ဝေယွီ က စတုတ္ထမင်းသား ကို မှန်ရောင်းချရန် အကြံပေးခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့သက်သက် မဟုတ်ပေ။
မိမိ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုဖြစ်သူမှာ စီးပွားရေးနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် အလွန်ထက်မြက်သူဖြစ်ကြောင်း သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်အခါက စတုတ္ထမင်းသား ၏ မုန့်များကို လှည့်စား၍ ခွဲဝေစားသောက်ခဲ့စဉ်ကပင် သူသည် ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
စတုတ္ထမင်းသား သည် ငွေကြေးနှင့် ဂဏန်းသင်္ချာတို့အပေါ် မွေးရာပါ ထက်မြက်မှုရှိသူဖြစ်သည်။ သာမန်အရာဝတ္ထုတစ်ခုခုကို ပြသလျှင် သူသည် စိတ်ဝင်စားမှုရှိမည်မဟုတ်သော်လည်း ငွေကြေးနှင့် ဆက်စပ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်—ဥပမာအားဖြင့် မုန့်တစ်ပန်းကန်လျှင် ငွေဆယ်တဲလ်တန်ဖိုးရှိကြောင်း၊ သို့မဟုတ် အရွယ်မရောက်သေးသည့် မင်းသားတစ်ပါး၏ လစဉ်စရိတ်မှာ ငွေငါးဆယ်တဲလ် ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရလျှင်—သူသည် ချက်ချင်းပင် သတိဝီရိယရှိသွားတတ်သည်။ ဝေယွီ က သူ့ကို လှည့်စားရန် ကြိုးပမ်းပါက စတုတ္ထမင်းသား သည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည့် ဆုံးရှုံးမှုများကို သေချာစွာ ချိန်ဆပြီး မကောင်းသည့် အရောင်းအဝယ်မျိုးကို ချက်ချင်းပင် ရှောင်ဖယ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် စတုတ္ထမင်းသား သည် ပေါ့ပေါ့ဆဆနေတတ်ပြီး မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သူသာ မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် မျက်နှာပြောင်တိုက်စွမ်းရှိသူဖြစ်သည်။ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က သူ့ကို မနှစ်မြို့ကြောင်း သိရှိထားသော်လည်း သူသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြုံးပြနိုင်ပြီး ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ စကားပြောဆိုနိုင်သူဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အရည်အချင်းမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် မင်းသားမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။
အားလုံးကို ခြုံငုံသုံးသပ်ကြည့်လျှင် စတုတ္ထမင်းသား သည် စီးပွားရေးအမြင်ရှိခြင်း၊ ကုန်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ သတိကြီးခြင်း၊ လိုအပ်သည့် မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်ခြင်းနှင့် ဤလုပ်ငန်းအတွက် လိုအပ်သည့် မြင့်မားသော ဂုဏ်ပုဒ်တို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ သူသာလျှင် အကောင်းဆုံးသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်း မဟုတ်လျှင် အခြားမည်သူ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။
ဟုတ်ပါပြီ၊ အရေးအကြီးဆုံးအကြောင်းအရင်းမှာ ဝေယွီ အနေဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်လိုခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်က နောက်ပြောင်ခဲ့သည်များ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ၊ စတုတ္ထမင်းသား ၏ ယခင်က ကူညီမှုများကြောင့်သာလျှင် သူ၊ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နှင့် ကျင်းအန်းတို့သည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ထိုကဲ့သို့သော ကျေးဇူးတရားကို မေ့လျော့မည့်သူ မဟုတ်ပေ။
