ဆေးဝါးတောင်ကြား၏ အပြင်ဘက် ကီလိုမီတာ သုံးဆယ်ခန့်အကွာ၊ နူအိုနယ်မြေတွင် လူသူကင်းမဲ့ပြီး ဆိတ်ညံလှသော ရွာငယ်လေးတစ်ရွာ ရှိသည်။
ထိုရွာတွင် အိမ်ခြေ ၁၃ အိမ်သာ ရှိသည်။ လူဦးရေ အလွန်နည်းပါးသည့်အတွက် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုခု ပေါ်ပေါက်လာတိုင်း ရွာသူရွာသားအားလုံး စုဝေးပြီး တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလေ့ ရှိကြသည်။
ယခုအချိန်တွင်လည်း ရွာသားအားလုံး—လူကြီးလူငယ်မရွေး—ရွာသူကြီး၏ အိမ်ဝင်းငယ်လေးထဲတွင် စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်လေးများကိုပင် အဘိုးအဘွားများက ချီပိုးကာ ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။ အိမ်ဝင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ လုံးဝဆင်းရဲနွမ်းပါးသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း နံရံအချို့နှင့် ကွက်လပ်နေရာအနည်းငယ်သာရှိပြီး ရွာတစ်ခုလုံး၏ အလွန်အမင်း ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေမှုကို ထင်ဟပ်နေသည်။
အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်ပြီဖြစ်သော၊ ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် မျက်နှာတွင် တွန့်လိမ်နေသော အရေးအကြောင်းများ ထင်ရှားနေသည့် ရွာသူကြီးမှာ တံခါးဝရှိ ခုံတန်းလေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် တုတ်ကောက်ကို မှီတွယ်ထားပြီး သူ၏ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောဆိုသံများကို နားထောင်နေသည်။ ရွာသားအားလုံးမှာ အဝတ်အစား ဆိုးရွားစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အရေပြားများမှာ မည်းညစ်ကာ ပိန်လှီနေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ဘဝ၏ ဒဏ်ရာများ ထင်ဟပ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသော အလင်းရောင်သစ်တစ်ခုဖြင့် လောင်မြိုက်နေသည်။
သူတို့သည် ရွာသူကြီးအား ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းအကြောင်း ပြောပြနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ရွာသူကြီး၊ ကျွန်တော် မနေ့က မိုရွာကို သွားစစ်ဆေးခဲ့တယ်" ဟု ရွာသားတစ်ယောက်က ပြောသည်။ "ဆေးဝါးတောင်ကြားကို သွားခဲ့တဲ့လူတွေ ပြန်ရောက်လာကြပြီ၊ ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းဆိုတာ တကယ်ရှိတယ်လို့ သူတို့ အတည်ပြုပြောဆိုကြတယ်!"
"ဒါဟာ အံ့ဖွယ်တစ်ခုပဲ!" ဟု နောက်တစ်ယောက်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "သူတို့က အစားအသောက်၊ နေရာထိုင်ခင်း၊ အဝတ်အစားတွေပါ ပေးတယ်တဲ့—တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မကုန်ဘူး! ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင်တော့ မသွားနိုင်ပေမဲ့ ကလေးတွေကို လွှတ်လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိလာမှာပါ!"
ထိုသို့ပြောရင်း ထိုလူသည် သူ၏ သားငယ်လေးကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ သူ့၏ စတင်လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် ကလေးများကို ခေါ်လာကြသည့် အခြားသူများကလည်း အလားတူပင် လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ရှေ့သို့ တွန်းပို့ခံရသူ အများစုမှာ ယောက်ျားလေးများဖြစ်ကြပြီး မိန်းကလေး နှစ်ယောက်လည်း ပါဝင်သည်။
ရွာသူကြီးသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ရွာသားများမှာ စိုးရိမ်တကြီးနှင့် မနေတတ်မထိုင်တတ် ဖြစ်လာကြသည်။ ဤအခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားမည်ကို သူတို့ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ အချိန်ဆွဲနေပါက သင်တန်းကျောင်းက ကျောင်းသားလက်ခံခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်မည်ကိုလည်းကောင်း၊ သူတို့၏ ကလေးများမှာ လယ်ကွင်းထဲတွင် ခါးကျိုးမတတ် အလုပ်လုပ်ရသည့် ဘဝမျိုးနှင့်သာ အဆုံးသတ်သွားရမည်ကိုလည်းကောင်း သူတို့ စိုးရိမ်နေကြသည်။
"ရွာသူကြီး၊ တစ်ခုခု ပြောပါဦး!" ဟု အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီထားပြီး နောက်ထပ်ကလေး နှစ်ယောက်မှာ သူမ၏ စကတ်စကို တွယ်ကပ်ထားသည်။ "အဲဒီနေရာက ဆေးဝါးတောင်ကြားမှာလေ။ ဒေါက်တာရှီဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ အားလုံး သိကြတာပဲ! သူမက ဒဏ္ဍာရီလာ ဆရာဝန်ကြီးတစ်ယောက်ပါ၊ အခုတော့ သင်တန်းကျောင်းမှာ ဆရာမ ဖြစ်နေပြီ။ သူမက ကျွန်မတို့ကို လိမ်ညာဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!"
