325

တောင်ပိုင်းတပ်မတော်မှ စစ်သည်များသည် မူလက မျိုးရိုးစဉ်ဆက် သူရဲကောင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည့် စစ်သူကြီးများ၏ သားမြေးများပင် ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ချိန်က ကြီးမားသော ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြဖူးသည့် သူတို့၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်များသည် စစ်ပွဲတစ်ခုတည်းတွင် အကုန်အစင် ကျဆုံးခဲ့ရပြီး အရိုးစုများမှာမူ ချင်ကျိုးနယ်မြေတွင် မြှုပ်နှံခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ကာလအားဖြင့် နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်ကျော် ကုန်လွန်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုရုပ်အလောင်းအများစုကို ယနေ့တိုင် ပြန်လည်ရှာဖွေ၍ မရရှိသေးပေ။ တောင်ပိုင်းတပ်မတော်မှ စစ်သည် သုံးသောင်းလုံးမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိဘဲ အားလုံး ကျဆုံးခဲ့ရသဖြင့် မြို့တော်ရှိ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုအများအပြားမှာလည်း မျိုးဆက်ပြတ်လုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်က ချင်ကျိုးမှ ရောက်ရှိလာသည့် သတင်းဆိုးကြောင့် မြို့တော်တစ်ခုလုံး ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု မုန်တိုင်းကြီးထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့ရသည်။ တိုင်းပြည်အတွက် အသက်စွန့်လွှတ်ကာ ငယ်ရွယ်နုပျိုစဉ်တွင် ကျဆုံးခဲ့ရခြင်းမှာ မြင့်မြတ်သော စွန့်လွှတ်အضحုပ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသဖြင့် နန်းတော်အနေဖြင့် တောင်ပိုင်းတပ်မတော်အပေါ် အလွန်အမင်း အားနာနေခဲ့သည်မှာ မဆန်းပေ။ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသည့် ဧကရာဇ်ရော၊ လက်ရှိ ထီးနန်းစိုးစံနေသည့် ဧကရာဇ်ပါ တောင်ပိုင်းတပ်မတော်၏ ကြမ္မာဆိုးအပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ ရှက်ရွံ့နေခဲ့ကြသည်။ ကျဆုံးသွားခဲ့ကြသူတို့၏ မိသားစုများကို ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်ပေးခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တောင်ပိုင်းတပ်မတော်သို့ အသစ်ဝင်ရောက်လာကြသည့် ထိုစစ်သည်တို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများအပေါ်၌မူ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လျှော့ပေါ့ဆက်ဆံပေးခဲ့ကြသည်။ ထိုကဲ့သို့ လျှော့ပေါ့ညှာတာပေးမှုမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

"အခုခေတ်မှာ တောင်ပိုင်းတပ်မတော်က စစ်သည်အများစုဟာ အစောပိုင်းက သူရဲကောင်းတွေရဲ့ သွေးရင်းသားရင်း မျိုးဆက်တွေပါပဲဗျာ..." ဒူရှင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း ဝေယွီဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ "ဒါကြောင့် မင်းသားအနေနဲ့ လက်ရှိအခြေအနေမှန်ကို နားလည်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ဝေယွီက လက်ပိုက်လျက် အဝေးတစ်နေရာဆီသို့ အတွေးနက်နက်ဖြင့် ငေးကြည့်နေပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

ပိန်သွယ်သော လူငယ်လေး ပိုင်ဖေးယွီက ငြိမ်သက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ "တိုင်းပြည်အတွက် အသက်စွန့်ခြင်းမှာ လက်ခံနိုင်ဖွယ် ရှိပေ၏။ ဇနီးမယားနှင့် မိခင်တို့အား နှုတ်ဆက်ခြင်းမှာ သေခြင်းတရား၌ အားလုံး တူညီကြ၏။ ရှေ့ဆောင်သူတို့၏ သွေးသည် ငြိမ်းချမ်းရေးလမ်းကြောင်းကို ဖောက်ထွက်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ အမည်နာမတို့သည် သမိုင်းတွင် ထာဝရ တည်တံ့နေလိမ့်မည်။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒူရှင်းမှာ တစ်ဖန် ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူရဲကောင်းတို့၏ ဝိညာဉ်သည် ထာဝရရှင်သန်နေပြီး နာမည်ကျော်ကြားမှုမှာလည်း ခေတ်အဆက်ဆက် တည်တံ့နေလိမ့်မည် မှန်သော်လည်း၊ အကယ်၍သာ အသက်ရှင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် မည်သူကများ သေချင်ပါ့မလဲ။