***
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ထိုအကြံပြုချက်ကို ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ သူသည် ဤတာဝန်ကို မိမိ၏သားတော်များထဲမှ တစ်ဦးဦးကို ပေးအပ်ရန် စဉ်းစားနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မင်းသားများသည် မိမိကိုယ်ကို မြင့်မြတ်သည်ဟု ခံယူထားကြသဖြင့် ကုန်သွယ်မှုလုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်ခြင်းသည် သူတို့အတွက် အဆင့်နိမ့်ကျသည်ဟု သတ်မှတ်ကြသည့်အပြင်၊ လူမှုအလွှာတွင် ကုန်သည်များမှာ အောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူသည် ထိုအကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ် အနေဖြင့် မင်းသားတစ်ပါးသည် ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်နိမ့်သည့်အခန်းကဏ္ဍတွင် ပါဝင်လိုလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအခါ ဝေယွီ ၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဧကရာဇ် သည် ပြန်လည်စဉ်းစားလာသည်။
“မင်းရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုက တကယ်ပဲ ဒါကို လုပ်ချင်ပါ့မလား” ဟု ဧကရာဇ်ဝေ က မေးမြန်းသည်။
ဝေယွီ သည် သူ့ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် သိနားလည်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဖခင်တော် မယုံကြည်ဘူးဆိုရင် သူကိုယ်တိုင်ကိုပဲ ခေါ်ယူပြီး မေးမြန်းကြည့်နိုင်ပါတယ်”
*[ဒီလောက်တော်တဲ့ စီးပွားရေးသမားမျိုးကို အသုံးချမှဖြစ်မယ်! သူ မလုပ်ချင်ရင်တောင် ငါပြောဆိုစည်းရုံးပြီး လုပ်ခိုင်းရမှာပဲ!]*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော စတုတ္ထမင်းသား ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဝေယွီ သည် ဧကရာဇ် နှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆွေးနွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဝေယွီ က ပြောနေသည်။ “ဒါက နန်းတွင်းက ကျောက်မျက်အလှဆင်ပန်းအိုးတွေနဲ့ မတူဘူး။ အဲဒါတွေက ဆက်သတဲ့ပစ္စည်းတွေမို့ သာမန်လူတွေနဲ့ မသက်ဆိုင်ပေမဲ့ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေကတော့ မြင်ဖူးနေကြတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ရောင်းရမှာက အသစ်အဆန်းဖြစ်ရမယ်! သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာမျိုး ဖြစ်ရမယ်”
“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ” ဟု ဧကရာဇ် က ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါဆို မင်းအကြံက မကောင်းဘူးပေါ့။ ဒါဆို မင်းအကြံကိုပဲ ကြားချင်တယ်—မင်းက ဘာကို အသစ်အဆန်းလို့ သတ်မှတ်သလဲ”
“ဒါက အကြံဉာဏ်ထုတ်ရမယ့်အချိန်လေ၊ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ် အကုန်လုပ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော်က တော်လို့ဆိုပြီး ခိုင်းဖက်ကျွဲလိုတော့ မဆက်ဆံပါနဲ့ဗျာ!”
ဧကရာဇ် နှင့် စတုတ္ထမင်းသား တို့မှာ သူ့ကိုသာ ငေးကြည့်နေနိုင်သည်။ အခြားဘာပြောရမှန်းမသိသဖြင့် စတုတ္ထမင်းသား သည် ဂါရဝပြုခြင်းသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဦးညွှတ်၍ ဧကရာဇ် ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ယူရသနည်းဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ဝေယွီ ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “မင်းရဲ့ နဝမညီက အကြံတစ်ခုပေးထားတယ်—သူက မင်းကို မှန်တွေကို မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေဆီ ဈေးကြီးပေးရောင်းစေချင်တာ။ စတုတ္ထသား၊ မင်း ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်မလား”
ဝေယွီ သည် ဖခင်တော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုအကြံပြုချက်အတွက် အပြစ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။
စတုတ္ထမင်းသား သည် တောင်းဆိုချက်ကို နားလည်သွားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ “ကျွန်တော်ကို မှန်တွေကို ဈေးကြီးပေးရောင်းခိုင်းမလို့လား”
သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံမရပေ။ ဧကရာဇ် သည် စည်းရုံးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် စတုတ္ထသားတော်သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ ဖခင်တော်! ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် အလွန်ဝမ်းမြောက်စရာပါ!”
