အခန်း (၃၅)
ဝေယွီ ၏ အခန်းဘေးရှိ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင်မူ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သူ့ညီငယ်၏သေတ္တာကိုဖွင့်၍ စာအုပ်များ ရှာဖွေဖတ်ရှုနေခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ယခုအခါတွင်မူ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်လျက် မျက်နှာအမူအရာမဲ့စွာဖြင့် နားရွက်ဖျားများ နီရဲနေလေသည်။
သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှက်ရွံ့ခြင်း၊ စိတ်တိုခြင်းနှင့် အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေခြင်းတို့ ရောထွေးနေသည်။ သူသည် လက်ထဲရှိစာအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ သေတ္တာထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသည့် စာအုပ်ပုံကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက် ပြုလုပ်နေမိသည်။ သူသည် သွားများကိုကြိတ်ကာ “ဝေယွီ၊ အဲဒီလူယုတ်မာကတော့!” ဟု တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်သည်။
သူသည် စာအုပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ‘ဒုန်း’ ခနဲ ပစ်ချလိုက်သည်။ စာအုပ်အဖုံးတွင် ‘ဂန္ထဝင်ကျမ်းငါးစောင်၏ အဓိပ္ပာယ်မှန်များ’ ဟု ရေးသားထားသည်။
သို့သော် ထိုစာအုပ်မှာ အတုအယောင်သာဖြစ်သည်။
အထဲတွင်ကော ဘာတွေပါနေသနည်း။
အကယ်၍သာ ၎င်းသည် တကယ့်ကျမ်းစာအစစ်အမှန်များသာဖြစ်ပါက အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်နေလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုလူယုတ်မာ ဝေယွီ သည် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် အောကားပုံများပါသည့် စာအုပ်များကို စုဆောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
စားပွဲပေါ်ရှိ ‘ကျမ်းငါးစောင်’ ကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ထိုစာအုပ်ထဲရှိ အလွန်ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ထင်ရှားလှသည့် ပုံများကို ပြန်မြင်ယောင်မိကာ သွေးများဆူတက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ စင်စစ်အားဖြင့် အလွန်အမင်းရှက်ရွံ့မှုကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုနေ့အစောပိုင်းက ဝေယွီ ပင်ပန်းနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသဖြင့် သူ့ညီငယ်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် ဝတ္ထုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရှာတွေ့သွားပြီး ညအိပ်ချိန်ပင် မေ့လျော့နေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုစာအုပ်မျိုးကို တစ်အုပ်လောက် ချေးယူကြည့်ရှုရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသေးသည်။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သွားများကိုကြိတ်ကာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သေတ္တာထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး ကျန်စာအုပ်များကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ ‘စိန်ရတနာသုတ်’၊ ‘သားသမီးကျင့်ဝတ်ကျမ်း’၊ ‘သမိုင်းပညာရှင်ကြီး၏ မှတ်တမ်းများ’... တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် အားလုံးမှာ ပညာရှင်ဆန်ပြီး အကျိုးရှိမည့် စာအုပ်များဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် သူတို့အထဲကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၌မူကား?
ဖူး!
အားလုံးမှာ အပြင်ပန်းကိုသာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည့် စာအုပ်အဖုံးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် စာအုပ်အဟောင်းများသာ ဖြစ်နေသည်။ အတွင်းတွင်မူ အောကားပုံများ သို့မဟုတ် ညစ်ညမ်းသည့် ကဗျာများသာပါရှိပြီး အကျိုးရှိမည့် ဝတ္ထုစာအုပ် တစ်အုပ်မျှပင် မပါဝင်ပေ။
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် လက်ထဲရှိစာအုပ်ကို အဖုံးခွာရန် ကြိုးစားပြီး ခါယမ်းလိုက်သော်လည်း အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။ အဖုံးများမှာ မူလအတိုင်းဖြစ်ပြီး ဝေယွီ ဖန်တီးထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထိုစာအုပ်များကို ရောင်းချသည့်ပုံစံကပင် ထိုသို့ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာကာ စာအုပ်များကို သေတ္တာထဲသို့ ပြန်ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး အဖုံးကို ပိတ်လိုက်ကာ နဝမမင်းသား ပြန်ရောက်မရောက်ကို မေးမြန်းရန် အစေခံတစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်သည်။
“မင်းသား၊ နဝမမင်းသား ပြန်ရောက်တာ တစ်နာရီရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်ခင်ဗျာ။”
ဝေယွီ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သေတ္တာကိုပိုက်လျက် ဒေါသတကြီး ထွက်သွားလေသည်။ “ဝေယွီ! အပြင်ကို ထွက်ခဲ့စမ်း!”
