ရှုဟွာဟွာသည် ဆေးဝါးချိုင့်ဝှမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ အထူးတလည် တွေးတောပူပန်နေခြင်းမျိုး မရှိပေ။
သူမ၏ဖခင်မှာ စိတ်ထားနူးညံ့လွန်းသူဖြစ်ပြီး သူတစ်ပါးပြောသမျှကို မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုဘဲ အကုန်ယုံကြည်တတ်သူဖြစ်သည်။ သမီးတစ်ယောက်တည်းဖြစ်သည့် ရှုဟွာဟွာမှာ သူမထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူ ရွာသားများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရမည်ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
ရှုဟွာဟွာမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင့်ကျက်လွန်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ရွာပြင်သို့ သိပ်မထွက်ဖူးသော်လည်း သူမသည် အခြားကလေးများနှင့် မတူညီကြောင်း ငယ်ငယ်ကတည်းက သိရှိထားသည်။ အထင်ရှားဆုံးကွာခြားချက်မှာ ရွာသူကြီး၏မြေးဖြစ်သူ တိုက်တန်အပေါ် သူမ၏ အကဲဖြတ်ချက်ပင်ဖြစ်ပြီး သူမက တိုက်တန်ကို အလွန်ဉာဏ်ရည်နိမ့်သူဟု သတ်မှတ်ထားသည်။
သူမဘာကြောင့် ထိုသို့ခံစားရသနည်း။ ရွာရှိလူကြီးများက တိုက်တန်ကို အမြဲလိုလို ချီးကျူးကြသည်။ တောင်တက်ရာတွင် အဘိုးဖြစ်သူကို ကူညီနိုင်ခြင်း၊ သူကိုယ်တိုင် ကျူးလွန်သည့် မကောင်းမှုအတွက် အခြားကလေးများကို အပြစ်တင်ခံရအောင် လှည့်စားခြင်းတို့ကြောင့် သူ့ကို ရွာတွင် အတော်ဆုံးကလေးဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ရှုဟွာဟွာကတော့ ထိုချီးကျူးစကားများကို နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမအမြင်တွင်မူ ထိုအပြုအမူများမှာ မိုက်မဲပြီး စိတ်ဓာတ်ယုတ်ညံ့လွန်းလှသည်။ ရွာသားများက အမှန်တရားကို ဘာကြောင့် မမြင်နိုင်ကြသနည်း။
ရွာရှိသစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် တစ်လခွဲခန့် ထိုင်၍ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ ခိုင်မာသည့် ကောက်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ သူမသာ မှန်သည်။ ရွာသားများက အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်ကြလျှင် တိုက်တန်ကဲ့သို့ပင် ဉာဏ်ရည်နိမ့်ကြ၍သာ ဖြစ်ရမည်။ ငါးနှစ်အရွယ်တွင် ရှုဟွာဟွာသည် ရွာသူရွာသားအားလုံးနှင့် သူမကိုယ်သူမ အောင်မြင်စွာ ခွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။
သူမ၏ဘဝကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်လွန်းသည့် ဖခင်ကို ရွာသားများက လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်လာသဖြင့် ဖခင်ကို သူမ၏ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်ထားလိုက်သည်။ ရှုဟွာဟွာသည် ရွာသားများ၏ ဉာဏ်ရည်မမီမှုနှင့် အမြင်ကျဉ်းမြောင်းမှုကို ရွံရှာသကဲ့သို့ ရွာသားများကလည်း အမဲလိုက်သူ၏သမီးကို ထူးဆန်းသူဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ငိုယိုခြင်း၊ ဆူပူအော်ဟစ်ခြင်းမရှိဘဲ လူတစ်ယောက်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်တတ်သည့် ထိုမိန်းကလေးမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် မနှစ်မြို့ကြသဖြင့် ရှုဟွာဟွာက ဖခင်ဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်၍ ဝေးရာသို့ ရှောင်ခွာသွားသောအခါ ရွာသားများမှာ အမှန်တကယ်ပင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။
ရွာရှိ မိန်းကလေးများကို ဆေးဝါးချိုင့်ဝှမ်းသို့ ပို့ဆောင်ရမည့်အချိန် ရောက်လာသောအခါ ရွာသားများမှာ အချိန်မဖြုန်းလိုကြပေ။ နောက်တစ်နေ့တွင် အရည်အချင်းပြည့်မီသည့် မိန်းကလေးများကို ရွာအဝင်ဝတွင် စုစည်းထားသည်။ မိသားစုအများစုမှာ သမီးဖြစ်သူတို့ကို အခြေခံလိုအပ်သည့် ပစ္စည်းအနည်းငယ်ပါသော အထုပ်ကလေးများဖြင့်သာ လွှတ်လိုက်ကြပြီး အဝတ်အစား သို့မဟုတ် အပိုပစ္စည်းများကို ထည့်မပေးကြပေ။
