လီချန် သည် လူတစ်စုနှင့်အတူ ရှေ့သို့တိုးလာကာ မင်းသားသုံးပါး၏လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ ရိုသေစွာနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူသည် ဝေယွီ ထံသို့လှည့်၍ “မင်းသား၊ နဝမမင်းသား၊ ဧကရာဇ် က အရှင်မင်းသားကို စိတ်ကူးဉာဏ်များ ပြုစုပျိုးထောင်ရာ ခန်းမတော် (Hall of Mental Cultivation) သို့ ကြွရောက်ရန် အမိန့်ရှိပါသည်” ဟု လျှောက်တင်လိုက်သည်။
စတုတ္ထနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့၏ ရှေ့မှောက်၌ပင် အခေါ်တော်လွှတ်ခံလိုက်ရသည့်အတွက် ဝေယွီ မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။ “အခုချက်ချင်းလား”
လီချန် က ပြုံး၍ “ဟုတ်ကဲ့၊ ဧကရာဇ် က အရှင်မင်းသားကို စောင့်မျှော်နေပါပြီ” ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်လွှဲ၍မရတော့ပေ။ ဝေယွီ မှာ ခေါင်းပင်ရှုပ်သွားရသည်။ သူရေးသားနေသည့် ပုံသေနည်းများပင် မပြီးသေးချေ။ ရှောင်အန်းဇီ မှာ အလွန်နှေးကွေးပြီး စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို သပ်ရပ်အောင် ရေးရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေသူဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်မျှ မှားယွင်းသွားလျှင်ပင် စာမျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ပစ်တတ်သည်။ ဝေယွီ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုမျှထိ စေ့စပ်သေချာသူ မဟုတ်ပေ။
စတုတ္ထမင်းသား က သူတို့၏ခမည်းတော်သည် ဝေယွီ ကို ခေါ်ခိုင်းကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူတို့၏ခမည်းတော်သည် နံနက်ခင်းတွင် တင်ဆက်ခဲ့သည့် မှန်ချပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေယွီ ကို ချီးကျူးရန် ခေါ်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် ဂုဏ်ပြုစကားဆိုလိုက်သည်။
“နဝမမင်းသား၊ ကောင်းလိုက်တာ။ ဒီနေ့မနက်ခင်း တရားရုံးမှာ မင်းပေးလိုက်တဲ့ မှန်ချပ်ပုံသေနည်းကို လက်သမားတွေက အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်။ ခမည်းတော်က မင်းကိုခေါ်တာ မင်းကိုဆုချဖို့ ဖြစ်မှာပါ။ သွားတော့၊ အမြန်သွား။ ခမည်းတော်ကို စောင့်မနေစေနဲ့ဦး။”
ဝေယွီ နှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား တို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ဝေယွီ က ‘ဟင်၊ ငါ့ကို ပုံသေနည်းတွေအကြောင်း အပြစ်တင်ဖို့ပဲ ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူးလား’ ဟု တွေးလိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား မှာမူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ‘မှန်ချပ်? မှန်ချပ်ဆိုတာ ဘာလဲ’
ရှင်းပြနေရန် အချိန်မရှိတော့သလို လီချန် လည်း စောင့်နေသည့်အတွက် ကြန့်ကြာနေလျှင် မလျော်ကန်ပေ။ ဝေယွီ သည် သူ့အစ်ကိုများအား တောင်းပန်စကားဆိုလိုက်သည်။ “စတုတ္ထအစ်ကို၊ အဋ္ဌမအစ်ကို၊ ကျွန်တော် ခမည်းတော်ဆီ အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်။ နောက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့။”
အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား က ဘာမှမဖြစ်ဟု သဘောထားလိုက်ပြီး စတုတ္ထမင်းသား ကလည်း ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ကောင်းပြီ၊ သွားလိုက်ပါဦး။”
ဝေယွီ သည် လီချန် နောက်သို့လိုက်၍ စိတ်ကူးဉာဏ်များ ပြုစုပျိုးထောင်ရာ ခန်းမတော်သို့ သွားခဲ့သည်။ လမ်းတွင် ခမည်းတော်က စတုတ္ထမင်းသား ခန့်မှန်းသည့်အတိုင်း အမှန်တကယ်ပင် ဆုချီးမြှင့်ရန် ခေါ်ခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသဖြင့် ဝေယွီ သည် လီချန် ကို မေးမြန်းကြည့်လိုက်သည်။