အဖွဲ့သားများမှာ ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရပ်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဒူရှင်းက ပို၍ သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "မင်းသား၊ ဘာတွေများ အလွန်အမင်း တွေးတောနေပါသလဲ။"

ဝေယွီက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး စဉ်းစားခန်းဖွင့်သည်။ "ငါတွေးနေတာက... ချင်ကျိုးမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ကပ်ရောဂါကြီးက ဘာကြောင့်များ တကယ်တမ်း ဖြစ်ပွားလာရတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုပဲ။"

ဒူရှင်းနှင့် ပိုင်ဖေးယွီတို့မှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဒူရှင်းဆိုလျှင် အသံပင်မထွက်ဘဲ သက်ပြင်းရှူမိသွားသည်။ မင်းသားဆိုသူမှာ ယခုအခါ ကျဆုံးသွားခဲ့ကြသည့် သူရဲကောင်းများအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေခြင်းလည်း မဟုတ်၊ တောင်ပိုင်းတပ်မတော်၏ ကြီးမားလှသော စွန့်လွှတ်မှုအတွက် ညည်းတွားနေခြင်းလည်း မဟုတ်ဘဲ ထိုကပ်ရောဂါကြီး၏ အရင်းအမြစ်ကိုသာ စိတ်ဝင်တစား တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်နေပေသည်။ *သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေပါလား။*

ထိုသို့ အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက် ပိုင်ဖေးယွီက ဝေယွီ၏ အတွေးလမ်းကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ လိုက်မီသွားကာ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။ "ချင်ကျိုးမှာ ပိုးမွှားတွေ အလွန်အမင်း ပေါများပါတယ်။ ဒေသခံတွေက အဲဒီအကြောင်းရင်းကြောင့်ပဲ မကြာခဏ ဖျားနာတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီဒေသမှာ ဆရာဝန်တွေလည်း ရှားပါးပြီး လူအများစုကလည်း နတ်ဆိုးတွေကိုပဲ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ကြတော့ မကြာခဏ ပူဇော်ပသမှုတွေ ပြုလုပ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ လူတွေ ဖျားနာလာတဲ့အခါမှာလည်း သင့်တော်တဲ့ ဆေးဝါးကုသမှု မရှိဘဲ သေဆုံးသွားကြပြီး အလောင်းတွေကို တောတောင်ထဲမှာပဲ ပစ်ပစ်စွန့်ပစ်လိုက်ကြတာပါပဲ။"

"တောတောင်ထဲမှာ စွန့်ပစ်လိုက်တာ ဟုတ်လား!" ဒူရှင်းမှာ အံ့သြတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ "သေဆုံးသွားတဲ့သူကို သင့်တော်သလို လေးလေးစားစား မြှုပ်နှံပေးရမယ်ဆိုတဲ့ အစဉ်အလာ စကားပုံတောင် ရှိသေးတာ။ ချင်ကျိုးကလူတွေက သေဆုံးသွားတဲ့သူအတွက် အလောင်းကောင်ကို တောင် မပြင်ဆင်ကြဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။"

ဝေယွီက သူတို့နှစ်ဦးကို စောင်းငဲ့၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ဖေးယွီက အနည်းငယ် အပြုံးယောင်သန်းလျက် ဆက်လက် ဖြည့်စွက်ပြောဆိုသည်။ "ချင်ကျိုးကလူတွေက နတ်ဆိုးတွေကို အပြင်းအထန် ယုံကြည်ကြတယ်။ သူတို့အတွက်ကတော့ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ အဲဒီအရာတွေကို ပူဇော်အပ်နှံလိုက်ဖို့ပဲ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်တယ်။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်တာဟာ ဝိညာဉ်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးဆီကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်သွားတာလို့ သူတို့က မြင်ကြတာလေ။ အဲဒါမှာ များ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလို့လား။"

