ဤခေတ်အခါသမယတွင် သားယောက်ျားလေးကိုသာ တန်ဖိုးထားသည့် အစဉ်အလာမှာ အလွန်အမြစ်တွယ်နေဆဲဖြစ်ရာ အချို့သောအကြောင်းအရာများကို ရှင်းပြနေစရာပင် မလိုတော့ပါ။
ဟဲ့အန်း နှင့် ကျိုးချင်းဖန်းတို့သည် စာပေတတ်မြောက်သူများဖြစ်ကြသည့်အလျောက် ဗဟုသုတကြွယ်ဝသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် မမျှတမှုပေါင်းများစွာကို မျက်မြင်ကြုံခဲ့ရပြီးဖြစ်သဖြင့် ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းသို့ မိန်းကလေးများကိုသာ အဘယ်ကြောင့် ပို့နေကြသလဲဟု ဒေသခံတို့ကို မေးမြန်းစရာမလိုဘဲ အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားလိုက်သည်နှင့် အကြောင်းရင်းကို သူတို့ ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။
သာမန်ပြည်သူတို့အတွက် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းသည် အလွန်ပင်ပန်းသည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။ မိသားစုတွင် ကလေးအများအပြားရှိနေပါက မိန်းကလေးများကို ပို၍တန်ဖိုးနည်းသည်ဟု သတ်မှတ်လေ့ရှိကြသည်။ ထိုမျှသာမက ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းက ကျောင်းသားများကို ခုနစ်နှစ်တာလုံး အခမဲ့ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ပေးမည်ဆိုသည်မှာလည်း ကြီးမားသည့်အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည့် မိသားစုအများစုမှာ ကလေးများကို ကျွေးမွေးရန် အခက်အခဲရှိနေကြသော်လည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့၏ "အဖိုးတန်" သားယောက်ျားလေးများကိုမူ အဝေးသို့ မလွှတ်ရက်ကြပါ။ ထို့ကြောင့်ပင် မိန်းကလေးများကိုသာ အိမ်မှအဝေးသို့ ပို့လိုက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် ထမင်းစားဦးရေ လျော့သွားသည့်အပြင် စာတတ်ပေတတ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပါက နောက်ပိုင်းတွင် ပို၍တန်ဖိုးရှိသည့် လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းမျိုး ရနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြခြင်းဖြစ်သည်။
တကယ်တမ်းတွင် ဤသည်တို့မှာ ရေတိုအမြင်များသာ ဖြစ်သည်။ တကယ်ပညာရှိသူများဆိုပါက အိမ်ရှိကလေးသည် ယောက်ျားလေးဖြစ်စေ၊ မိန်းကလေးဖြစ်စေ အရည်အချင်းနှင့် ကိုက်ညီပါက ပို့ပေးကြမည်ဖြစ်သည်။ အခုလိုအခွင့်အရေးမျိုးမှာ ရှားပါးသည်မဟုတ်ပါလော။ ယခင်နှစ်များတုန်းကဆိုလျှင် အစိုးရက အခွန်ကောက်ရန်သာ လာတတ်သော်လည်း ယခုနှစ်တွင်မူ အစိုးရက သူတို့ကို ပြန်လည်ထောက်ပံ့ပေးနေသည်။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်၏အရင်းအမြစ်များကို အကျိုးရှိရှိအသုံးချနိုင်မည့် ရွှေအခွင့်အရေးတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။
ရှုဟွာဟွာတို့ရွာနှင့် အနီးအနားရွာများမှလူတို့သာ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းကြပြီး မိန်းကလေးများကိုသာ ပြန်ခေါ်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။
