ဝေယွီ အနေဖြင့် မိမိ၏ ငြိမ်သက်ယဉ်ကျေးသော ညီမငယ်လေးတစ်ယောက် လူတွေကို လမ်းပေါ်ကနေ ဝယ်ယူလာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ အဓိကမေးခွန်းမှာ သူမဝယ်လာသောသူများကို ဘယ်မှာထားမည်နည်း။ နန်းတော်ထဲတွင် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ လူစိမ်းများကို လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်ခွင့်ပေးထားမည်မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။
ဤခေတ်ကာလတွင် လူကုန်ကူးခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ လူဦးရေစာရင်းများကို အမျိုးအစားအလိုက် ခွဲခြားထားပြီး ဥပဒေအရ အသိအမှတ်ပြုထားသည့် "လူကောင်း" စာရင်းဝင်များနှင့် ထိုသို့မဟုတ်သည့် "လူနိမ့်" စာရင်းဝင်များအကြား ရှင်းလင်းပြတ်သားသော နယ်နိမိတ်ရှိသည်။ ဝေယွီ အနေဖြင့် ဤလူမှုရေးစနစ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းမရှိသော်လည်း ၎င်းတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန်မူ ငြင်းဆန်သည်။ သူ အကူအညီလိုအပ်ပါက လူဝယ်ရန်ထက် အလုပ်သမားငှားရမ်းခြင်းကိုသာ ပိုနှစ်သက်သည်။
ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ဆယ်ဖြင့် ဖျားနာနေသော မိန်းကလေးငယ် သုံးဦးနှင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ဝယ်ယူလိုက်ခြင်းမှာ အခြားသူများအမြင်တွင် ငွေပေါများသော လူမိုက်တစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ် သို့မဟုတ် လူကုန်ကူးသူတစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ်ဟုသာ ထင်မှတ်စရာရှိသည်။
သို့သော် တတိယမြောက်မင်းသမီး ကတော့ ရိုးရှင်းသည်။ ငွေနှစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာ ငွေနှစ်ဆယ်ပင်။ ဈေးနှုန်းကို ကြေညာပြီးနောက် သူမ၏နောက်မှလိုက်ပါလာသူကို ပေးချေရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ရှန်ဇီ၊ သူ့ကို ငွေပေးလိုက်ပါ။”
သူမ၏ ရက်ရောမှုကြောင့် လူကုန်ကူးသူသာမက ဝေယွီ ပါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမ တကယ်ပဲ အတည်ပြောနေတာလား။
မိန်းကလေးများကို ရောင်းချသူသည် ငွေရပြီးနောက်တွင် ဈေးထပ်ဆစ်ရန် ကြိုးစားဟန်ရှိသော်လည်း တတိယမြောက်မင်းသမီး က သူ့ကို စူးရဲစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းမလို့လား။ ငါပြောပြမယ်၊ မဟာဝေနိုင်ငံ၏ ဥပဒေကြီးများအရ လူကောင်းစာရင်းဝင်တွေကို အရောင်းအဝယ်လုပ်ခွင့်မရှိဘူး။ ဒီကလေးမတွေက လူနိမ့်စာရင်းဝင်တွေ မဟုတ်ကြဘူးမလား။ မင်း ဒီထက်ပိုပြီး စကားရှည်နေဦးမယ်ဆိုရင် မင်းကို တရားသူကြီးဆီ ခေါ်သွားရမလား။”
ကြည့်ရှုနေသူများမှာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အမှန်စင်စစ် ကလေးငယ်များကို အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်ခြင်းမှာ ခပ်စိပ်စိပ်ဖြစ်လေ့ရှိပြီး တိုင်ကြားသူမရှိပါက လူဦးရေစာရင်းကွဲပြားမှုကို အရေးယူလေ့မရှိကြပေ။ လူတိုင်းက သိလျက်နှင့် လျစ်လျူရှုထားကြသဖြင့် နုနယ်လှသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဥပဒေကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ဝေယွီ သည် တောင်ပံယပ်တောင်ဖြင့် နှာခေါင်းအောက်ပိုင်းကို တိတ်တဆိတ် ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ *တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ တတိယမြောက်မင်းသမီး က နန်းတော်ကထွက်လာပြီးနောက်မှာ ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး!*
*အင်း၊ သူမက ဥပဒေကို နားလည်ထားတာပဲ။ မဆိုးဘူး!*
လူသိရှင်ကြား ရယ်မောပြီး ရန်သူများ မပွားလိုသဖြင့် ဝေယွီ သည် ယပ်တောင်နောက်ကွယ်တွင် ရယ်မောခြင်းကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာမူ ဆိုးသွမ်းသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။
တရားသူကြီးဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကြောက်လန့်သွားသော ထိုလူမှာ ရဲရဲမဝံ့တော့ပေ။ သူသည် ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြပြီး တောင်းပန်စကား ဆိုသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ လူငယ်မင်း။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုကြောင့်ပါ၊ ကျွန်တော် သေသင့်ပါတယ်! လူကြီးမင်းက သည်းခံစိတ်ရှိသူပါ၊ ကျွန်တော့်စကားတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... အခုကစပြီး ဒီကလေးမတွေက လူကြီးမင်းပိုင်ဆိုင်မှုတွေပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခေါ်သွားပေးပါ!”
