“Six Yuan Jidi” ဆိုသည့် စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပဉ္စမမင်းသား အနေဖြင့် ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ စာမေးပွဲအဆင့်ဆင့်တွင် ပထမဆုရရှိခဲ့သည့် ပညာရှိတစ်ဦးကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
လူရှီးဟမ်သည် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်တွင်ပင် ဂျင်ရှီးဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့သူဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ရှားပါးသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင်။ ထိုသို့သော အောင်မြင်မှုဖြင့် “Six Yuan Jidi” ဟူသည့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့ခြင်းက သူသည် အနာဂတ်တွင် အလွန်ထွန်းတောက်မည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ပဉ္စမမင်းသား အနေဖြင့် ဤအကြောင်းကို အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုပေ။ လူရှီးဟမ်သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အားပေးထောက်ခံမှုကို ရရှိထားသူဖြစ်ပြီး အခွင့်သာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေသူဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။
ဝေယွီ ၏ စရိုက်နှင့်ပတ်သက်၍မူ ပဉ္စမမင်းသား အနေဖြင့် အလားတူပင် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ ဝေယွီ သည် ပျင်းရိတတ်သူဟု ဆိုသော်လည်း အရေးကြီးသည့်ကိစ္စရပ်များတွင်မူ ဘယ်သောအခါမျှ ပေါ့ဆလေ့မရှိ။ အကယ်၍ သူသာ ပိုင်ဖေးယွီ တွင် “Six Yuan Jidi” ၏ အရည်အချင်းရှိသည်ဟု ဆိုခဲ့လျှင် ထိုလူငယ်သည် လူရှီးဟမ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။
ပဉ္စမမင်းသား အနေဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း၊ သူ၏ အတွေးများမှာ ပိုင်ဖေးယွီ နှင့် လူရှီးဟမ်ကြားရှိ အသက်အရွယ် ကွာခြားမှုဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး နောင်တရသည့်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“မင်းသာ ဒီဧကရာဇ်စာမေးပွဲကို ဝင်ဖြေဖြစ်ခဲ့ရင် မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက် အသက်အငယ်ဆုံး ဂျင်ရှီးဘွဲ့ရသူ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“Six Yuan Jidi” အဆင့်သို့ ရောက်နိုင်၊ မရောက်နိုင်မှာ မသေချာသော်လည်း အသက်အငယ်ဆုံး ဂျင်ရှီးဘွဲ့ရသူ ဖြစ်လာနိုင်ခြင်းမှာမူ သူ၏ လက်လှမ်းမီရာတွင် ရှိနေသည်။
ပိုင်ဖေးယွီ သည် ပြုံးလိုက်ပြီး လေးစားသည့်အမူအရာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှဉ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ “မင်းသားကြီးရဲ့ စကားက လွန်လွန်းလှပါတယ်။ ဒီလူငယ်ဟာ ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့သူဖြစ်လို့ ဧကရာဇ်စာမေးပွဲရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“သြော်! နှမြောစရာပါလား!” ပဉ္စမမင်းသား သည် သူ့ကိုကြည့်ရင်း ပို၍ပင် နှမြောတသဖြစ်သွားသည်။ “မင်း ဘာရောဂါ ဝေဒနာ ခံစားနေရတာလဲ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့ရဲ့ ကိုးယောက်မြောက် မောင်တော်ဆီကနေ နန်းတွင်းဆရာဝန်တစ်ယောက် လွှတ်ပေးပြီး စမ်းသပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။”
ရောဂါအမျိုးအစားမှာ အရေးမကြီးပါ၊ အရေးကြီးသည်မှာ ပိုင်ဖေးယွီ ကိုယ်တိုင်က စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် စိတ်မဝင်စားပုံ ပေါက်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ဝေယွီ က ကြားဖြတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ “အို... ပဉ္စမမင်းသား၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မွေးရာပါ အားနည်းတာမို့ ဂရုတစိုက် ပြုစုဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အစ်ကိုတော် အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့။ လူရှီးဟမ် ရောက်နေပြီလား? ကျွန်တော် သူ့ကို ခေါ်ပြီး စကားပြောလိုက်ဦးမယ်။ အစ်ကိုတော်လည်း သတင်းစာတိုက်ကိစ္စတွေကို ပြန်ပြီး စီမံသင့်တယ် မဟုတ်လား။”
