မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ထံမှ အကူအညီရယူနိုင်မည်ကို သိရှိသွားပြီးနောက် ဝေယွီ နှင့် စတုတ္ထမင်းသား တို့သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စိတ်ဓာတ်မွေးမြူရေးခန်းမမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် စတုတ္ထမင်းသား သည် ဝေယွီ ထံသို့ လှည့်လာကာ ကျေးဇူးတင်သည့်အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုးယောက်မြောက်ညီတော်၊ ဒီအခွင့်အရေးကို ဖန်တီးပေးတဲ့အတွက် အစ်ကိုကြီး တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
စတုတ္ထမင်းသား သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံးမှာ အစ်ကိုကြီးမှာ အိမ်တော်အတွက် အသုံးစရိတ်လောက်ပဲ ဖူလုံတဲ့ စံအိမ်လေးနည်းနည်းနဲ့ ဆိုင်လေးနည်းနည်းပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ တကယ်ပြောရရင် အစ်ကိုကြီးက တော်တော်လေး ဆင်းရဲပါတယ်။"
မိမိနာမည်ဖြင့် စံအိမ်တစ်လုံး သို့မဟုတ် ဆိုင်တစ်ဆိုင်မျှပင် မပိုင်ဆိုင်ထားသော ဝေယွီ မှာမူ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
စတုတ္ထမင်းသား က စကားကို ဆက်ပြောသည်။ "အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိနေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်ရပ်တွေက မင်းသားတစ်ပါးနဲ့ မတန်ဘူးလို့ သတ်မှတ်ခံထားရတာလေ။ ခမည်းတော်ကလည်း ဘယ်တော့မှ ခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အိပ်မက်ပဲ မက်ခဲ့ရတာ၊ တကယ်လုပ်ဖို့တော့ ဘယ်တုန်းကမှ မရဲခဲ့ဘူး။"
သူသည် ဝေယွီ ကို စူးစမ်းသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ခမည်းတော်ကို နားချပြီး မင်းသားတစ်ပါးကို ကုန်သွယ်ရေးလောကထဲ ဝင်ခွင့်ပေးဖို့ ခမည်းတော်သဘောတူအောင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။ ဘယ်လိုနည်းလမ်း သုံးလိုက်တာလဲ။"
*ဘယ်လိုနည်းလမ်းသုံးရမှာလဲ။* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုမင်းကြီးသည် အစကတည်းက စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် အချိန်အခါသင့်သည့်အချိန်တွင် အားပေးစကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်!
ဝေယွီ သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အာ... ပြောရတာ ရှက်စရာကြီးပါ။ ကျွန်တော်မှာလည်း ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းမှ မရှိတာ။ ခမည်းတော်က ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခင်စုံမက်နေတာကြောင့်သာ ဖြစ်မှာပါ။"
စတုတ္ထမင်းသား - "..."
*ချစ်ခင်စုံမက်တာကို ထားလိုက်ပါတော့၊ တခြားအကြောင်းပဲ ပြောကြရအောင်။*
စတုတ္ထမင်းသား သည် စကားဝိုင်းကို ဧကရာဇ်နှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည့် အကြောင်းအရာဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ "မင်း ခမည်းတော်ကို မှန် (glass) အကြောင်း ပြောနေတာ မဟုတ်လား။ နန်းတော်မှာ လက်ရှိသုံးနေတဲ့ ပုံစံတွေက ဘာမှထူးခြားမှုမရှိဘူး၊ ပိုပြီး ဆန်းသစ်တာကို လိုချင်တယ်လို့ ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"
*ဆန်းသစ်တာ...* ရွေးချယ်စရာတွေကတော့ အများကြီးရှိနေတာပေါ့!
