ချန်ခန်းသည် ဗိုအိမ်တော်မှ လူငယ်သခင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဂုဏ်သရေရှိမျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူတစ်ဦးပီပီ အရှုပ်တော်ပုံများကိုသာ ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဆိုပါက ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သူဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ချန်ခန်းမှာ ထိုသို့သောဘဝမျိုးဖြင့် မကျေနပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ရည်မှန်းချက်သည် ကျယ်ပြန့်သောလောကကြီးတွင် ရှိနေသည်။ သူသည် နန်းတွင်းစာမေးပွဲတွင် အောင်မြင်မှုမရခဲ့သော်လည်း စစ်မှန်သောအောင်မြင်မှုများနှင့် ပံ့ပိုးမှုများမှတစ်ဆင့် မိမိနာမည်ကို ထင်ရှားစေရန် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ထားသူဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာပင် တောင်ပိုင်းစစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ အပျက်သဘောဆောင်သော၊ အခွင့်ထူးခံ လူငယ်လေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကျယ်ပြောလှသော ရွှံ့နွံများထဲသို့ ခြေချမိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်က လူကိုပုံသွင်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အနီရောင်နှင့်နီးလျှင် အနီရောင်စွန်းမည်၊ မှင်နှင့်နီးလျှင် အနက်ရောင်စွန်းမည်။ တောင်ပိုင်းစစ်တပ်၏ "အငြိမ်းစားယူခါနီး" ကဲ့သို့ တုံဆိုင်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ချန်ခန်း၏ ရည်မှန်းချက်များရှိသော်လည်း သူ၏စိတ်ဓာတ်များ တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးလာသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူသည်လည်း အခြားပျင်းရိနေသော စစ်သည်တစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့မည်ဟု ထင်မှတ်လာမိသည်။
"ပထမဆုံးမေးခွန်း - မင်းတို့ စာဖတ်တတ်၊ စာရေးတတ်ကြလား။"
မြင့်မားသောစင်မြင့်ထက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ချန်ခန်းသည် လူအုပ်စု၏ နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားက သိချင်သည်မှာ တကယ်ပဲ စာဖတ်တတ်၊ မတတ်ဆိုတာလား။
ချန်ခန်းမှာ ရယ်ချင်မိသည်။ တောင်ပိုင်းစစ်တပ်သည် ဂုဏ်သရေရှိအိမ်တော်များမှ သားသမီးများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသည် မဟုတ်ပါလော။ သူတို့ထဲတွင် စာမတတ်သူဟူ၍ မည်သူမျှ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့တွေးရင်း သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရိုးရှင်းပြီး အရေးမပါသော အမိန့်တစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း သူလှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် ရှေ့မှလူအချို့မှာ လုံးဝမလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဂုဏ်သရေရှိအိမ်တော်များမှ လူငယ်သခင်များဖြစ်ကြသည်၊ သူတို့၏ မိသားစုများက ပညာရေးကို လျစ်လျူရှုထားသဖြင့် စာပင်မဖတ်တတ်ကြသည်အထိ ဖြစ်နေရသလော။
ချန်ခန်း၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ တောင်ပိုင်းစစ်တပ်တွင် ပျင်းရိသူများစွာ ရှိသည်ကို သူသိသော်လည်း အခြေခံစာလုံးများကိုပင် မဖတ်တတ်သူများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
လူအုပ်ကြီးမှာ စနစ်တကျ တန်းစီနေကြပြီး ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်လျှင် ချက်ချင်းပင် သိသာစေရန် လုံလောက်သော နေရာလွတ်များ ရှိနေသည်။ သူသည် အဆင့်အတန်းအလိုက် ဖြစ်ပေါ်လာသော လှောင်ပြောင်သံတိုးတိုးများကို ကြားနေရသည်။
"ဟဲ့၊ တကယ်ပဲ စာမဖတ်တတ်တဲ့သူတွေ ရှိနေတာလား။ သူတို့မိသားစုတွေအတွက်တော့ ရှက်စရာပဲ။"
"ငါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသားရဲ့အမြော်အမြင်ကတော့ ကောင်းသားပဲ။ အခုချိန်မှာ ပျင်းရိတဲ့သူတွေကို ခွဲထုတ်ထားလိုက်ရင် နောက်မှ သူတို့နဲ့ ပတ်သက်စရာ မလိုတော့ဘူး။"
ချန်ခန်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး သူ၏အကြည့်များမှာ မသိစိတ်ဖြင့် အဝေးရှိ စင်မြင့်ပေါ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
"ဒုတိယမေးခွန်း - မင်းတို့မှာ ပြတ်သားတဲ့စိတ်ဓာတ် ရှိသလား။"
ပြတ်သားမှုလား။ ချန်ခန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြတ်သားစွာပင် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်သည်။ သူသည် ပြတ်သားသူဖြစ်သည်။ သူသာ ခိုင်မာသောစိတ်ဓာတ်မရှိခဲ့ပါက တောင်ပိုင်းစစ်တပ်တွင် သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း ချူဝေနှင့် သူ၏ဂိုဏ်းသားများနောက်သို့ ပါသွားပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။