ဝေယွီ သည် ဟင်းရည်ပန်းကန်ကို ချထားပြီးကာစသာရှိသေးပြီး ပါးစပ်ကိုဆေးကြောရန် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်လိုက်ခါနီးတွင် အစ်ကိုတော်၏အသံကို အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ အသံမှာ လုံးဝဖော်ရွေသည့်ပုံစံမဟုတ်ပေ။ သူ၏ အဖိုးတန်ဝိညာဉ်စာအုပ်များကို တွေးမိရင်း ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် အခန်းမှာ မကျယ်လှပေ။ အစ်ကိုတော်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မပြေးနိုင်သရွေ့ ပုန်းစရာနေရာ မရှိပေ။
“ဟူး...” ဝေယွီ သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှောင်အန်းဇီ ကို လက်ဖြင့်ယမ်းပြလိုက်သည်။ “မင်း အပြင်ထွက်သွားလိုက်၊ တံခါးဝမှာ မရပ်နေနဲ့။”
အကယ်၍ သူသည် အစ်ကိုတော်၏ ဆူပူမှုကို ခံရတော့မည်ဆိုပါက ရှက်စရာကောင်းသည့်အတွက် သက်သေအနည်းဆုံးဖြစ်စေရန် သူဆန္ဒရှိသည်။ ရှောင်အန်းဇီ သည် ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်သည်နှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် သေတ္တာကိုပိုက်လျက် အခန်းထဲသို့ ဒေါသတကြီး ဝင်လာလေသည်။
“မင်္ဂလာပါ၊ မင်းသား။” ရှောင်အန်းဇီ က နှုတ်ဆက်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ ၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝေယွီ သည် ချက်ချင်းပင် ချော့မော့သည့်အပြုံးကို ဆင်မြန်းလိုက်ပြီး အစ်ကိုတော်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ “အစ်ကိုတော်၊ ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။ အစ်ကိုတော်ကို ကြည့်ရတာ ပင်ပန်းပြီး ချွေးတွေပြန်နေပါလား၊ လာပါ၊ ထိုင်ပါ၊ ထိုင်ပါ။ ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည်ဖျော်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်—”
သူပြောနေရင်းဖြင့် ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က သူ့လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“မလှုပ်နဲ့။”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး မေးကိုမော့ကာ လက်ထဲရှိ သေတ္တာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ဒီထဲမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုတာ ရှင်းပြစမ်း။ ဒီလိုညစ်ညမ်းတဲ့စာအုပ်တွေကို ဘယ်အချိန်ကစဖတ်နေတာလဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ်။”
မင်းသားများမှာ အဆင့်မြင့်ပညာရေးကို သင်ကြားပေးခြင်းခံရသူများဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော စာအုပ်များသည် လူမိုက်စာပေများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး နန်းတော်ထဲတွင် လုံးဝတွေ့ရခဲသည့်အရာများဖြစ်သည်—လက်ထပ်ပြီးနောက်မှလွဲ၍ပေါ့။
ဝေယွီ သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး လွတ်မြောက်ရန် လှည့်ဖျားပြောဆိုလိုက်သည်။ “အို... အစ်ကိုတော်ကလည်း၊ အရမ်းကြီး အလေးအနက်မထားပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော်က ဒေသန္တရဓလေ့ထုံးစံတွေကို သုတေသနလုပ်နေတာပါ!”