ဝေယွီ သာဆိုလျှင် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာ၏ တောက်ပလှပသော မှန်ထည်ပစ္စည်းများကို စာရင်းဇယားဖြင့် တကူးတက ပြသလိုက်ချင်သည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူတွေးထားသည်များကို စတင်ဖော်ပြလိုက်သည်။ "ပထမဆုံးအနေနဲ့ မှန်ပုလင်းတွေ၊ ခွက်တွေနဲ့ လက်ဖက်ရည်သောက်သုံးတဲ့ အစုံတွေကို ထုတ်လုပ်နိုင်ပါတယ်။ လက်မှုပညာရှင်တွေကို ပိုမိုလှပပြီး ဆန်းသစ်တဲ့ ပုံစံတွေ ဖန်တီးခိုင်းရုံပါပဲ။ သင့်လျော်တဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ပေးလိုက်ရင် သူတို့တွေက အံ့အားသင့်စရာကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သေချာပေါက် ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အစပဲ ရှိပါသေးတယ်။"
*ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်ဟုတ်လား။* စတုတ္ထမင်းသား သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝေယွီ ၏ စကားကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေသည်။
"စတုတ္ထအစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးအနေနဲ့ မှန်လုံးလေးတွေ လုပ်လို့ရတယ်။ အဲဒါတွေကို ပုလဲလုံးပုံစံမျိုး လုပ်ပြီး အတွင်းထဲမှာ အရောင်စုံလင်တဲ့ ပုံစံတွေ လှည့်ပတ်နေအောင် ဖန်တီးလို့ရတယ်။ ပန်းပွင့်ပုံစံ၊ သစ်ခွပုံစံ၊ ဝါးပုံစံ၊ ကြာပန်းပုံစံ၊ ကြောင်၊ ခွေး၊ ယုန်ပုံစံတွေနဲ့ အစုလိုက်လေးတွေ လုပ်လို့ရတယ်။"
"နောက်ပြီး မှန်မီးအိမ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ရှုပ်ထွေးလှပတဲ့ ရုပ်တုတွေကိုလည်း လုပ်နိုင်တယ်။ ဝယ်သူတွေက ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ စိတ်ကြိုက်ပုံစံတွေကိုလည်း မှာယူနိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ စတုတ္ထအစ်ကိုကြီး၊ ဒီပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ မှန်အိမ်တစ်လုံးကို တည်ဆောက်လိုက်ပါ။ ဧည့်သည်တွေက ဆိုင်ထဲကို ဝင်စရာတောင် မလိုဘဲ အပြင်ကနေကြည့်ရင်တင် အထဲက ပစ္စည်းတွေကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ မြင်နေရမှာပါ..."
ဝေယွီ ပြောလေလေ၊ စတုတ္ထမင်းသား ၏ မျက်လုံးများ ပိုမိုတောက်ပလာလေလေဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက *ငါ နားလည်သွားပြီ!* ဟု ပြသနေသည်။
"မှန်အိမ်... အဲဒါ တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့ စိတ်ကူးပဲ!" စတုတ္ထမင်းသား သည် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားသည့် ပုံစံကို မြင်ယောင်နေပုံရသည်။ "စဉ်းစားကြည့်လေ—ဝါးရုံတွေကြားမှာ မှန်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံး။ တကယ်ကို လင်းထိန်နေပြီး ပွင့်လင်းနေမှာပဲ။ မိုးရွာရင်လည်း ပြေးစရာမလိုတော့ဘူး၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ရှုခင်းကို အထဲကနေ ကြည့်နေလို့ရတယ်။ ညဘက်ဆိုရင်လည်း ခြင်ကိုက်မှာ ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ လကို ကြည့်မယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြောမယ်... ဒါက ပညာရှင်တွေ စုဝေးဖို့ အကောင်းဆုံးသော နေရာပဲ!"
ဝေယွီ မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ *ငါ့ရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုကြီးက အဆင့်မြင့် ပညာရှင်တွေအတွက် VIP ကလပ်တစ်ခု လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ! ဒီထဲမှာ ငွေကြေးအမြတ်အစွန်းတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။*
"ဒါက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ စိတ်ကူးပဲ" ဟု ဝေယွီ က အားပေးလိုက်သည်။ "ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လုပ်လိုက်ပါ။ မြို့ပြင်မှာ နေရာတစ်ခုရှာပြီး ဥယျာဉ်တစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်ပါ။ ပန်းခင်းတွေ၊ ဝါးရုံတွေ၊ ရေကူးကန်တွေ၊ စာကြည့်တိုက်မျှော်စင်နဲ့ သီးသန့်အခန်းတွေအထိ အကုန်ထည့်သွင်းပါ။ အလှဆင်တဲ့နေရာမှာ မှန်ကိုပဲ အဓိက သုံးပါ။ ဖွင့်ပွဲလုပ်တဲ့အခါ ကျော်ကြားတဲ့ ပညာရှင်တွေကိုပဲ ဖိတ်ကြားပြီး ဂုဏ်သတင်းကို အရင်တည်ဆောက်လိုက်ပါ။ ပြီးမှ နောက်ထပ်ဧည့်သည်တွေကို ဝင်ကြေးကောက်ခံပြီး ဝင်ခွင့်ပေးပေါ့။"
ဝေယွီ သည် အမြတ်အစွန်းများကို တွက်ချက်နေချိန်တွင် စတုတ္ထမင်းသား မှာမူ အခြားစိုးရိမ်စရာများ ရှိနေသည်။ "ဒီလိုနေရာမျိုးက ပညာရှင်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ သေချာပါတယ်။ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ။ ဒီလိုစီမံကိန်းအတွက် ခမည်းတော်ဆီက အရင်ဆုံး ခွင့်ပြုချက် တောင်းရလိမ့်မယ်။"
ဝေယွီ သည် အနည်းငယ် အသက်ရှူမှားသွားသည်။ သူသည် စတုတ္ထအစ်ကိုကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပိုမိုတော်လှန်သော အရာတစ်ခုဖြစ်သည့် ခုံးမှန်နှင့် ခွက်မှန်များအကြောင်းကို ပြောပြရန် စိတ်မကူးရက်တော့ပေ။
