပထမဆုံး စဉ်းစားမိသည့်အချက်မှာ Er’ya သည် ထွန်းပေါက်လာမည့် သင်္ချာပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေမလားဟူ၍ပင်။ ဤခေတ်ကာလမျိုးတွင် မည်သည့်ကလေးကများ သင်္ချာပညာဖြင့် အကြွေးဆပ်မည်ဟု ကမ်းလှမ်းလာပါ့မလဲ။
ရှေးခေတ်ကာလတွင် ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ထူးချွန်သည့်ကလေးများသည် များသောအားဖြင့် နှစ်မျိုးနှစ်စား ရှိတတ်သည်။ ပညာသင်ကြားခွင့်ရသည့် မြင့်မြတ်သောမျိုးရိုး သို့မဟုတ် ချမ်းသာသော ကုန်သည်မိသားစုမှ ကလေးများနှင့် ပညာသင်ကြားခွင့်မရသည့် သာမန်လူတန်းစားမှ ကလေးများဖြစ်သည်။ ရှေ့လူတို့သည် ချောမွေ့အောင်မြင်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ကြသော်လည်း နောက်လူတို့မှာမူ အများအားဖြင့် လူသိမခံရဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြသည်။ ခေတ်သစ်အမြင်ရှိသူ ဝေယွီ သည် ထိုသို့သော အရည်အချင်း၏ တန်ဖိုးကို နားလည်သည်။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ တက်ကြွလာသည်ကို ခံစားရသည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ တွင် ထိုသို့သော ဉာဏ်ရည်မျိုးရှိစေချင်ရုံသာမက ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရသည့် အောင်မြင်မှုမျိုးကိုလည်း သူ လိုလားနေမိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရခြင်းသည် အမြဲတမ်း ကျေနပ်စရာကောင်းပြီး ဝေယွီ သည် ပျင်းရိသူတစ်ဦးဖြစ်နေပါစေဦးတော့၊ သူသည် အရည်အချင်းရှိသူများကို "စုဆောင်း" ရတာ မကြိုက်ဟု မဆိုလိုပေ။ ထို့အပြင် သူကိုယ်တိုင် သင်ပေးနေစရာရော လိုပါ့မလား။ ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးကို စာအုပ်ပေးလိုက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အသေးစိတ် လေ့လာခိုင်းလိုက်ရုံပေါ့!
အနာဂတ်သင်္ချာပညာရှင်တစ်ဦးကို လိုလားသည့်စိတ်ဖြင့် ဝေယွီ သည် ဘုရားကျောင်းတွင် ဆုတောင်းသည့်အခါ အလွယ်တကူပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ အပြင်ပန်းတွင်တော့ ဒူးထောက်သင့်သည့်နေရာ ဒူးထောက်၊ အာရုံစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ရိုသေလေးစားသယောင် ပြသနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ စည်းစိမ်ဥစ္စာပိုင်ရှင်ထံသို့သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ သူသည် အခြားနတ်ဘုရားများကို မသိသလို စိတ်လည်းမဝင်စားပေ။ ချမ်းသာလာဖို့က အဓိကပင်။
ကျန်ရှိသည့် အာရုံစိုက်မှုအားလုံးကို သူ၏ တက်ဘလက်ထဲတွင်ရှိသည့် ဒစ်ဂျစ်တယ်ဖိုင်များကို စိတ်ထဲမှလှန်လှောကြည့်ရင်း အသုံးပြုနေသည်။ ပထမတန်း အခြေခံသင်္ချာမှသည် တက္ကသိုလ်အဆင့် ကဲကုလပ်နှင့် မျဉ်းသားအက္ခရာသင်္ချာအထိ ပါဝင်နေသည်။ ထိုကလေးမလေးသည် ဉာဏ်ကြီးရှင် ဖြစ်လာသည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းစာအုပ်များကို အဆင်သင့်ပြင်ထားခြင်းမှာ ဘယ်တော့မှ မှားယွင်းမည်မဟုတ်ပေ။ မဟာဝေနိုင်ငံ အင်ပါယာတွင် လူဦးရေ သန်းငါးဆယ်ကျော်ရှိရာ ထိုသူများထဲတွင် အခြားသင်္ချာပညာရှင်များ မရှိဟုဆိုပါက ကိန်းဂဏန်းအရ မဖြစ်နိုင်သည့်ကိစ္စပင်။