ဝေယွီက နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး ပိုင်ဖေးယွီ၏ ဆိုလိုရင်းကို နောက်ဆုံးတွင် အကြွင်းမဲ့ နားလည်သွားတော့သည်။ အလောင်းများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု မရှိဘဲ ပစ်ထားခြင်း—အထူးသဖြင့် ရောဂါပိုးမွှားများ ပါလာသည့် လူ့အလောင်းများကို ထိုကဲ့သို့ စွန့်ပစ်ထားခြင်း—ကြောင့်ပင် ယခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကပ်ရောဂါကြီး ဖြစ်ပွားလာရခြင်း ဖြစ်ပေသည်၊ ထို့ကြောင့်လည်း အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။ *သန့်ရှင်းရေး! တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းမှုနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် သန့်ရှင်းမှုကို မြှင့်တင်ရမယ်။ အယူသီးမှုတွေက ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး၊ သိပ္ပံပညာကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီး ဆေးကုသရေး ဝန်ဆောင်မှုတွေကိုပါ အမြန်ဆုံး ချဲ့ထွင်ရလိမ့်မယ်!*

ဒူရှင်းမှာမူ နောက်ဆုံးတွင် အကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်သွားကာ တင်စားပြောဆိုလိုက်သည်။ "အလောင်းတွေကို ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပုံအပုံလိုက် တင်ထားတယ်ဆိုတော့ စစ်မြေပြင်မှာလိုမျိုး တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေတာပေါ့ဗਿਆ။ အဲဒီလိုဆိုတော့ ကပ်ရောဂါ ဖြစ်လာတာ မဆန်းတော့ဘူးပေါ့!" သူက လက်ခုပ်ကို တဖတ်ဖတ် တီးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာကာ ဝေယွီဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ "မင်းသား၊ ဒီလို နတ်ဆိုးတွေအကြောင်း ဘာတွေညာတွေ ပြောနေတာတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အစွဲအလမ်းတွေ သက်သက်ပါပဲ။ လူတွေ ဖျားနာလာတဲ့အခါ နတ်တွေကို သွားပူဇော်နေလို့ ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ချင်ကျိုးကိစ္စမှာဆိုရင် ရောဂါရှာဖွေကုသဖို့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆရာဝန်တွေကို အမြန်ဆုံး စေလွှတ်ပေးရမှာပေါ့! မင်းသားက ဒီလောက် ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့သူ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဧကရာဇ်ကို ဒီအကြောင်းအရာတွေကို သေချာပေါက် တင်ပြသင့်ပါတယ်။ ဧကရာဇ်လည်း သေချာပေါက် သဘောတူမှာ အမှန်ပါပဲ။"

ဝေယွီက မိမိစိတ်ထဲတွင်သာ တွေးလိုက်သည်။ *ဟား။* မြို့စားဒူကတော့ သူ့ကို အပြင်လူလို မဆက်ဆံဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် အလုပ်စတင် အပ်နှံတော့သည်။ ဟုတ်ပေသည်, ဝေယွီကလည်း ဤအရာများကို စဉ်းစားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဆေးပညာကျောင်းမှ သင်တန်းဆင်း ဝန်ထမ်းများနှင့် ကျွမ်းကျင်သူများ ပိုမိုများပြားစွာ လေ့ကျင့်မွေးထုတ်ပြီးမှသာလျှင် ဤကိစ္စက အောင်မြင်စွာ ဖြစ်မြောက်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဝေယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "မြို့စားဒူ၊ စိတ်အေးအေးသာ ထားပါ။ ကျွန်တော် ဘာတွေ လုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်သွားပါမယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ တောင်ပိုင်းတပ်မတော်အကြောင်းကို အရင်ဦးဆုံး ဆွေးနွေးကြရအောင်၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

