ဒီနေ့တော့ ဝေယွီ က ထူးထူးခြားခြား လုံ့လဝီရိယရှိနေပြီး ပိုင်ဖေးယွီ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကွမ်မင်သတင်းစာတိုက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုမှာ ပိုင်ဖေးယွီ ကိုယ်တိုင်က လာရောက်လည်ပတ်ချင်သည်ဟု တောင်းဆိုထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုမှာ သတင်းစာ၏ ပထမဆုံးထုတ်ဝေမှုကို ပြုလုပ်တော့မည်ဖြစ်ရာ ဝေယွီ အနေဖြင့် ဗဟုသုတတိုးပွားစေရန် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုဟု ယူဆမိခြင်းကြောင့်ပင်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုလူငယ်လေးမှာ ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းနေသည်ဟု ဆိုရသော်လည်း အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်တော်တွင် အလုပ်မလုပ်ဘဲ အလကားစားသောက်နေရုံဖြင့် နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံး၍မရပေ။ အကယ်၍ သူသည် လျူအာယ (Liu Erya) သို့မဟုတ် လျူချန်ယီ (Liu Chenyi) တို့လောက် ငယ်ရွယ်သူဆိုလျှင် တစ်မျိုးဖြစ်နိုင်သော်လည်း ပိုင်ဖေးယွီ မှာ လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဝေယွီ အနေဖြင့် သူ့ကို မည်သည့်နေရာတွင် တာဝန်ပေးရမည်ကို အတိအကျ မဆုံးဖြတ်ရသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးများဖြင့် စတင်ခိုင်းစေနိုင်မည်ဟု တွေးမိသည်။ အလုပ်လုပ်နိုင်သည့်သူမည်သူမျှ အချိန်ဖြုန်းနေ၍ မဖြစ်ပေ။
နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ရာသီဥတုမှာ အလွန်အမင်း ပူအိုက်လာသည်။ အိမ်တွင်း၌ဆိုလျှင် အဝတ်အစားပေါ့ပေါ့ပါးပါးဝတ်ဆင်ကာ ရေခဲအိုးများ၊ အအေးဓာတ်ရှိသည့် အဖျော်ယမကာများဖြင့် သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင်မူ အပူရှိန်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ ဝေယွီ သည် မိမိ၏ ပဉ္စမမင်းသား အစ်ကိုတော်၏ ပုံစံအတိုင်းပင် ယပ်တောင်ကို အားရပါးရခတ်ရင်း ပူပြင်းသည့်လေကို မျက်လုံးမှေးကာ ကြည့်နေရသည်။
သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယပ်တောင်မှလာသည့် လေပြေက အေးမြနေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ပူပြင်းလှသည့် အပူလှိုင်းက သူ့ကို အတင်းတိုးဝင်လာသည်။ *အိမ်မှာပဲ နေခဲ့ရရင် ကောင်းသား* ဟု သူ တွေးမိသည်။ အိမ်တွင်ဆိုလျှင် မိမိကြိုက်သလို ဝတ်ဆင်နိုင်သည်၊ အစေခံများကလည်း အလိုလိုက်ကြမည်ဖြစ်ပြီး အရိပ်အာဝါသလည်း ရှိသည်။ ဒီနေ့ ဘာကြောင့်များ အပြင်ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်မိလိုက်ပါလိမ့်။
ဝေယွီ မှာ လက်မောင်းညောင်းသည်အထိ ယပ်ခတ်နေရသော်လည်း သူ့ဘေးမှ "လူငယ်လေး" မှာမူ လေအေးကို ခွဲဝေပေးရန် အတင်းတောင်းဆိုနေသည်။
"ကိုးယောက်မြောက် အစ်ကိုတော်၊ ဒီဘက်ကို နည်းနည်းပိုခတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော့်ဘက်မှာ လေက အရမ်းနည်းနေတယ်!"
ဝေယွီ သည် သူ့ဘေးရှိ အရပ်ပုပုရုပ်ပုံလေးကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ငါတို့ အိမ်ကထွက်လာကတည်းက ကိုယ့်ယပ်တောင်ကိုယ် ယူလာဖို့ ပြောထားတာကို နားမထောင်ဘူး! အခုတော့ ကိုးယောက်မြောက် အစ်ကိုတော်ကို အမိန့်ပေးနေတာလား?" သူ စိတ်ထဲတွင် တတွတ်တွတ်ပြောရင်း နောက်မှ သူမ၏ အစ်ကိုအရင်းထံတွင် လျော်ကြေးတောင်းရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အရပ်ပုသည့် "လူငယ်လေး" က တောက်ပပြီး ဆိုးသွမ်းသည့် အပြုံးဖြင့် ပြန်ကြည့်သည်။ သူမသည် ယောက်ျားလေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသွင်ပြောင်းရန် အားထုတ်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်သူတိုင်းအတွက်မူ သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
တတိယမြောက်မင်းသမီး ဝေကျင်းအန်း သည် ဝေယွီ ကို မျက်နှာချိုသွေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ကိုးယောက်မြောက် အစ်ကိုတော်၊ အစ်ကိုတော်က အကောင်းဆုံးဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ကြည့်ပါဦး၊ အပူကြောင့် ကျွန်တော့် မိတ်ကပ်တွေ ပျက်ကုန်ပြီ၊ နားထင်မှာလည်း ချွေးတွေ စိုရွှဲနေပြီ။ အစ်ကိုတော်က တကယ်ပဲ ရက်စက်နိုင်ပါ့မလား?"
