ရှောင်အန်းဇီ သည် ဆေးညွှန်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် စိတ်အာရုံပြုစုရေးဆောင်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ အရေးမပါလှသော နဝမမင်းသား ၏ အစေခံတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏အဆင့်အတန်းမှာ သာမန်နန်းတွင်းအစေခံများထက်ပင် နိမ့်ကျနေသည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူသည် နန်းတွင်းအကြီးအကဲ လီချန် နှင့် တွေ့ဆုံရန်ပင် မဆိုထားနှင့်၊ စိတ်အာရုံပြုစုရေးဆောင်ရှိ အစောင့်များ သို့မဟုတ် အစေခံများနှင့် ဆက်သွယ်ရန်ပင် အခွင့်အရေးရှိမည်မဟုတ်ပေ။ တံခါးဝအနီးအနားသို့ ချဉ်းကပ်ခွင့်ရသည်ကပင် သူ့အတွက် ကံကောင်းလှပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှောင်အန်းဇီ တွင် တစ်မူထူးခြားသော အားသာချက်တစ်ခုရှိသည်။ သူသည် လူမှုရေးကိစ္စများတွင် အသိဉာဏ်နည်းပါးလွန်းသည်။ သူသည် စေတနာနှင့် မေတ္တာကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်းမရှိသလို၊ အခြားသူများက သူ့ကို ဖယ်ကျဉ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် အထင်သေးခြင်းပြုလျှင်လည်း သူတို့အလုပ်ရှုပ်နေ၍သာ ဖြစ်မည်ဟု တွေးကာ မိုက်မိုက်မဲမဲပင် အကောင်းမြင်နေတတ်သူဖြစ်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ စိတ်အာရုံပြုစုရေးဆောင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လီချန် ကို မတွေ့ရပေ။ သူသည် တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော နန်းတွင်းအစေခံငယ်တစ်ဦးထံ ချဉ်းကပ်ကာ နဝမမင်းသား ကိုယ်စား တင်ပြစရာရှိကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုအစေခံငယ်မှာ အကြီးအကဲတို့ကဲ့သို့ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းမရှိသည့်အပြင် နဝမမင်းသား အပေါ် ဧကရာဇ်၏ စိတ်ဝင်စားမှု တိုးပွားလာနေသည်ကိုလည်း မသိရှိပေ။ သူက "ရှန်းကွေ့ဖေး အထဲမှာ ရှိနေတယ်" ဟုသာ ပြန်ပြောကာ ရှောင်အန်းဇီ ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ သည် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ရင်း အခြေအနေကို စဉ်းစားနေမိသည်။ *ဧကရာဇ်က မတွေ့ချင်ဘူးဆိုတာ သူ ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ။ ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်က ဒီစာကို ရေးပေးဖို့ မင်းသားကို ခိုင်းခဲ့တာလေ!*
သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်မိသော်လည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိပေ။ သူ၏သခင်မှာ အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျနေပြီး အမြဲတမ်း အရေးပေးခံရသည့် ရှန်းကွေ့ဖေး နှင့် ယှဉ်လျှင် နန်းတွင်းဝန်ထမ်းများက နဝမမင်းသား ကို အထင်သေးကြသည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် ရှောင်အန်းဇီ သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြန်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ရှန်းကွေ့ဖေး ပြန်ထွက်သွားသည်အထိ ဘေးနားတွင် နာခံစွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှသာ ဧကရာဇ်ထံ ပစ္စည်းများကို တင်ပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အစေခံငယ်က သူ့ကို အထင်သေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ စောင့်ခိုင်းထားလိုက်သည်။ ရှန်းကွေ့ဖေး ဧကရာဇ်နှင့် အတူရှိနေချိန်တွင် ကြားဖြတ်ဝင်နှောက်ယှက်ခြင်းသည် ဘေးဥပဒ်ကို ဖိတ်ခေါ်သလိုဖြစ်မည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီချန် သည် ဧကရီ ၏ဆောင်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ ရှောင်အန်းဇီ သည် အမြန်ပြေးသွားကာ ဦးညွှတ်လျက် သေတ္တာကို တင်ပြလိုက်သည် - "ဒါရိုက်တာလီ၊ ဒါက နဝမမင်းသား က ဧကရာဇ်ဆီ တင်ပြခိုင်းလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းပါ။ ဧကရာဇ် တောင်းဆိုထားတဲ့ ဆေးညွှန်းပါပဲ။"
ဧကရာဇ်၏ မကြာသေးမီက စိုးရိမ်မှုများကို သိရှိထားသည့် လီချန် သည် ခဏရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အားပေးရန် နဝမမင်းသား ထံသို့ ရက်အနည်းငယ်က ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် သေတ္တာကိုယူလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည် - "နဝမမင်းသား ကိုယ်တိုင် မလာဘူးလား။"
ရှောင်အန်းဇီ သည် ယဉ်ကျေးသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည် - "မင်းသားက လက်ရှိမှာ စာပေလေ့လာမှုတွေနဲ့ အလုပ်များနေလို့ ကျွန်တော့်ကို ဧကရာဇ်ဆီ အစားထိုး လာပို့ခိုင်းတာပါခင်ဗျာ။"
လီချန် သည် ရှောင်အန်းဇီ တံခါးဝတွင် စောင့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆောင်အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် - "ဘာလို့ အထဲမဝင်တာလဲ။ ဧကရာဇ်က ဒါကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ။"
သူတို့ စကားပြောနေရင်း တံခါးဝသို့ ရောက်သွားကြသည်။ လီချန် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အစေခံငယ်၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်ပင် မရှိတော့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်တော့သည် - "ဒါရိုက်တာလီ၊ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ! အခြေအနေကို မသိလိုက်လို့ပါ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အခွင့်အရေးပေးပါဦး!"
