ဝေယွီ၏ မေးခွန်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် စတုတ္ထမင်းသားမှာ မိမိအနေဖြင့် မည်မျှအသုံးမဝင်ကြောင်းကိုသာ ဝန်ခံနိုင်တော့သည်။
သူသည် မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်သည်။ မြို့တော်တွင်သာ တစ်သက်လုံးနေထိုင်လာခဲ့ပြီး မြို့ရိုးပြင်ပသို့ပင် ခြေမချဖူးသည့် ဂုဏ်သရေရှိတော်ဝင်မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်သည်။ အခြေခံစားသောက်ကုန်များ၏ ဈေးနှုန်းကိုပင် မသိရှိသူက ထူးဆန်းသည့်အပင်မျိုးကို မည်သို့သိရှိနိုင်ပါ့မလဲ။
မိမိ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုတော်၏ တောင်းပန်သည့်အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝေယွီသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်၍ တိတ်တဆိတ် တောင်းပန်လိုက်မိသည်။ သူသည် စတုတ္ထအစ်ကိုတော်၏ အသုံးဝင်ပုံကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့မိသည်။ *ဒါ ငါ့အမှားပဲ* ဟု သူတွေးလိုက်မိသည်။
"နဝမမြောက်ညီတော်၊ မင်းပြောနေတဲ့အဲဒီအရာက ဘာလဲ"
အကြောင်းမဲ့ပြောနေခြင်းမျိုး မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုမျှအသေးစိတ်ဖော်ပြနိုင်သည်ဆိုကတည်းက တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးထားရမည်ဖြစ်သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက ဤအရာသည်လည်း ဝေယွီ စာအုပ်ထဲတွင် ဖတ်ဖူးထားသည့်အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်မည်ဟု သံသယဝင်နေသည်။
ဝေယွီက "ဒါကို ငရုတ်သီးလို့ခေါ်ပါတယ်။ အရမ်းကောင်းတဲ့အရာပါ၊ သူ့အရသာက စမုန်နက်ထက်တောင် ပိုစပ်ပါသေးတယ်။ စားရင် အဆိပ်အတောက်ပြေစေတယ်၊ ချွေးထွက်စေတယ်၊ ပြီးတော့ အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ကိုယ်ခန္ဓာကို နွေးထွေးစေပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးစေတာလား" စတုတ္ထမင်းသားက ထိုစကားကိုသာ အာရုံစိုက်မိသွားသည်။ သူက နားမလည်ဟန်ဖြင့် "စမုန်နက်ကလည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးစေတာပဲလေ။ ဒီငရုတ်သီးနဲ့ စမုန်နက်က ဘာကွာခြားလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
*အော် ဟုတ်သားပဲ၊ ဘာကွာခြားလဲ* ဝေယွီ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တာက သူက ပိုပြီးထိရောက်တာပဲ ဖြစ်မယ်။ စားလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းချွေးတွေ ပြန်ထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးပူနွေးလာတာမျိုးပေါ့။ အဲဒါက ကွာခြားချက်လို့ ဆိုလို့ရမလား" စပ်သည့်အစားအစာကို တစ်ခါမျှမစားဖူးသူအတွက် ငရုတ်သီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုက်လိုက်ရုံနှင့်ပင် မျက်ရည်ကျလာနိုင်ပေသည်။
"ဒါဆိုရင် ဒီအရာက ယိုးကျိုးကပြည်သူတွေအတွက်တော့ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ" အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားက စားပွဲကို ရုတ်တရက်ရိုက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ "ယိုးကျိုးက အေးခဲတဲ့ရာသီဥတုရှိတယ်။ ဆရာကြီးပြောတာကြားဖူးတယ်၊ အဲဒီကစစ်သည်တွေနဲ့ ပြည်သူတွေမှာ ဝတ်စရာတောင် မနည်းရုန်းကန်နေရတယ်၊ ဆောင်းရာသီဆိုရင် ဘယ်သူမှအိမ်ပြင်မထွက်ရဲကြဘူး။ တကယ်လို့ ငရုတ်သီးက လူတွေကိုနွေးထွေးစေပြီး ချွေးထွက်စေမယ်ဆိုရင် ယိုးကျိုးကပြည်သူတွေအတွက် အကျိုးအများကြီးရှိမှာမဟုတ်ဘူးလား"
ယိုးကျိုးသည် မဟာဝေနိုင်ငံ၏ အစွန်ဆုံးမြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး မြောက်ပိုင်းလူမျိုးစုများနှင့် နယ်စပ်ချင်းထိစပ်နေသည်။ လူဦးရေအနည်းငယ်သာနေထိုင်သည့် ကျယ်ပြောလှသောထိုဒေသကို ပညာရှင်အများစုက မြေလွတ်မြေရိုင်းဟုခေါ်ဝေါ်ကြပြီး နိုင်ငံရေးအရ အပြစ်ပေးခံရသူများ အပို့ခံရလေ့ရှိသည့်နေရာလည်းဖြစ်သည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား၏ စကားများသည် စတုတ္ထမင်းသား၏ စိတ်ကိုလှုပ်ခတ်သွားစေပြီး သူက ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။ "ဟုတ်သားပဲ။ ဆောင်းရာသီမှာ လူတွေက အဝတ်အစားရော၊ အစားအသောက်ပါ လိုအပ်နေကြတာ၊ မီးသွေးလည်း အမြဲလိုလို အလုံအလောက်မရှိဘူး။ ငရုတ်သီးသာရှိရင် ယိုးကျိုးအတွက်တင်မဟုတ်ဘူး၊ ပြည်နယ်တိုင်းအတွက်ပါ အသုံးဝင်မှာပါ"
"ညီတော်ပြောတာမှန်တယ်။ ငရုတ်သီးသာရှိရင် နယ်စပ်ကစစ်သည်တွေတောင် ဆောင်းရာသီမှာ အဲဒီလောက်ဒုက္ခရောက်စရာမလိုတော့ဘူး..."
