အမှန်တကယ်ဆိုရလျှင် ပညာသင်ကျောင်းတော်ကို ဝေယွီ တည်ထောင်ခဲ့တာ ကြာလှပါပြီ။
မြို့တော်ပြင်ပ၊ ကျေးလက်ရွာငယ်လေးတွေမှာလည်း ကုန်သည်များအသင်း (Merchants’ Alliance) မှ ဒမ်ကျန်းတယ် တည်ဆောက်ပေးထားတဲ့ ကျောင်းတွေ ရှိနေတာပါပဲ။ အဲဒီကျောင်းတွေက လူတွေကို စာဖတ်၊ စာရေး သင်ပေးနေတာ မဟုတ်ပါလား။
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ တရားရုံးတော် တရားသူကြီးရဲ့ စကားကို ဝေယွီ ကြားလိုက်ရခြင်း မရှိပါဘူး။ တကယ်လို့သာ ကြားလိုက်ရမယ်ဆိုရင် “ဘာကို ‘အမှန်တကယ်’ ပညာသင်ကျောင်းလို့ ခေါ်တာလဲ။ ဆေးပညာသင်ကျောင်းဆိုတာလည်း ပညာသင်ကျောင်းပဲ မဟုတ်လား” လို့ သူ ငြင်းခုံနေမှာ အသေအချာပါပဲ။
သူတို့အားလုံးဟာ လူတွေကို ပညာသင်ကြားပေးပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတဲ့ နေရာတွေ ဖြစ်ကြတာမို့ အစစ်အမှန်နဲ့ အတုဆိုပြီး ဘယ်လိုလုပ် ခွဲခြားနိုင်ပါ့မလဲ။
***
လူတွေက တစ်ခါတလေကျရင် ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ အလကားအချိန်ဖြုန်းနေတတ်ကြပြီး၊ တကယ်အလုပ်များလာတဲ့အခါမှာတော့ အလုပ်တွေက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပုံလာတတ်ကြပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ပဉ္စမမြောက်အစ်ကိုအတွက် သတင်းစာတိုက်ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးပြီးနောက်မှာ ဝေယွီ က ကျောက်ကျိုး (Jiaozhou) ကနေ စာတွေရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ တစ်စောင်က ဒမ်ကျန်းတယ်ဆီကဖြစ်ပြီး နောက်တစ်စောင်ကတော့ ဇီယန်ခရိုင် (Ziyang County) က ဂိုယဂျွန်ဆီကပါ။
ပထမတစ်စောင်ကတော့ အံ့အားသင့်စရာပါပဲ။ ဝေယွီ က ဒမ်ကျန်းတယ်ကို မဟာလျန် (Great Liang) ကနေ အဲဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး။ နောက်တစ်စောင်ကတော့ ဇီယန်ခရိုင်က ပုံမှန်အလုပ်အစီရင်ခံစာသာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူ အလုပ်အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ဖို့ အလျင်မလိုပါဘူး။ ကုန်သည်များအသင်းသာ ပြိုလဲမသွားသေးရင် အဲဒီစာက နောက်မှဖတ်လည်း ရပါတယ်။ ဝေယွီ က ဒမ်ကျန်းတယ်ရဲ့ စာကို အရင်ဆုံး ဖွင့်ဖတ်လိုက်ပါတယ်။
“ဟင်…”
စာပါအကြောင်းအရာကို ဖတ်ပြီးတဲ့အခါ ဝေယွီ ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အံ့အားသင့်ရာကနေ တိတ်ဆိတ်သွားပါတော့တယ်။
သူ စာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး လက်ပိုက်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နက်နဲစွာ စဉ်းစားခန်းဝင်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ဖန်းရှန်း က သူ့ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေပေမဲ့ ဘာမှမမေးမြန်းပါဘူး။ သူ့အရှင်သခင် စကားပြောချင်တဲ့အချိန်ကျမှ ပြောလိမ့်မယ်ဆိုတာ သူသိနေလို့ပါ။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာ ဝေယွီ က စကားစလိုက်ပါတယ်။
“ဖန်းရှန်း၊ မင်း သူလျှိုတစ်ယောက်ကို မြင်ဖူးလား။ သူတို့က ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ။”
“သူလျှို” ဆိုတဲ့စကားကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ ဖန်းရှန်း က အမူအရာမဲ့စွာ ခေါင်းလှည့်လာပြီး ရိုးသားစွာ သတိပေးလိုက်ပါတယ်။ “အရှင်မင်းသား၊ သူလျှိုဆိုတာလည်း လူပါပဲ။ သူတို့မှာ မျက်လုံးနှစ်လုံး၊ နှာခေါင်းတစ်လုံး၊ ပါးစပ်တစ်ပေါက်စီ ရှိတာပေါ့။ စစ်ဥပဒေအရဆိုရင်တော့ ဖမ်းမိတာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီး ကွပ်မျက်ရမှာပါပဲ။”
ဝေယွီ - “...”
