ကိုးပါးမြောက် မင်းသားအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည့်အခါတွင် တန်လင်း မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို အခန်းထဲရှိ လူအားလုံး အတိအကျ သိလိုက်ကြသည်။
ဝေးလံသော အရပ်၌ ရှိနေသည့် ကိုးပါးမြောက် မင်းသားအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ တရားသူကြီးချုပ်နှင့် ရှီကျူးတို့မှလွဲ၍ ကျန်သူများ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မသက်မသာဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။ ဤသူတို့မှာ တရားသူကြီးချုပ်က မကြာမီကမှ ခေါ်ယူထားသူများဖြစ်ပြီး ကိုးပါးမြောက် ပညာရှိမင်းသား၏ နာမည်ကို ကြားဖူးသော်လည်း လူချင်းတကယ်တမ်း မတွေ့ဆုံဖူးကြပေ။
အာဏာရှိသူတို့အပေါ် ကြောက်ရွံ့စိတ်မှာ သူတို့၏ အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေသည်။ ဆရာဝန်များက တရားသူကြီးချုပ်နှင့် ငြင်းခုံရဲခြင်းမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ စိတ်သဘောထား နူးညံ့သိမ်မွေ့ကြောင်း၊ သူက ဘယ်သောအခါမျှ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလေ့မရှိသလို အမှားလုပ်မိလျှင်ပင် ပြစ်ဒဏ်ပေးခဲကြောင်း သိရှိထားသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပညာရှိမင်းသားမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် မင်းသားနှင့် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးကြသလို သူတစ်ပါးတို့က မင်းသား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို မည်မျှပင် ချီးကျူးပြောဆိုနေပါစေ၊ ထိုစကားတို့မှာ မင်းသား၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက ပေးသော ဖိအားနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် တန်လင်းက ကိုးပါးမြောက် မင်းသားအကြောင်းကို ထုတ်ပြောလိုက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် ရုတ်ချည်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ အငြင်းပွားမှုများနှင့် ဆွေးနွေးချက်များမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။
*ဆေးပညာကျောင်းတော်က မင်းသားရဲ့ပိုင်နက်ပဲ၊* ဟု သူတို့ကိုယ်သူတို့ သတိပေးလိုက်ကြသည်။ *အရာအားလုံးကို မင်းသားရဲ့ဆန္ဒအတိုင်းသာ ဆောင်ရွက်သင့်တယ်။* မင်းသားကိုယ်တိုင်က ကျောင်းတော်တွင် အမျိုးသမီးကျောင်းသူများ လက်ခံခြင်းကို ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပါက သူတို့ကဲ့သို့သော လက်အောက်ငယ်သားများက ဘာကြောင့်များ အရေးတယူ လုပ်နေရဦးမည်နည်း။
တရားသူကြီးချုပ်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများတွင် ရယ်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို သူ သဘောကျနေသော်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီးတစ်ယောက်၏ တာဝန်ကိုမူ မေ့မထားပေ။ တင်းမာနေသော အခြေအနေကို မြင်သဖြင့် သူက နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာကာ အခြေအနေကို ချော့မော့လိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ၊ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံမနေကြပါနဲ့တော့။ ဒီလောကကြီးမှာ အမြင်မတူတာတွေက အများကြီးရှိနေတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ကျောင်းတော်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးဖို့ ရောက်လာကြတာဖြစ်ပြီး တချို့အဆိုပြုချက်တွေကို အားလုံးက သဘောတူညီဖို့ မဖြစ်နိုင်တာ သဘာဝပါပဲ။" သူက မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ကြင်နာသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့အားလုံး ကျောင်းတော်အတွက် စေတနာထားတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်က စာသင်ပေးဖို့နဲ့ ပညာပေးဖို့ပါပဲ။ အငြင်းပွားစရာတွေကတော့ လောကကြီးကိုပဲ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်ကြပါစို့။"
တရားသူကြီးချုပ်က တိုက်ရိုက်မပြောသော်လည်း သူ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းနေသည်။ *ကျားမခွဲခြားမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်နေတာတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြစမ်း။* ဆေးပညာကျောင်းတော်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပညာရေးကို ပေါင်းစည်းရန်ဖြစ်သည်။ လောကကြီးက ကဲ့ရဲ့ချင်လျှင်လည်း ကဲ့ရဲ့ပါစေ။ ဆေးပညာရှင်များအနေဖြင့် သူတို့၏ စိတ်သဘောထား ဖြူစင်နေလျှင်ပင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ စကားကြောင့် ကိစ္စမှာ ပြီးဆုံးသွားသည်။ ကန့်ကွက်မှုများ ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တန်လင်းက ယနေ့တွင် ကျောင်းသူကျောင်းသားသစ်များ ရောက်ရှိလာကြောင်း ဆရာများကို အသိပေးလိုက်သည်။
ထိုအခါ ဆရာများ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။ သူတို့သည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ကြပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးကို နှုတ်ဆက်ရန် အလောတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။
"ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော် အရေးကြီးကိစ္စလေး ရှိနေလို့ပါ။ နောက်မှပဲ စကားပြောကြတာပေါ့!"