သူက စစ်သည်လူရွေးချယ်ရန်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းမွန်သော တောင်ပိုင်းတပ်မတော်မှ စစ်သည်များသည် မြို့တော်မှ အလိုလိုက်ခံထားရသော သူကောင်းမျိုး သားကောင်းများနှင့် များစွာ ဆင်တူနေကြသည်—တစ်ဖွဲ့က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဘက်ခြမ်းတွင် ဖြစ်ပြီး, တစ်ဖွဲ့ကမူ စာပေဘက်ဆိုင်ရာ ဘက်ခြမ်းတွင် ဖြစ်သည်။ စာပေသမားများအတွက်ဆိုလျှင် စည်းရုံးလှုံ့ဆော်မှုများ လိုအပ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ စစ်သည်များအတွက်မူ တိကျခိုင်မာသော အမိန့်ပေးရန်သာလျှင် လိုအပ်ပေသည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာမှ လစာစရိတ် ယူထားကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အထက်မှပေးသော အမိန့်ကို နာခံရန်မှာ အပြည့်အဝ တာဝန်ရှိပေသည်။

ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလွယ်ကူလှသည်။ မြို့စားဒူမှာ စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့် အမြင့်ဆုံး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကွပ်ကဲသူ ဖြစ်သည်နှင့်အညီ တောင်ပိုင်းတပ်မတော် စခန်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ကာ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းလင်းပြသရန် စစ်သူကြီးများနှင့်ပါ တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ ပညာရှိမင်းသားသည် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု တစ်ရပ်အတွက် လူနှစ်ရာတိတိ ရွေးချယ်ရန် စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့်အတူတကွ ယခုကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် တောင်ပိုင်းတပ်မတော်မှ စစ်သူကြီးများမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထိုလူနှစ်ရာကို အတိအကျ ဘာအတွက် အသုံးပြုမည်ကို မေးမြန်းချင်နေကြသော်လည်း မင်းသားတစ်ပါးနှင့် စစ်သေနာပတိချုပ်တို့ ကိုယ်တိုင် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေကြသဖြင့် မေးမြန်းဝံ့ခြင်း မရှိဘဲ ကြောက်ရွံ့နေကြလေသည်။

ပညာရှိမင်းသား ကိုယ်တိုင် လူရွေးချယ်ရန် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် တာဝန်ကျ စစ်သည်များနှင့် ကင်းလှည့်နေသူများမှလွဲ၍ တောင်ပိုင်းတပ်မတော် တစ်ခုလုံးမှာ စစ်ရေးပြကွင်းပြင်ကြီးထဲတွင် အတန်းလိုက် တန်းစီရပ်နေကြသည်။ လူပေါင်း နှစ်သောင်းကျော်ခန့် ရှိသော ထူထပ်လှသည့် လူအုပ်ကြီးအဖြစ် စုပြုံရပ်နေကြ၏။ မြင့်မားလှသော စင်မြင့်ထက်မှနေ၍ ဝေယွီက အောက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ မြို့စားဒူက တောင်ပိုင်းတပ်မတော်မှ စစ်သည်အများစုမှာ ရုပ်ရည်ချောမောရုံသာမက ပညာတတ်များလည်း ဖြစ်ကြသည်ဟု အစောပိုင်းက ပြောကြားခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုလို လက်တွေ့ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ သူတို့မှာ နေလောင်ထားကြသဖြင့် မျက်နှာကိုပင် သေချာ မမြင်ရလောက်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

ဝေယွီက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ *မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ရဲ့ လူတွေက အရေပြား ဖြူစင်တယ်၊ ဒါဆိုရင် အသားညိုပြီး ကြည့်ကောင်းတဲ့သူ နှစ်ရာလောက်ကို ရွေးပြီး ခေါ်သွားရင်များ ကောင်းမလား။*

မင်းသား တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဒူရှင်းက အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး ပြောသည်။ "မင်းသား၊ ရွေးချယ်တဲ့ အလုပ်ကို စတင်ကြရအောင်လား။"

ဝေယွီမှာ လက်တွေ့ဘဝဆီသို့ အသိပြန်ရောက်လာသည်။ "ဟုတ်ပြီ။ အရင်ဆုံး ရုပ်ရည်ချောမောပြီး သိက္ခာရှိဟန်ရှိတဲ့သူတွေကို ဦးစားပေး ရွေးထုတ်လိုက်ကြရအောင်။"