ငါမေးတာ အဲဒါမဟုတ်ဘူးလေ!!
သူ စားပွဲပေါ်က စာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပါတယ်။ “ဒီစာကို ကြည့်စမ်း။ ဒမ်ကျန်းတယ်က မဟာလျန်ကနေ ပြန်ရောက်မှ ရေးလိုက်တာ။ မင်းထင်တာ သူ့သံသယတွေက အမှန်ပဲလား၊ အမှားပဲလား။”
သူ့အရှင်သခင် မေးလာတာမို့ ဖန်းရှန်း က စားပွဲဆီ လျှောက်သွားပြီး စာကို ကောက်ယူကာ အမြန်ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မဟာလျန်က သူလျှိုတွေလား။”
ဖန်းရှန်း အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့အရှင်သခင် ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို သိဖို့ အမြန်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အရှင်မင်းသားက ကျောက်ကျိုးဆီ လူလွှတ်ပြီး အဲဒီသူလျှိုတွေကို စောင့်ကြည့်ဖမ်းဆီးဖို့ စီစဉ်နေတာလား။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒမ်ကျန်းတယ်က အဲဒီလိုပဲ ယုံကြည်နေတာ။ သူပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ ချန်းနင်နဲ့တွေ့ခဲ့သေးတယ်၊ ချန်းနင်ကလည်း သူတို့ဟာ သူလျှိုတွေပဲလို့ ယုံကြည်နေတယ်။ တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ။”
ဝေယွီ က လျှာသပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။ “စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ” ဆိုတဲ့စကားက သူလျှိုတွေကို ဆိုလိုတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နာမည်ဆိုးနဲ့ကျော်ကြားတဲ့ ချန်းနင်ဆိုတဲ့ လူကောင်လေးက တကယ်ပဲ သူတို့ကို ရှာတွေ့သွားတာကို ဆိုလိုတာလား သူကိုယ်တိုင်လည်း မသေချာတော့ပါဘူး။
ဖန်းရှန်း က မေးလိုက်ပါတယ်၊ “အရှင်မင်းသား၊ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူလွှတ်ပေးစေချင်တာလား။”
ဝေယွီ က သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ “ငါတို့မှာ လွှတ်စရာ လူရော ရှိလို့လား။”
သူတို့မှာ အသုံးပြုနိုင်တဲ့လူက တစ်ရာကျော်လေးပဲ ရှိတာပါ။ ယီရှစ်ဆန်း က လူအချို့ကို ခေါ်ပြီး ဒုန်းဟိုင် (Donghai) စစ်ဌာနချုပ်ကို သွားထားတယ်၊ တချို့က မြို့ပြင်က အိမ်ခြံမြေမှာ ရှိနေတယ်၊ ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း အိမ်တော်ကို စောင့်နေရတာ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ ပြေးလွှားနေရတာပါ။ ကျောက်ကျိုးဆီ စောင့်ကြည့်ဖို့ လူတွေပိုလွှတ်ရမယ်ဆိုရင်တော့ ဝေယွီ က မလုပ်ချင်ပါဘူး။
ဖန်းရှန်း က အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို တိတ်တိတ်လေး ရေတွက်ကြည့်ပါတယ်။ ပုံမှန်အိမ်စေတွေနဲ့ အိမ်တော်ပတ်လည်မှာ စောင့်နေတဲ့ အစောင့်တွေကို ဖယ်လိုက်ရင် မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် ကနေ ပါလာတဲ့သူတွေက တကယ်ကို လက်ချိုးရေလို့ရတဲ့ အနည်းငယ်လေးပဲ ရှိတာပါ။
အရှင်မင်းသားမှာ အမြဲတမ်း တောင်းဆိုစရာတွေ ရှိနေတာပါပဲ။ တစ်ခါတလေ ဒီမှာလူလိုတယ်၊ တစ်ခါတလေ ဟိုမှာလူလိုတယ်နဲ့။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် သူကိုယ်တိုင်တောင် တစ်နေရာရာကို အလုပ်နဲ့ လွှတ်ခံရတော့မယ့် အခြေအနေပါပဲ။ ဖန်းရှန်း တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
*ဘုန်း!*
ရုတ်တရက် အရေးတကြီး ခံစားလိုက်ရတဲ့ ဝေယွီ က စားပွဲကို လက်နဲ့ပုတ်ပြီး အားအင်အပြည့်နဲ့ ထရပ်လိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။ “မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ နယ်မြေနဲ့ ပြည်သူလူထုရဲ့ လုံခြုံရေးက အရေးကြီးတယ်။ ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စမျိုးကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်ပဲ ကိုင်တွယ်ရမယ်! ဖန်းရှန်း၊ မြင်းတွေကို ပြင်ထားစမ်း! ငါ နန်းတော်ကိုသွားပြီး အဖေ့ကို သွားတွေ့မယ်!”
