ဧကရာဇ် ခရီးလှည့်လည်သည့်အခါတိုင်း တော်ဝင်မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အမြဲထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်သည်။
သာမန်ပြည်သူများကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရဟူသော စကားလုံးများသည် အခွံသက်သက်သာဖြစ်သည်။ အဖြောင့်မတ်ဆုံး၊ အဂတိကင်းရှင်းဆုံး အရာရှိများပင်လျှင် ဧကရာဇ် ကြွလာတော့မည်ဟု ကြားလိုက်သည်နှင့် လမ်းတစ်လျှောက်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် အပြေးအလွှားပြင်ဆင်ကြလိမ့်မည်။ ဧကရာဇ် ၏ စိတ်အခြေအနေကို ပျက်စီးစေမည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ခွင့်မပြုပေ။
ထို့ကြောင့် လမ်းဘေးတွင် ပစ္စည်းရောင်းချနေသည့် သာမန်ပြည်သူများကို အစောင့်များက ဖယ်ရှားပစ်ခြင်းမှာ အာဏာရှိသူများအတွက် အရေးမပါသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝေယွီ ကမူ ၎င်းကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရသည်။
သူက ဝင်စွက်ဖက်ချင်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဤခေတ်ကာလနှင့် မသက်ဆိုင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သာမန်ပြည်သူများကို အနှောင့်အယှက်များဟုသာ သဘောထားပြီး လျစ်လျူရှုတတ်သည့် နက်ရှိုင်းသော အလေ့အထမျိုး သူ၌ မရှိခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ အစောင့်များ၏ မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံနေရရင်း လဲမကျအောင် ရုန်းကန်နေရသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ရထားလုံးထဲမှ ဆင်းလာပြီး သူတို့ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်ကာ “ဟေ့၊ မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ” ဟု လှမ်းခေါ်သည်။
“ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်” ဟု ဝေယွီ က ပြန်ဖြေသည်။
သူ နီးကပ်လာသည့်အခါ အစောင့်တစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ “ဟေ့၊ ဟေ့၊ ဟေ့၊ ထကြစမ်း! ဧကရာဇ် ခရီးလှည့်လည်နေတာ။ မဆိုင်တဲ့သူတွေ လမ်းပိတ်မနေကြနဲ့”
စကားလုံးမှာ ရိုင်းစိုင်းသော်လည်း ညွှန်ကြားချက်မှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော အဘိုးအိုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုးအိုမှာ အဝတ်အစားများ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပိန်လှီလျက်ရှိသည်။ သူသည် မိန်းကလေးငယ်၏ အကူအညီဖြင့် လက်တစ်ဖက်ကို မြေပြင်ပေါ်ထောက်ကာ အနိုင်နိုင် ထိုင်နေရသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ ရောထွေးနေသည်။
“အရှင်၊ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်။ ခဏလေးပဲ အချိန်ပေးပါ...” ဟု အဘိုးအိုက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြောဆိုကာ သူ့ဘေးရှိ ကလေးမလေးကို အမြန်ထွက်သွားရန် တွန်းအားပေးနေသည်။
ကလေးမလေးမှာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး အဘိုးအိုကို ထူရန် ကြိုးစားနေသည်။ အရာရှိ၏ စိတ်မရှည်မှုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အဘိုးအိုသည် ဆက်လက်မငြင်းဆန်ရဲတော့ဘဲ ထရန်အတွက် မြေပြင်ကို အားပြုလိုက်သည်။
ဝေယွီ ၏ အကြည့်သည် အဘိုးအို၏ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကောက်နေသော ညာဘက်ခြေထောက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူသည် အရင်ကတည်းက ဒဏ်ရာဟောင်းရှိပုံရပြီး လဲကျမှုကြောင့် ပိုဆိုးသွားပုံရသည်။
ဝေယွီ သည် သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ရှောင်အန်းဇီ ကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ခြေထောက် ဒဏ်ရာရထားတယ်။ သူ့ကို ထူပေးလိုက်ပြီး ဆေးကုဖို့ ငွေနှစ်တဲလ် ပေးလိုက်ပါ”
မည်သည့်အစောင့်မဆို လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည့် ရိုးရှင်းသော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ဝေယွီ ကမူ လျော်ကြေးပေးအပ်ခြင်းကို စနစ်တကျ ဖြစ်စေချင်သည်။