ဝေယွီ သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ ငါက ရက်စက်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ မြန်မြန်သာ လျှောက်ပါတော့။"
နေရောင်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွင့်ရသည်မှာ ရှားပါးလှပြီး သူ့၏ ကိုးယောက်မြောက် အစ်ကိုတော်က သူမကို ခေါ်ဆောင်လာရန် သဘောတူလိုက်သည့်အတွက် တတိယမြောက်မင်းသမီး မှာ စိတ်ကြည်လင်နေကာ စကားများရန် မရည်ရွယ်တော့ပေ။
သတင်းစာတိုက် အဆောက်အအုံကို တရားဝင် အစိုးရဌာနတစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ပဉ္စမမင်းသား က နေရာကို ကိုယ်တိုင် အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ဝေယွီ ကိုလည်း မကြာခဏ ခေါ်လာလေ့ရှိသည့်အတွက် ဝန်ထမ်းအများစုက သူ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိကြသည်။
တိုက်ဆိုင်စွာပင် ပဉ္စမမင်းသား သည် ထိုနေ့က သတင်းစာတိုက်တွင် ရှိနေသည်။ ကိုးယောက်မြောက် ပညာရှိမင်းသား ရောက်ရှိလာကြောင်း ကြားသိရသောအခါ သူတို့ထံသို့ အမြန်ထွက်လာပြီး နှုတ်ဆက်သည်။
"ကိုးယောက်မြောက် ညီတော်၊ ဘယ်လေက ခေါ်လာတာလဲ? ပြီးတော့... ဒါက တတိယမြောက် ညီမတော် မဟုတ်လား?"
ပဉ္စမမင်းသား မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့၏ ကိုးယောက်မြောက် ညီတော်က အခေါ်မခံရဘဲ လာလေ့မရှိပေ။ ဝေကျင်းအန်း ကို ယောက်ျားလေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
တတိယမြောက်မင်းသမီး က ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ "ပဉ္စမမြောက် အစ်ကိုတော်၊ မင်္ဂလာပါ။"
"ထိုင်ပါ၊ ထိုင်ပါ" ဟု ပဉ္စမမင်းသား က ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် ဝေယွီ ကို နောက်ပြောင်ရန် အမြည်းအစမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "ငါ မေးစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ တတိယမြောက် ညီမတော် ဒီကိုရောက်လာတာ မင်းကြောင့်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ သူမက ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ အနည်းဆုံးတော့ နည်းနည်း ဆင်တူသားပဲ။"
*ညီအစ်ကို ဟုတ်လား၊ ဟုတ်ပါပြီ* ဟု ဝေယွီ တွေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ခြယ်သထားသည့် မျက်ခုံးများနှင့် ပါးနီတို့ကြောင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟု ယုံကြည်ရလောက်အောင် မရှိပေ။ သို့သော် သူသည် ပဉ္စမမင်းသား ၏ ယဉ်ကျေးသည့် လိမ်ညာမှုကို ဖော်ထုတ်ရန် မရည်ရွယ်ပေ။ တတိယမြောက်မင်းသမီး ကမူ သူမ၏ အသွင်ယူမှုမှာ အားနည်းသော်လည်း ချီးမွမ်းစကားကို သဘောကျနေပုံရသည်။
အနည်းငယ် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ပဉ္စမမင်းသား သည် သူတို့ကို အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အခန်းထဲတွင် ရေခဲအိုးရှိပြီး ဝေယွီ သည် အနီးဆုံး ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် လဲကျသွားသည်။ တတိယမြောက်မင်းသမီး နှင့် ပိုင်ဖေးယွီ တို့ကမူ ပို၍ တည်ငြိမ်စွာပင် သိက္ခာရှိရှိ ထိုင်နေကြသည်။
"ဘာများ အထူးကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ?" ဟု ပဉ္စမမင်းသား က မေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များက ပိုင်ဖေးယွီ ထံသို့ ရောက်သွားကာ စူးစမ်းနေသည်။ သူသည် ဝေယွီ ခေါ်လာသည့် အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက်များလားဟု တွေးတောနေသည်။
ပိုင်ဖေးယွီ သည် ပြင်းထန်သည့် အကြည့်ကို ခံစားမိသဖြင့် ယဉ်ကျေးသည့် အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ကာ မျက်လုံးကို အောက်သို့ ချထားလိုက်သည်။
ပဉ္စမမင်းသား သည် မျက်ခုံးပင့်ကာ ဝေယွီ ကို သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အသံမထွက်ဘဲ အမူအရာဖြင့် ဆက်သွယ်နေသည်။
*ပဉ္စမမင်းသား:* ဒါက မင်း ငါ့ဆီခေါ်လာတဲ့ အကူအညီလား? *ဝေယွီ:* ဘာလဲ? မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ? *ပဉ္စမမင်းသား:* သူက နည်းနည်း အားနည်းပုံပေါက်တယ်။ ဘယ်မှာ သွားတွေ့တာလဲ? *ဝေယွီ:* အနည်းဆုံးတော့ စကားပြောပေးလို့ မရဘူးလား? မင်းရဲ့ အသံမထွက်တဲ့ အချက်ပြတွေကို ငါ မဖတ်တတ်ဘူး! *ပဉ္စမမင်းသား:* သူက အရည်အချင်းရှိဖို့ လိုတယ်။ သူ ဘာလုပ်တတ်လဲ? *ဝေယွီ:* ...