တန်လင်းကား သင်တန်းကျောင်းဝင်ပေါက်တွင် ထိုင်လျက် လူသစ်စုဆောင်းရေးကို တာဝန်ယူနေသည်မှာ ကြာပါပြီ။ ကျောင်းဝင်ခွင့်အရာရှိတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် မိဘအမျိုးမျိုးနှင့် တွေ့ဆုံဖူးသူဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏စိတ်ကူးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရိပ်မိနိုင်ပါသည်။ သူသည် စံသတ်မှတ်ထားသည့် တုံ့ပြန်ပုံများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
ကျောင်းဝင်ခွင့်လျှောက်ထားသူများကို တန်လင်းက တစ်ယောက်ချင်းစီ အင်တာဗျူးရန် တန်းစီခိုင်းလိုက်သည်။
*ဒီတစ်ယောက်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေအကြောင်း နည်းနည်းပါးပါး သိတယ်—လက်ခံတယ်!* *ဒီတစ်ယောက်က ငယ်သေးတယ်—လက်ခံတယ်!* *ဒီတစ်ယောက်က စာလုံးအချို့ ဖတ်တတ်တယ်—ဒါလည်း လက်ခံတယ်...*
အရည်အချင်းပြည့်မီသည့် လျှောက်ထားသူတိုင်းအတွက် တန်လင်းက ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ကာ သင့်တော်သလို ညွှန်ကြားပေးလိုက်သည်။ လက်ခံခြင်းခံရသူတို့မှာ ဘေးတွင် တိတ်တိတ်လေး ရပ်နေကြပြီး ငြင်းပယ်ခံရသူများ သို့မဟုတ် ကလေးများကို လာပို့ရုံသာလာကြသူတို့မှာ တစ်ဖက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ကျောင်းတော်က အစောင့်များကိုလည်း ချထားပေးသည်။ ဤရွာသားတို့မှာ လောကအကြောင်း နားမလည်ကြသလို ကျောင်းတော်သည် အစိုးရပိုင်အဖွဲ့အစည်းမှန်းလည်း သိထားကြသဖြင့် ငုံးလေးများကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့နေကြကာ အသံပင် မထွက်ရဲကြချေ။
ဟဲ့အန်း ကတော့ ဘေးတွင်ရပ်ရင်း ရှုဟွာဟွာက လူတစ်ယောက်၏လက်ကိုဆွဲကာ ကျောင်းတံခါးထဲ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ထိုအခါမှသာ သူနှင့် ကျိုးချင်းဖန်းတို့သည် ဆရာဝန်တန်လင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။
"ဆရာဝန်တန်၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မြို့တော်ကလာတဲ့ ဟဲ့အန်း ဖြစ်ပါတယ်။"
"ကျွန်တော်ကတော့ ကျိုးချင်းဖန်းပါ။ ဆရာဝန်တန်ကို တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်။"
စာရွက်စာတမ်းများနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည့်တန်လင်းသည် ထိုသို့လေးစားသမှုရှိသည့် ပညာတတ်တို့၏နှုတ်ဆက်စကားကြောင့် ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။
"အော်... ကျွန်တော်လည်း တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က တန်လင်းပါ။ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲခင်ဗျာ။"
သူတို့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တန်လင်းက သူတို့သည် ဆေးပညာသင်ယူရန် လာခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ချက်ချင်းရိပ်မိလိုက်သည်။ တကယ့်ပညာတတ်တစ်ယောက်၏ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ စာနည်းနည်းပါးပါး ဖတ်တတ်သူတို့နှင့် မတူပေ။ ထိုသို့ပညာအရည်အချင်းမျိုးရှိသူတို့က ဆေးပညာသင်ယူရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် "အဆင့်နှိမ့်" လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ပါ။