မင်းသားစကားပြောမှ သတိထားမိသည့် အစောင့်များမှာ လန့်သွားပြီး ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ “မင်းသားတို့အား အရိုအသေပေးပါတယ်”
သာမန်ပြည်သူများအတွက်မူ “မင်းသား” ဟု ခေါ်ဆိုရသူတိုင်းမှာ ဧကရာဇ် ၏ သားတော်များဖြစ်သည်မှာ အသေအချာပင်။ ထမထနိုင်သေးသော အဘိုးအိုနှင့် ကလေးမလေးမှာလည်း တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အဆင်မပြေသော၊ မလျော်ကန်သော အရိုအသေပေးမှုကြောင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ သူတို့အတွက် သနားစိတ် ဖြစ်မိသည်။
“ရပါပြီ၊ ဒူးထောက်မနေကြပါနဲ့တော့” ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ဆိုသည်။ “ရှောင်အန်းဇီ၊ သူတို့ကို ဘေးဖယ်ခေါ်သွားပြီး ဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့ ခြေထောက်ကို ကုသပေးလိုက်ပါ”
ရှောင်အန်းဇီ လည်း အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာကာ ကလေးမလေးနှင့် အဘိုးအိုကို ထူပေးပြီး ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူတို့ မထွက်ခွာမီ ပိန်လှီသော ကလေးမလေးသည် ဝေယွီ ကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ငယ်ရွယ်သော မင်းသားမှာ အစောင့်များကို တင်းတင်းမာမာ သတိပေးနေသည်။ “ဥပဒေကို အကောင်အထည်ဖော်တဲ့အခါမှာ ကြမ်းတမ်းမနေကြနဲ့။ သူတို့က ဝမ်းစာရှာနေတဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေပဲ။ သူတို့ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောကြ၊ တွန်းမထုတ်ကြနဲ့။ အထူးသဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ ကလေးတွေကိုပေါ့။ တွန်းလိုက်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်ပြီး အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်သွားရင် ဧကရာဇ် ဟာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်လို့ ထင်မြင်ခံရပြီး ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်လိမ့်မယ်”
ကလေးမလေးမှာ ကြီးမားသော နိုင်ငံရေး အကျိုးဆက်များကို နားမလည်ပေ။ သူမသည် ကျောင်းမနေဖူးသလို စာလည်း မတတ်ပေ။ သို့သော် သူမ၏ အဘိုးကို ကူညီပေးခဲ့သော မင်းသားမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သူသည် အကူအညီပေးရုံသာမက သူတို့အတွက် ရက်စက်သော အရာရှိကိုပါ ဆူပူပေးခဲ့သည်။
အရာရှိမှာ ခေါင်းငြိမ့်ကာ ဦးညွှတ်နေသည်ကို သူမ ကြည့်နေမိသည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ နဝမမင်းသား ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ နောက်ဆို ပိုသတိထားပါ့မယ်၊ ပြည်သူတွေကို ဘယ်တော့မှ မတွန်းတော့ပါဘူး”
ကလေးမလေးမှာ ပြုံးလိုက်သည်။ အရာရှိက မင်းသားကို ကတိပေးလိုက်ပြီဆိုလျှင် သူမတို့အဘိုးအမြေးလို အနိုင်ကျင့်ခံရသူ နည်းပါးသွားပေလိမ့်မည်။
သူတို့ အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီး မင်းသားမှာ လူအုပ်ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ကလေးမလေးမှာ ဝမ်းနည်းမနေပေ။ သူမသည် အဘိုးဖြစ်သူကို ပြေးလိုက်သွားပြီး သူမကို ခေါ်ဆောင်လာသူအား ရဲဝံ့စွာ မေးလိုက်သည်။ “အရှင်၊ မင်းသားက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ အာရ်ယား (Er’ya) က ဂဏန်းသင်္ချာ တတ်တယ်! မင်းသားကို ပြန်ပြီး ကျေးဇူးဆပ်လို့ ရမလားဟင်”
အဘိုးဖြစ်သူမှာ လန့်သွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။ “အာရ်ယား၊ မရိုင်းစိုင်းပါနဲ့! အရှင်၊ ကလေးက ငယ်သေးပြီး မသိနားမလည်လို့ပါ၊ မင်းသားကို မရိုမသေလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး”