ချန်ခန်းသည် ရှေ့ဆုံးမှ ခြေလှမ်းလိုက်သူများထဲတွင် ပါဝင်သည်။ အခြားသူများမှာ မိမိတို့၏ ပြတ်သားမှုကို မသေချာသဖြင့် တွေဝေနေကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့လည်း လိုက်ပါလာကြသည်။
ချန်ခန်း တွေးတောနေသည့် ချူဝေမှာ သူနှင့် တစ်တန်းတည်းတွင် လေးနေရာခန့် အကွာ၌ ရပ်နေသည်။ မေးခွန်းနှစ်ခုစလုံးအတွက် လူနှစ်ယောက်စလုံး ရှေ့တိုးလိုက်ချိန်တွင် သူတို့မှာ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ဖြစ်သွားကြသည်။ ချူဝေက ချန်ခန်း၏ ပြတ်သားသောမျက်နှာကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့ရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဟေ့ ချန်ခန်း၊ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားက ဘာတွေလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလို့ မင်းထင်လဲ။"
ချန်ခန်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ တရားဝင်ကိစ္စရပ်များကို လုပ်ဆောင်နေချိန်တွင် အာရုံလွှဲစရာ အချိန်မရှိပေ။
"မာနကြီးလိုက်တာ။" ချူဝေက မျက်စိကို လှန်ပြလိုက်ပြီး စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ပတ်သက်သည့် နောက်ဆုံးမေးခွန်းကို မေးမြန်းလိုက်ချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။ ချန်ခန်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။
*သစ္စာစောင့်သိမှုလား။* ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားက နန်းတော်အတွက်၊ ဧကရာဇ်အတွက်၊ သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင်အတွက် သစ္စာစောင့်သိမှုကို မေးနေတာလား။
ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် မေးခွန်း၏လေးနက်မှုကို သဘောပေါက်သူများမှာ ချက်ချင်း ရှေ့မတိုးဝံ့ကြပေ။ ချန်ခန်းမှာ ခဏတာ ငြိမ်သက်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် ချိန်ဆနေသည်။ အမြဲတမ်း ရန်စတတ်သည့် ချူဝေမှာ ထပ်မံ၍ ဟောက်ပြန်သည်။
"ဟေ့ ချန်ခန်း! ဒါ ဘယ်လိုသစ္စာစောင့်သိမှုမျိုးလဲ။ အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ မင်း ရှေ့တိုးမှာလား၊ မတိုးဘူးလား။ မင်းသာ တိုးမယ်ဆိုရင် ငါက..."
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချန်ခန်းက ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
*ဒီကောင်တော့!*
သူက မြန်လွန်းသည်။ နည်းနည်းလောက် ထပ်မစဉ်းစားနိုင်ဘူးလား။ မင်းက အေးစက်စက်နဲ့ မာနကြီးတဲ့ ချန်ခန်း မဟုတ်ဘူးလား။ ချူဝေက ဒေါသတကြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။
သူ့ဘေးတွင် သူ၏နောက်လိုက်များမှာ အချက်ပြမှုကို စောင့်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ခေါင်းဆောင်၏ ပြိုင်ဘက်က သေရဲသည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့တိုးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း လိုက်ပါရန် ဖိအားပေးခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ချူဝေနောက်သို့ လိုက်၍ ပျင်းရိသောဘဝကို နေထိုင်လာခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ ချူဝေနှင့် ချန်ခန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ရှေ့တိုးနေလျှင် သူတို့လည်း လိုက်လုပ်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
အလျင်စလို မရှိပါ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသူ အများစုမှာ ရှေ့တိုးပြီးသွားကြပြီဖြစ်သည်။
မြင့်မားသောစင်မြင့်ပေါ်မှ ဝေယွီသည် လူတိုင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ ယခင်က စနစ်တကျရှိခဲ့သော စတုရန်းပုံစံမှာ ယခုအခါ မေးခွန်းသုံးခုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကွာဟချက်များနှင့် အပြောင်းအလဲများကြောင့် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ဝေယွီသည် ဖန်းရှန်းကို ကြည့်ကာ "မေးခွန်းသုံးခုလုံးအတွက် ရှေ့တိုးလာတဲ့သူတွေကို သူတို့ဘာသာသူတို့ ထွက်လာခိုင်းလိုက်ပါ။ သူတို့ကို ရေတွက်ပြီး နှစ်ရာရှိမရှိ ကြည့်ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖန်းရှန်းက နာခံလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ၁၆၈ ယောက်ရှိကြောင်း ရေတွက်ပြီး ပြန်လာသည်။
"မင်းသား၊ ၁၆၈ ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ နောက်ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေထဲကနေ နည်းနည်းလောက် ထပ်ရွေးရမလား။"
ဝေယွီက ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မလိုဘူး။ အရေအတွက်ထက် အရည်အသွေးက ပိုအရေးကြီးတယ်။ နှစ်ရာမပြည့်ရင်လည်း မပြည့်ပါစေနဲ့။ ကျန်တာတွေကိုတော့ နောက်မှပဲ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့။"