သူသည် ဤ "မျက်လုံးဘာသာစကား" ကို အမှန်ပင် နားမလည်နိုင်ပေ။ သူသည် စိတ်အကြံကို ဖတ်နိုင်သည့် မှော်ဆရာတစ်ယောက် မဟုတ်သည့်အတွက် ဤသို့ တိတ်ဆိတ်သည့် သရုပ်ဆောင်မှုများဖြင့် အချိန်ကုန်နေရန် မလိုပေ။
ဝေယွီ သည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ "ပဉ္စမမြောက် အစ်ကိုတော်၊ ဘာကို အတိအကျ ပြောချင်တာလဲ?"
ပဉ္စမမင်းသား မှာ ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသော်လည်း ဧည့်သည်ရှေ့တွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ကိုးယောက်မြောက် ညီတော်၊ မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်လာတာဆိုတော့ ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးပါလား?"
*အာ* ဟု ဝေယွီ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ့ပဉ္စမမြောက် အစ်ကိုတော်၏ မျက်လုံးထဲတွင် "ဝံပုလွေ" ကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက အရည်အချင်းရှိသူကို လုယူဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ!
ဝေယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ပဉ္စမမြောက် အစ်ကိုတော်၊ ဒါက ပိုင်ဖေးယွီ ပါ။ သူ့ရဲ့ ဇာတိမြေက ချင်းကျိုး (Qingzhou) ဖြစ်ပြီး ဒီနှစ်မှာ ၁၉ နှစ်ရှိပါပြီ၊ ပညာတတ်တစ်ယောက်ပါ။" ထို့နောက် သူက ပိုင်ဖေးယွီ ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့ရဲ့ ပဉ္စမမြောက် အစ်ကိုတော်၊ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ ဖြောင့်မတ်သောမင်းသားဖြစ်ပြီး ကွမ်မင်သတင်းစာတိုက် ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပါ။"
အဆင့်အတန်း ကွာခြားသော်လည်း ပိုင်ဖေးယွီ သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ လေးစားစွာ အလေးပြုသည်။ "ကိုယ်တော်မြတ် ပဉ္စမမင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုး ပိုင်ဖေးယွီ ပါ။"
ပဉ္စမမင်းသား သည် သူ့ကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "မင်းက အချိန်ကို အလကားဖြုန်းမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ မင်းက ဒီသတင်းစာတိုက်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ပိုင်ဖေးယွီ ကို ခေါ်လာတာ မဟုတ်လား?"
ဒီလောက် ငယ်ရွယ်သည့် ပညာတတ်တစ်ယောက်—ဤ ပိုင်ဖေးယွီ မှာ တော်ဝင်နန်းတော်တွင် အမှုထမ်းရန် အလားအလာကောင်းများရှိသည်ဟု ပဉ္စမမင်းသား တွေးမိသည်။
ဝေယွီ က အမြန်ဖြတ်ပြောသည်။ "အဲ? ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ သူက သူ့သူငယ်ချင်းကို လာလည်တာပါ။ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို ကျွန်တော် လေးစားလို့ ခေါ်လာတာပါ။ သူ ဒီသတင်းစာတိုက်မှာ အလုပ်လုပ်ချင်မလုပ်ချင်ဆိုတာ သူ့သဘောဆန္ဒအတိုင်းပါ—အစ်ကိုတော် ကိုယ်တိုင်ပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါ။"
ပဉ္စမမင်းသား မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "သူငယ်ချင်း?"
ဝေယွီ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး အမှန်တရားကို ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ သူသာဆိုရင် ဒီနှစ် နွေဦးအင်ပါယာ စာမေးပွဲကို ဝင်ဖြေနိုင်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ့ကျန်းမာရေးက မကောင်းလို့ သူ့သူငယ်ချင်းက သူ့ထက် အရင်အောင်မြင်သွားခဲ့တာပါ။ သူ့ကျန်းမာရေးသာ ကောင်းမွန်မယ်ဆိုရင် မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ ရှားပါးလှတဲ့ ဆဋ္ဌမအဆင့် ဘွဲ့ရစာရင်းမှာ သူ့နာမည် ဖြစ်နေမှာပါ။"
ပဉ္စမမင်းသား မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ *တခြားလူလား? ဘယ်သူလဲ?*
သူသည် မိမိရှေ့တွင် ထိုင်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းသည့် လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
*ပိုင်ဖေးယွီ လား?!*