ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေယွီ က ဒူရှင်းထံသို့ လူနှစ်ရာ လိုအပ်ကြောင်း အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ သူက လိုအပ်သည့် အရေအတွက်ကိုသာ သတ်မှတ်ပြောဆိုခဲ့ပြီး မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ထည့်သွင်းမပြောခဲ့ပေ။ ဒူရှင်းမှာလည်း အမြော်အမြင်ရှိသော ဝန်ကြီးတစ်ဦးပီပီ ထိုအကြောင်းကို အသေးစိတ် မမေးမြန်းတော့ဘဲ ထားခဲ့လိုက်သည်။ ထိုသို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သာ သိရှိသင့်သည့်အရာဖြစ်ပြီး လက်အောက်ခံတစ်ဦးအနေဖြင့် မေးခွန်းများစွာ မေးမြန်းရန် မသင့်လျော်ကြောင်း သူကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။
ဝေယွီ က လူများကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်လိုသည်ဟု ဆိုသဖြင့် ဒူရှင်းက သူ့ကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အာရှန်း၏ မကြာသေးမီက ရရှိခဲ့သော အောင်ပွဲအတွက် ဝမ်းမြောက်ဂုဏ်ပြုသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဝေယွီ က ထိုမြင်ကွင်းကို အဝေးမှသာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောကြားမီမှာပင် ဒူရှင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ "အရှင်မင်းသား၊ ဟိုလူတွေက အရှင်ကိုယ်တိုင် ကျားသစ်ဗိုလ်ခြေတပ် (Tiger Vanguard Army) ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်တဲ့ လူတွေလေ။ အရှင် မှတ်မိမှာပါနော်။ သူတို့ကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူးနော်?"
ဒူရှင်း၏ အသံတွင် ပေါ်လွင်နေသော အရေးတကြီးဟန်ကြောင့် ဝေယွီ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ "ငါ ဘာမှ မပြောသေးပါဘူး" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
*ငါ အခုထိ မပြောသေးတာနဲ့ နောက်ကျရင် မပြောတော့ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူးလေ* ဟု ဒူရှင်းက တွေးတောမိလိုက်သော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ အတင်းအဓမ္မ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အာ... အရှင်မင်းသား၊ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒီလိုအရည်အချင်းရှိတဲ့သူမျိုးကို မတွေ့ရတာ ကြာပါပြီ။ ဘိုင်ရှန်းက သဘာဝအတိုင်း သန်မာပြီး နည်းစနစ်တိုင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ သင်ယူနိုင်တယ်၊ သူက စစ်သူကြီးဖြစ်ဖို့ပဲ မွေးဖွားလာတာ! နောက်နှစ်အစောပိုင်းမှာ သူ့ကို နယ်စပ်ကို စေလွှတ်ဖို့တောင် ကျွန်တော် စီစဉ်ထားပြီးသားပါ!"
အာရှန်းတွင် မူလက မျိုးရိုးအမည် မရှိခဲ့ပေ။ တပ်စခန်းသို့ မရောက်မီတွင် သူက ပိုင်ဖေးယွီ ၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ခံယူကာ ဘိုင်ရှန်းဟု အမည်ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝေယွီ က ဒူရှင်းကို တစ်စောင်းငေးကြည့်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် "ဝန်ကြီးဒူ၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် ဘိုင်ရှန်းကို ဒီကို ပို့လိုက်ကတည်းက သူ့ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
*ဒီလူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ ငါ့ကို သူခိုးတစ်ယောက်လို သံသယဝင်နေတာလား။ ဒီလိုစစ်သည်တော်ကောင်းတစ်ယောက်က ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ သူ ထင်နေတာလား* ဟု ဝေယွီ က အတွင်းစိတ်တွင် တွေးတောနေသည်။
ဒူရှင်းကမူ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့်အလား ရှည်လျားစွာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်နေသည်ကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။ ဝေယွီ မှာ ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ပိုင်ဖေးယွီ မှာမူ မအောင့်အီးနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။
