ဝေယွီ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်မိသည်။
ဟုန်ကျုံးနှင့် ပိုင်ပန်တို့မှာ ယခုနောက်ပိုင်းတွင် အတော်လေး လိမ္မာပါးနပ်လာကြပြီဖြစ်ရာ သူတို့ထံမှ ငွေညှစ်ယူရန် မလွယ်ကူတော့ပေ။ သို့သော်လည်း... ထိုမိုက်မဲသည့် ကလေးငယ် ရှောင်အန်းဇီ မှာမူ အလွယ်တကူပင် လှည့်ဖျားနိုင်သေးသည်။
ဝေယွီ သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း နားမလည်နိုင်စွာ တွေးတောနေမိသည်။ အဓိကအထိန်းတော် လီချန် က တကယ်ပဲ မျက်စိကွယ်နေတာလား။ "တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်အားထားရသူ" ဆိုသည့် စကားလုံးက သူ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း "လိမ္မာပါးနပ်သူ" ဟုဆိုလျှင်မူ...
*တော်ပါပြီလေ။*
တကယ်တမ်းမှာတော့ ဘယ်သူက အရူးလဲဆိုတာ သိသာနေသည်။
***
"အထိန်းတော် ရှောင်အန်းဇီ ခင်ဗျာ၊ ဒါလေးကို လက်ခံပေးပါဦး၊ ဒီကျောက်စိမ်းက ငွေဆယ်တဲလ်ကျော် တန်ဖိုးရှိပါတယ်!"
နန်းတော်နံရံအောက်တွင် အထိန်းတော်နှစ်ဦး စကားပြောနေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ ပိုမိုမြင့်မားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးကို အခြားသူတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထိုးထည့်လိုက်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ သည် ကျောက်စိမ်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မည်သည့် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်းမျှ မပေါ်လွင်ဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းသာ ရှိနေသည်။ "ဒီကျောက်စိမ်းက မင်းရဲ့ပစ္စည်းလေ။ ငါက ဘာလို့ လက်ခံရမှာလဲ။"
အခြားအထိန်းတော်က မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြုံးပြသည်။ "အို... အထိန်းတော်ကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ သိကျွမ်းလာတာ နှစ်ရက်၊ သုံးရက် ရှိနေပြီလေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ကြဘူးလား။ အထိန်းတော်က ဘာမှမလုပ်ပေးဘဲ ဆုလာဘ်ကို လက်ခံမယ့်သူ မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း လက်ဆောင်လေး ပေးတာက သဘာဝပဲလေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါဗျာ။"
*ဟွန်း။*
ထိုစကားမှာလည်း ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် ကိုက်ညီနေသည်။
မင်းသားက သူ့ကို ဆုလာဘ်မပါဘဲ ဘာမှမလုပ်ပေးရ၊ အပေးအယူမရှိဘဲ အကူအညီမပေးရဟုသာ မှာကြားထားသည်။ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်းပေးသည့် လက်ဆောင်ကို ငြင်းပယ်ရမည်ဟုမူ မပြောခဲ့ပေ။ ရှောင်အန်းဇီ ၏ ရိုးစင်းသည့် အတွေးအခေါ်အရ "မင်းသား မပြောထားဘူးဆိုရင် = လုပ်လို့ရတယ်" ဟူ၍သာ မှတ်ယူထားသည်။
သူသည် အမူအရာမပျက်ဘဲ ကျောက်စိမ်းကို လက်ခံလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း၊ လက်ဆောင်အတွက် ကျေးဇူးတင်တယ်။ ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီပေါ့။"
ငြင်းပယ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်၍ အကြောင်းပြချက် ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုအထိ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် ထိုအထိန်းတော်မှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။ "ကောင်းလိုက်တာ၊ ကောင်းလိုက်တာ! အထိန်းတော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! ကျွန်တော်တို့က သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ နောက်ကျရင် ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ပေးပါဦးနော်!"