ဘုရားဝတ်ပြုခြင်းမှာ နှစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ဝေယွီ ၏ ဒူးများမှာ ထုံကျဉ်လာပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း ရောင်ကိုင်းလာသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့သည် နောက်ဘက်တွင် နေရာယူထားကြသဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ မကြားနိုင်အောင် စကားပြောဆိုနိုင်ခဲ့ကြသည်။
တောင်အောက်သို့ ပြန်ဆင်းလာသည့်အခါ ဝေယွီ ၏ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု နည်းပါးခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူထက်ပင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ ဆိုးရွားနေပြီး ညီဖြစ်သူကို အမှီမပြုဘဲ ဆင်းနိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။ ကျောက်လှေကားထစ်များကို ဆင်းတိုင်း ဝေယွီ သည် နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူနေရသည်။
"ငါ့ခြေထောက်တွေ ထုံနေပြီ" ဟု သူ ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ဒါဟာ နာကျင်ရပေမယ့် လန်းဆန်းနေတာပဲ"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ "မင်း ဒါကို ခံယူသင့်တာပေါ့။ Master Wu နဲ့ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ ငါပြောတုန်းက မင်း ပျင်းရိနေခဲ့တာလေ။ အခုကြည့်ပါဦး၊ နန်းတွင်းက မယားငယ်တွေတောင် မင်းထက် အားကောင်းဦးမယ်!"
"ဟေ့၊ ဒါက စော်ကားတာနော်" ဟု ဝေယွီ က ခဏတာ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ရင်း ပြန်ပြောသည်။ "မင်း ငါ့ကို စော်ကားလို့ရပေမယ့် နန်းတွင်းက မယားငယ်တွေကိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စော်ကားရဲတာလဲ? ငါက သူတို့ထက် အားနည်းတယ်လို့ ပြောတာလား?"
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ပြန်မဖြေဘဲ ဝေယွီ ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ထပ်မံ၍ လျော့ကျသွားပြန်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းကြီးကြီး ချလိုက်သည်။
"တကယ်ပြောရရင် သူတို့က ငါ့ထက် တကယ်ကို ပိုကြံ့ခိုင်ကြတာပါ။ မယားငယ်တွေဆိုတာ တစ်နေ့ကို နန်းတွင်းဥယျာဉ်ထဲမှာ အကြိမ်နှစ်ဆယ်လောက် လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်။ အသက်ရှူမမှားဘဲ နှစ်နာရီကြာအောင် ဒူးထောက်နိုင်ကြတယ်။ နေပူထဲမှာတောင် ကောလာဟလတွေ ပြောဖို့အတွက် အနောက်ဆောင် ကနေ အရှေ့ဆောင်အထိ ပြေးနိုင်ကြသေးတယ်... ငါ ရှုံးပါတယ်"
ဝေယွီ သည် မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသူဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အနောက်ဆောင် ထဲရှိ ထိုအမျိုးသမီးများသည် နုနယ်ပျော့ပျောင်းသော ပန်းကလေးများကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြံ့ခိုင်သူများဖြစ်သည်။ ဧကရီ သည် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်က လှံကိုကိုင်ကာ စစ်မြေပြင်သို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ နန်းတွင်းမယားငယ်မှာမူ လောင်းကစားခြင်းနှင့် အရက်သောက်ခြင်းကို နှစ်သက်သည့် ပညာတတ်တစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်ပြီး အခြားသူများမှာလည်း လှည့်ကွက်ပေါင်းစုံကို ကျွမ်းကျင်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ နန်းတွင်းအလယ်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် ဝေယွီ သည် အမျိုးသမီးများကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သည့်ရောဂါ မရရှိခဲ့သည်မှာပင် ကံကောင်းလှပြီ။
