နောက်တစ်နေ့တွင် ဝေယွီ သည် ပိုင်ဖေးယွီ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သတင်းစာတိုက်၏ ရုံးခန်းဆီသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
သတင်းစာတိုက်တစ်ခုအနေဖြင့် ရုံးခန်းမရှိလျှင် လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ဤလုပ်ငန်းမှာ နန်းတော်၏ တရားဝင်ကျောထောက်နောက်ခံ ရရှိထားသဖြင့် ရန်ပုံငွေမှာလည်း အလွယ်တကူပင် ရရှိထားသည်။ မြို့တော်အတွင်း၌ သင့်တော်မည့်နေရာကို မရှာတွေ့နိုင်သဖြင့် ပဉ္စမမင်းသား က အတွင်းမြို့တော်ရှိ ခမ်းနားသော အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ဝယ်ယူကာ ၎င်းတို့၏ လိုအပ်ချက်နှင့်အညီ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
အဆောက်အအုံကို အမည်ပေးရမည့်အချိန်တွင် ဧကရာဇ်နှင့် ပဉ္စမမင်းသား တို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုကိစ္စကို လုပ်ဆောင်ရန် ပျင်းရိနေကြသဖြင့် တာဝန်ကို ဝေယွီ ထံသို့ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။ သူက ချက်ချင်းပင် “ကွမ်မင်သတင်းစာတိုက်” ဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်က သူ၏ဖခင်မှာ အနည်းငယ် စိတ်တိုင်းမကျဖြစ်ပုံရသော်လည်း ကန့်ကွက်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် စာလုံးလေးလုံးပါသော ဆိုင်းဘုတ်ကို အိမ်ကြီး၏ အဝင်ဝတွင် ဂုဏ်ယူစွာ ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။
ကွမ်မင်သတင်းစာတိုက် သည် အတွင်းမြို့တော်ရှိ အနောက်ဈေးအနီးတွင် တည်ရှိသည်။ အဆိုပါမြေနေရာမှာ အတော်လေး ကျယ်ဝန်းပြီး ယခင်က မြို့တော်မှ ပြောင်းရွှေ့သွားသော စတုတ္ထအဆင့် အရာရှိတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့် နေရာဖြစ်သည်။
ဒေသခံများမှာ ပိုင်ရှင်ပြောင်းသွားသည်ကို ကောင်းစွာသိရှိကြသော်လည်း အမည်သစ်ကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ဖတ်တတ်သော်လည်း ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်မှန်း သူတို့နားမလည်နိုင်ကြပေ။ ထို့အပြင် ပင်မတံခါးမှာ တစ်နေကုန် ပွင့်လျက်ရှိပြီး အရာရှိဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်။ အတော်လေး ဗဟုသုတရှိသော လူအများပင်လျှင် အစိုးရအရာရှိများ၏ ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာသော လုပ်ဆောင်ပုံမျိုးကို မည်သည့်အခါကမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။
သိလိုစိတ်များ ပြင်းပြလာပြီးနောက် အနည်းငယ် မေးမြန်းစုံစမ်းကြည့်သည့်အခါ ရုံးခန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်တော့ပေ။ ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဝေခြင်း မပြုရသေးသော်လည်း မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဆူညံနေသည်။ သာမန်ပြည်သူများနှင့် မှူးမတ်အသိုင်းအဝိုင်းများပါမကျန် ဤ “သတင်းစာ” ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် မည်သို့ရှိသည်ကို မြင်တွေ့လိုနေကြသည်။ နေ့စဉ်ရက်ဆက်ပင် အလုပ်မရှိသူများမှာ တံခါးဝအနီး၌ စုရုံးကာ အတွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသော အရာရှိများကို တစ်ချက်မျှ မြင်တွေ့ရမလားဟု စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ထိုနေ့တွင်မူ ကြီးမားခမ်းနားသော ရထားတစ်စီးသည် အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအခြွေအရံများ၏ မြင်ကွင်းကြောင့် အနီးအနားရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ ထိုင်နေသူများမှာ ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ ဤမျှခမ်းနားသော ပုံစံမျိုးမှာ သူတို့မြင်ဖူးသမျှ အရာရှိများထက် ပိုမိုသာလွန်နေပြီး အထက်တန်းစားမင်းသားကြီး၏ အခမ်းအနားနှင့်ပင် ယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားစေနိုင်သည်။
မြင်းစီးသူရဲများ ဆင်းသက်လာပြီးနောက် အစေခံများမှာ ခရီးသည်များအတွက် ထိုင်ခုံများ ချပေးကြသည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ လူများမှာ မည်သူရောက်လာသနည်းဟု စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကြည့်ရှုကြသည်။
ပထမဆုံး ဆင်းလာသူမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပိန်ပါးပြီး နုနယ်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ် သို့မဟုတ် အဆင်တန်ဆာများ မပါရှိသဖြင့် ကြည့်ရှုသူများမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိကြသည်။ သူသည် မှူးမတ်မျိုးနွယ်ဝင်တစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူပေ။