အစ်ကိုတော်နှစ်ပါးသည် ပြည်သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ အပြန်အလှန်ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ဤအခြေအနေကြောင့် ဝေယွီသည် အစားအသောက်အကြောင်းသာ တွေးနေတတ်သည့် အသုံးမဝင်သောလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
*ရှက်လိုက်တာ၊ တကယ့်ကိုရှက်ဖို့ကောင်းတယ်* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ အခြားသူများက ငရုတ်သီးကို အအေးဒဏ်ကို တိုက်ဖျက်မည့် မဟာဗျူဟာမြောက်လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် မြင်နေချိန်တွင် သူကတော့ ဟော့ပေါ့နှင့် အသားကင်အကြောင်းသာ တွေးနေမိသည်။ အရှက်ရစရာပင်။
"ဟေ့ နဝမမြောက်ညီတော်၊ ဒီငရုတ်သီးအကြောင်းကို ဘယ်ကနေကြားလာတာလဲ" ဆွေးနွေးမှုအပြီးတွင် စတုတ္ထမင်းသားက ဤအကြောင်းအရာကို စတင်ပြောဆိုသူအား ပြန်သတိရသွားသည်။ သူကလှည့်ကြည့်ကာ "သူက ဘယ်မှာပေါက်လဲဆိုတာ သိရင် ငါလူလွှတ်ပြီး အစေ့တွေသွားယူခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝေယွီက သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ *ဘယ်မှာပေါက်သလဲ ဟုတ်လား* ဟ။ ပင်လယ်ရပ်ခြားက ဖြစ်နိုင်မလား။ ဝေယွီ သိထားသည်မှာ သမိုင်းကြောင်းအရ ငရုတ်သီးသည် ပင်လယ်ရပ်ခြားမှ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်—သို့သော် အဲဒါကသူ၏ ယခင်ကမ္ဘာတွင်ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ မဟာဝေနိုင်ငံနှင့်ပတ်သက်၍မူ သူအသေအချာမသိပေ။ မဟာဝေနိုင်ငံ သို့မဟုတ် မဟာလျန်နိုင်ငံတွင် ဤအပင်မျိုး ရှိနှင့်နေပြီးသားဟု ဘယ်သူပြောနိုင်မလဲ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှာဖွေရမည်သာဖြစ်သည်။
"စာအုပ်ထဲမှာတော့ ပင်လယ်ရပ်ခြားကလာတာလို့ ရေးထားတယ်" ဝေယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်နေရာကလဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်အတိအကျမသိဘူး"
မဟာဝေနိုင်ငံ၏ လက်ရှိသင်္ဘောတည်ဆောက်ရေးစွမ်းရည်ကို တွေးမိလိုက်သည့်အခါ ဝေယွီ ခေါင်းကိုက်လာသည်။ သူတို့၏ သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေး ညံ့ဖျင်းနေခြင်းမဟုတ်ပေ၊ အမှန်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လက်မှုပညာရှင်များသည် အလွန်တော်ကြပြီး ရှုပ်ထွေးသည့်သစ်သားဆက်နည်းများ သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့်သံရိုက်နည်းများကိုပင် သုံးတတ်ကြသည်။ လူတစ်ထောင်ကျော်တင်ဆောင်နိုင်သည့် နှစ်ထပ်၊ သုံးထပ်ပါသော "ရထားသင်္ဘော" ဟုခေါ်သည့် စစ်သင်္ဘောများသည် အစောဆုံးရေနွေးငွေ့သင်္ဘောများနှင့် ညီမျှလုနီးပါးပင်ဖြစ်သည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ၏ သင်္ဘောများသည် ခိုင်ခံ့မှုနှင့် ဘေးကင်းမှုအတွက် ချီးကျူးခံရပြီး မြစ်ကြောင်းသွားလာရေးအတွက်မူ အလွန်ပင်စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားကြသည်။
သို့သော်လည်း... ရှေးခေတ်သင်္ဘောအများစုသည် ရွက်လှေများဖြစ်သည်။ လေဆန် သို့မဟုတ် ရေဆန်တွင်သွားလာရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ပင်လယ်ထဲသို့ အဝေးကြီးခရီးနှင်လိုပါက မဟာဝေနိုင်ငံ၏ နည်းပညာသည် ထိုမျှအထိမရောက်သေးပေ။