ပဉ္စမမင်းသား ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ အထုတ်ခံလိုက်ရခြင်းမှာ ထင်ရှားနေသည်။ ပိုင်ဖေးယွီ သည် သူ စုဆောင်းလိုသူမျိုး မဟုတ်တော့လျှင် ထိုလူငယ်အနားတွင် အချိန်ဖြုန်းနေရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ သတင်းစာ၏ ပထမဆုံးထုတ်ဝေမှုကို မကြာမီ စတင်တော့မည်ဖြစ်၍ ပဉ္စမမင်းသား အနေဖြင့် လုပ်စရာကိစ္စများစွာ ရှိနေသဖြင့် ကြာကြာမနေတော့ပါ။ ဝေယွီ ကို လိုက်ပို့ရန် လူတစ်ယောက်ကို ခိုင်းစေပြီးနောက် သူ ထွက်ခွာသွားသည်။
ပဉ္စမမင်းသား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝေယွီ သည် ပိုင်ဖေးယွီ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ “ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။”
ပိုင်ဖေးယွီ သည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးသည်။ “ဒီလူငယ်ကတော့ ဗဟုသုတနည်းပြီး အားနည်းသူမို့ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါဘူး။”
*ဟား! ဒီကောင်လေးကတော့။*
ဝေယွီ သည် အနီးတွင် ရပ်နေသည့် တတိယမြောက်မင်းသမီး ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုကောင်လေး၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ထောက်ပြချင်သည့်စိတ်ကို ထိန်းလိုက်သည်။ မိမိကိုယ်ကို ဗဟုသုတနည်းသူဟု ပြောပြီး သနားစရာကောင်းအောင် သရုပ်ဆောင်နေခြင်းမှာ ဝေယွီ အနေဖြင့် ပိုင်ဖေးယွီ သည် ပဉ္စမမင်းသား ၏ စကားအဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဟု လုံးဝမယုံကြည်ပေ။
လူရှီးဟမ်နှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ ထိုပညာရှိမှာ စားပွဲတစ်ခုတွင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးနှင့် စီးပွားရေးကိစ္စ ဆွေးနွေးနေသည်။ လူရှီးဟမ်မှာ ဝေယွီ က ဟန်လင်းအကယ်ဒမီ ထံမှ စာရေးဆရာအဖြစ် ခေါ်ယူထားခြင်းကြောင့်သာ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ သတင်းစာတိုက်တွင် မကြာသေးမီက အလုပ်များနေပြီး ဝေယွီ သည်လည်း သူ၏ တိုးတက်မှုကို စစ်ဆေးရန် မကြာခဏ ရောက်လာလေ့ရှိသည်။
နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုပြီးနောက် လူရှီးဟမ်သည် ပိုင်ဖေးယွီ ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပိုင်ဖေးယွီ သည် စာမေးပွဲမဖြေဆိုမီကတည်းက ကျော်ကြားသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူရှီးဟမ်သည် သူ့ကို အထူးဂရုစိုက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ပိုင်ဖေးယွီ သည် စာမေးပွဲကို ဘယ်သောအခါမျှ ဝင်ဖြေခဲ့ခြင်းမရှိပေ။
ဝေယွီ ၏ ယနေ့လာရောက်မှုမှာ ပြဿနာရှာရန်မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ဖေးယွီ ကို “နောက်ထပ် လေ့လာမှုများ” အတွက် ခေါ်လာခြင်းသာဖြစ်သည်။ မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် သူသည် ပိုင်ဖေးယွီ ကို လူရှီးဟမ်လက်သို့ အပ်လိုက်သည်။
“သခင်လူရှီးဟမ်၊ ပိုင်ဖေးယွီ ကို အစ်ကို့ဆီမှာပဲ အပ်ခဲ့ပါမယ်။ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် စကားကောင်းကောင်း ပြောကြပါ။ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ ကြာကြာမနေတော့ဘူး။”
လူရှီးဟမ်က သူ့ကို အခကြေးငွေမရဘဲ အလုပ်ခိုင်းစေမည့် အရေးကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ဝေယွီ သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မျက်လုံးပြူးကာ ငေးကြည့်နေသည့် သူ၏ မိုက်မဲသော ညီမလေးကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အငေးသားကြည့်နေမိပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