လီချန် က “အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုးလို အစေခံက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်ပါ့မလဲ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝေယွီ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း လီချန် က ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ် က ဒီမနက်ခင်း တရားရုံးမှာ မှန်ချပ်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး အလွန်ပဲ ကျေနပ်နေပါတယ်။ အရှင်မင်းသားဟာ ထက်မြက်ကြောင်းနဲ့ အရှင်မင်းသားအပေါ် အလွန်ကျေနပ်နေကြောင်း မိန့်ကြားခဲ့ပါတယ်။ ဒီခေါ်ယူမှုဟာ မကောင်းတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဧကရာဇ် နှင့် အမြဲထိတွေ့နေရသူဖြစ်သည့်အတွက် လီချန် သည် ဧကရာဇ်ဝေ ၏ စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းစွာဖတ်နိုင်သည်။ အတိတ်က ဧကရာဇ် သည် အကြီးဆုံးမင်းသား များကိုသာ ပိုမိုနှစ်သက်ပြီး ငယ်ရွယ်သောမင်းသားများနှင့် အလှမ်းဝေးခဲ့သည်။ သို့သော် လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်ခံရသည့် အဖြစ်အပျက်နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အကြီးဆုံးမင်းသား တို့နှင့် အလှမ်းဝေးသွားပြီး သူတို့၏တန်ဖိုးကို အရင်ကကဲ့သို့ မထားတော့ပေ။ အစားတွင် ဆဋ္ဌမ၊ အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား နှင့် နဝမမင်းသား တို့ကို သဘောကျလာခဲ့သည်။
လီချန် သည် အကြောင်းရင်းကို နားလည်သည်။ ဧကရာဇ် တစ်ပါးနှင့် ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ကြုံတွေ့လာသည့်အခါ မိမိ၏ကျန်းမာရေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုင်နေသည့် ရာဇပလ္လင်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသည့် အမတ်များကို မည်သူကများ နှစ်သက်ပါ့မလဲ။
လီချန် သည် နက်ရှိုင်းသော နောင်တကို ခံစားရသည်။ သူသည် ဧကရာဇ် ထံတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ သစ္စာရှိခဲ့သော်လည်း ခဏတာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ရှန်းကွေ့ဖေး ထံမှ ရွှေအိတ်ကို လက်ခံကာ ဧကရာဇ် ၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို သွားရောက်သတင်းပို့မိခဲ့သည်။ ဧကရာဇ် နိုးထလာချိန်တွင် ရွှေကို ပြန်ပေးခဲ့သော်လည်း သစ္စာဖောက်မှုသည် သစ္စာဖောက်မှုပင် ဖြစ်သည်။ သခင်ကို သစ္စာဖောက်သော အစေခံသည် သေဒဏ်ထိုက်သည်။ လီချန် သည် ဧကရာဇ် က သူ့ကို အပြစ်မယူခဲ့သည့်အတွက် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ ထိုအချက်ကြောင့်သာ သူ အသက်ရှင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဧကရာဇ် သည် နဝမမင်းသား ကို နှစ်သက်နေပြီဖြစ်၍ လီချန် အနေဖြင့် ဝေယွီ အတွက် ကောင်းသတင်းစကား ပြောပေးရန် မငြိုငြင်ပေ။
ဤခေါ်ယူမှုသည် အန္တရာယ်မရှိနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူသည် အဆူခံရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း အခြေအနေကို အလွန်အကျွံတွေးမိနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သို့သော် ခန်းမအလယ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ မှားယွင်းနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ဆုချီးမြှင့်ခြင်းလား။ ဘာဆုလဲ။ ခမည်းတော်က သူ့ကိုခေါ်လိုက်ခြင်းမှာ မှန်ချပ်များကို မည်သို့ရောင်းချရမည်နည်းဟု အကြံဉာဏ်တောင်းရန်သာ ဖြစ်နေသည်။
ဝေယွီ သည် ခမည်းတော်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ‘ကျွန်တော်က ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဘယ်လိုပြောရမလဲလို့ စဉ်းစားနေတာကို အခုတော့ ဒါကြီးနဲ့ လာပစ်ပေါက်နေတာလား’
ဧကရာဇ်ဝေ သည် ခဏရပ်ပြီး ဝေယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဘာမှမကြားလိုက်သလို ဟန်ဆောင်နေသည်။ ဆုလာဘ်ကိစ္စမှာ နောက်မှဖြစ်နိုင်သည်။ ဤကောင်စုတ်လေးက ဆုလာဘ်ကို အကြောင်းပြပြီး ခွင့်ပိုတောင်းသွားလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ဧကရာဇ်ဝေ က “သရုပ်ဆောင်နေတာ ရပ်တော့။ ငါ့ကိုပြောစမ်း—အနာဂတ်မှာ ကုန်သည်တွေက ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လိုရောင်းကြသလဲ။ ပိုက်ဆံပိုရအောင် ဘာအကြံဉာဏ်တွေရှိလဲ” ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ဝေယွီ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ကုန်သည်တွေက ပစ္စည်းကို ဘယ်လိုရောင်းမလဲ။ ငွေနှင့်ပစ္စည်းကို လဲလှယ်ခြင်းသာဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင်” ဟု ဝေယွီ က မေးသည်၊ “မှန်ချပ်တွေကို ဘယ်လိုနေရာချဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။ သာမန်ပြည်သူတွေ ဝယ်နိုင်တဲ့ဈေးနှုန်းနဲ့ ရောင်းမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ချမ်းသာတဲ့သူတွေကို ရောင်းဖို့ ရှားပါးပြီး ဈေးကြီးတဲ့ ဇိမ်ခံပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်မှာလား”