“ဒေသန္တရဓလေ့ထုံးစံတွေ ဟုတ်လား?” အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
အောကားပုံတွေပါတဲ့ စာအုပ်တွေကိုဖတ်ပြီး ဒေသန္တရဓလေ့ထုံးစံတွေကို သုတေသနလုပ်တယ်လို့ ခေါ်တာလား? ဒါကတော့ တော်တော်လေးကို အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံလွန်းနေပြီ။ သူသည် ဝေယွီ ၏လည်ပင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သေတ္တာကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ သူ့ကို ဆက်ပြောရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ “ဆက်ပြောလေ၊ ဘာဓလေ့ထုံးစံတွေလဲ။”
“အာ၊ အစ်ကိုတော် မေးမှပဲ ကျွန်တော် ပြစရာတစ်ခုရှိသေးတယ်။”
ဝေယွီ သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး ‘သားသမီးကျင့်ဝတ်ကျမ်း’ ကိုထုတ်ကာ စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်ပြီး အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဒီမှာ အစ်ကိုတော်၊ ဒီစာပိုဒ်ကိုကြည့်လိုက်။ ဒါက တောင်ပိုင်းမြောင်ဒေသ က ချစ်သူနှစ်ဦး အတူတူ ထွက်ပြေးကြတဲ့အကြောင်းပါ။ သူတို့က တခြားရွာတစ်ရွာကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ...”
သူသည် စာအုပ်ကို အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ နှာခေါင်းနားအထိ တိုးကပ်လိုက်သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး ဝေယွီ ထိုးပြထားသည့် စာပိုဒ်ကို ဖတ်ရန် မျက်လုံးကို မှေးကြည့်လိုက်သည်။
*“ချစ်သူကို ပွေ့ဖက်ထားရသည်မှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးလှသည်... ရေပေါ်ရှိသစ်တုံးကဲ့သို့ အပေါ်အောက် လှုပ်ရှားကာ အရက်မူးနေသည့် အိပ်မက်ထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားကြသည်...”*
ညစ်ညမ်းသည့် ကဗျာ!
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား ၏ နားရွက်များမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ နီရဲလာပြန်သည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို မလျော်ကန်သည့်အတွက် ဆူပူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝေယွီ က သူ့ကို လေးနက်ပြီးတည်ကြည်သည့်မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ အလွန်ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“အစ်ကိုတော်၊ မရှက်ပါနဲ့—မရှက်ပါနဲ့။ ပုံတွေကိုမကြည့်နဲ့၊ စာသားတွေကိုပဲကြည့်။ ဒီမှာကြည့်!”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား: “...”
“ဟွန်း! ဘယ်သူက ရှက်လို့လဲ!” အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် ငြင်းခုံရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး သူ့အကြည့်များကို လွှဲလိုက်သော်လည်း ညီငယ်၏ မနှစ်မြို့သည့်အကြည့်အောက်တွင် သူသည် စာမျက်နှာပေါ်သို့ မဝံ့မရဲ ပြန်ကြည့်လိုက်ရသည်။
ဝေယွီ က ဆက်ပြောသည်။ “ကြည့်ပါဦး၊ ဒီမှာ ရွာသားတွေက သူတို့နှစ်ဦးကို လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အချိန်မှာ ‘အဆိပ်ငါးမျိုး’ အကြောင်း သတိပေးထားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဗဟိုလွင်ပြင်ဒေသမှာတော့ အဆိပ်ငါးမျိုးဆိုတာ ကင်းမြီးကောက်၊ မြွေဆိုး၊ ပင့်ကူ၊ ပုတ်သင်ညိုနဲ့ ဖားပြုပ်လို့ သိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီစာအုပ်ထဲမှာတော့ အဆိပ်ငါးမျိုးကို ကင်းမြီးကောက်၊ မြွေ၊ ကင်း၊ ဖားပြုပ်နဲ့ ပင့်ကူလို့ စာရင်းပြုစုထားတယ်။”
