မြို့တော်အပြင်ဘက်၊ ကျားသစ်ရှေ့ပြေးတပ်မတော်၏ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်း။
မည်သည့်စစ်တပ်စခန်း၌မဆို စစ်ရေးလေ့ကျင့်ရန်နှင့် စစ်ပညာယှဉ်ပြိုင်ရန် လေ့ကျင့်ကွင်းများ ရှိစမြဲဖြစ်သည်။ စစ်တပ်အတွင်း နေထိုင်ရသည့်ဘဝသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းလှပြီး လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်း၊ ကင်းစောင့်ခြင်းနှင့် ကင်းလှည့်ခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လွန်ခဲ့သည့်အချိန်အထိ ကျားသစ်ရှေ့ပြေးတပ်မတော်အတွက်မူ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဧကရာဇ်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံဘုရား၊ နန်းတော်က ဤကဲ့သို့ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ပင် ရှိပြီဖြစ်သည်။ တပ်မကြီးသုံးခုစလုံးတွင် နောက်ဆုံးအကြိမ် လေ့ကျင့်မှု၌ ပါဝင်ခဲ့သော စစ်သည်မှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူတို့အားလုံး နားလည်ထားသည့်အချက်တစ်ခုရှိသည်— ဤလေ့ကျင့်မှုများကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်။ ဧကရာဇ်ကိုယ်တော်တိုင် အမိန့်ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး အရပ်ဘက်၊ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများအားလုံး လေ့ကျင့်မှုများကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြမည်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ၎င်းသည် စခန်းတွင်း၌သာ ပြုလုပ်သည့် ပုဂ္ဂလိကပြိုင်ပွဲသာဖြစ်ပါက ရလဒ်မကောင်းလျှင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရရုံသာရှိမည်။ သို့သော် တပ်မကြီးသုံးခု၏ လေ့ကျင့်မှုတွင်မူကား မည်သူ့ကိုရှုံးသည်ဖြစ်စေ၊ ကျန်တပ်နှစ်ခုကိုမူ အရှုံးပေး၍ လုံးဝမဖြစ်ပေ။ ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ နန်းတွင်းအစောင့်တပ်က ကျားသစ်ရှေ့ပြေးတပ်မတော်ကို အထင်သေးပြီး၊ ကျားသစ်ရှေ့ပြေးတပ်မတော်က တောင်ပိုင်းတပ်မတော်ကို အထင်သေးကာ၊ တောင်ပိုင်းတပ်မတော်ကိုမူကား— ပြောရလျှင် လူတိုင်းက မုန်းတီးကြသည်။
လာမည့်လေ့ကျင့်မှုသတင်း ပျံ့နှံ့သွားချိန်မှစ၍ လေ့ကျင့်ကွင်းသည် ဓားနှင့်လှံနည်းပညာများကို ကြိုးစားလေ့ကျင့်နေကြသည့် စစ်သည်များနှင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ စစ်သည်တိုင်း ရွေးချယ်ခံရမည်မဟုတ်သော်လည်း ရည်မှန်းချက်ရှိသူတိုင်းက ဧကရာဇ်နှင့် နန်းတော်ရှေ့မှောက်တွင် စွမ်းရည်ပြသခွင့်ရမည့် ရှားပါးအခွင့်အရေးအတွက် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။
*ယှဉ်ပြိုင်ကြစို့!*
ထိုသို့သော ရွှေရောင်အခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွတ်ခံ၍ မဖြစ်။ မယှဉ်ပြိုင်ခြင်းသည် စစ်သည်တစ်ယောက်၏ စိတ်ဓာတ်မရှိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ကျားသစ်ရှေ့ပြေးတပ်မတော်အနေဖြင့် ကျန်တပ်နှစ်ခုအကြောင်းကို မပြောနိုင်သော်လည်း သူတို့၏တပ်သားများမှာမူ အားတက်သရော အရှိဆုံးဖြစ်သည်မှာ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိပေ။ တာဝန်မရှိသည့် စစ်သည်တိုင်းမှာလည်း တိတ်တဆိတ် အပိုလေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