ဧကရာဇ်ဝေ က “သဘာဝကျကျပဲ၊ နှစ်မျိုးလုံးပေါ့” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝေယွီ သည် ခမည်းတော်၏ ရည်မှန်းချက်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ “ကောင်းလိုက်တာ။ ခမည်းတော်က အကြီးစားလုပ်ငန်းတွေလုပ်ဖို့ ဖန်ဆင်းထားတာဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။”
ရှင်းနေသည်၊ သူက အားလုံးကို စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။
“ပြည်သူတွေအတွက် ရောင်းမယ့်အကြောင်း မင်းပြောခဲ့တာ—ငါ အဲဒါကို စဉ်းစားပြီးပြီ” ဧကရာဇ်ဝေ က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောသည်။ “ပြည်သူတွေကို သက်သာတဲ့ဈေးနဲ့ ရောင်းပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အမြတ်အများကြီး မရနိုင်ဘူး။ ငါက ပြည်သူတွေရဲ့ ပိုက်ဆံကို လောဘမကြီးချင်ဘူး။ ငါ့ကို စိတ်ညစ်စေတာက မဟာဝေနိုင်ငံ နဲ့ Great Liang က မှူးမတ်တွေဆီကနေ ပိုက်ဆံကို ဘယ်လိုထုတ်ယူရမလဲဆိုတာပဲ!”
ဝေယွီ: ‘...သေစမ်း၊ ခမည်းတော်တစ်ယောက်တည်းပဲ သူတို့ကို အဲဒီလိုမျိုး လှည့်ဖြားဖို့ ရဲဝံ့မှာ’
ဝေယွီ သည် ထိုခေတ်ကာလတွင် အမြစ်တွယ်နေသော မှူးမတ်မိသားစုများသည် အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြကြောင်း သိသည်။ အချို့သော သူတို့၏သားသမီးများသည် ဧကရာဇ် ထက်ပင် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ကြသည်။ ထိုငွေများက ဘယ်ကလာသနည်း။ ချွင်းချက်မရှိ ပြည်သူလူထုဆီကနေ ခေါင်းပုံဖြတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမိသားစုများ ပိုင်ဆိုင်သည့် မြေယာများသည် ထောင်သောင်းချီ၍ ရှိပြီး အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးချိန်တွင် ဒုက္ခရောက်နေသည့် မိသားစုများထံမှ အလွန်ဈေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ယူထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အစေခံများသည်လည်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ရှိပြီး အများစုမှာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးချိန်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားထားကြသည့် ဒုက္ခသည်များ ဖြစ်ကြသည်။
ဝေယွီ သည် ထိုမိသားစုများဆီမှ ငွေညှစ်ထုတ်ခြင်းကို သနားစိတ်မရှိသလို ဧကရာဇ်ဝေ မှာလည်း ပို၍ပင် ဂရုမစိုက်ပေ။ ဧကရာဇ် သည် မှူးမတ်မိသားစုအားလုံး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သိမ်းဆည်းပြီး နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲ ထည့်ကာ ပြည်သူများထံ ပြန်ပေးလိုစိတ်သာ ရှိသည်။
ဝေယွီ သည် ခမည်းတော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုက်သည့်အခါ အကြံဉာဏ်များ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှူးမတ်မိသားစုများသည် ပိုက်ဆံရှိသော်လည်း လူမိုက်များ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးစေချင်လျှင် သာမန်ပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်၍မရ။ ထူးခြားဆန်းပြားပြီး ရှားပါးကာ တစ်ခုတည်းသော ပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်ရမည်။ သူတို့ကို ဝယ်ချင်စိတ်ပေါက်အောင် ဆွပေးရမည်၊ ထိုအခါ သူတို့ကိုယ်တိုင် လာရောက်တောင်းဆိုကြလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်မှသာ ဈေးမြင့်မြင့် သတ်မှတ်နိုင်သည်။
ဇိမ်ခံပစ္စည်းများသည် ဂုဏ်သိက္ခာနှင့်အတူ လာရမည်။ ဇိမ်ခံကုန်အမှတ်တံဆိပ်တိုင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ၎င်းကို ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးပြီး ဂုဏ်တက်စေမည့် အစွမ်းထက်သော "ကိုယ်ရံတော်" တစ်ဦး ရှိရမည်။
ခေတ်သစ်ဇိမ်ခံကုန်ပစ္စည်း ရောင်းချနည်းဗျူဟာများကို ခမည်းတော်အား ရှင်းပြပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ထို "ဂုဏ်သိက္ခာ" အတွက် အကြံပြုချက်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်သည်။
“ခမည်းတော်၊ ဒီကိစ္စကို စတုတ္ထအစ်ကိုကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ သူ အသေအချာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ပေးပါလိမ့်မယ်။ သူ့ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ!”