*စာပေပညာရေးကို ခဏလောက် မေ့ထားလိုက်တော့, ရုပ်ရည်ကတော့ အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းရမယ်!* ဤလူများသည် သူ့လက်အောက်တွင် တိုက်ရိုက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမည့်သူများ ဖြစ်ကြသည်၊ ရုပ်ရည်ချောမောသန့်ရှင်းခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်သော အစားအသောက်များကိုပါ ရရှိခံစားနိုင်ရန်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်ပေသည်။

လူပေါင်း နှစ်သောင်းကျော်ထဲမှ ရွေးချယ်ရခြင်းမှာ သေးငယ်သော အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်သည့်အတွက် ဝေယွီက သူ့ကိုယ်ရံတော်များကိုပါ ကူညီပေးကြရန် အမိန့်ပေး စေခိုင်းလိုက်သည်။ သူတို့သည် ဝေယွီနှင့် အတူတကွ ရှိနေခဲ့ကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ့၏ စိတ်ကြိုက်အရသာကို ကောင်းမွန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ချောမောသူများကို ရှာဖွေရွေးချယ်ခိုင်းလိုက်သည်နှင့် အရည်အချင်းရှိသူများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားနိုင်ကြသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ မောင်းမမိဿံများကို ရွေးချယ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေတော့သည်။

ထိုကဲ့သို့ ချောမောသော လူများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရွေးထုတ်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ဖေးယွီက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသားရဲ့ စိတ်ကြိုက်အရသာကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းကြယ်သားပဲ။"

ဝေယွီက သူ့ကို စောင်းငဲ့၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို တစ်ခုခုများ လှောင်ပြောင်ပြောဆိုချင်နေတာလား။"

ပိုင်ဖေးယွီက အပြစ်ကင်းစင်နေဟန်ဖြင့် နားမလည်ဟန်ဆောင်ကာ တုံ့ပြန်သည်။ "လှောင်ပြောင်ချင်တာလား ဟုတ်စ။ ကျွန်တော်က အရည်အချင်းမရှိတဲ့ အသိပညာနည်းပါးသူတစ်ဦးမို့ မင်းသားရဲ့ တကယ့်ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်နိုင်ပါဘူး။"

*ချီးပဲ။* ဝေယွီက စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ရွေးချယ်ထားပြီးသား လူများကိုသာ ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။ *အင်း, မဆိုးလှပါဘူး။ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကြည့်ရတာ အလုပ်လုပ်ဖို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်ပြီး အရည်အချင်းလည်း ရှိပုံရတယ်။*

လူလေးငါးရာခန့်ကို ဦးစွာပထမ အကြိုစစ်ဆေး ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ကို ထိုသို့ ရွေးချယ်ပြီးနောက် ဝေယွီက ကျန်ရှိနေသေးသော လူများကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ စစ်ရေးပြကွင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ဆက်လက် ကျန်ရှိနေသေးသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများကို ဝေယွီက ဖန်းရှန်းအား အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမိန့်ပေးရန် လက်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

"သူတို့ကို မေးခွန်းသုံးခု မေးလိုက်ပါ။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ စာဖတ်တတ်သလား။ ဒုတိယအနေနဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု အပြည့်အဝ ရှိသလား။ တတိယအနေနဲ့ သစ္စာရှိသလား။ တစ်ယောက်ချင်းစီကို အသေးစိတ် မေးပါ။ ပြီးတော့ 'ဟုတ်ကဲ့' လို့ ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြန်လည်ဖြေဆိုနိုင်တဲ့သူတွေကို တစ်လှမ်း ရှေ့တိုးထွက်လာခိုင်းလိုက်ပါ။"

မေးခွန်းသုံးခုမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလွယ်ကူလှပြီး ဖန်းရှန်းက စုဝေးရောက်ရှိနေကြသော ရာပေါင်းများစွာသော လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ကျယ်လောင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။ "မင်းသားက မင်းတို့ကို မေးခွန်းသုံးခု မေးပါမယ်။ အကယ်၍ မင်းတို့ရဲ့ အဖြေက 'ဟုတ်ကဲ့' ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ရှေ့ကို တိုးလာခဲ့ကြပါ—ပထမဆုံး မေးခွန်း၊ မင်းတို့ စာဖတ်တတ်ကြသလား။?!"