ခေတ်သစ်ကာလတွင် မှန်ဘီလူးများသည် သာမန်အရာများသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤခေတ်တွင်မူ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် အရာများ ဖြစ်သည်။ မှန်ပြောင်းများသည် စစ်ရေးကင်းထောက်ခြင်းအတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သလို၊ မျက်မှန်များသည်လည်း ရွှေတွင်းတစ်တွင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ရှိ ပညာရှင်အများစုမှာ စာမေးပွဲကြီးများကို အောင်မြင်ရန် ညဉ့်နက်သည်အထိ ဖယောင်းတိုင်မီးဖြင့် စာကျက်ရင်း မျက်စိမှုန်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူသာ သူတို့အား ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်စွမ်းကို ပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင် စည်းစိမ်ဥစ္စာရရှိနိုင်မည့် အလားအလာမှာ အတိုင်းအဆမရှိပေ။
ယခုလောလောဆယ်တွင် စကားကို မြိုသိပ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဝေယွီ က ပြောသည်။ "စတုတ္ထအစ်ကိုကြီး၊ ပြန်ရောက်ရင် သေချာလေး ထပ်စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အခက်အခဲရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ၊ လက်မှုပညာရှင်တွေဆီ ပေးဖို့ ပုံစံတွေကို ကျွန်တော် ရေးဆွဲပေးပါ့မယ်။"
စတုတ္ထမင်းသား သည် ပညာရှင်များ၏ ဥယျာဉ်အကြောင်းကိုသာ စိတ်စွဲလမ်းနေပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ငါ သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ငါ သွားတော့မယ်။"
လမ်းခွဲပြီးနောက် ဝေယွီ သည် မိမိအခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရှောင်အန်းဇီ ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် အစားအစာများမှာ အေးစက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝေယွီ မှာ ဂရုမစိုက်ပါ။ သူသည် ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ စတင်စားသောက်လိုက်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ သည် ရေနွေးတစ်ခွက်ကို လောင်းထည့်ပေးရင်း မှတ်ချက်ချသည်။ "မင်းသား၊ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ 'မှန်' ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မင်းသားကို ရှင်းပြခိုင်းဖို့ မှာထားပါတယ်။"
ဝေယွီ သည် ပါးစပ်ထဲတွင် အစားအစာများ ပြည့်နေသဖြင့် ဘာမှမပြောဘဲ ဝိုးတဝါးသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရှောင်အန်းဇီ သည် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ဆက်ပြောသည်။ "အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က မင်းသား အိပ်ရာအောက်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ ပုံပြင်စာအုပ်သေတ္တာကိုလည်း ယူသွားပါတယ်။"
"ဘာ!!!"
ပန်းကန်နှင့် တူကို ကိုင်ထားသည့် လက်မှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝေယွီ သည် ရှောင်အန်းဇီ ကို တုန်လှုပ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "ဘယ်တုန်းကလဲ။ အခုပဲလား။ သူယူသွားတာကို မင်း မတားခဲ့ဘူးလား!"
ထိုစာအုပ်များထဲရှိ ပုံပြင်များသည် သူ၏ အနှစ်သက်ဆုံးအရာများ ဖြစ်သည်—သူသည် ပုံမှန်ဖတ်နေကျ ပုံပြင်စာအုပ်များမှ ပျင်းလာသဖြင့် ရှေးခေတ်ပညာရှင်များ၏ လက်ရာများဆီသို့ ပြောင်းဖတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြဿနာမှာ အကြောင်းအရာမဟုတ်ဘဲ သူသည် သေတ္တာကို သော့ခတ်ရန် မေ့သွားခဲ့ခြင်းပင်!
*ငါ့ရဲ့ အဋ္ဌမမြောက်ညီတော်က အဲဒီစာအုပ်တွေကို အကုန်ဖတ်ပြီးရင် ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားဖြစ်စေတဲ့ စာအုပ်တွေကို မီးရှို့ပစ်တော့မှာလား!*
ရှောင်အန်းဇီ သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းထားသည်။ "အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က တစ်ခုခုကို ယူချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က Bယ်လိုလုပ် တားနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းသား၊ မင်းသား အိပ်ရာအောက်မှာ သေတ္တာဝှက်ထားတာကိုတောင် ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး။"
ဝေယွီ သည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်လိုက်မိသည်။ သူ ဘာပြောနိုင်တော့မည်နည်း။ ထိုနေ့က စာသင်ချိန်အတွင်း သူသည် ပုံပြင်စာအုပ်များကို ခိုးဖတ်နေကြောင်းကို မတော်တဆ ပါးစပ်လွတ်ပြီး ပြောမိခဲ့သည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် အေးစက်နေသည့် ညစာကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်နှာမှာ ထုံကျင်သွားသည်။ *ထားလိုက်ပါတော့။*
အနည်းဆုံး မိနစ်သုံးဆယ်လောက် ရှိသွားပြီ။ သူ၏ အဋ္ဌမမြောက်ညီတော်မှာ ယခုဆိုလျှင် စာအုပ်အားလုံးကို ဖတ်ပြီးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။