ဟဲ့အန်း က လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး သူတို့၏ရည်ရွယ်ချက်ကို တည့်တည့်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်တန်၊ ကျွန်တော်တို့က စစ်ဆေးရေးဌာနက အရာရှိတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့တာဝန်က လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်လို့ အသေးစိတ်မပြောပြနိုင်ပေမဲ့ တရားဝင်ကိစ္စနဲ့ လာရောက်တာမို့ နားလည်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
"အော်..." တန်လင်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးတို့မှာ ခဏမျှ ဗလာဖြစ်သွားသည်။
*စစ်ဆေးရေးဌာနက အရာရှိတွေတဲ့လား? တရားဝင်ကိစ္စနဲ့ လာတာတဲ့လား?*
တန်လင်းလည်း ချက်ချင်းသတိပြန်ဝင်လာကာ မတ်တတ်ရပ်၍ လေးလေးစားစား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်ကတော့ နန်းတော်ဆေးပညာဌာနက နန်းတော်ဆေးဆရာဝန်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အခုတော့ ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကြီးရဲ့အမိန့်တော်နဲ့ ဒီမှာ စာသင်ကြားပေးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။"
*ဉာဏ်ပညာရှင်မင်းသားကြီး။*
ဟဲ့အန်း ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍တည်ကြည်သွားသလို ကျိုးချင်းဖန်းကလည်း တန်လင်းကို ပို၍နွေးထွေးသည့်အကြည့်တို့နှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏မျက်လုံးချင်းဆုံမိချိန်တွင် ပြောစရာမလိုဘဲ အဓိပ္ပာယ်တို့ ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် လူသုံးယောက်စလုံး တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် နားလည်သွားကြသည်—သူတို့အားလုံးမှာ တစ်ဖွဲ့တည်းသားများပင်။
တန်လင်းလည်း သူ့၏ကျောင်းဝင်ခွင့်အရာရှိတာဝန်ကို ချက်ချင်းလွှတ်ချလိုက်ပြီး ပစ္စည်းတို့ကို သိမ်းဆည်းကာ သူတို့နှစ်ယောက်ကို အတွင်းဘက်သို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
"အစ်ကို ဟဲ့အန်း၊ အစ်ကိုကျိုး၊ ဒီကိုအခုမှ ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ နေရာတွေ မရင်းနှီးသေးဘူးမလား။ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။ လမ်းပြပေးပါမယ်။ ဒီမှာရှိသမျှအရာအားလုံးက မင်းသားကြီးကိုယ်တိုင် ညွှန်ကြားထားတာတွေချည်းပါပဲ! ဒါနဲ့ မင်းသားကြီး မြို့တော်မှာ နေကောင်းပါရဲ့လားဗျာ...?"
သူတို့နှစ်ယောက်ကို အတွင်းဘက်ခေါ်သွားပြီးနောက် တန်လင်းက အခုအခါ သင်တန်းကျောင်း၏ကျောင်းအုပ်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ယူထားပြီး စီမံခန့်ခွဲရေးကိစ္စတို့နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည့် တရားသူကြီးချုပ် (Left Court Judge) ထံသို့ တန်းသွားလိုက်သည်။
တန်လင်း ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းသို့ ရောက်သည့်အချိန်တွင် အသစ်ခန့်အပ်ထားသည့် ဆရာဝန်အချို့က အကြီးအကျယ် ဆွေးနွေးနေကြသည်။
"ဒီနောက်ပိုင်းမှာ အမျိုးသမီးကျောင်းသူတွေ ပိုများလာတယ်။ သူတို့က ငယ်ကြသေးပေမဲ့ ခုနစ်နှစ်အရွယ် ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေးတွေကို သီးခြားစီ ထိုင်ခိုင်းထားတယ်။ ဒီအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေဦးမယ်ဆိုရင်—ဒါမှမဟုတ် ဆရာဝန်ရှီလိုမျိုး အရည်အချင်းရှိတဲ့ အမျိုးသမီးဆရာဝန်တစ်ယောက် ရောက်လာမယ်ဆိုရင်—သူတို့ကို အတူတူစာသင်ခိုင်းတာက မသင့်တော်တော့ဘူး..."