လေ့ကျင့်ကွင်းသည် သူတို့၏စွမ်းရည်ကို ပြသပြီး တန်ဖိုးရှိကြောင်း သက်သေပြသည့်နေရာဖြစ်သည်။ မည်သူက အတော်ဆုံးနည်း။ မည်သူက အားနည်းနေသနည်း။ ကျားသစ်ရှေ့ပြေးတပ်မတော်မှ စစ်သည်များသည် အခြားအရာများကို အာမမခံနိုင်သော်လည်း ကြွားဝါစရာရှိလျှင်မူကား ပြောစရာများစွာ ရှိကြသည်။
လေ့ကျင့်ကွင်း၏ အရှေ့တောင်ထောင့်တွင် အပေါ်ပိုင်းဗလာဖြင့် လူအုပ်စုတစ်ခုက စက်ဝိုင်းဖွဲ့ကာ ကျယ်လောင်စွာ အားပေးနေကြသည်။
"ကောင်းလိုက်တာ! အာရှန်း၊ မင်းက တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ!"
"နောက်တစ်ခါ ထပ်နိုင်ပြန်ပြီလား! အာရှန်း၊ မင်းက တကယ့်ကို အားမာန်အပြည့်ပဲ!"
အားပေးနေသူများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တောင်ကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်သည် အခြားစစ်သည်တစ်ဦးကို မြေပြင်ပေါ်၌ တင်းကျပ်စွာ ဖိနှိပ်ထားသည်။ ပြိုင်ဘက်မှာလည်း သန်မာကြံ့ခိုင်သူဖြစ်သော်လည်း အာရှန်း၏ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်ခံထားရသည်။ အချည်းနှီးရုန်းကန်ပြီးနောက် ထိုသူမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။
"ငါရှုံးပြီ!"
အရှုံးပေးစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အာရှန်းသည် လက်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ယနေ့အတွက် သူ၏ (၁၇) ကြိမ်မြောက် အောင်ပွဲဖြစ်သည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အားပေးနေသည့် လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်မှာ ရန်လိုသည့်ပုံစံ မဟုတ်သော်လည်း မည်သူမဆို သူ့ကို မဆင်မခြင် စိန်ခေါ်ရန် တွန့်ဆုတ်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။
အာရှန်းက အသံအေးအေးဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ယောက်။ နောက်ထပ် ဘယ်သူလဲ။"
တစ်ယောက်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်မြှောက်လိုက်သည်။ "ငါသွားမယ်!"
အာရှန်းကို မည်မျှကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိမလဲဆိုသည်ကို မြင်တွေ့လိုသောကြောင့် လူအုပ်က ချက်ချင်းပင် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ပြီး အာရုံစိုက်လာကြသည်။
*မည်မျှကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိမလဲ*—သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မလားဆိုသည်မှာ မဟုတ်ပေ။ အာရှန်းမှာ လက်ရှိအချိန်တွင် ကျားသစ်ရှေ့ပြေးတပ်မတော်၌ အငြင်းပွားစရာမလိုဘဲ အတော်ဆုံးသူ ဖြစ်နေသည်။ ဤအချက်မှာ တပ်ဖွဲ့ဝင်များကြားတွင် တညီတညွတ်တည်း သဘောတူထားသည့် အချက်ပင်ဖြစ်သည်။
လေ့ကျင့်ကွင်း၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် ဝေယွီက လက်ပိုက်လျက် ပိုင်ဖေးယွီနှင့်အတူ ရပ်နေပြီး အာရှန်းကို အားပေးနေကြသည့် လူအုပ်ကို ကြည့်နေသည်။
ဝေယွီက လျှာသပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "တွေ့လား? အာရှန်းက တပ်ထဲမှာ ရေငါးကန်ထဲ ရောက်သလိုပဲ အဆင်ပြေနေတာ။ သူ လူကြိုက်များပုံကို ကြည့်ပါဦး၊ သူ ဒီကိုရောက်တာ သုံးလကျော်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို ငါတောင် မယုံနိုင်ဘူး။ မင်းက ဘာလို့ ဘာမှမပြောတာလဲ?"