*[ဘယ်လောက်တောင် တိုက်ဆိုင်လိုက်သလဲ! ကျွန်တော်လည်း မှန်လုပ်ငန်းလုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာပဲ! နဝမညီနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က တကယ်ကို ရေစက်ဆုံတာပဲ။]*
ဧကရာဇ်ဝေ သည် နှစ်ဦးသား ကြိုတင်ညှိနှိုင်းထားကြသလားဟု တွေးတောရင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
တာဝန်ကို လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်သဖြင့် စတုတ္ထမင်းသား သည် နောင်တွင် ပြဿနာမဖြစ်စေရန် အသေးစိတ်ကို ရှင်းလင်းလိုသည်။ “ဖခင်တော်၊ ဒါကို နန်းတော်နာမည်နဲ့ပဲ လုပ်ရမှာလား”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ထိုအကြံကို ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်သည်။ “နန်းတော်နာမည်နဲ့လား? ငါက မင်းကို မှန်ရောင်းခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက မင်းရဲ့ နဝမညီရဲ့ အကြံဉာဏ်၊ ပြီးတော့ မှန်လုပ်နည်းကလည်း သူပေးတာပဲ။ သူက သူ့ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထောင်စုကို ထူထောင်တော့မှာဆိုတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက် နန်းတွင်းစရိတ်အတွက် ငွေရှာတာက သဘာဝကျပါတယ်”
စကားလုံးများမှာ တရားဝင်ပြီး အကြောင်းပြချက်ခိုင်လုံသော်လည်း စတုတ္ထမင်းသား သည် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ် ၏ သဘောတူညီချက်မပါဘဲ မည်သူမျှ ဤလုပ်ငန်းကို ထိတွေ့ရဲမည်မဟုတ်ပေ။
သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထား၍ ဝေယွီ ဘက်သို့ လှည့်ကာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နဝမညီ။ အခုပဲ ပြောလိုက်မယ်—အမြတ်ငွေရလာတဲ့အခါ မင်းကို အမြတ်ရဲ့ နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပေးမယ်”
ထို့နောက် သူသည် ဧကရာဇ် ဘက်သို့ လှည့်၍ ဖြောင့်မတ်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ “ဖခင်တော်၊ သားတော်တို့အနေနဲ့ မှန်ရောင်းချမှုကရတဲ့ အမြတ်ငွေရဲ့ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲကို ထည့်ဝင်လိုပါတယ်! မဟာဝေနိုင်ငံ ပြည်သူတွေအတွက် သားတော်တို့ တတ်နိုင်တာ လုပ်ပေးချင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်ပြုပေးတော်မူပါ!”
ဧကရာဇ်ဝေ သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျေနပ်သွားသည်။ “ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်! မင်းရဲ့ စိတ်သဘောထားက ကောင်းမွန်တာပဲ၊ ငါ အလွန်ဝမ်းမြောက်မိတယ်။ စတုတ္ထသား၊ ငါ မင်းကို အခုမှ တကယ်ပဲ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်မြင်ရသလိုပဲ”
စတုတ္ထမင်းသား သည် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့” ဟု ဧကရာဇ် က လေသံပြောင်းလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း မဟာဝေနိုင်ငံ မှာ ဘေးအန္တရာယ်တွေ ခဏခဏ ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ ဘေးဒုက္ခသည်တွေကို ကူညီဖို့အတွက် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်ကလည်း သိပ်ပြီး မပြည့်စုံဘူးလေ… အိုးမဲ့အိမ်မဲ့နဲ့ ငတ်မွတ်နေတဲ့ ပြည်သူတွေက တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်နေကြတာ”
သူပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဝေယွီ နှင့် စတုတ္ထမင်းသား တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွေးလိုက်မိသည်။
*[လောဘကြီးလိုက်တာ!]*
ဒါက ထင်ရှားနေတာ မဟုတ်လား? "ပြည်သူ့အတွက်" ဆိုသည့် အလံကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သနားစရာကောင်းအောင် သရုပ်ဆောင်နေခြင်းမှာ အဘယ်အတွက်နည်း? ငွေမရှိကြောင်း ဟန်ဆောင်ပြီး တောင်းရမ်းနေခြင်းပင်!