စာတတ်မြောက်မှုသည် လူတစ်ယောက်၏ ဘဝတစ်ဝက်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်သည်။ ဂုဏ်ရှိသော မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသော်လည်း စာမတတ်ခြင်းမှာ အမြော်အမြင်နည်းပါးခြင်းကို ပြသည်။ ပြတ်သားမှုသည် စရိုက်နှင့် စိတ်ဓာတ်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်သည်။ လူတစ်ယောက် ပြတ်သားမှုမရှိလျှင် စည်းကမ်းရှိနိုင်ပါ့မလား။ ထိုသို့သောသူများကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းကသာ ပိုကောင်းသည်။ သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ ရိုးရှင်းသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဤသူများသည် နောင်တွင် လုပ်ငန်းဆောင်တာများ လုပ်ဆောင်ရာ၌ သူ့ကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရသူများအတွက် ဝေယွီသည် မထိုက်တန်သူများကို အခွင့်အရေးပေးမည့်အစား ရာထူးနေရာများကို အလွတ်ထားရစ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရွေးချယ်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျန်သူများကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ၁၆၈ ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ဝေယွီ ကျေနပ်သွားသည်။ သူသည် ဗိုလ်ချုပ် ဒူရှင်းနှင့် အခြားသူများဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။ "အဆွေတို့၊ ဒီ ၁၆၈ ယောက်ဟာ တောင်ပိုင်းစစ်တပ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့ကို ကျွန်တော် ခေါ်သွားတော့မယ်။ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ မေးစရာမလိုပါဘူး။ အခုလောလောဆယ်တော့ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားကြပါ။"
ဒူရှင်းသည် အဝေးရှိ ၁၆၈ ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းသားရဲ့ အမိန့်အတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်၊ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
သူ့နောက်တွင် ဘာမှန်းမသိဘဲ ရပ်နေကြသော တောင်ပိုင်းစစ်တပ်၏ တပ်မှူးများကို မြင်သောအခါ ဒူရှင်းက သတိပေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ *ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ။ မင်းတို့ရဲ့ သဘောထားကို ပြလိုက်ကြစမ်း!*
"အာ? ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါတယ်! ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်။ စစ်တပ်ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောဆိုခြင်းမပြုဖို့ ညွှန်ကြားထားပါမယ်။ စိတ်ချပါ မင်းသား။"
တပ်မှူးများမှာ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် အာမခံချက်ပေးကြသည်။
ဝေယွီက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ ပြန်တော့မယ်။ အဆွေတို့လည်း လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ကြပါ။"
သူသည် ဖန်းရှန်းကို ကျန်ရစ်ခဲ့စေပြီး ၁၆၈ ယောက်၏ အသွင်ကူးပြောင်းမှုကို စီမံခိုင်းလိုက်သည်။ တပ်သုံးတပ်အနက် နှစ်တပ်ကို ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်ရာ နန်းတွင်းအစောင့်တပ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
တောင်ပိုင်းစစ်တပ်စခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဝေယွီသည် နောက်တစ်ဆင့်အတွက် စဉ်းစားကာ နန်းတွင်းအစောင့်တပ်သို့ ခေတ္တဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နန်းတော်ကို ကာကွယ်သည့် အဓိကတပ်ဖွဲ့နှင့်အညီ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ ဝေယွီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျန်ရှိသော ၃૨ ယောက်ကို ထပ်မရွေးချယ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အချိန်နှောင်းနေပြီဖြစ်၍ ဒုက္ခခံရန် မတန်ဘဲ ထိုနေရာများကို နောက်မှဖြည့်ရန် ချန်ထားခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်လိမ့်မည်။
ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် ပိုင်ဖေးယွီနှင့်အတူ ရထားလုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် သူ၏အဖော်က ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။ "မင်းသားက မကြာသေးခင်က သတင်းစာဌာနနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေတယ်လို့ ကြားမိပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း လိုက်သွားလို့ ရမလားခင်ဗျာ။"
ထိုင်ခုံတွင် မှီတွယ်နေသော ဝေယွီသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်ခွံကို ပင့်လိုက်သည်။ "မင်းက ပုံမှန်ဆိုရင် လှုပ်ရှားရတာကို ငြီးငွေ့နေတတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။"
ပိုင်ဖေးယွီက ပြုံးသည်။ "ကျွန်တော်က လှုပ်ရှားရတာ မကြိုက်ပေမဲ့ သတင်းစာဌာနကို သွားပြီး ကျွန်တော်တို့နှစ်ရဲ့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲမှာ ဆဋ္ဌမမြောက် အဆင့်ရခဲ့တဲ့ ထိပ်တန်းပညာရှင်နဲ့ တွေ့ဆုံရမယ်ဆိုရင်တော့ အလွန်ပဲ ဝမ်းသာမိမှာပါ။"