ထိုစကားလုံးများမှာ ရှောင်အန်းဇီ ကိုယ်တွင်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်တိုင် သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
*ဘာလို့ သူက ကျောက်စိမ်းပေးပြီးမှ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ။*
ရှောင်အန်းဇီ သည် ခေါင်းကိုစောင်းကာ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို စဉ်းစားနေသည်။ မင်းသားက သူတို့ကို ငွေပေးသည့်အခါတိုင်း "ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ" ဟု ပြောလေ့ရှိပြီး အများကြီး မတွေးတောဖို့ မှာကြားတတ်သည်။
သူသည် ကျောက်စိမ်းကို ပြန်ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူတစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
*မင်းသားက ငွေပေးပြီး သူငယ်ချင်းတွေလို့ ပြောတယ်။* *ဒီလူကလည်း ကျောက်စိမ်းပေးပြီး သူငယ်ချင်းတွေလို့ ပြောတယ်။* *ဒါဆိုရင်—သူငယ်ချင်းဆိုတာ ငွေပဲ။*
ရှောင်အန်းဇီ သည် အလင်းပေါက်သွားသည်။ ခဏတာအတွက် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင် မြင့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါကြောင့် သူက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသွားတာကိုး! သူငယ်ချင်းဆိုတာ သူ့ကို ငွေပေးသူတွေကို ခေါ်တာပဲ။ သူငယ်ချင်းတွေမို့လို့ သူ့ကို ငွေပေးကြတာပေါ့။ ပြီးပြည့်စုံသည့် ယုတ္တိဗေဒပင်။ ရှောင်အန်းဇီ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီ။
သူသည် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့၏ အသိဉာဏ်မကြီးလှသည့် မင်းသားကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်သည်။ ဟုတ်တယ်—သူ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရှာရမယ်။ ငွေပေးမည့် သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးပေါ့!
***
ဝေယွီ သည် မကြာသေးမီက တစ်ခုခု မမှန်ကန်ကြောင်း ခံစားနေရသည်။ ပို၍တိတိကျကျဆိုရလျှင် ရှောင်အန်းဇီ က လီချန် ကို ဖခင်အရင်းသဖွယ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီဟု ကြားသိရသည့်အချိန်မှစ၍ ထူးဆန်းသည့်အရာများကို သတိပြုမိလာခြင်းဖြစ်သည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင် ငွေပေးပြီး ခေါ်မထားပါက နန်းတော်တံခါးဝတွင် ကြွက်တစ်ကောင်တောင် မတွေ့ရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။ သို့သော် ယခုမူကား မည်သို့ဖြစ်သနည်း။ နန်းတော်ဝန်ထမ်းများက ရှောင်အန်းဇီ ကို လာရှာနေကြသည်မှာ အဆက်မပြတ်ပင်။
*ကောင်းကင်ဘုံရေ—ရှောင်အန်းဇီ ကို လာရှာနေကြတာလား။*
လီချန် ကို "ဖခင်အရင်း" ဟု ခေါ်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ လူမှုရေးအဆင့်အတန်းက ရုတ်တရက် တဟုန်ထိုး မြင့်တက်သွားတာလား။ သူကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူ၏ဖခင်က ဧကရာဇ် မဟုတ်ပါလား! ဘာလို့များ ဘယ်သူကမှ မင်းသားဖြစ်သည့် သူ့ကို လာပြီး ဖားယားမနေကြတာလဲ။
ဒါတွေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်မနေဘူးလား။ ဝေယွီ မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
ညစာစားနေစဉ်တွင် သူသည် မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ လူတွေက မင်းကို အဲ့လောက်တောင် လာရှာနေကြတာလဲ။ သူတို့က ဘာတွေ လာလုပ်နေကြတာလဲ။"
ရှောင်အန်းဇီ သည် ထိုရိုးသား၊ အပြစ်ကင်းစင်သည့် မျက်နှာပုံစံဖြင့်ပင် ပြန်ဖြေသည်။ "မင်းသား၊ သူတို့အားလုံးက ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ သူငယ်ချင်းဖွဲ့ဖို့ လာကြတာပါ။"
*သူငယ်ချင်းဖွဲ့ဖို့?*
ဝေယွီ သည် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ *တော်စမ်းပါ။ သူငယ်ချင်းတဲ့လား။ ဖားယားမယ့်သူတွေ စုနေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။*