လီချန် သည် သူ့ကို တစ်ချက်ပင် ပြန်မကြည့်ပေ။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အစောင့်များကို ထိုကောင်လေးကို ဆွဲထုတ်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည် - "မင်းက ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ တော်တော် သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေတာပဲ။ နဝမမင်းသား ရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို ဒီလိုမျိုး မလေးမစား မဆက်ဆံရဘူး။ သူ့ကို အပြင်ထုတ်ပြီး ဒူးထောက်ခိုင်းထားလိုက်။"
ရှောင်အန်းဇီ သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည့်အချက်တစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသည်။ *အော်... အဲ့တော့ မင်းသားက ဧကရာဇ်ရဲ့ အရေးပေးမှုကို ရထားပြီးပြီပေါ့? မင်းသားက ဘာလို့ အလျင်စလို မလုပ်တာလဲဆိုတာ အခုမှပဲ နားလည်တော့တယ်။*
အစေခံငယ် ထွက်သွားပြီးနောက် လီချန် သည် သေတ္တာကို ယူကာ ရှောင်အန်းဇီ ကို စိတ်အာရုံပြုစုရေးဆောင်အတွင်းသို့ ခေါ်သွားသည်။ အထဲသို့ ရောက်သောအခါ ရှန်းကွေ့ဖေး ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ချီရှီပွဲတော်က နောက်ရက်အနည်းငယ်ဆို ရောက်တော့မယ်။ သာမန်ပြည်သူတွေကြားမှာ ဘယ်လောက်တောင် စည်ကားနေမလဲ မသိဘူး..."
ဧကရာဇ်ဝေ က ပြန်ဖြေသည် - "ချီရှီပွဲတော်ဆိုတာ လူငယ်တွေ တွေ့ဆုံကြတဲ့ အချိန်ပဲ။ မင်း ပွဲလမ်းသဘင် စည်စည်ကားကား ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် နန်းတော်ထဲမှာပဲ ပွဲခံပေးနိုင်ပါတယ်။"
"ဟွန်း၊ ပွဲလမ်းသဘင်အကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ရှူအာအကြောင်း တွေးနေတာပါ။ သူက ၁၇ နှစ်တောင် ရောက်နေပြီ။ သူ အိမ်ထောင်မပြုသေးရင် လူတွေက သူ့ကို ဘယ်လိုများ ထင်ကြမလဲ။"
ထိုစကားများမှာ ရှောင်အန်းဇီ ၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ ၁၆ နှစ်အရွယ် သခင်အကြောင်းကို တွေးမိသွားသည်။
*[၁၇ နှစ်အရွယ်နဲ့ သတ္တမမင်းသား အိမ်ထောင်မပြုသေးတာ သာမန်မဟုတ်ဘူးလား? အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား လည်း အိမ်ထောင်မပြုသေးပါဘူး... အော်၊ သူ့အမေရဲ့ နောက်ခံအထောက်အပံ့နဲ့ဆိုတော့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူးလေ။ မင်းသားကရော ဘယ်တော့မှ အိမ်ထောင်ဖက် ရှာမလဲ မသိဘူး။]*
ထိုထူးဆန်းသော အတွေးသည် ဧကရာဇ်ဝေ ၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ ဧကရာဇ်သည် အထဲသို့ ဝင်လာကြသော လီချန် နှင့် ရှောင်အန်းဇီ ထံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လီချန် သည် ဦးညွှတ်ကာ သတင်းပို့သည် - "ဧကရာဇ်၊ နဝမမင်းသား က သင့်တော်ရာ ပစ္စည်းတစ်ခု ပေးလိုက်ခိုင်းပါတယ် ခင်ဗျာ။"
ဧကရာဇ်ဝေ ၏ အကြည့်မှာ သေတ္တာပေါ်တွင် စူးစိုက်နေပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ "ဒါက ဘာလဲ။"
လီချန် သည် ချော့မော့စွာ ပြုံးလိုက်သည် - "ဒါက ဧကရာဇ် စောင့်မျှော်နေတဲ့ ပစ္စည်းပါ ခင်ဗျာ။"
၎င်းမှာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သော သံမဏိနှင့် သကြားထုတ်လုပ်မှု နည်းစနစ်များပင် ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ ဝမ်းသာသွားသည်။ "မြန်မြန် တင်ပြစမ်း။ ငါ ကြည့်ပါရစေ။"
ဧကရာဇ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ရှန်းကွေ့ဖေး နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အနီးတွင် ထိုင်နေပြီး လှပတင့်တယ်သော နန်းတွင်းဝတ်စုံဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက်မိခင်တစ်ဦးဟု မထင်ရလောက်အောင် နုပျိုနေသည်။ ဧကရာဇ်၏ အချစ်တော် ဖြစ်သည့်အတွက် မောက်မာလေ့ရှိသော်လည်း မိမိနေရာကို သိလောက်သည့် အကောက်ဉာဏ်လည်း ရှိသည်။ နိုင်ငံရေးစာရွက်စာတမ်းများကို စပ်စုရန် မသင့်တော်မှန်း သိသော်လည်း သူမ မေးခွန်းထုတ်ရုံဖြင့် မနေနိုင်တော့ပေ။