အကြာကြီး ပြောပြီးနောက် အကြောင်းပြန်မလာသည့်အခါ ဝေယွီသည် ပိုင်ဖေးယွီကို သံသယဖြစ်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုผอมပါးသော လူငယ်လေးသည် လူအုပ်ကို အဝေးကနေကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းတွင် မဖတ်နိုင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူသည် သားဖြစ်သူ အရွယ်ရောက်လာသည်ကို ကြည့်နေသော ဖခင်တစ်ယောက်နှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။
ဝေယွီ မျက်တောင်နှစ်ချက် ခတ်လိုက်သည်။ "မင်း... ဂုဏ်ယူနေတာလား?"
ပိုင်ဖေးယွီသည် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ သူ့ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောပေ။
*ဒီကောင်တော့... အေးလေ။* ဝေယွီသည် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားကာ သူ့ကို ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူ မေးသည့်အခါမှ ပိုင်ဖေးယွီသည် သူ့အလိုလို စတင်ပြောလာသည်။ သို့သော် အကြောင်းအရာမှာ အာရှန်းနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ "အရှင်မင်းသားက လေ့ကျင့်ကွင်းကို ရောက်လာတာ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုတွေအကြောင်း တပ်မတော်အကြီးအကဲနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ တပ်မကြီးသုံးခုဆိုတာ ကျားသစ်ရှေ့ပြေးတပ်မတော်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးလေ။ မကြာသေးခင်က အရှင်မင်းသားရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်ရသလောက် ဒီနေ့ နန်းတွင်းအစောင့်တပ်နဲ့ တောင်ပိုင်းတပ်မတော်ကိုပါ သွားလည်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ် မဟုတ်လား?"
ဝေယွီ - "..."
*ငါ့ကို ပျင်းတယ်လို့ ပြောချင်ရင် တိုက်ရိုက်သာ ပြောလိုက်ပါ! လှည့်ပတ်ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။*
ဝေယွီသည် စေတနာကောင်းဖြင့် သူ့ကို ခေါ်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ပိုင်ဖေးယွီက ဂရုမစိုက်သည့်အတွက် သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ဒူရှင်းကို ရှာဖွေရန် ထွက်သွားသည်။ ပိုင်ဖေးယွီကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
***
ဒူရှင်းမှာ တဲကြီးတစ်လုံးထဲတွင် ကျားသစ်ရှေ့ပြေးတပ်မတော်မှ ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုအတွက် ကိုယ်စားလှယ်ရွေးချယ်ရေးကို ဆွေးနွေးနေသည်။ ဤဗိုလ်ချုပ်အများစုမှာ စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများကို အခြေခံ၍ အောက်ခြေမှ တက်လာသူများဖြစ်သည်။ မိသားစုနောက်ခံနှင့် အဆက်အသွယ်များကိုသာ အဓိကအားကိုးသည့် အခြားတပ်နှစ်ခုနှင့် ယှဉ်လျှင် သူတို့၏ ရွေးချယ်မှုမှာ ပို၍မျှတသည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ ငြိမ်းချမ်းသည်ဟု မဆိုလိုပေ။
"မင်းတို့ဘက်က ဘာလို့ ဒီလောက်များများ ရွေးခွင့်ရတာလဲ? ငါ့မှာ (၁၂) ယောက်ပဲ ရှိတာ! ဒါ လက်မခံနိုင်ဘူး! ငါ ဒါကို သဘောမတူဘူး!"