"အော် ဟုတ်ပါပြီ! ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော်လည်း ပြီးအောင်လုပ်ရမယ့် အလုပ်တစ်ခု သတိရသွားလို့ အရင် သွားနှင့်ပါဦးမယ်..."
သူတို့ ဤမျှ အလောတကြီး ဖြစ်နေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ဤအချိန်မှာ ကျောင်းသူကျောင်းသားသစ်များ စုဆောင်းရမည့် အရေးကြီးသော အချိန်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ကလေးငယ်များမှာ ဘာမှမသိကြသေးသဖြင့် လမ်းပြပေးမည့် ဆရာများ လိုအပ်နေသည်။ ဆရာတိုင်းက ထူးချွန်ဖွယ်ရှိသော လူငယ်များကို လက်ဦးမှုရယူရန် မျှော်လင့်နေကြပြီး "တပည့်လုယက်ခြင်း" လောကတွင် နောက်ကျခြင်းသည် အကောင်းဆုံးများကို လက်လွတ်ရခြင်းနှင့် တူသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အခန်းထဲတွင် လူရှင်းသွားပြီး တရားသူကြီးချုပ်၊ တန်လင်းနှင့် ရှီကျူးတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရှီကျူးတွင်လည်း လုပ်စရာကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ခေတ္တမျှ စကားပြောပြီးနောက် သူမလည်း ထွက်ခွာသွားသည်။
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ တန်လင်းက တရားသူကြီးချုပ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ မြို့တော်ကနေ ဧည့်သည်တော်နှစ်ဦး ရောက်လာပါတယ်။ သူတို့ အပြင်မှာ စောင့်နေကြတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ခေါ်လာပေးရမလား?"
"မြို့တော်က ဧည့်သည်တော်တွေလား? ဒါဆိုရင်တော့ ခေါ်လိုက်ခဲ့ပါ။" တန်လင်း၏ သတိထားနေသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် ဧည့်သည်များမှာ နန်းတွင်းမှ ဖြစ်မည်ဟု တရားသူကြီးချုပ်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
တုန်းရှန်းနှင့် ကျိုးချင်းဖန်တို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိတ်ဆက်ကာ ရောက်ရှိလာသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြပြီးနောက် တရားသူကြီးချုပ်က မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ "အော်၊ ဒါဆိုရင်တော့ ဒီလူကြီးမင်းနှစ်ဦးက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးရုံးတော်ကပေါ့..."