ရှောင်အန်းဇီ သည် ကလေးမလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ပိန်လှီကာ အဝတ်အစားများမှာလည်း အစုတ်ပလုတ်ဖြစ်နေပြီး နန်းတော်ထဲမဝင်ခင်က သူ့ပုံစံအတိုင်းပင် အလွန်သေးငယ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း ချောင်ကျနေသဖြင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသားကြီးများမှာ ပိုမိုကြီးမားနေသယောင် ရှိသည်။
*နည်းနည်းတော့ ရုပ်ဆိုးတာပဲ* ဟု ရှောင်အန်းဇီ က သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူ နားလည်သွားသည်။ မင်းသားက သူကိုယ်တိုင် အစာလုံလောက်အောင် မစားရသည့်တိုင် သူ့ကို အမြဲတမ်း အစာပိုစားဖို့ တိုက်တွန်းနေခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း ရှိနေသည်။ အစာလုံလောက်စွာ မစားရသူများမှာ ချောင်ကျကာ ကြောက်စရာကောင်းနေတတ်သည်။ နောင်တတရားများက သူ့ရင်ထဲသို့ လှိုင်းလုံးများပမာ ရိုက်ခတ်လာသည်။ *အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ၊ အဲ့တုန်းက ငါက မင်းသားကို ကြောက်သွားစေခဲ့တာပေါ့...*
သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် စနစ်တကျ မနေခဲ့မိသည့်အတွက် သူ့အမှားသာ ဖြစ်သည်။ ယခုမှစ၍ သူ အစာပိုစားပြီး ကြည့်ကောင်းအောင် နေထိုင်တော့မည်။
ရှောင်အန်းဇီ သည် စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ရှိနေသော်လည်း စိုးရိမ်နေသော အဘိုးအမြေးနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ အာရ်ယားကို ပြောလိုက်သည်မှာ “မင်းသားက ဘာကျေးဇူးမှ ပြန်ဆပ်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းသားက လူတွေ ပိန်လှီနေတာကို ကြည့်မရတာပါ။ မင်းတို့ကို မြင်ရင်လည်း ဝအောင် ကျွေးပြီး အဆီတက်အောင် လုပ်ပေးချင်နေမှာပဲ”
ရှောင်အန်းဇီ ၏ စေတနာမှာ မင်းသား ဗိုက်မဆာစေရန်သာ ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးအိုနှင့် အာရ်ယားတို့အတွက်မူ သူ၏စကားများမှာ မင်းသား၏ မေတ္တာတရားကို သက်သေပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
အဘိုးအိုမှာ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာပြီး လက်စွပ်ဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ “မင်းသားက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ...”
အာရ်ယားမှာ ငိုမနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြတ်သားမှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူမက ရှောင်အန်းဇီ ကို ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်၊ မင်းသားက တကယ့်ကို ကြီးမြတ်တဲ့သူပါ။ လီဆရာကြီးက ပြောဖူးတယ်လို့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ကြားဖူးတယ်၊ ပြည်သူတွေ ဗိုက်ဆာနေတာကို မကြည့်ရက်ဘဲ ဝအောင်စားစေချင်တဲ့ အရာရှိဟာ ရှားပါးပြီး တကယ့်ကို ကြီးမြတ်တဲ့သူတဲ့!”
သူမ၏ ညစ်ပေနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုးသားမှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။ သူမသည် သူမ ယုံကြည်ရသူအား သူမတတ်နိုင်သမျှ ခွန်အားပေးရန် ကြိုးစားနေသည်။ “အာရ်ယား စာမတတ်ပေမယ့် ဂဏန်းသင်္ချာ တတ်တယ်! အဘိုးရဲ့ မုန့်တွေကို ဝယ်ဖို့ လူတွေလာရင် အာရ်ယားက ပိုက်ဆံကို အရမ်းမြန်မြန် တွက်ပေးနိုင်တယ်၊ တစ်ခါမှ မှားအောင် မတွက်ဖူးဘူး! အာရ်ယားက အသုံးဝင်တယ်နော်!”
ရှောင်အန်းဇီ အခက်တွေ့သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အလုပ်လျှောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အင်တာဗျူးလုပ်သူမှာမူ မည်သည့်အာဏာမှမရှိသော အစေခံတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသည်။
သူ ဘယ်လိုပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ မင်းသားက ဆရာဝန်တစ်ယောက် ရှာခိုင်းရုံသာ မှာကြားထားခြင်းဖြစ်ပြီး အစေခံတစ်ယောက် ခေါ်ယူဖို့ မပြောခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ဂဏန်းသင်္ချာ တတ်ခြင်းမှာ တကယ်ပဲ အသုံးဝင်ပါ့မလား။
သူလည်း ဂဏန်းသင်္ချာ တတ်ပါသည်။ နေ့တိုင်း မင်းသားစားလိုက်သော နေကြာစေ့အရေအတွက်ကို တစ်စေ့ချင်းစီ သူ မှတ်သားနေကျပင်။