အာဏာပိုင်များထံ တကယ်ခေါ်သွားခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုလူသည် ငွေကို လုယူသကဲ့သို့ ဆွဲယူကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။ တတိယမြောက်မင်းသမီး သည် သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေပြီး နောက်မှလိုက်ဖမ်းရန် အမိန့်မပေးခဲ့ပေ။
ပြဿနာဖြစ်စေသူ ထွက်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးမှာလည်း ပြဿနာမဖြစ်စေရန် လူစုကွဲသွားကြသည်။ မိန်းကလေးငယ်လေးဦးသာ ကျန်ရစ်သည်။ ဝေယွီ သည် ယပ်တောင်ကို လျှော့ချလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ညီမက သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ကိုးယောက်မြောက် အစ်ကို၊ အစ်ကို့အိမ်မှာ လူလိုသေးလား။”
ဝေယွီ သည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ကလေးငယ်အနည်းငယ်ကို လက်ခံထားခြင်းမှာ မခက်ခဲသော်လည်း သူမနှင့် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောဆိုရန် လိုအပ်နေသည်။
“ကျင်းအန်း၊ ဒီနေ့ သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်ပေမဲ့ တစ်သက်လုံး ကယ်တင်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မင်း သိရဲ့လား။”
တတိယမြောက်မင်းသမီး သည် ခဏတာ ငေးငိုင်သွားသည်။
ဝေယွီ သည် တစ်နေရာတည်းတွင် စုရုံးနေကြသော ကြောက်ရွံ့နေသည့် မိန်းကလေးငယ် သုံးဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်သင့်သည့် ကလေးများဖြစ်သော်လည်း ယခင်က ကြည်လင်နေသည့် မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသည်မှာ အားနည်းသူကို အားကြီးသူက ဖိနှိပ်ခြင်းသက်သက်မဟုတ်၊ အမျိုးသားကြီးစိုးသည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း အမျိုးသမီးများကို စနစ်တကျ ဖိနှိပ်ထားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
“ဒီနေ့ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီလောကမှာ ဒီလို အဖြစ်ဆိုးတွေ အများကြီးပဲ။ မိန်းကလေးတွေကို ငွေအတွက် ရောင်းစားတယ်၊ အကြွေးအတွက် အပေါင်ပစ္စည်းအဖြစ် သုံးတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် လူကောင်းစာရင်းကနေ လူနိမ့်စာရင်းထဲ ရောက်အောင် ဖိအားပေးခံရတယ်။ ကံကောင်းရင်တော့ အစေခံဖြစ်သွားကြတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေဆီ ရောက်သွားရင်တော့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားပြီပဲ။”
ဝေယွီ သည် ဖြည်းညင်းပြီး ငြိမ်သက်စွာ ပြောသည်။ “မင်း သူတို့ကို မကောင်းကြံသူတွေလက်ကနေ ကယ်ဖို့ ဝယ်လိုက်တာ ငါနားလည်ပါတယ်။ ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းဝယ်လိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး သူတို့ရဲ့ လုံခြုံရေး၊ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အနာဂတ်တွေအားလုံးဟာ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်ဆိုတာကို မင်း နားလည်ဖို့လိုတယ်။ အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း မင်းသိလား။”
တတိယမြောက်မင်းသမီး သည် ကလေးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း စကားလုံးများ ဆွံ့အသွားသည်။ ထိုလူ၏ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော စကားများကို ကြားရချိန်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများ၏ ရက်စက်သော မျက်လုံးများကို မြင်ရချိန်တွင် သူမ သူတို့ကို ကယ်တင်ချင်ခဲ့သည်။ မဟာဝေနိုင်ငံ ၏ တတိယမြောက်မင်းသမီး တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမတွင် မည်သို့မဆို လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းနှင့် အာဏာရှိသော်လည်း စစ်မှန်သော ကယ်တင်ခြင်းဆိုသည်မှာ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာမည့် တာဝန်အားလုံးကို ထမ်းဆောင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ မတွေးမိခဲ့ပေ။
“သူတို့က ကလေးတွေပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်း သူတို့ကို အန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့ကို သင့်တော်တဲ့နေရာမှာ ထားရမယ်။ ငါ သူတို့အတွက် နေရာပေးနိုင်ပါတယ်...”