***
သတင်းစာတိုက်မှ ထွက်လာပြီးနောက် တတိယမြောက်မင်းသမီး သည် ကွမ်မင်သတင်းစာတိုက် ၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ဝေယွီ ကို မေးလိုက်သည်။ “ကိုးယောက်မြောက် မောင်တော်၊ သခင်လူရှီးဟမ်နဲ့ ပိုင်ဖေးယွီ တို့နှစ်ယောက်ထဲမှာ ဘယ်သူက ပိုတော်သလဲ။”
ဝေယွီ သည် ပန်ကာကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်၍ မေးလိုက်သည်။ “ဆံထိုးနဲ့ လက်ကောက်ထဲမှာ ဘယ်အရာကို ပိုကြိုက်သလဲ။”
တတိယမြောက်မင်းသမီး သည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ “သဘာဝကျကျ ပြောရရင် နှစ်မျိုးလုံးကို ကြိုက်ပါတယ်။ ဆံထိုးရော လက်ကောက်ပါ မရှိမဖြစ်တဲ့ အသုံးအဆောင်တွေပဲ။ ပတ္တမြားစီထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းဖြူ၊ တောင်ပိုင်းပုလဲစီထားတဲ့ ရွှေစစ်စစ်၊ အနီ၊ အပြာ၊ အစိမ်းရောင် ကျောက်မျက်တွေစီထားတဲ့ စိန်ပန်းမြှီးတွေ... အားလုံးကို ကျွန်မ ကြိုက်တယ်။ ဘယ်အရာက ပိုသာတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ခွဲခြားနိုင်မှာလဲ။”
“အဲဒါကပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖြေပဲ!” ဝေယွီ သည် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီလူနှစ်ယောက်လုံးဟာ ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာမှ တစ်ခါပေါ်လာတဲ့ ရှားပါးတဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေပဲ။ သူတို့ဟာ အစိုးရအမှုထမ်းတွေ ဖြစ်လာကြပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် အသုံးပြုချင်ကြတယ်—အဲဒါကပဲ လုံလောက်ပါတယ်။ ဘယ်သူက ပိုသာတယ်ဆိုပြီး ဘာလို့ အချိန်ကုန်ခံ စဉ်းစားနေရမှာလဲ။”
သူတို့သည် အရည်အချင်းရှိသည့် ဝန်ထမ်းများဖြစ်နေသရွေ့ ထိုအချက်ကသာ အရေးကြီးသည်။
တတိယမြောက်မင်းသမီး သည် သူမ၏ ကိုးယောက်မြောက် မောင်တော်၏ ရက်ရောသော သဘောထားကို သဘောကျသွားပြီး တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ကိုးယောက်မြောက် မောင်တော်၊ မောင်တော် စကားပြောတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ! ကျွန်မကသာ ဗဟုသုတနည်းတာပါ။ နောင်ဆိုရင် မောင်တော်ဆီကနေ အများကြီး သင်ယူတော့မယ်။”
ဝေယွီ သည် ကျေနပ်သည့်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ *ဟင်း... ဒီကလေးမလေးက သင်ယူရတာ လွယ်သားပဲ။ သူမကို ငါ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်။* ထိုကလေးမလေးတွင် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ကောင်းသည်၊ သူမအပေါ် သူထားရှိသည့် ချစ်ခင်မှုမှာ အလကားမဖြစ်ပေ။
နန်းတော်ပြင်ပသို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ထွက်လာရသည့်အခါ ဝေယွီ သည် ပြန်၍ အနားယူလိုသော်လည်း တတိယမြောက်မင်းသမီး ၏ ဈေးဝယ်ချင်သည့် ဆန္ဒကို ငြင်းပယ်၍ မရပေ။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် သူ လိုက်ပါသွားရသည်။
သူတို့သည် လမ်းလျှောက်ရင်း ဈေးဆိုင်တန်းများတွင် မကြာခဏ ရပ်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် ဒင်းဖားဆိုင် နှင့် တတိယမြောက်မင်းသမီး ဝယ်ထားသည့် ပစ္စည်းများစွာကို ထမ်းလာသော နန်းတွင်းကျွန်တစ်ဦးသာ ပါလာသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် နန်းတော်တံတိုင်းအပြင်ဘက်ရှိ အရာအားလုံးကို စိတ်ဝင်စားနေပြီး နန်းတော်တွင် အကောင်းဆုံးပစ္စည်းများ ရှိနေသော်လည်း မျက်စိကျသမျှ အရာအားလုံးကို ဝယ်ချင်နေသည်။ သူမသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် ကြမ်းတမ်းသည့် ပစ္စည်းများကို ထူးဆန်းစွာ စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။
