ဝေယွီ သည် ငွေကြေးဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းအားကြီးမားကြောင်းကို သူ၏ အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုအား သက်သေပြရန်အတွက် ငွေတစ်ဝက်ကို သုံးစွဲလိုက်သည်။ ကြည့်လေ၊ ငွေကြေးကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်နှင့် ထိုကောင်လေးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်မဟုတ်ပါလော။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အကူအညီကို ရယူလိုက်ပြီဆိုပါက ထိုသူ့ထံတွင် ကြွေးတင်သွားရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင် ဖြစ်သည်။
အလုပ်ကိစ္စများမှာလည်း တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဆေးနည်းနှစ်ခုကိုပင် ရေးသားမပြီးသေးမီမှာပင် စတုတ္ထမင်းသား အတွက် အစီအစဉ်များ ရေးဆွဲပေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဝေယွီ အလုပ်လုပ်နေရင်း တွေးလေလေ၊ အရာရာသည် မှားယွင်းနေသလို ခံစားရလေလေဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ "ငါးခြောက်" ကဲ့သို့ ပျင်းရိစွာ နေထိုင်လိုသည့် သူ၏ အိပ်မက်မှ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှဝေးကွာသွားရသနည်း။
သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စေးနဲတတ်သော သဘာဝနှင့် စတုတ္ထမင်းသား ၏ မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ ဇွဲကောင်းပုံတို့ကို ကြည့်ရသော်၊ အရာရာသည် သူ၏ဆန္ဒအတိုင်း အဆုံးသတ်နိုင်ပါ့မလား။
*ဟူး။*
ဘရပ်ရှ်ကို ကိုင်ထားသည့် ဝေယွီ ၏ လက်များမှာ ထုံကျဉ်သွားသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို မြေမြှုပ်နေခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူသည် ထိုသို့ဖြစ်ထိုက်သူပင် ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးကြည့်မိသောအခါ သူသည် အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်၍ မိမိကိုယ်ကို ပါးရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာမိသည်။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ပြဿနာများကို ရှာဖွေခဲ့သနည်း။ သူသည် အာရုံစိုက်မှုရရန် အလွန်တရာ တောင့်တနေမိသဖြင့် လူအများက သူ့အား ထီးနန်းကို လုယူရန် ကြံစည်နေသည့် အရိုက်အရာဆက်ခံသူဟု ထင်မှတ်သွားအောင် လုပ်မိခဲ့သလော။
အမလေး။
ဝေယွီ သည် သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော အစ်ကိုများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်လည်း မရှိသလို၊ ထီးနန်းဆက်ခံရေးတွင်လည်း ပါဝင်ပတ်သက်လိုစိတ် မရှိပေ။ ထပ်မံ၍ အာရုံစိုက်မခံရစေရန်အတွက် ဆေးနည်းများကို တိတ်တဆိတ် ရေးသားပြီးနောက် အရိပ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ပုန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း လူမသိအောင် နေထိုင်ခြင်းမှာ ပြောသလောက် မလွယ်ကူပေ။ ဖန်ထည်လုပ်ငန်း စတင်သည်နှင့် သူ၏ အခြားအစ်ကိုများက သတင်းရသွားကြပြီး တံခါးလာခေါက်ကြတော့သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဖန်ထည်လုပ်ငန်းအတွက် စတုတ္ထမင်းသား ကို တာဝန်ပေးအပ်ထားသည်။ လူသိရှင်ကြား အမိန့်ထုတ်ပြန်ချက် မရှိသော်လည်း တာဝန်မှာ ရှင်းလင်းနေပြီး စတုတ္ထမင်းသား သည်လည်း အလုပ်စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် လုပ်ငန်းဌာနသို့ သွားရောက်ခြင်း၊ ဆေးနည်းများကို ရယူခြင်း၊ ပန်းရန်သမားများနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းနှင့် မြို့ပြင်တွင် မီးဖိုအသစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နေသည်။
ဤလုပ်ဆောင်ချက်များအားလုံးက သူ၏ အစ်ကိုများ၏ အကြည့်ကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။
အကြီးဆုံးမင်းသား သည် စတုတ္ထမင်းသား ထံသို့ ပထမဆုံး ချဉ်းကပ်လာပြီး ဤလုပ်ငန်းသည် ဧကရာဇ် ထံမှ ခွင့်ပြုချက် ရထားခြင်း ရှိ၊ မရှိကို သွယ်ဝိုက်၍ စုံစမ်းသည်။ စတုတ္ထမင်းသား ကမူ ၎င်းသည် သူနှင့် နဝမမြောက်အစ်ကိုတို့ကြားမှ သေးငယ်သော ပုဂ္ဂလိကလုပ်ငန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း၊ အပိုဆောင်း အိတ်ကပ်စရိတ်ကလေး ရလိုရငြား လုပ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ အကြီးဆုံးမင်းသား အနေဖြင့် ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ ထိုသတင်းမှာ ကျန်ရှိသည့် မင်းသားများထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ငွေကို မနှစ်သက်သူ ရှိပါမည်လော။ အမြတ်အစွန်းရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိလျှင် မည်သူမဆို—အထူးသဖြင့် ကိုယ်ပိုင်နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲရန် ငွေကြေးလိုအပ်နေသည့် မင်းသားများ—သည် အမြတ်ဝေစု ရလိုကြမည်သာဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဝေယွီ သည် ခန်းမထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အစီအစဉ်များ ရေးဆွဲနေစဉ်မှာပင် သူ၏ အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယမြောက်အစ်ကိုတို့က လာရောက်လည်ပတ်ကြသည်။