“ဒီစာအုပ်က တောင်ပိုင်းမြောင်ဒေသ ကနေ ယူလာတာပါ။ နောက်ခံဇာတ်လမ်းက သူတို့လူမျိုးတွေအကြောင်းပဲ။ တောင်ပိုင်းမြောင်ဒေသ ရဲ့ ဓလေ့ထုံးစံတွေက ကျွန်တော်တို့ ဗဟိုလွင်ပြင်ဒေသနဲ့ မတူဘူး။ အကယ်၍ မဟာဝေနိုင်ငံ က တောင်ပိုင်းမြောင်ဒေသ ကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့ကို ပိုပြီးနားလည်ဖို့ လိုအပ်တယ်မဟုတ်လား? ကျွန်တော်က အလေးအနက် သုတေသနလုပ်နေတာပါ!”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဝေယွီ သည် အကြောင်းပြချက် ရှာနေခြင်းလော? သူသည် အကြောင်းပြချက် ရှာနေခြင်းမှာ သေချာသည်။ သို့သော် ဝေယွီ သည် ဤကဲ့သို့သော ညစ်ညမ်းသည့်စာအုပ်ထဲမှ ထိုမျှအထိ တိကျသည့် အချက်အလက်များကို ထုတ်နှုတ်နိုင်ခြင်းမှာ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မျှော်လင့်မထားသည့်အရာဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ တောင်ပိုင်းမြောင်ဒေသ ၏ ဓလေ့ထုံးစံများကို သိရှိရန် ဤကဲ့သို့သော စာအုပ်များကို ဘယ်သူက ဝယ်ဖတ်မည်နည်း? လူအများစုမှာ ဤစာသားများထဲတွင် ကာမဂုဏ်နှင့် တပ်မက်မှုကိုသာ ရှာဖွေလေ့ရှိကြသည်။ သူ၏ နဝမမင်းသား ညီတော်မှာသာ ထိုကဲ့သို့သောနည်းလမ်းကို စဉ်းစားနိုင်သည့် ထူးဆန်းသူဖြစ်ဟန်ရှိသည်။
အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သည် တောင်ပိုင်းမြောင်ဒေသ သားများ၏ စည်းလုံးမှုနှင့် သူတို့၏ ရက်စက်သည့်နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားမိသည်။ သူသည် မေးမြန်းမိစမြဲဖြစ်သည်၊ “ဒီစာအုပ်တွေထဲကနေ တခြားဘာတွေ သင်ယူခဲ့သေးလဲ? တောင်ပိုင်းမြောင်ဒေသ ရဲ့ မြွေနဲ့ ပိုးမွှားတွေကို ထိန်းချုပ်တဲ့နည်းလမ်းတွေအကြောင်း ပါသေးလား?”
တောင်ပိုင်းမြောင်ဒေသ မှာ ကြမ်းတမ်းသည့် တောင်တန်းများနှင့် ပူပြင်းစိုစွတ်သည့် ရာသီဥတုရှိသဖြင့် မြွေနှင့် ပိုးမွှားများ ပေါက်ဖွားရန် အလွန်သင့်တော်သည်။ ဒေသခံများမှလွဲ၍ ထိုနေရာသို့သွားသည့် ဗဟိုလွင်ပြင်ဒေသသားများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပိုးမွှားများ၏ ဒဏ်ကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် ခံကြရသည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ တပ်မတော်သည် ယခင်က ထိုဒေသကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးပမ်းရာတွင် ဤပြဿနာကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးခဲ့ဖူးသည်။
ဝေယွီ သည် စာအုပ်ကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သာမန်အတိုင်း ပြန်ဖြေသည်။ “မသိဘူး။ ကျွန်တော် ဖတ်လို့ မပြီးသေးဘူး။ အစ်ကိုတော်ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်ပါလား?”
ဝေယွီ သည် ရိုးသားစွာပင် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူဖတ်ရန် ပျော်စရာကောင်းသည့် စာအုပ်များ အလွန်များပြားလှသည်။ သူသည် တစ်အုပ်ပြီးလျှင် ပျင်းသွားတတ်ပြီး အားလုံးကို အောင်မြင်အောင် ဖတ်နိုင်ခြင်းမှာ ခဲယဉ်းသည်။ သူသည် များသောအားဖြင့် တစ်ဝက်လောက်ဖတ်ပြီးနောက် စွန့်ပစ်ထားတတ်သည်။
ဤ ‘သားသမီးကျင့်ဝတ်ကျမ်း’ မှာလည်း ထိုစာအုပ်များထဲမှ တစ်အုပ်ဖြစ်သည်။