ဝေယွီ က အာရှန်းကို ပြောင်းရွှေ့ရန် အမှန်တကယ် စိတ်ကူးမရှိကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဒူရှင်းမှာ ပို၍ ရဲတင်းလာသည်။ သူက အရှင်မင်းသားနောက်သို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ လိုက်သွားသည်။ "အရှင်မင်းသား၊ မသွားပါနဲ့ဦး! ကျွန်တော် စစ်သည်တိုင်းကို အသေးစိတ် မသိပေမဲ့ အရှင် လူလိုတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ရှာပေးနိုင်ပါတယ်! ဘိုင်ရှန်းကတော့ မရနိုင်ပေမဲ့ တခြားသူတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ အမိန့်သာပေးလိုက်ပါ! အရှင်နဲ့ ကိုက်ညီမယ့်သူတွေကို ကျွန်တော် ရှာပေးမယ်လို့ အာမခံပါတယ်"
ဝေယွီ က နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ "လူရှာပေးရမယ်? ကောင်းပြီ။ ငါက ရုပ်ရည်လည်းချော၊ ပညာလည်းတတ်တဲ့သူ နှစ်ရာ လိုချင်တယ်။ အဲဒီလူတွေကို ခေါ်လာခဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
*ရုပ်ရည်လည်းချော၊ ပညာလည်းတတ်တဲ့သူ?* ဒူရှင်းမှာ ကြောင်အသွားပြီး စကားပင် ပြောမထွက်တော့ဘဲ ခဏတာ ငေးမေ့သွားသည်။
ဝေယွီ က နောက်သို့လှည့်ကြည့်ကာ စစ်သူကြီးချုပ်၏ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေသည့် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ တောင်းဆိုတာ များသွားသလားဟု တွေးမိသည်။ "ဝန်ကြီးဒူ၊ သင်က..."
"ရပါတယ်!" ဒူရှင်းက ရုတ်တရက် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ "အရှင်မင်းသား၊ အရှင်လိုချင်တဲ့လူတွေကို ဘယ်မှာရှာရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်! ကျားသစ်ဗိုလ်ခြေတပ်တော့ မရဘူး၊ တောင်ပိုင်းတပ် (Southern Army) ကို သွားကြရအောင်!"
ဝေယွီ က သူ့ကို ငေးကြည့်နေသည်။ "တောင်ပိုင်းတပ်?"
တောင်ပိုင်းတပ်စခန်းသို့ မရောက်မီက ဝေယွီ သိထားသည်မှာ ထိုတပ်ဖွဲ့သည် စစ်သူကြီးများ၏ သားသမီးများနှင့် လူမိုက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရောက်ရှိသွားသောအခါမှ ထိုနေရာသည် လူမိုက်ဂိုဏ်းမဟုတ်ဘဲ အလိုလိုက်ခံထားရသည့် လူချမ်းသာသားသမီးများ စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်နေကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
စခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ရင်း ဝေယွီ က ညာဘက်ရှိ တည်ငြိမ်ပြီး တရားဝင် လေ့ကျင့်နေသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို တစ်ချက်၊ ဘယ်ဘက်ရှိ ကိုယ်တိုင်ဆောက်လုပ်ထားသော သစ်သားတဲတန်းလျားများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ အလွန်ကွာခြားလှသည်။ ပင်မစခန်းတွင် စည်းကမ်းရှိသော စစ်သည်တို့၏ အားမာန်ပါသည့် အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သစ်သားတဲများဘက်တွင်မူ ဖဲကစားခြင်း၊ ပုစဉ်းရင်ကွဲတိုက်ခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်းနှင့် ကြွားဝါပြောဆိုနေခြင်းတို့ဖြင့် ဆူညံနေသည်။ ထိုနေရာနှစ်ခုကို နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် သက်တမ်းရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် ပေတစ်ရာခန့် အကွာအဝေးကသာ ခြားနားထားသည်။
ဝေယွီ ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်နေသော ဒူရှင်းက "အရှင်မင်းသား၊ တောင်ပိုင်းတပ်က လူတွေက မျိုးရိုးစဉ်ဆက် သူကောင်းမျိုးတွေပါ။ ဒီလို ရှုပ်ပွနေတာကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ သူတို့က အိမ်မှာဆိုရင် ဒီထက်တောင် ပိုဆိုးပါသေးတယ်။ စစ်တပ်ထဲ ရောက်လာမှပဲ သူတို့ကို အနည်းငယ် ထိန်းကျောင်းပေးနိုင်တာပါ" ဟု ရှင်းပြသည်။
ဝေယွီ က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရော သိရဲ့လား?"