“အစ်ကိုတော် နားမလည်ပါဘူး။ ရှစ်ယောက်မြောက် မောင်တော်က ဒါကို ‘ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ဆွဲဆောင်မှု’ လို့ ခေါ်တယ်!” တတိယမြောက်မင်းသမီး သည် သကြားရုပ်တစ်ရုပ်ကို ကိုင်ရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝေယွီ သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး “ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ဆွဲဆောင်မှု” ဆိုသည့် စကားလုံးနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှ မှတ်ချက်မပေးတော့ပါ။ သူသည် ဇိမ်ခံအဝတ်အစားများ၊ ရွှေနှင့် ကျောက်စိမ်းများကို နှစ်သက်သည့်သူဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့်သော ဘဝနှင့် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်လိုသူဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤဘဝတွင် ထိုသို့ဖြစ်လာရန်မှာ ခက်ခဲပုံရသည်။
“အယ်? ဟိုမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။” တတိယမြောက်မင်းသမီး သည် ရှေ့တွင် လူစုလူဝေး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး စိတ်ဝင်စားသွားကာ ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားသည်။
ဝေယွီ လည်း နောက်ကလိုက်သွားပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ မိန်းကလေးငယ်များကို ရောင်းချနေသည့် မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။ လေးယောက်ရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်ထက် မကြီးဘဲ အငယ်ဆုံးမှာ နို့စို့အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်တွယ်ထားကြပြီး အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက တိရစ္ဆာန်များကို ရောင်းသကဲ့သို့ လမ်းသွားလမ်းလာများကို အော်ခေါ်နေသည်။
“ဒီကောင်မလေးတွေက ရိုးသားပြီး အလုပ်ကြိုးစားကြတဲ့သူတွေပါ! ဘယ်အလုပ်မဆို ခိုင်းလို့ရတယ်။ တစ်ယောက်ကို ငွေလေးတဲလ်ပဲ၊ အငယ်ဆုံးကတော့ အပိုဆုအနေနဲ့ အလကားပေးမယ်။ အိမ်မှုကိစ္စအတွက် အကူအညီလိုတဲ့ သူဌေးကြီးတို့ ဝယ်ပြီး ကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ထားလို့ ရပါတယ်၊ ဒီဈေးနဲ့ဆို တန်ပါတယ်...”
လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒီကောင်မလေးတွေက ပိန်လှီပြီး ဖျားနာနေပုံပေါက်တယ်။ ဖျားနေတာ ဟုတ်၊ မဟုတ် ဘယ်သူသိမှာလဲ။ တစ်ယောက်ကို လေးတဲလ်တောင် ရောင်းဦးမလို့လား? အများဆုံး တစ်တဲလ်ပဲ ပေးနိုင်မယ်!”
ထိုအမျိုးသားမှာ အပြစ်တင်ခံရသည့်တိုင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြန်ပြောနေသည်။ “အို... သခင်ကြီး၊ အဲဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ တစ်တဲလ်ဆိုတာ မလောက်ပါဘူးဗျာ။ ကျွန်ကုန်သည်တွေဆီ သွားဝယ်ရင် ဒီလိုအရွယ်လေးတွေက တစ်ယောက်ကို ငါးတဲလ် ပေးရမှာ။ ကျွန်တော်က နှစ်တဲလ်တောင် လျှော့ရောင်းနေတာ! ပြီးတော့ ဒီကလေးတွေက ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ကိုယ်တိုင်မွေးထားတာ—ဘယ်လိုလုပ် ဖျားနာမှာလဲ။”
သူသည် အကြီးဆုံးကောင်မလေးကို ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို လူအုပ်မြင်အောင် မပြကာ ချွဲနွဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “သူတို့ မျက်နှာကို ကြည့်ပါဦး၊ ဒီကောင်မလေးတွေက အနာဂတ်မှာ အလှပဂေးလေးတွေ ဖြစ်လာမှာ။ သူတို့အမေက ရွာထဲမှာ အလှဆုံးပဲ။ အိမ်မှာ စားစရာ မရှိတော့လို့သာ ဒီလောက်ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းရတာ။ သခင်ကြီးတို့ ဝယ်ပြီး နည်းနည်းလောက် ကျွေးမွေးထားလိုက်ရင်... ဟဲဟဲ၊ တန်မှ တန်ပဲ!”
သူ၏ စကားအဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်။ ဝေယွီ ၏ မျက်လုံးများသည် အနီးနားရှိ အမျိုးသားများထံသို့ ရောက်သွားပြီး သူတို့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမူအရာများ ပြေလျော့သွားကြသည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ ရွံရှာမှုဖြင့် တွန့်ချိုးသွားချိန်တွင် သူ၏ ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးငယ်၏ အသံကျယ်ကျယ်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ငွေနှစ်ဆယ်တဲလ်! ဒီကောင်မလေးလေးယောက်ကို ကျွန်မ ဝယ်မယ်!”
ဝေယွီ: ?