သူပြောတဲ့စကားတွေက ခန့်ညားပြီး တရားဝင်နေပေမဲ့ ဖန်းရှန်း ကတော့ ဒါ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ သူက ဧကရာဇ် ဆီကနေ လူအင်အားနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို တောင်းချင်နေတာပါ။ အခြေအနေကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်နေတာပါ။
ဝေယွီ နန်းတော်ထဲကို ဝင်သွားတာဟာ ထမင်းစားသောက်တာလောက်ကို သဘာဝကျနေပါပြီ။ သူ ဧကရာဇ်ဝေ ရဲ့ အဆောင်တော်ကိုတောင် မရောက်သေးခင်မှာပဲ နန်းတော်တံခါးဝကနေ စပြီး အော်ဟစ်လိုက်ပါတော့တယ်။
“အဖေ—”
သူ့အော်သံက တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ အော်သံလိုပါပဲ။ စုတ်တံနဲ့ စာရေးဖို့ အာရုံစိုက်နေတဲ့ ဧကရာဇ်ဝေ တောင် လန့်သွားပြီး လက်တွေ တုန်ယင်သွားပါတယ်။
*ဆွဲ!*
ကောင်းရောပဲ။ သူရေးနေတဲ့ စာလုံးလေး ပျက်စီးသွားပြီ။
ဧကရာဇ်ဝေ က စုတ်တံကို တိတ်ဆိတ်စွာ ချလိုက်ပြီး စက္ကူကို ငြိမ်သက်စွာ လုံးချေလိုက်ကာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို အေးဆေးစွာ သောက်လိုက်ပါတယ်။
*ဒေါသထွက်စရာမလိုဘူး၊ ဒေါသထွက်စရာမလိုဘူး။ ဒီကလေးဆိုးက ဒီအတိုင်းပဲ။ ငါ ဒေါသထွက်စရာမလိုဘူး၊ ဒေါသထွက်ရင် ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူး…*
“အဖေ၊ အဖေ! မဟာလျန်ကို ကျွန်တော်လွှတ်လိုက်တဲ့သူတွေ ပြန်ရောက်လာပြီ။ ဒမ်ကျန်းတယ်က ဒီစာကို ရေးလိုက်တာ။ အဖေ ကြည့်ပေးပါဦး!”
ဝေယွီ က အခန်းထဲ ဝင်လာရင်း အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူ့အဖေက ဒီနေ့ ဘုရင့်အမိန့်စာတွေကို မစစ်ဆေးဘဲ လက်ဖက်ရည်ထိုင်သောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ ဒမ်ကျန်းတယ် ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဧကရာဇ်ဝေ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
“ဒမ်ကျန်းတယ် ပြန်ရောက်လာပြီလား။”
သူ အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဝေယွီ ရဲ့ လက်ထဲက စာအိတ်ကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ ကုန်သည်အဖွဲ့တွေ ပြန်ယူလာမယ့် စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို တွေးမိလိုက်တဲ့ ဧကရာဇ်ဝေ က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အမြန်ချလိုက်ပါတယ်။ “ဘာတွေရေးထားလဲ၊ ငါ့ကိုပေးစမ်း။”
သူ့အဖေ ဘာကိုကြားချင်နေလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသိတဲ့ ဝေယွီ က စာကို လှမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံရလာပြီ၊ အများကြီးပဲ! ကုန်သည်အဖွဲ့က မဟာလျန်ကို ရောက်တဲ့အခါ အဖွဲ့ငယ်ရှစ်ဖွဲ့အဖြစ် ခွဲသွားတာ။ အားလုံး ပြန်မရောက်သေးပေမဲ့ ဒမ်ကျန်းတယ်ပြောတာတော့ ငွေပမာဏ ငါးသိန်းကျော် ရခဲ့တယ်တဲ့။ အဲဒီအထဲမှာ ပန်းချီကားတွေ၊ စာပေကျမ်းဂန်တွေ၊ ကျောက်မျက်ရတနာတွေနဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ မပါသေးဘူးနော်။”
အဖွဲ့ရှစ်ဖွဲ့ရှိတဲ့အထဲက တစ်ဖွဲ့တည်းတင် ငွေပမာဏ ငါးသိန်းကျော် ရခဲ့တာဆိုတော့၊ အားလုံးပြန်ရောက်လာရင်… လေးသန်းကျော်လောက် ဖြစ်သွားမှာပေါ့!