"အကြီးဆုံးအစ်ကို၊ ဒုတိယအစ်ကို၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ပါဦး။ အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက် လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး" ဟု ဝေယွီ က သူတို့ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်ရင်း လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်။ အစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အတင်းအဓမ္မ ဖန်တီးထားသည့် ယဉ်ကျေးသော အပြုံးများဖြင့် ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် အဆင်မပြေကြဘဲ အမြဲရန်ဖြစ်တတ်ကြသည့် ဤနှစ်ယောက်သည် ယခုအခါ သူ၏အခန်းထဲတွင် အတူတကွ ရပ်နေကြသည်။ အကြီးဆုံးမင်းသား သည် အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားကာ မျက်ခုံးထူပြီး ထိုင်နေသည့်တိုင် အားကောင်းမောင်းသန်သည့် ဖိအားကို ပေးစွမ်းသည်။ ဒုတိယမင်းသား ကမူ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်သော အစီအစဉ်များ ရှိကာ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်သည်။
ဒုတိယမင်းသား က စကားစပြောသည်။ "ဘာမှ အရေးကြီးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စတုတ္ထမင်းသားဆီကနေ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဖန်ထည်တွေ ရောင်းဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ ကြားလို့ပါ"
ဝေယွီ သည် ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်၍ သူ၏ ပုံမှန်အတိုင်း အနည်းငယ် စိတ်လွင့်နေသည့် အပြုံးကို ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုနဲ့ လုပ်ငန်းစတင်နေတာပါ။ ဖခင်က စတုတ္ထမင်းသားကို ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးဖို့ ပြောထားလို့ပါ" ဟု သူက ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ကုန်သွယ်ရေးမှာ သိပ်မကျွမ်းကျင်ဘူးလေ။ စတုတ္ထမင်းသားက အများကြီး ကူညီပေးထားတာဆိုတော့ ပြန်ပေးစရာလည်း ဘာမှမရှိဘူး၊ အတူတူ လုပ်ငန်းလုပ်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်မိလို့ပါ"
အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယမင်းသား တို့ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
*ဒီလောက်နဲ့တင်လား။* အစ်ကိုတစ်ယောက်၏ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အကူအညီတစ်ခုက ဤမျှ တန်ဖိုးရှိသော စီးပွားရေးအခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သွားရသလော။ ဝေယွီ သည် တကယ်ပဲ လှည့်စားရလွယ်သူလော။
ဝေယွီ ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မိုက်မိုက်ကန်းကန်း အပြုံးကို ကြည့်ပြီး အစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့၏ နဝမမြောက်ညီတော်သည် အနည်းငယ် အရူးအမူးဖြစ်နေသည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ဖန်ထည်ဆေးနည်းမှာ ကျေးဇူးတင်စကားအဖြစ် ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမျှ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ဝေစုတောင်းဆိုရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
အကြီးဆုံးမင်းသား သည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အခွင့်အရေးမရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် ပြန်သွားသည်။ ဒုတိယမင်းသား ကမူ စကားပြောရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"နောက်တစ်လဆိုရင် ကျုံးယွမ်ပွဲတော် ရောက်တော့မယ်" ဟု ဒုတိယမင်းသား က ပြောသည်။ "မိခင်ဆီက ကြားတာတော့ ဧကရီ က နန်းတော်ထဲမှာ ဓမ္မသဘင် ကျင်းပပေးမယ်တဲ့။ ဖခင်ကလည်း ကန်းရှန်းဗုဒ္ဓဘာသာဘုရားကျောင်းကို သွားရောက်ပြီး လှူဒါန်းမှုတွေ ပြုလုပ်လိမ့်မယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ဖခင်က အစီအစဉ်တွေကို ကျွန်တော့်ကို တာဝန်ပေးထားတယ်။ ခရီးသွားနေရင်း နေမကောင်းဖြစ်ရင် ဒုတိယအစ်ကို့ကို ပြောဖို့ မရှက်ပါနဲ့"
*ကြည့်စမ်း၊* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ *ကိုယ့်မှာ တန်ဖိုးရှိလာတဲ့အခါ အဆက်ဆံခံရပုံကိုက ကောင်းလာတာပဲ။*
ဒုတိယမင်းသား သည် သူ့အား စည်းရုံးရန် ကြိုးစားနေကြောင်း သိသော်လည်း ဝေယွီ က မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သိပါပြီ၊ ဒုတိယအစ်ကို။ ကျွန်တော် အဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုနဲ့ပဲ လိုက်သွားမှာပါ။ တစ်ခုခုဆိုရင် ဒုတိယအစ်ကို့ဆီပဲ လာခဲ့ပါ့မယ်!"