ထိုမိုက်မဲသည့် ကလေးငယ်မှာ အသုံးချခံရပြီး အတွင်းခံအင်္ကျီတောင် ကျန်တော့မည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်သဖြင့် ဝေယွီ က သတိပေးလိုက်သည်။ "ငါပြောတာ မှတ်ထား၊ အပေးအယူမရှိဘဲ ဘာမှမလုပ်နဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်က ငွေပေးပြီး အကူအညီတောင်းရင် လက်မခံနဲ့။"
"အပေးအယူမရှိဘဲ ဘာမှမလုပ်ရ၊ ငွေပေးပြီး အကူအညီတောင်းရင် လက်မခံရ" ဟု ရှောင်အန်းဇီ က အသံထွက်ကာ ရွတ်ဆိုရင်း စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲအောင် မှတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ စိတ်ချပါ မင်းသား။ ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ။"
*ကျွန်တော်ယူထားတဲ့ ငွေတွေအားလုံးက သူငယ်ချင်းလက်ဆောင်တွေမို့လို့ မင်းသားပြောတဲ့ထဲမှာ မပါဘူးလေ!*
ရှောင်အန်းဇီ သည် အသိဉာဏ် မကြီးသော်လည်း အမိန့်နာခံတတ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် သင်ခန်းစာကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ဝေယွီ သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားအကြောင်းပြောင်းကာ ကန်းရှန်းတောင်သို့ သွားမည့် ခရီးစဉ်အကြောင်းကိုသာ တွေးနေတော့သည်။
တစ္ဆေပွဲတော်က ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ သူ၏ဖခင်သည် တောင်ပေါ်ရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ဆုတောင်းရန် သွားရောက်မည်ဖြစ်ပြီး မင်းသားများလည်း လိုက်ပါရမည်မှာ သဘာဝပင်။ ဝေယွီ သည် နန်းတော်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည့်အကြိမ်ကို လက်ချိုးရေတွက်နိုင်လောက်အောင်ပင် နည်းပါးသည်။
သူ့အတွက်တော့ ဒါက ကျောင်းသားများ၏ နယ်လှည့်လေ့လာရေးခရီးစဉ်နှင့် တူနေသည်။ သူသည် ရက်အနည်းငယ်ကြိုတင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး စိတ်ကူးထဲတွင် ခရီးဆောင်အိတ်များပင် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သည်။ သိထားရမည်မှာ နန်းတော်ပြင်ပသို့ သွားရောက်သည့် အခမ်းအနားများတွင် ဝေယွီ ကို ဘယ်သောအခါကမျှ မခေါ်ဆောင်ခဲ့ဖူးပေ။ အတိတ်တွင် သူသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် ဖခင်က မေ့လျော့နေခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ငယ်လွန်းသဖြင့် မလိုက်ပါနိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လိုက်ပါခွင့်ရသဖြင့် သူ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။
သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ပွဲတော်မတိုင်မီ တစ်ရက်အထိသာ ခံသည်။ ဘာကြောင့် ပွဲတော်နေ့အထိ မခံသနည်း။
*ဟက်။*
ဘာကြောင့်ဆိုသော် သူသည် သန်းခေါင်ယံအချိန်လောက်မှ အိပ်ရာဝင်ရပြီး မနက်သုံးနာရီ၊ လေးနာရီလောက်တွင် အိပ်ရာမှ ဆွဲနှိုးခံရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပြီးနောက် ရေချိုး၊ အဝတ်အစားလဲ၊ အစားစားပြီး ဧကရာဇ် ထွက်ခွာမည့်အချိန်ကို နန်းတော်တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းရသည်။
စဉ်းစားကြည့်ပါ—ထိုသို့သော ဒုက္ခမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ကြည်လင်နိုင်ပါ့မလဲ။ သူသည် ထိုနေရာမှာတင် လဲကျပြီး ဖျားနာချင်ယောင်ဆောင်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်မိသည်။
ဧကရာဇ် က ထွက်ခွာရန် အမိန့်ပေးသည့်အခါ ဝေယွီ သည် သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်စီးခွင့်ရခဲ့သည်။ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ၊ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား လည်း အတူရှိနေသည်။