ဝေယွီ သည် ဖခင်ဖြစ်သူကို အထင်သေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အမြတ်ငွေ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုတောင် မကျေနပ်သေးဘူးလား? အကြံထုတ်သူ၊ အလုပ်လုပ်သူဖြစ်သည့် သူတို့အနေဖြင့် လေကိုပဲ စားပြီး အသက်ရှင်ရမည်ဟု ယူဆနေသလား? ဧကရာဇ် ကတော့ ဘာမျှမလုပ်ဘဲ ထိုင်ပြီး အမြတ်ကို ခံစားနေမည်ဖြစ်သည်! အလွန်ကို လူယုတ်မာဆန်သော၊ အမြတ်ထုတ်တတ်သော သူဌေးကြီးပါတကား!
စတုတ္ထမင်းသား ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း သွေးထွက်နေရသည်။ မူလက သူသည် အမြတ်ငွေ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို သိမ်းထားနိုင်မည်ဟု တွက်ချက်ထားသော်လည်း ဧကရာဇ် က မကျေနပ်သဖြင့် သူသည် နဝမမင်းသား ကို ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသည့် နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ပြန်တောင်း၍ မရတော့ပေ။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းသည် အလွန်အရှက်ရစရာ ကောင်းလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသာလျှင် ဆုံးရှုံးသူ ဖြစ်သွားရသည်။
ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုကို ဖိနှိပ်ထားရင်း စတုတ္ထမင်းသား သည် အတင်းအဓမ္မ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဖခင်တော် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ မင်းသားတစ်ပါးအနေနဲ့ သားတော်က ပြည်သူတွေအတွက် ပိုလုပ်ပေးသင့်တာပေါ့။ သားတော်တို့ အမြတ်ငွေထဲက နောက်ထပ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်အတွက် ထပ်မံထည့်ဝင်ပါ့မယ်!”
*[အာ... ရင်ထဲမှာ အလွန်နာကျင်လိုက်တာ!!!]*
စတုတ္ထမင်းသား သည် အမှန်တကယ်ပင် နာကျင်နေရသော်လည်း ဧကရာဇ် မှာမူ အလွန်ဝမ်းမြောက်နေသည်။ ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူတို့ကို ထွက်သွားရန် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။
“သွားကြတော့၊ လုပ်ငန်းကိစ္စတွေကို အချင်းချင်း ဆွေးနွေးကြပါ။ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိရင် ငါ့ဆီ လာခဲ့ပါ။ အော်၊ ဟုတ်ပြီ—မင်းတို့ကို မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ရဲ့ အကူအညီကို ရယူဖို့ ခွင့်ပြုပေးလိုက်တယ်”
မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် - ဧကရာဇ် တစ်ပါးတည်း၏ အမိန့်ကိုသာ နာခံသော တပ်ဖွဲ့ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးစီတိုင်းသည် လူဆယ်ဦးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်သည့် အထူးချွန်ဆုံး စစ်သည်များဖြစ်သည်။ ဝေယွီ ၏ အဆိုအရ ဤအဖွဲ့အစည်းမှာ မင်းဆက်ဟောင်းမှ ဂျင်ယီဝေတပ်ဖွဲ့နှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူသည်။
သူတို့ကကော? သူတို့သည် အလွန်ပင် ခန့်ညားသူများဖြစ်သည်—သူတို့၏ တည်ရှိမှုသက်သက်ဖြင့်ပင် တစ်ဖက်လူကို သွေးပျက်သွားစေနိုင်သည့် အေးစက်စက် အရှိန်အဝါမျိုးရှိသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ တပ်မှူး ဟိုထင်ယွီ ဖြစ်သည်။ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် သူသည် အလွန်ခန့်ညားသူတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု ခံစားမိသည်။
အမှန်တကယ်လည်း သူသည် ခန့်ညားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ ပထမဆုံးအကြိမ် သူ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထိုလူ၏ အကြည့်ကြောင့် လုံးဝပင် ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။ ခန့်ညားသော မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ နောက်မှဖြစ်ပြီး အဓိကမှာ လူကို လူဟုပင် မထင်သော ထိုအေးစက်သည့် အကြည့်၊ ရုပ်အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်တို့ကြားမှ ရှင်သန်လာသူတို့သာ ပိုင်ဆိုင်သည့် သွေးစွန်းသော အရှိန်အဝါနှင့် ရက်စက်မှုမျိုးဖြစ်သည်။ သူသာ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါက သွေးများ စီးကျလာမည်မှာ အသေအချာပင်။