သို့သော် ရှုမိသားစုမှာမူ အထုပ်အပိုးအများအပြားဖြင့် ရောက်လာသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ရှုက အထုပ်အများကြီးကို ထမ်းထားရုံသာမက ရှုဟွာဟွာကိုယ်တိုင်လည်း သူမ၏အထုပ်ကို လွယ်ထားရသည်။ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခုမှ ထွက်ပြေးလာကြသည့်အတိုင်းပင်။ ရွာသားများက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သက်ပြင်းချကြသော်လည်း ရှုဟွာဟွာကို ဖခင်ဖြစ်သူက မည်မျှအလိုလိုက်ထားသည်ကို သိကြသဖြင့် ဘာမျှမပြောကြပေ။ သူတို့သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမေးမြန်းခဲ့ကြဘဲ ထိုသို့မမေးမြန်းခြင်းကြောင့် အရေးကြီးဆုံးအချက်ကို လွဲချော်သွားခဲ့ကြသည်။ ရှုဟွာဟွာမှာ ဖခင်ဖြစ်သူကို ရွာမှ ထာဝရခေါ်ထုတ်သွားရန် စီစဉ်ထားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
သူမ ဆေးဝါးချိုင့်ဝှမ်းတွင် ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး ဖခင်ဖြစ်သူမှာ တံခါးပေါက်အပြင်ဘက်တွင် သစ္စာရှိရှိ စောင့်ဆိုင်းနေလိမ့်မည်။ သမီးဖြစ်သူအပေါ် ဖခင်တစ်ယောက်၏ တစ်စိုက်မတ်မတ် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကို ဘယ်သောအခါမှ မသံသယဝင်ပါနှင့်။ အခြေအနေမပေးလျှင်ပင် သူတို့သည် အခြေအနေကို ဖန်တီးယူကြလိမ့်မည်။
***
တုန်းရှန်းသည် ဆေးဝါးချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်သည်နှင့် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ကျောင်းတော်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူစွာပင် ဆေးဝါးချိုင့်ဝှမ်းသည် တံခါးပေါက်အပြင်ဘက်တွင် မြင့်မားသော တံတိုင်းများကို တည်ဆောက်ထားပြီး မြေပြင်အနေအထား ကြမ်းတမ်းမှုကြောင့် အနီးအနားတွင် ကင်းစောင့်မျှော်စင်အချို့ကိုလည်း ဆောက်လုပ်ထားသည်။ မြင့်မားသော တံတိုင်းများ၊ မျှော်စင်များနှင့် လက်နက်ကိုင်အစောင့်များကြောင့် နေရာမှာ ကျောင်းတစ်ခုထက် စစ်စခန်းတစ်ခုနှင့် ပို၍ဆင်တူနေသည်။ ဤသို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ပုံစံကို သိရှိဟန်တူသဖြင့် စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့မှာ လမ်းညွှန်ချက်များအတွက် လမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင် မီတာရာအနည်းငယ်ခြားတိုင်း ဆိုင်းဘုတ်များကို စိုက်ထူထားသည်။
ကျောင်းသားသစ်လက်ခံသည့် ကာလဖြစ်သည့်အတွက် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မေးခွန်းများကို ဖြေကြားရန်၊ သံသယများကို ရှင်းလင်းရန်နှင့် အခြေခံအရည်အချင်း မမီသူများကို စစ်ဆေးရန် ဝန်ထမ်းများကို ချထားသည်။ လက်ရှိတွင် မိဘများနှင့် ကလေးများ၏ ရှုပ်ထွေးဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ တံခါးဝတွင် စည်ကားနေပြီး ဈေးတစ်ခုထက်ပင် ပို၍ဆူညံနေသည်။
"ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ဇိုးချင်းဖန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဆူညံသံများရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး တုန်းရှန်းကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားသည်။
သူတို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ဆူညံနေသည့် အသံများ ပို၍ ကြည်လင်လာသည်။
"ဆရာတန်၊ ကျောင်းက အဝတ်အစားတွေ တကယ်ထောက်ပံ့ပေးတာလား။ ကျွန်မကလေးကို ဒီမှာထားခဲ့ရင် သူတို့ ဗိုက်ဆာမှာ မဟုတ်ဘူးမလား"
"ဆရာတန်၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကွေ့ဟွာကို ခေါ်လာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သားနှစ်ယောက်ကို နောက်မှ ပို့လို့ရမလား"
"ဆရာတန်၊ ပညာသင်တာက တကယ်ပဲ ခုနစ်နှစ်ကြာမှာလား။ အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ကျွန်မရဲ့ ဒါနျူးက ၁၄ နှစ်တောင် ဖြစ်နေပြီ။ သူ ဒီမှာ အမြဲနေလို့ မရဘူးလေ၊ နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုရမှာပေါ့"
*ခစ်ခနဲ*