ဝေယွီသည် သူ၏အကဲဖြတ်ချက်အပြည့်အစုံကို ထုတ်မပြောသော်လည်း အစ်ကိုတော်များကမူ သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့ခဏမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စတုတ္ထမင်းသားက စားပွဲကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ရိုက်လိုက်သည်။
"ကြောက်စရာဘာရှိလို့လဲ။ ပင်လယ်ထဲသွားဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုလည်း သွားပေါ့။ ကျွန်တော်တို့သင်္ဘောတွေက မကောင်းဘူးဆိုရင်လည်း တစ်ယောက်ယောက်ကို တီထွင်ခိုင်းလိုက်မှာပေါ့! ဆုကြေးငွေအများကြီးပေးလိုက်ရင် ကြိုးစားရဲတဲ့သူရဲကောင်းတွေ ပေါ်လာမှာပဲ။ ပင်လယ်ကူးသင်္ဘောတွေ မတည်ဆောက်နိုင်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ငါလုံးဝမယုံဘူး!"
*ကောင်းလိုက်တာ!* ငွေကြေးအခက်အခဲမရှိသည့် မင်းသားတစ်ပါး၏ ဤကဲ့သို့သော ရဲဝံ့သည့်ပြောဆိုမှုမျိုးကို ဝေယွီ ကြားချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အကြံဉာဏ်များပေါ်လာပြီး အခွင့်အရေးကိုအသုံးချရန် ချက်ချင်းကြိုးစားလိုက်သည်။
"စတုတ္ထအစ်ကိုတော်၊ ဆုကြေးငွေက ဘယ်လောက်လဲ" ဝေယွီက မေးလိုက်သည်။
စတုတ္ထမင်းသားက တည်ကြည်စွာဖြင့် "ဒါက နိုင်ငံတော်အရေးလေ—သဘာဝအတိုင်းပဲ၊ တော်ဝင်ဖခင်မင်းကြီးကပဲ ကျခံပေးမှာပေါ့" ဟု ပြောသည်။
ဝေယွီနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား - "..."
*အံ့ဩစရာပဲ။* သူပြောသွားသည့်ပုံစံက ကြီးကျယ်လွန်းသဖြင့် ဆုကြေးငွေကို သူကိုယ်တိုင်ထုတ်ပေးမည့်သူဟုပင် ထင်မှတ်ရသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေရကျိုးမနပ်ပေ။ ဝေယွီသည် သူဖော်ဆောင်ထားသည့် မျှော်လင့်ချက်ပြုံးရွှင်မှုကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထမင်းပြန်စားရန် တူကိုသာကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
သင်္ဘောပုံစံထုတ်၍ ငွေရှာမည့်သူ၏အစီအစဉ်မှာ ပျက်ပြားသွားရသည်။ ဝေယွီ တွေးမိသည်မှာ—အကယ်၍ သူသာဤအကြောင်းကို ဖခင်ထံတင်ပြလိုက်ပါက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ထိုပုံစံထုတ်ထားသည့်စာရွက်စာတမ်းများကို တောင်းဆိုလာမည်လော။ သူသည် တူကိုကိုက်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းစဉ်းစားနေမိသည်။ ဆေးနည်းနှစ်ခုအတွက်နှင့်ပင် သူသည် သုံးရက်ခွင့်ရခဲ့သည်။ သင်္ဘောပုံစံစာရွက်စာတမ်းများအတွက်ဆိုပါက ဘယ်နှစ်ရက်ခွင့်ရနိုင်မည်နည်း။
ဝေယွီ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်အရောင်တောက်လာသည်။ *ဒါပေါ့!* သူသည် မကြာမီတွင် ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရတော့မည်မဟုတ်ပါလား။ ဖခင်သာ သူ့ကိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် တာဝန်များမပေးအပ်ပါက သူ၏အနားယူမည့်ဘဝသည် အလွန်ပင်စုံလင်သွားမည်မဟုတ်လော။
***
ကျူဖူစားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးသည် လူနေရပ်ကွက်ဆီသို့ တန်းမတ်သွားကြသည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားနှင့် နဝမမြောက်မင်းသားတို့ ခင်မင်ရင်းနှီးကြသည်ကို သိရှိသဖြင့် စတုတ္ထမင်းသားက သူတို့၏အိမ်တော်များကို ဘေးချင်းကပ်လျက် တည်ဆောက်ပေးထားသည်။