သူ၏ အစ်ကိုတော် ရှစ်ယောက်မြောက်ကို မြင်လျှင် ဝေယွီ သည် ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်သွားပြီး အမူအရာမရှိဘဲ ပုံလျက်သား အိပ်စက်လိုက်ကာ အစ်ကိုတော်၏ ခြေထောက်ကို ခေါင်းအုံးအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သည်။
"မင်း ညက တိတ်တိတ်နဲ့ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ" ဟု အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က မေးသည်။
"အမှုတစ်ခု ဖြေရှင်းနေတာ။"
*အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ!*
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် မယုံကြည်သော်လည်း ဝေယွီ မှာ မျက်လုံးမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သဖြင့် စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ရထားလုံးနံရံကို မှီလိုက်သည်။ ကန်းရှန်းတောင်သို့ ခရီးမှာ လမ်းကြမ်းမည်ဖြစ်ပြီး အခမ်းအနားအတွက် တောင်တက်ရဦးမည်။ ပင်ပန်းမည်ဖြစ်ရာ အနားယူထားခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။
ကန်းရှန်းတောင်သည် မြို့တော်ပြင်ပ အကွာအဝေး နှစ်ဆယ်လီခန့်တွင် ရှိသည်။ တရားဝင်လမ်းအတိုင်း သွားပါက နှစ်နာရီအတွင်း ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရထားလုံးမှာ တုန်ခါနေသော်လည်း ဝေယွီ မှာ သစ်တုံးတစ်ခုလိုပင် အိပ်ပျော်နေတော့သည်။
တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိပြီး အထိန်းတော်များက လာရောက်နှိုးသည့်အချိန်ကျမှသာ သူတို့နှစ်ဦး နိုးထလာကြသည်။
"ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ။"
ဝေယွီ သည် ထိုင်လိုက်ပြီး သတိပြန်ကပ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူ၏ အစ်ကိုတော် ရှစ်ယောက်မြောက်ကမူ ကုလားကာကို လှပ်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို မေးမြန်းနေသည်။
"အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ခင်ဗျာ၊ ကန်းရှန်းတောင်ကို ရောက်ပါပြီ။ ဧကရာဇ် က တောင်တက်ဖို့အတွက် ရထားလုံးပေါ်က ဆင်းဖို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်၊ အားလုံး အသင့်ပြင်ထားကြပါ။"
ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ တောင်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသဖြင့် ရထားလုံးများ တက်၍မရပေ၊ ထို့ကြောင့် အားလုံး လမ်းလျှောက်တက်ကြရမည်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ သည် သိလိုစိတ်ဖြင့် ကုလားကာကို လှပ်ကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသည်။ အဝေးတွင် တောင်တန်းများက ဝန်းရံထားပြီး ရှေ့နှင့်နောက်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သာမန်ပြည်သူများက ဈေးဆိုင်များ တည်ခင်းထားသည်ကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်နေရသည်။ သို့သော် ယခုမူ နန်းတွင်းအစောင့်များက သူတို့ကို ဘေးသို့ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ရှင်းလင်းရေးလုပ်နေစဉ်တွင် ဝေယွီ သည် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို ကူညီပေးနေသည့် အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို တွန်းလိုက်သဖြင့် သူမမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားသည်။
*ဟစ်—*
ထိုလဲကျမှုမှာ အလွန်နာကျင်ဖွယ်ကောင်းသည်။ ဝေယွီ သည် မသိစိတ်အရ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
*အဲ့ဒါ အားကို အလွန်အကျွံ သုံးတာ မဟုတ်ဘူးလား။*
သူမက ကလေးငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး သူက အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူတို့က နှေးကွေးနေလျှင်တောင်မှ ဒီလောက်ထိ တွန်းထုတ်ဖို့ မလိုပါဘူးလေ။