သို့သော် ဒုတိယမြောက်လူ ထွက်လာသည့်အခါ သူတို့၏ သံသယများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုသူမှာ ကျောက်စိမ်းဦးရစ်သရဖူကို ဆောင်းထားပြီး ပန်းပွင့်ပုံစံများ ထိုးထားသော ဆင်စွယ်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏လက်အိတ်များမှာ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ လွင့်မြူးနေပြီး ခါးတွင် လေတိုက်တိုင်း လှုပ်ရှားနေသော ကျောက်စိမ်းခါးပတ်ကို စည်းနှောင်ထားသည်။ သူသည် မှူးမတ်မျိုးနွယ်ဝင် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အပြည့်အဝ တူညီနေသည်။
လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုအခြေအနေကို ကျေနပ်နေစဉ်မှာပင် တတိယမြောက်လူတစ်ဦး ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ ထိုလူငယ်မှာ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ပိန်ပါးပြီး ပန်းပွင့်ပုံစံ အနည်းငယ်ပါသော လမင်းရောင် ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ဆံပင်ကို ကျောက်စိမ်းဖြူသရဖူဖြင့် စည်းနှောင်ထားပြီး လက်တွင်လည်း ယပ်တောင်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဟန်ပန်ဖြင့် ရှိနေသည်။ သူ၏အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ယဉ်ကျေးကာ လူငယ်ဆန်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ သူဆင်းလာစဉ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်မှာ သူ၏နူးညံ့ပြီး ထင်ရှားသော မျက်နှာသွင်ပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသဖြင့် တောင်လေကဲ့သို့ ကြည်လင်လန်းဆန်းသော ကျက်သရေရှိမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ယပ်တောင်ကို ခတ်ကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။
ထိုသုံးဦးစလုံး အိမ်ကြီးထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“သူတို့က ဘယ်အိမ်တော်ကလဲ၊ ငါတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။”
“သူတို့က အဆင့်အတန်း အရမ်းမြင့်မားတဲ့သူတွေ ဖြစ်ရမယ်။ မာကွစ်ရဲ့သားတွေတောင် ဒီလောက် အခြွေအရံနဲ့ မခရီးသွားကြဘူး။”
“နေဦး… အဲဒီ နောက်ဆုံးလူငယ်မင်းသားကို မြင်ဖူးသလိုပဲ မဟုတ်လား။”
အချို့လူများမှာ ထိုစကားကို မယုံကြည်စွာဖြင့် အထက်တန်းစားအသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မကြိုးစားပါနှင့်ဟု ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ခြေထောက်ကို ချိတ်ထိုင်နေသော လူတစ်ဦးမှာမူ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။ သူသည် အိမ်ကြီး၏တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ပင် ပြုတ်ကျသည်အထိ အားပါးတရ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ငါမှတ်မိပြီ!” သူက ထီပေါက်သကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါ ကိုးပါးမြောက် ပညာရှိမင်းသားပဲ! ကိုးပါးမြောက် မင်းသားပဲ!”
အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ထိုသူမှာ မျက်ရည်ဝဲလျက် တံခါးဝဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ “အရင်က ငါ့အမေဘက်က ဆွေမျိုးတွေ ချေးငွေရှင်တွေရဲ့ ဖိအားပေးမှုကြောင့် ပျက်စီးတော့မယ့်အချိန်မှာ အဲဒီအမှုကို ဖော်ထုတ်ပြီး နန်းတော်ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို လုပ်ဆောင်ခိုင်းခဲ့တာ ကိုးပါးမြောက် မင်းသားပဲ။ သူက ငါ့မိသားစုကို ကယ်တင်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းမှာလည်း ဒါန်ကျိုးက ငါ့ဝမ်းကွဲရဲ့ မိသားစုကို ဆားမှောင်ခိုသမားတွေ နှောင့်ယှက်တဲ့အချိန်မှာ သူကပဲ ကူညီပေးခဲ့တာ။ ငါတော့ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး!”
သူသည် နောင်တနှင့် ဂုဏ်ယူမှုများ ရောထွေးနေသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒီနှစ်နှစ်အတွင်းမှာ သူက အရပ်ပိုရှည်ပြီး ပိုတောင် ချောလာသေးတယ်။ သူက အရမ်းကို တည်ငြိမ်လွန်းလို့ ငါတောင် မမှတ်မိနိုင်လုနီးပါးပဲ။”
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ အခြားသူများမှာ သူ့ကို စကားမပြောနိုင်ဘဲ သံသယဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ချေးငွေရှင်များအကြောင်းနှင့် ဆားမှောင်ခိုသမားများအကြောင်းကို ကြားရပြီးနောက် ဤသူ၏မိသားစုမှာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေသည်ဟုသာ တွေးမိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် ဝေးဝေးနေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဟု ဆုံးဖြတ်ကာ အာရုံကို လွှဲပြောင်းလိုက်ကြပြီး ထိုသူကို သူ၏စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်ထဲတွင်သာ ချန်ထားခဲ့ကြသည်။