သူသည် ထိုအတွေးများကို ခေါင်းခါ၍ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ အပိုစကားများ မပြောတော့ဘဲ အဓိကဦးစားပေးမှာ သူရှာဖွေနေသည့် သင်္ချာဉာဏ်ကြီးရှင်ကို ရှာတွေ့ဖို့ပင်။
တောင်အောက်သို့ ဆင်းသက်ရောက်ရှိချိန်တွင် အချိန်နှောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး မြို့တံခါးများပင် ပိတ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် Er’ya ကို ရှာဖွေရန် လူလွှတ်ခြင်းမှာ မသင့်တော်သဖြင့် ဝေယွီ သည် နန်းတော်သို့ ပြန်ခဲ့ပြီး နောက်တစ်ရက်တွင် ယုံကြည်ရသည့် အစောင့်တစ်ဦးကို လွှတ်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ရက်တွင် အစောင့် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ပါလာသည်။
ဝေယွီ က ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မင်းသား" ဟု အစောင့်က ပြန်ဖြေသည်။ "ကလေးမလေးက သူမရဲ့ အဘိုးနဲ့အတူ Cang တောင်ခြေနားမှာ နေထိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့အိမ်မှာ ပြဿနာရှာနေတဲ့သူတွေ ရှိနေပါတယ်"
ဝေယွီ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ရှင်းပြစမ်း"
"Liu မိသားစုက ဆင်းရဲပါတယ်။ သူမရဲ့ မိခင်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး ဖခင်ကလည်း နောက်အိမ်ထောင် မပြုခဲ့ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က သူဟာ လောင်းကစားကြွေးမြီတွေကြောင့် ရေကန်ထဲမှာ ရေနစ်သေဆုံးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအကြွေးတွေက အဘိုးနဲ့ မြေးဖြစ်သူဆီ ကျရောက်လာတာပါ။ ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အကြွေးတောင်းသူတွေက သူတို့အိမ်ရှေ့မှာ ရောက်နေကြပါတယ်"
ဝေယွီ သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ခေတ်သစ်ဥပဒေအရဆိုလျှင် ကလေးများသည် မိဘ၏အကြွေးကို ဆပ်ရန် တာဝန်မရှိသော်လည်း ရှေးခေတ်ကာလတွင်မူ ဖခင်၏အကြွေးသည် သားသမီးများ ဆပ်ရမည့်အကြွေးဖြစ်ကြောင်း ဥပဒေက ပြတ်သားစွာ ပြဋ္ဌာန်းထားသည်။
"သူတို့ ဘယ်လောက် အကြွေးတင်နေတာလဲ" ဟု ဝေယွီ က မေးလိုက်သည်။
"ငွေတစ်ရာ့နှစ်ဆယ်တုံးပါ"
"အဲဒီလောက်တောင်လား" ဝေယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သာမန်လူတန်းစားတစ်ဦးသည် တစ်လလျှင် အများဆုံး ငွေသုံးရာ wen သာ ရှာနိုင်ပြီး ငွေတစ်တုံးမှာ 1,000 wen နှင့် ညီမျှသည်။ အတိုးနှုန်းများကို မထည့်တွက်ဘဲ ရင်းနှီးငွေကိုသာ ဆပ်ရန်ပင် လုပ်အားသုံးဆယ့်လေးနှစ် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။ ကလေးမလေး၏ ဘဝအပေါ် စာနာသည့်စိတ်မှာ အကြွေးတောင်းသူများအပေါ် ဒေါသထွက်သည့်စိတ်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။ သူတို့ကို အရေးယူရမည့်အချိန် ရောက်ပြီဖြစ်သည်။