သူက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရွှင်လန်းပြီး ကြင်နာသော အမူအရာကို ထိန်းထားသည်။ သူတို့၏ ကိစ္စမှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက နားထောင်ရန် အဆင်သင့်ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စကားဝိုင်းမှာ မြို့တော်၌ ဝေးကွာစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဝေယွီ အကြောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
တုန်းရှန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းသားက ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ အစ်ကိုကျိုးတို့က တရားဝင်ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ မြို့တော်ကနေ ထွက်လာခဲ့တာပါ။ ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာချိန်မှာ မင်းသားရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေရဲ့ အသီးအပွင့်တွေကို မြင်တွေ့ခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပါ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာလည်း အသိပညာတွေ အများကြီး ရခဲ့ပါတယ်... မင်းသားရဲ့ မေတ္တာတရားကို လူတွေအားလုံးက အမြဲတမ်း အမှတ်ရနေကြပါတယ်။ သူက သာမန်ပြည်သူတွေအပေါ် တကယ့်ကို စေတနာထားတာပါ။"
အခြားသူများမှာ မင်းသား၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို မျက်မြင်လောက်သာ မြင်နေကြသော်လည်း သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ နိုင်ငံအတွက် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မင်းသားသည် ဥပဒေများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန်အတွက် ကြာမြင့်စွာကပင် စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချက်မှာ တကယ့်ကို လေးစားဖွယ် ကောင်းလှသည်။
တရားသူကြီးချုပ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မင်းသားက ပြည်သူတွေအတွက် အပြည့်အဝ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။ သူ့အတွက်ဆိုရင်တော့ လူတိုင်းဟာ အဆင့်အတန်းမခွဲခြားဘဲ မဟာဝေနိုင်ငံ ရဲ့ ပြည်သူတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။"
ကျားမ၊ အသက်အရွယ်မရွေး၊ အိမ်ထောင်စုစာရင်း မခွဲခြားဘဲ လက်ခံသော ဆေးပညာကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်ခြင်းဖြင့် မင်းသားသည် လူတိုင်းကို တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို တရားမျှတပြီး မေတ္တာတရားကြီးမားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တုန်းရှန်းက တရားသူကြီးချုပ်နှင့် စကားပြောသောအခါ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အသက်အရွယ် ကွာခြားမှုများ ရှိနေသော်လည်း သူတို့တွင် တူညီသော ရည်မှန်းချက် ရှိနေကြသည်။ တစ်ဦးမှာ ဆေးပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သည်ကို မြင်လိုသော သက်ကြီးဝါကြီး ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ ပြည်သူတို့၏ အကျိုးအတွက် ဥပဒေပြင်ဆင်ရေးတွင် ကူညီလိုသော စိတ်အားထက်သန်သည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဝေယွီ ဖန်တီးထားသည့် ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်အတွက် မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ရဲသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည်ဟု မခံစားရဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်များက မင်းသား၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ပျက်စီးစေမည်ကို စိုးရိမ်နေကြပြီး ပို၍ပင် ကြိုးစားသင့်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။
ပထမဆုံး တွေ့ဆုံပြီးနောက် တုန်းရှန်းသည် တရားသူကြီးချုပ်နှင့်အတူ ရက်အနည်းငယ်ကြာ နေထိုင်ကာ လောကအခြေအနေ၊ ပြည်သူတို့၏ လူမှုဘဝနှင့် ကျောင်းတော်၏ အနာဂတ်အကြောင်းတို့ကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။
တစ်နေ့လည်ခင်းတွင် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားရင်း စာသင်ခန်းအတွင်းမှ ကလေးငယ်များ စာဖတ်သံ စည်းချက်ကျကျ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ တုန်းရှန်းက အဝေးကို ငေးကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်၊ "ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ အခု ကျောင်းတော်မှာ အမျိုးသမီးကျောင်းသူတွေ တော်တော်များများ ရောက်နေကြပြီနော်။ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျားမှာ ဘာစိုးရိမ်စရာမှ မရှိဘူးလား?"
ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ရိုးရာဓလေ့အရ ကျားမခွဲခြား၍ ပညာသင်ကြားခြင်းကို သဘောမတူကြောင်း သိထားသဖြင့် တုန်းရှန်းက အချိုးအစားအကြောင်းကို မေးနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သာမန်ပြည်သူအများစုက မိမိတို့၏ သမီးများကို ပညာသင်ကြားစေရန် စေလွှတ်နေခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
တရားသူကြီးချုပ်က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး စာသင်ခန်းအတွင်း စာသင်နေသော ကလေးငယ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "သခင်လေးတုန်း၊ စာပေသင်ကြားခြင်းက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဉာဏ်ပညာကို ဖွင့်ပေးတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိပါတယ်။ မင်းသားက ဒီဆေးပညာကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်ပြီး စာမတတ်သေးတဲ့ ကလေးတွေကိုတောင် လက်ခံဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ပါဘူး။ သူက ထူးခြားတဲ့ ပညာရှင်တွေကို မွေးထုတ်ပေးသူဖြစ်ပြီး ပြည်သူတွေအပေါ် တကယ့်ကို စေတနာထားသူပါ..."
သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်သလားလို့ မေးတာလား? ကျွန်တော်ကတော့ မင်းသားက ဒီကလေးတွေကို စာတတ်အောင် သင်ပေးနေသလိုမျိုး တစ်နေ့ကျရင် မဟာဝေနိုင်ငံ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်းအတွက် အကျိုးရှိမယ့် စစ်မှန်တဲ့ ကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခုကို တည်ထောင်ပေးမလားလို့ပဲ တွေးနေမိတာပါ။"