တုန်းရှန်းက ထိုညည်းညူသံများကို ကြားရ၍ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိစဉ် ရုတ်တရက် နူးညံ့တိုးဖျော့သည့် ရယ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမမှာ မျက်နှာအမူအရာမဲ့နေပြီး ခါးအထိရှိသည့် ဝါးခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို လွယ်ထားသည်။
တုန်းရှန်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့တွင် မိဘများနောက်သို့ ကြောက်ရွံ့စွာ ကပ်တွယ်နေကြသည့် ကလေးငယ်များကို ကြည့်လိုက်၊ မိန်းကလေးကို ပြန်ကြည့်လိုက် လုပ်မိသည်။ သူမက သူ၏အကြည့်ကို ပြန်လည်ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းထဲမှ နက်ရှိုင်းသည့် ငြိမ်သက်ခြင်းက သူမ၏ရင့်ကျက်မှုကို ချက်ချင်းပင် ယုံကြည်သွားစေသည်။
*အော်၊ သူက တကယ်ပဲ ရင့်ကျက်တဲ့ ကလေးလေးပဲ* ဟု သူတွေးလိုက်သည်။
သူသည် ဖော်ရွေသည့် စကားတစ်ခွန်း ပြောရန် အပြုံးဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်စဉ် သူမက အရင်စပြောသည်။
"ခင်ဗျားလည်း ဆေးပညာသင်ဖို့ လာတာလား"
တုန်းရှန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ကို လာတွေ့တာပါ"
ရှုဟွာဟွာက "အော်" ဟုသာ အေးစက်စက် ပြန်ပြောပြီး ခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှည့်သွားလိုက်သည်။
သူမ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိပြီး လျစ်လျူရှုသည့် သဘောထားကြောင့် တုန်းရှန်း ရယ်မိသွားသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဇိုးချင်းဖန်မှာ ရှေ့တွင် စကားပြောနေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသည်။ မိန်းကလေးအနီးတွင် လူကြီးတစ်ယောက်မျှ မရှိသည်ကို မြင်သဖြင့် သူက "မင်းရဲ့ မိဘတွေက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှုဟွာဟွာမှာ စကားပြောချင်စိတ် မရှိလှပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ သူမကို ကျောင်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေပြီး တန်းစီသည့်နေရာတွင် ရှေ့ဆုံးသို့သွား၍ မေးခွန်းများမေးနေသဖြင့် သူမကို သတိမပြုမိတော့ပေ။ လူအုပ်ကြီး ပို၍ထူထပ်လာသောအခါ သူမ ဖခင်ကို လွဲသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ပြန်မဖြေချင်သဖြင့် သူမသည် လူအုပ်ကြီးရှိရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ သုံးထပ်ခန့် ထူထပ်နေသဖြင့် သူမ မည်သူ့ကို ဆိုလိုသည်ကို သိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
တုန်းရှန်းက သူမကို အတင်းမမေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် မင်းနဲ့အတူ စောင့်ပေးမယ်"
ရှုဟွာဟွာက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့၏ ဖော်ရွေမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ဘာမျှမပြောပေ။ အရပ်ရှည်သည့် လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် ကလေးငယ်တစ်ယောက်မှာ အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် ဘေးချင်းကပ်ရပ်နေကြရာ ထူးဆန်းစွာပင် တူညီနေကြသည်။
ဇိုးချင်းဖန် စကားပြောပြီး၍ ပြန်လှည့်လာသောအခါ ထိုနှစ်ယောက်ကို တွေ့၍ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ညီလေးတုန်း၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
"ဒီကလေးမလေးက ကျောင်းတက်ဖို့ လာတာ၊ မိဘတွေနဲ့ လွဲနေလို့ ကျွန်တော် စောင့်ပေးနေတာပါ" ဟု တုန်းရှန်းက ပြန်ဖြေသည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဇိုးချင်းဖန်မှာ မိန်းကလေးအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုလျော့နည်းသွားပြီး တုန်းရှန်းထံသို့ ပြန်လှည့်ကာ အခြေအနေကို ပြောပြသည်။ "ဒီလူတွေအားလုံးက ရွာနှစ်ရွာက လာကြတာပဲ။ သူတို့ကလေးတွေကို ကျောင်းထားဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြတာ၊ ဒါပေမဲ့..." သူက စိုးရိမ်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူတို့အများစုက သမီးမိန်းကလေးတွေကိုပဲ ပို့နေကြတာ"