"လက်မခံလည်း ဘာမှ မထူးဘူး! ဒါက မင်းတို့လူတွေရဲ့ စွမ်းရည်မမီလို့ပဲ။ တခြားသူကို ဘာသွားအပြစ်တင်မှာလဲ? မင်း သဘောတူသည်ဖြစ်စေ၊ မတူသည်ဖြစ်စေ—ရွေးချယ်မှုက ပြီးဆုံးသွားပြီ။ လက်ခံလိုက်၊ မဟုတ်ရင် ထွက်သွား!"
"ဟေ့၊ ချီလာဟေး၊ မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို သတိထားစမ်း၊ ဒီကောင်!"
တပ်မတော်အကြီးအကဲမှာ စားပွဲ၏ အကြီးအကဲနေရာတွင် ထိုင်လျက် အောက်ရှိ ဆူညံနေသော လူများကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူသည် သူတို့၏ စကားလုံးများကို ရိုင်းစိုင်းသည်ဟု မယူဆပါ၊ အလွန်အမင်း ဆူညံနေသည်ဟုသာ ယူဆသည်။ မည်သူမျှ သူ့ကို သတိမထားမိသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဒူရှင်းသည် ခြေချင်းဝတ်ကို တိတ်တဆိတ် ကုတ်နေသည်။
*ငြင်းခိုင်းထားလိုက်ပါ။* သူတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အနာဂတ်အတွက် သေချာစေမည့် ဤသဘောတူညီချက်မျိုးမှာ တပ်မှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် တိုက်ယူရမည့်အရာဖြစ်သည်။ ဒူရှင်းသည် သူ့စစ်သည်များအတွက် ဝန်ကြီးဌာနခြောက်ခုထံမှ အရင်းအမြစ်များ တောင်းယူရန် အမြဲအလုပ်ရှုပ်နေရသည်။ သူ့ဗိုလ်ချုပ်များကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အနာဂတ်အတွက် တိုက်ယူနေသည်ကို တားဆီးရန် အကြောင်းမရှိပေ။ သူတို့၏ ပြည်တွင်းပြဿနာများကို သူ့ဆီ လာမပုံပေးသရွေ့ သူတို့အချင်းချင်း အငြင်းပွားနေသည်ကို သူ သဘောကျသည်။
တပ်မတော်အကြီးအကဲမှာ အရပ်ဘက်အရာရှိများနှင့် တွေ့တိုင်း ငွေမရှိကြောင်း ညည်းညူရသည်ကိုသာ နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။
အော်ဟစ်သံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေစဉ် စစ်သည်တစ်ဦး တဲထဲသို့ ဝင်လာသည်။
"အကြီးအကဲ၊ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား ရောက်ရှိလာပါပြီ။"
ထိုသတင်းကို ကြေညာလိုက်သည်နှင့် တဲအတွင်း ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဗိုလ်ချုပ်များမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဒူရှင်းပင်လျှင် ကုတ်နေရင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဝေဝါးစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
*ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား ရောက်လာတာလား? သူ ဘာလိုချင်လို့လဲ?*
ဒူရှင်းတစ်ယောက်သာလျှင် ခဏတာ အံ့အားသင့်ပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "မြန်မြန်! အရှင်မင်းသားကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်!"
ဒူရှင်းသည် သူ၏ထိုင်ခုံမှ ထကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ နောက်နေသည်ကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို တခြားသူများ မသိသော်လည်း သူကမူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနမှ ပစ္စည်းများကို ရရှိရန် အချိန်အတော်ကြာ တောင့်တနေခဲ့သည်။ ဖေးကျိမှာ ပစ္စည်းမပေးဘဲ ငြင်းဆန်နေသည့် လူယုတ်မာအိုကြီးဖြစ်သော်လည်း ယခု ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသား ရောက်လာပြီဖြစ်၍ သူတို့ရသင့်ရထိုက်သည်ကို နောက်ဆုံးတော့ ရတော့မည်မှာ သေချာသည်။