ဒုတိယမင်းသား ပြုံး၍ ထရပ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ မကြာခင် ပြန်တော့မယ်"
"ခရီးသွားရင် သတိထားပါ၊ ဒုတိယအစ်ကို"
ဒုတိယမင်းသား ထွက်သွားပြီးနောက် ဝေယွီ ၏ မျက်နှာမှာ တည်သွားသည်။ သူသည် ရှောင်အန်းဇီ ကို ခေါ်လိုက်သည်။
"ငါခိုင်းထားတာတွေ ရေးပြီးပြီလား"
ရှောင်အန်းဇီ သည် ပင်ပန်းမှုကြောင့် မျက်လုံးအောက်တွင် အမည်းစက်များ ပေါ်နေလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ပြီးပါပြီ၊ အရှင်မင်းသား"
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှောင်အန်းဇီ အား စာရွက်စာတမ်းများကို လီချန် ထံသို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာစိုက်ပျိုးခြင်းခန်းမသို့ ယူသွားရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ သည် ပျော်ရွှင်ပုံမရပေ။ သူသည် ဝေယွီ ကို မကျေမနပ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းသား၊ ဒီလိုအလုပ်မျိုးကို အောက်ခြေကျွန်တစ်ယောက်ဆီ ဘယ်လိုလုပ် ပေးအပ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါဟာ အောင်မြင်မှုရဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ! အရှင်မင်းသားကိုယ်တိုင် ဧကရာဇ် ကို တင်ပြသင့်တာပေါ့!"
အရှင်မင်းသားက နောက်ဆုံးတော့ စဉ်းစားတတ်လာပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှ အရေးကြီးသည့်အချိန်တွင် အဘယ်ကြောင့် အရူးအမူးလုပ်နေရသနည်း။ အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ ကိုယ်တိုင်တင်ပြမှသာ တန်ဖိုးရှိမည်ဖြစ်သည်။ ရှောင်အန်းဇီ ပင်လျှင် ဤအချက်ကို နားလည်သည်။
ဝေယွီ သည် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်ပြီး သူ့ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းသားက တကယ်ပဲ အောင်မြင်မှုတွေ နောက်ကို လိုက်နေရမယ့်သူလို့ ထင်နေတာလား"
သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို မတွေ့ချင်ပေ။ ထိုအဘိုးကြီးမှာ အမြဲတမ်း အကွက်ရွှေ့နေတတ်သူ—သူသာ တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူ အိပ်မက်မက်ထားသည့် စိတ်အေးလက်အေး "ငါးခြောက်" ဘဝကို ဆက်ပြီး နေနိုင်ပါ့ဦးမလား။ သူသည် စတုတ္ထမြောက်အစ်ကို သူ့အား အိမ်တော်သို့ ခေါ်သွားရန် စောင့်ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ရက်များစွာ ကြာသည်အထိ တိုးတက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးပေ။
"အသုံးမကျလိုက်တာ" ဟု သူသည် မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "တကယ်ကို အသုံးမကျလိုက်တာ"
ရှောင်အန်းဇီ သည် ဝေယွီ ၏ ကျောပြင်ကို စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်သွားသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ဟုန်ကျုံးနှင့် ပိုင်ပန်ဆိုသည့် မိန်းမလျာနှစ်ယောက်မှာ သစ်သားရုပ်တုများကဲ့သို့ ရပ်နေပြီး ကြမ်းပြင်ကို တိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် "ကြမ်းတိုက်ရုံပဲ တတ်တော့သလား။ ကြမ်းပြင်ကို အသားကုန်တိုက်နေတာ ပြောင်နေတော့မှာပဲ။ အပြင်လူတွေသာ မြင်ရင် ငါတို့အိမ်က ညစ်ပတ်နေတယ်လို့ ထင်ကုန်လိမ့်မယ်!" ဟု တံတွေးထွေး၍ ပြောလိုက်သည်။
ဟုန်ကျုံးနှင့် ပိုင်ပန်တို့မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူပြောသည်မှာလည်း မှန်ပေသည်။ တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲလုပ်ဆောင်သင့်သည်။ သူတို့သည် တံမြက်စည်းများကို ချလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်များကို သုတ်ရန်အတွက် အဝတ်စများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကြသည်။