နှစ်ဦးစလုံး၏ အိမ်တော်များမှာ အိမ်ခြံဝင်းငါးခုစီပါဝင်ပြီး ဥယျာဉ်များ၊ ရေကန်များ၊ ကိုယ်ခံပညာလေ့ကျင့်ရာနေရာများနှင့် စာကြည့်တိုက်များအထိ အလွန်ပင်ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည်။ တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ဝေယွီသည် အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးဖြီးနေတော့သည်။
"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းလိုက်တာ! ဒီအိမ်တော်က တကယ့်ကိုကောင်းတာပဲ။ စတုတ္ထအစ်ကိုတော်၊ တကယ့်ကိုအပင်ပန်းခံပြီး စီစဉ်ပေးတာပဲ!"
အဝေဖန်ခံရမည်ကိုသာ မစိုးရိမ်ပါက ဝေယွီသည် နောက်ထပ်အရာများစွာကိုပင် တောင်းဆိုချင်နေမိသည်။ ဥယျာဉ်ဝင်းတစ်ခုကို အပန်းဖြေဥယျာဉ်အဖြစ်၊ နောက်တစ်ခုကို သစ်သီးခြံအဖြစ်ပြောင်းလဲပြီး ရေပူစမ်းလည်း ထည့်သွင်းချင်သေးသည်။ သူသည် သူ၏အနားယူမည့်ဘဝအတွက် စီစဉ်နေခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏နေအိမ်သည် အလွန်အမင်းသက်သောင့်သက်သာရှိရပေမည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားလည်း အလွန်ပင်ကျေနပ်နေသည်။ စားသောက်ဆိုင်တွင် ပြောခဲ့သည့် စကားဝိုင်းများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူသည် စတုတ္ထမင်းသားကို ယခုအခါ ပို၍နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော အပေါင်းအဖော်တစ်ဦးအဖြစ် ရှုမြင်လာသည်။ တကယ်ပင်၊ စိတ်ဝင်စားမှုချင်းတူညီခြင်းက လူတို့၏စိတ်ကို ရယူနိုင်ပေသည်။
နန်းတော်သို့ပြန်မည့်လမ်းတွင် စတုတ္ထမင်းသားက ဖန်ထည်ထုတ်လုပ်မည့်ပုံစံစာရွက်များအကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုသည်။
"နဝမမြောက်ညီတော်၊ မီးဖိုအသစ်တည်ဆောက်တာက သေးငယ်တဲ့အလုပ်တစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောခဲ့တဲ့ပုံစံစာရွက်တွေက ဘယ်တော့ရမှာလဲ။ အဲဒီကျရင် ငါ့လူတွေကို စတင်လုပ်ကိုင်ခိုင်းလို့ရမှာပေါ့"
ဝေယွီသည် ထိုပုံစံစာရွက်များကို ရေးဆွဲထားသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ သူသည် စတုတ္ထအစ်ကိုတော်မေးလာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် နာခံတတ်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "စတုတ္ထအစ်ကိုတော်၊ မြို့တော်ကအထက်တန်းစားမိသားစုတွေတောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ဆေးနည်းတွေကို ဝယ်ဖို့ငွေပေးရတာပါ။ ကျွန်တော်က ပုံစံစာရွက်တွေကိုပေးမှာဆိုတော့ အစ်ကိုတော်အနေနဲ့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြသသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား"
စတုတ္ထမင်းသား ခဏရပ်တန့်သွားပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ဝေယွီကို လက်ညှိုးထိုးကာ "မင်းကတော့လေ ဝေယွီ၊ ကိုယ့်အစ်ကိုကိုတောင် လုယက်ဖို့ကြံစည်နေတာပဲ၊ အဲဒါကိုတောင် တောင်းဆိုဖို့သတ္တိရှိနေသေးတယ်ပေါ့လေ!" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။