ဟဲ့အန်း အခန်းနားသို့ ရောက်လာသည့်အခါ ထိုစကားတို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးကျောင်းသူများအကြောင်း ပြောနေသည်ကို ကြားသည့်အခါ သူ ခုနကမြင်ခဲ့ရသည့် မိန်းကလေးငယ်တို့ကို သတိရသွားသည်။
ပညာရှာဖွေခြင်းဆိုသည်မှာ လေးနက်သည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။ သင်တန်းကျောင်းမှာ ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ သင်ကြားပေးမည်ဆိုသည့်မူဝါဒနှင့် တည်ထောင်ထားသည်မဟုတ်လော၊ အဘယ်ကြောင့် ကျား/မ ခွဲခြားနေရဦးမည်နည်း။ ဆရာဝန်တစ်ယောက်သည် ထိုသို့သောအသေးအဖွဲကိစ္စတို့နှင့် ချုပ်နှောင်ခံမနေသင့်ပါ။ ဟဲ့အန်း မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီး အတွင်းမှပြောနေသည့်စကားတို့ကို မနှစ်မြို့ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။
ကံကောင်းစွာပင် ဆန့်ကျင်ဘက်အမြင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟဲ့အန်း က အခန်းထဲမှထွက်လာသည့် ကြည်လင်အေးမြသည့် အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ပညာပေးခြင်းနဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းဆိုတာ ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ သင်ကြားပေးခြင်းကို ဆိုလိုကြောင်း မင်းသားကြီး မိန့်ကြားဖူးပါတယ်။ ဒီကျောင်းကနေ ဘွဲ့ရသွားမယ့်သူတွေဟာ မဟာဝေနိုင်ငံ နဲ့ ပြည်သူတို့ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးမယ့် အနာဂတ်ဆရာဝန်တွေပါ။ ဆရာဝန်တွေက လူနာတို့ကို ကုသပေးတဲ့အခါ ကျား/မ ခွဲခြားမနေပါဘူး။ ဆေးပညာနဲ့ပတ်သက်လာရင် ဘာလို့ခွဲခြားနေရဦးမှာလဲ? ဆရာဝန်လီက ယောက်ျားလေးကျောင်းသားတွေက သားဖွားမီးယပ်ပညာ သင်ယူဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမျိုးသမီးဆရာဝန်တွေက ယောက်ျားလေးတွေလို လူသိရှင်ကြား လှုပ်ရှားလို့မရဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား?"
*ကောင်းလိုက်တဲ့စကား။* တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည့် ဟဲ့အန်း မှာ လက်ခုပ်တီးချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။
သူမ၏လေသံမှာ ပြတ်သားလွန်းသော်လည်း သူမပြောလိုက်သည့်စကားတို့မှာ ငြင်းမရသည့်အမှန်တရားများပင် ဖြစ်သည်။ ဆေးပညာသင်ယူဖို့ဆိုသည်မှာ မလွယ်ကူပါ။ ဆရာဝန်တို့၏အရည်အချင်း တိုးတက်လာပါက ပြည်သူတို့၏ဆင်းရဲဒုက္ခတို့ လျော့နည်းသွားမည်ဖြစ်သည်။ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံလာသည့်အခါ ဘယ်သူက ကျား/မကို ဂရုစိုက်နေမည်နည်း။ အရည်အချင်းရှိသည့် ဆရာဝန်တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခြင်းကပင် ကံကောင်းခြင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
တန်လင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော် ဆရာဝန်ရှီပြောတာကို ထောက်ခံပါတယ်။ ဆရာဝန်တစ်ယောက်အတွက် ကျား/မ ဆိုတဲ့ခွဲခြားမှုမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါက ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းပါ၊ ဒီမှာသင်ယူသွားသူတွေက ဘယ်နေရာရောက်ရောက် ဆေးကုသပေးကြမှာပါ။ သူတို့အားလုံးက ဆရာဝန်တွေဖြစ်နေမှတော့ ကျား/မ ပေါ်မူတည်ပြီး သင်ကြားမှုကို ခွဲခြားဖို့ ဘယ်လိုမှ အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး။"
တန်လင်းက တရားသူကြီးချုပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခိုင်မာစွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတင်မကဘဲ မင်းသားကြီးက အမျိုးသမီးကျောင်းသူတွေကို လက်ခံဖို့ ခွင့်ပြုထားတာက မင်းသားကြီးအနေနဲ့ ကျောင်းသားအားလုံးကို တန်းတူဆက်ဆံချင်တယ်ဆိုတာ သေချာပေါက် ပြသနေတာပါပဲ!"