စာရွက်များကို စစ်ဆေးနေသည့် ဧကရာဇ်၏ ကျေနပ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း သူမ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည် - "ဧကရာဇ်၊ နဝမမင်းသား က ဘာတွေများ ရေးထားလို့ ဒီလောက်တောင် ကျေနပ်နေရတာလဲရှင်။"
*[ချီး၊ ဝေယွီ လိုမျိုး အားနည်းပြီး အသုံးမကျတဲ့သူက ဧကရာဇ်ရဲ့ အချစ်တော် ဖြစ်နိုင်လို့လား? ဒါမှမဟုတ် ရှူအာ ပြောသလိုပဲ ဧကရာဇ်က မင်းသားငယ်တွေကို ထောက်ခံဖို့ စီစဉ်နေတာများလား။]*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှန်းကွေ့ဖေး ကို အဓိပ္ပါယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည် - "ကိုးယောက်မြောက်လေးက ထက်မြက်ပြီး ငါ့ရဲ့ အချစ်တော် ဖြစ်နေပြီ။ မကြာသေးခင်က သူလုပ်ခဲ့တဲ့ မှန်သားက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ ငါ ရှီချီနိုင်ငံ သံတမန်တွေကို ပြလိုက်တော့ သူတို့ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။ မဟာဝေနိုင်ငံ အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ။"
မင်းသားငယ်က နိုင်ငံအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူများမှာမူ ထူးခြားသည့် အောင်မြင်မှု မရှိကြပေ။
ရှန်းကွေ့ဖေး ၏ မျက်ဝန်းတွင် မကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင် ပေါ်လာသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာမူ ချိုမြိန်သော အပြုံးဖြင့် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ "နဝမမင်းသား က တကယ်ပဲ ထက်မြက်တာပါပဲ။ မဟုတ်ရင် မဟာဝေနိုင်ငံ က ရှီချီနိုင်ငံ လူရိုင်းတွေရဲ့ အလှောင်ခံရတော့မှာပါ။"
*[အဲ့ဒါက အရေးမပါတဲ့ လက်မှုပညာလေးတစ်ခုလောက်ပါပဲ။ မင်းသားတစ်ပါးက သာမန်လက်သမားတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းနေတာ၊ သူ့အမေက နိမ့်ကျတဲ့ နောက်ခံက လာတာဆိုတော့လည်း သိသာပါတယ်။ သူ့အရှိန်အဝါကအစ သာမန်ဆန်လွန်းပါတယ်...]*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း အကြည့်များ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ အေးစက်သွားသည်။ *မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဆိပ်သင့်တဲ့ အလှတရားက အဆိပ်သင့်နေဆဲပါပဲ။*
သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း အနောက်ဆောင် တွင် အချိန်အနည်းငယ်သာ နေခဲ့သည့်အတွက် သူတို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဟု ယုံကြည်နေမည်မဟုတ်ပေ။ လူတစ်ယောက်၏ သဘာဝက ဒီလောက် လွယ်လွယ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်မည်ဆိုလျှင် "အတုအယောင်" ဆိုသည့် စကားလုံးမှာ အဓိပ္ပါယ်မဲ့သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ ရှန်းကွေ့ဖေး သည် ဧကရီ လောက်ပင် သည်းခံနိုင်စရာ မရှိပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဧကရီ သည် သူ၏ ကြမ်းတမ်းမှုများ ရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သည့် တိုက်ခိုက်မှုမျိုး မလုပ်တတ်ပေ။
ဧကရာဇ်ဝေ ၏ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် ရှန်းကွေ့ဖေး ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည် - "မင်း ပြန်တော့။ ငါ့မှာ နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေ လုပ်စရာ ကျန်သေးတယ်။"
ရုတ်တရက် အထုတ်ခံလိုက်ရသည့်အတွက် ရှန်းကွေ့ဖေး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ အလွန်စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ဆန့်ကျင်ရန် မရဲပေ။ သူမသည် မကျေမနပ်ဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။