ဧကရာဇ်ဝေ ရဲ့ မျက်လုံးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ တောက်ပလာပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ထူးထူးခြားခြား ကြည်နူးတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။ သူ့ကို ချီးကျူးဖို့ မပြင်ခင်မှာပဲ ဝေယွီ က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မပျော်ပါနဲ့ဦးအဖေ။ အဖွဲ့ရှစ်ဖွဲ့ထဲက သုံးဖွဲ့က ယီကျိုး က မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုတွေဆီကပါ။ ပြီးတော့ ဒမ်ကျန်းတယ် ငါးသိန်းကျော် ရခဲ့တာနဲ့ပဲ တခြားအဖွဲ့တွေကလည်း အဲလောက်ရမယ်လို့ မထင်ပါနဲ့။ မျှော်လင့်ချက်တွေ အများကြီး မထားပါနဲ့ဦး။ တကယ်ပါ၊ စောင့်ကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့။”
“ဟွန်း၊ လေးသန်းမရရင်တောင် မဟာလျန်ကနေ ငွေတွေ ပြန်ယူလာနိုင်ရင်ပဲ ငါ ကျေနပ်ပြီ။”
ဧကရာဇ်ဝေ က ဝေယွီ ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျအောင် ပြောတဲ့စကားတွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီကလေးဆိုးက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ စိတ်ပျက်စရာကောင်းအောင် လုပ်နေတာမို့ လျစ်လျူရှုလိုက်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။
သူ စာအိတ်ကို ဖွင့်ပြီး စာကို ထုတ်ဖတ်ပါတော့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ဒမ်ကျန်းတယ်ရဲ့ ခရီးစဉ်အကြောင်း—ဈေးနှုန်းတွေ၊ ဒေသန္တရဓလေ့ထုံးစံတွေ၊ လူနေမှုအဆင့်အတန်းနဲ့ မဟာလျန်က သူဌေးတွေကို ဘယ်လိုအမြတ်ထုတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာတွေကို ရေးထားတာပါ။ ဧကရာဇ်ဝေ က ပျော်ရွှင်စွာ ဖတ်ရှုနေပြီး သူ့မျက်နှာမှာ စစ်မှန်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လျူဆန်းနဲ့ သူ့အဖွဲ့က သူလျှိုတွေဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့အပိုင်းကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ့အပြုံးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
သူ မော့ကြည့်ပြီး ဝေယွီ ကို မေးလိုက်ပါတယ်။ “မင်း စာဖတ်ပြီးပြီမလား။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။”
ဝေယွီ က သစ်သီးပန်းကန်ထဲက သစ်သီးကို ရွေးနေရင်း မော့မကြည့်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ “ဒမ်ကျန်းတယ်က အဲဒီအဖွဲ့ကို မဟာလျန်မြို့တော်နားမှာ တွေ့တာလို့ ပြောတယ်။ သူတို့က မဟာလျန်နန်းတော်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုတွေ ဟုတ်မဟုတ် မသေချာပေမဲ့၊ သူတို့က ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ လူလွှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့။ သူတို့ တကယ်ဘာလုပ်ချင်တာလဲဆိုတာ သိရအောင်လေ။ သူတို့က အမြတ်ရှာဖို့လာတဲ့ ကုန်သည်တွေပဲ ဖြစ်နေရင်ကော။ သူတို့ကို မတရားစွပ်စွဲလို့ မဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား။”
ဧကရာဇ်ဝေ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စာကိုချကာ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ မေးလိုက်ပါတယ်။ “သတင်းမကြားရတာက များသောအားဖြင့် သတင်းကောင်းမဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို မင်း တကယ်ပဲ နန်းတော်ကို ဘာလို့ လာတာလဲ။”
ဧကရာဇ်ဝေ က ဒီပျင်းရိတဲ့ကလေးက စာပေးဖို့သက်သက်နဲ့ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကနေ လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်စက်ကလေးမှ မယုံပါဘူး။
ဝေယွီ ခေတ္တရပ်သွားပြီး မော့ကြည့်ကာ ရယ်ပြလိုက်ပါတယ်။ “အဖေ၊ မီးခိုးရောင်အစောင့်တပ် က စစ်သည်တော်တွေကို ကျွန်တော့်ဆီ နည်းနည်းလောက် လွှတ်ပေးလို့ ရမလား။”