တတိယမြောက်မင်းသမီး သည် သူမ၏ ကိုးယောက်မြောက် အစ်ကိုကို မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့” ဟု သူက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ “ငါတော့ သူတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဘာလို့လဲ” ဟု သူမ အလျင်အမြန် မေးသည်။ “သူတို့က အရမ်းငယ်ပါသေးတယ်။ အစ်ကိုက လက်ခံထားဖို့ သဘောတူထားပြီးမှ ဘာလို့ သူတို့ကို ကြည့်ရှုဖို့ အစေခံတွေကို မခန့်ပေးရတာလဲ။”
“ငါက ဘာလို့ လုပ်ပေးရမှာလဲ။”
တတိယမြောက်မင်းသမီး သည် အံ့အားသင့်ကာ စကားရပ်သွားသည်။
ဝေယွီ သည် ယပ်တောင်ကို ခတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာဖြင့် “ငါ ဘာလို့ လုပ်ပေးရမှာလဲ။ ငါ ဝယ်လိုက်တာလား။ သူတို့က ငါနဲ့ ဘာတော်လို့လဲ။ ငါ ဘာလို့ သူတို့ကို ပြုစုဖို့ လူငှားရမှာလဲ။ သူတို့က ငါ့အတွက် ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ။”
မေးခွန်းများနောက်တွင် တတိယမြောက်မင်းသမီး ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။
ဝေယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ကျင်းအန်း၊ ဒါက မင်းကိုယ်တိုင် စဉ်းစားရမယ့် ပြဿနာပဲ။”
ကရုဏာတရားမှာ အပြစ်မဟုတ်သဖြင့် သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို သူ ဆန့်ကျင်သည်မဟုတ်၊ သို့သော် ကောင်းမှုကုသိုလ်ပြုရာတွင် ကြိုတင်တွေးဆမှုရှိရန် လိုအပ်ကြောင်း သူမကို နားလည်စေလိုခြင်းဖြစ်သည်။ အဆုံးထိ တာဝန်မယူနိုင်ပါက မိမိ၏ စိတ်နှလုံးကို ပင်ပန်းစေမည့်အစား မစတင်ခြင်းကသာ ပိုကောင်းပေသည်။
တတိယမြောက်မင်းသမီး သည် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ သူမ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝေယွီ ၏ လေသံမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ “ကျင်းအန်း၊ ကျင့်ဝတ်နဲ့ လျော်ကန်မှုရှုထောင့်ကကြည့်ရင် ဒီနေ့ မင်းလုပ်ရပ်အတွက် ငါ ကျေနပ်ပါတယ်။”
သူမ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မသွားစေရန်အတွက် ဆုံးမပြီးမှ ချော့မော့သည့် နည်းလမ်းပင်ဖြစ်သည်။
တတိယမြောက်မင်းသမီး သည် မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “တကယ်လား။”
“ဟုတ်တာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ငါ အစကတည်းက မင်းကို တားလိုက်မှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။”
နူးညံ့ပြီး ချစ်ခင်တတ်သော အစ်ကိုပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းကာ ဝေယွီ သည် ပြုံးပြီး သူမ၏ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ “မင်းက ငယ်သေးတာပဲ၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိတာ သဘာဝပါ။ မင်းရဲ့ စိတ်ရင်းကောင်းတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ခုနက ငါ့စကားတွေက ပြင်းထန်သွားတာက မင်းကို တစ်ခါတည်းမဟုတ်ဘဲ နှစ်ခါပြန်စဉ်းစားစေချင်လို့ပါ။ သေချာစဉ်းစားပြီးမှ လုပ်တာ ဘယ်တော့မှ အမှားမဖြစ်ဘူး၊ နားလည်လား။”
တတိယမြောက်မင်းသမီး သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ကျလာသည်။
“ဝါး—”
ဝေယွီ : !
*နေပါဦး၊ ခုနက မငိုဘဲနဲ့ အခုမှ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ!*
“အို၊ မငိုပါနဲ့တော့၊ ဒီမှာ လူတွေအများကြီးပဲ! အိမ်ပြန်ပြီးမှ ငိုကြရအောင်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား။ လာ၊ နှာရည်တွေ သုတ်လိုက်...”
“ဝါး... အစ်ကိုက ကျွန်မကို ဆူတယ်!”
“မဟုတ်ပါဘူး! ငါ မဆူပါဘူး၊ အမှန်တရားကို ပြောပြတာပါ။ မင်းက ငါ့ကို အပြစ်ပုံချနေတာ...”
“ဝါး ဝါး ဝါး—”
*ခေါင်းကို ကိုက်လိုက်တာ!*
လူမြင်ကွင်းတွင် အော်ငိုနေသဖြင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာများက စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဝေယွီ မှာမူ ထိုအကြည့်များကို လျစ်လျူရှုနိုင်လောက်အောင် စိတ်ခိုင်မာသူဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိညီမကို ကျွမ်းကျင်စွာ ချော့မော့ပြီး အစေခံထံမှ ပုဝါကိုယူကာ သူမ၏မျက်နှာကို သုတ်ပေးပြီး ရထားလုံးဆီသို့ ချော့ခေါ်သွားသည်။
မိန်းကလေးငယ်လေးများအတွက်မူ ဒင်းဖားဆိုင် နှင့် စီစဉ်ခိုင်းရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။