"အင်း... သိမယ်လို့တော့ ထင်ပါတယ်" ဟု ဒူရှင်းက မသေချာမရေရာစွာ ပြန်ဖြေသည်။
ဝေယွီ က သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရခက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်သူကြီးချုပ်အနေဖြင့် ဤမျှလောက် ရှုပ်ပွနေသည်ကို မည်သို့ ခွင့်ပြုထားနိုင်သနည်း။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် မသိလျှင်ပင် သူကိုယ်တိုင် အခြေအနေကို ပြုပြင်သင့်သည် မဟုတ်လော။
ဝေယွီ က ဆိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ အရာရာကို ပြောပြနေသည်။
ဒူရှင်း၏ အကြည့်များ မှိန်ဖျော့သွားသည်။ သူသည် စခန်းဘက်သို့ ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းသား မသိတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးဆယ်က တောင်ပိုင်းတပ်က အခုလိုမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး"
ဝေယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "နှစ်လေးဆယ်ကလား? ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ?"
ပိုင်ဖေးယွီ ပင်လျှင် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သူတို့ဘက်သို့ အာရုံစိုက်လာသည်။
"ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ရှိခဲ့ပါတယ်" ဟု ဒူရှင်းက အသံကို လျှော့ချကာ ပြောသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးဆယ်ကျော်က ချင်းကျိုးမှာ ပုန်ကန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်"
*ချင်းကျိုး။* ဝေယွီ က အလိုအလျောက်ပင် ပိုင်ဖေးယွီ ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပိုင်ဖေးယွီ ၏ မူလဇာတိဖြစ်ကြောင်း သူ မေ့မထားပေ။
ပိုင်ဖေးယွီ ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ နားလည်မှုတစ်ခုဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝေယွီ က သူ သိသလားဟု မေးမြန်းလိုက်သောအခါ ပိုင်ဖေးယွီ က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က မိသားစုမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ဖတ်ဖူးပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးဆယ်ခြောက်နှစ်က ချင်းကျိုးမှာ ကပ်ရောဂါကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ မြို့တွေ၊ ရွာတွေကို ပိတ်ဆို့ထားပေမဲ့ အစိုးရက ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အစာခေါင်းပါးမှုပါ ဆက်ဖြစ်လာတော့ သုံးလအတွင်းမှာပဲ အလောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပုန်ကန်မှုက စတင်ခဲ့တာပါ"
ပိုင်ဖေးယွီ က ဒူရှင်းကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ဝန်ကြီးဒူ၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တော့ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေမဲ့ ဒီအကြောင်းက အမှန်ပဲလားခင်ဗျ?"
ဒူရှင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အမှန်ပါပဲ။ တန်ကျိုးနဲ့ ချင်းကျိုးက ကပ်လျက်ပါ။ အဲဒီတုန်းက ချင်းကျိုး တပ်စခန်းက မခံနိုင်တော့ဘဲ နန်းတော်ကို အကူအညီတောင်းခဲ့လို့ တောင်ပိုင်းတပ်ကို စေလွှတ်ခဲ့ရတာပါ"
ဒူရှင်းက သစ်သားတဲများနှင့် အနီးအနားတွင် အော်ဟစ်နေသော စစ်သည်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ "ကပ်ရောဂါနဲ့ အစာခေါင်းပါးမှုကြားမှာ တောင်ပိုင်းတပ်ရဲ့ စစ်ကြောင်းက သေလမ်းပဲဆိုတာ လူတိုင်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်သည်တွေက အန္တရာယ်ကြီးတဲ့အချိန်မှာ နိုင်ငံနဲ့ ပြည်သူကို ကာကွယ်ခဲ့ကြတယ်။ ကိုယ့်စည်းစိမ်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ပြည်သူတွေရဲ့ ဒုက္ခကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် လျစ်လျူရှုနိုင်ပါ့မလဲ? အဲဒီစစ်ကြောင်း မထွက်ခွာခင်က တောင်ပိုင်းတပ်မှာ ကြောက်စိတ်ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ သုံးသောင်းသွားရင် သုံးသောင်းလုံး ဝိညာဉ်တွေ ပြန်လာခဲ့ကြတာပါ"