ထိုအမျိုးသမီးတွင် ကလေးများစွာ ရှိပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုကြားတွင် သူတို့ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရန်မှာ နေ့စဉ် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူမ၏ ကလေးများ အစာဝဝစားရဖို့၊ အဝတ်အစားရဖို့၊ စာတတ်မြောက်ပြီး ဆေးပညာသင်ယူခွင့်ရဖို့မှာ သူမ လက်လွတ်မခံနိုင်သော အသက်သွေးကြောတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။
သူတို့၏ အသည်းအသန် လိုလားမှုကို ကြုံတွေ့ရသောအခါ ရွာသူကြီးသည် ဒေါသထွက်မသွားပေ။ ယင်းအစား သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှည်လျားစွာ ချလိုက်သည်။ "မင်းတို့က ကလေးတွေ အစာဝဖို့နဲ့ စာတတ်ဖို့ပဲ တွေးနေကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီသင်တန်းကျောင်းကို အစိုးရက ဖွင့်ထားတာဆိုတာရော တွေးမိကြရဲ့လား?"
ဧကရာဇ်နန်းတော်က ကြင်နာမှု ပြသသည့်အခါ၌ပင် သာမန်ပြည်သူများမှာ အစိုးရအရာရှိများကို သတိထားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်း၊ မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲခံရခြင်းနှင့် အခွန်အခသစ်များ အမြဲတစေ ပေးဆောင်နေရမည့် အန္တရာယ်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ရွာသူကြီးသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို—အိမ်နီးချင်း ချန်နယ်မြေတွင် သဘာဝဘေးဒုက္ခ ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းများ အောင်မြင်စွာ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်ပိုင်း၌ပင်—ခန့်မှန်းပြောဆိုလိုခြင်း မရှိသော်လည်း နိုင်ငံတော်၏ အာဏာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှာ သူတို့၏ အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေသည်။
သူ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုများ ရှိနေသော်လည်း ရွာသားများမှာမူ သတိထားရမည့် အခြေအနေထက် ကျော်လွန်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
လူတစ်ယောက်သည် သူ၏ ပိန်လှီနေသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ တောက်ပလာသည်။ "ရွာသူကြီး၊ အစိုးရဖြစ်နေရင် ဘာဖြစ်လဲ? ပိုက်ဆံမတောင်းသရွေ့နဲ့ ကလေးတွေ အငတ်မခံရသရွေ့တော့ လိုအပ်ရင် စစ်ထဲဝင်ပြီး အမှုထမ်းဖို့တောင် ကျွန်တော် ဝန်မလေးဘူး!"
"ဟုတ်တယ်!" ဟု အခြားသူများကလည်း တစ်ခွန်းတည်း ပြောကြသည်။ "ကျွန်တော်တို့ သားလေးတွေ အဲဒီကျောင်းကို ရောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ခိုင်းခိုင်း လုပ်မှာပဲ!"
သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်ပြီး ပြတ်သားသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း ရွာသူကြီးသည် သူတို့ကို တားဆီး၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ တားမြစ်လိုက်လျှင်ပင် သူတို့သည် ကလေးများကို တိတ်တဆိတ် လွှတ်လိုက်ကြလိမ့်မည်။ သူသည် လေးလံသော စိတ်ပျက်မှုဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"သဘောအတိုင်း လုပ်ကြပါ" ဟု သူက ပြောသည်။ "ကလေးတွေကို လွှတ်လိုက်ကြပါ။"
ရွာသားများ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသော်လည်း သူတို့ မပီတိမဖြစ်ခင်မှာပင် ရွာသူကြီးက "...အရင်ဆုံး မိန်းကလေးတွေကို လွှတ်လိုက်ကြ" ဟု ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
လူအုပ်ကြီးမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နားလည်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် တိုးတိုးပြောဆိုကြသည်။ ရွာသူကြီးမှာ သတိထားပြီး လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လျှို့ဝှက်သော ထောင်ချောက်များ ရှိနေပါက မိန်းကလေးများကို အရင်လွှတ်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ အဆုံးစွန်အားဖြင့် သူတို့၏ သားယောက်ျားလေးများမှာ သူတို့၏ အသက်သွေးကြောဟု သတ်မှတ်ထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသည်နှင့် ရွာသားများမှာ ပြင်ဆင်ရန်အတွက် လူစုကွဲသွားကြသည်။ သူတို့ထဲတွင် တိရစ္ဆာန်အရေခွံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ဖခင်တစ်ဦးနှင့် သမီးငယ်လေးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။ ဖခင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားပြီး ကြမ်းတမ်းသူဖြစ်ကာ ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ခုနစ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော ကလေးမလေးမှာ သူ၏ အဝတ်စကို ငြိမ်သက်စွာ တွယ်ကပ်ထားသည်။
သူတို့၏ အိမ်မှာ အေးစက်ပြီး ဗလာကျင်းနေကာ အမဲလိုက်ကိရိယာများနှင့် တိရစ္ဆာန်အရေခွံများသာ ရှိသည်။ သူတို့ စားပွဲတွင် ထိုင်နေကြစဉ် ဖခင်ဖြစ်သူက သမီးဖြစ်သူကို အလွန်အမင်း ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူသည် ပြောစရာစကားလုံးများကို ရှာမတွေ့သဖြင့် အသက်အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ရင့်ကျက်နေသော သမီးဖြစ်သူက အရင်စကားစလိုက်သည်။
"သမီးကို ဆေးပညာသင်ခိုင်းချင်တာလား?"
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်!"
ကလေးမလေး သက်ပြင်းချသည်။ "ဒါပေမဲ့ သမီးသွားရင် ဖေဖေက တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ဆေးပညာသင်ဖို့ ခုနစ်နှစ် ကြာမယ်လို့ ပြောကြတယ်။ သမီး ပြန်မလာနိုင်ရင် ဖေဖေက တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့မှာလေ။ ဖေဖေ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား?"
ဖခင်ဖြစ်သူမှာ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ အားငယ်ဟန်များ ပေါ်လာသည်။
ကလေးမလေးမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ "ဖေဖေက သမီးကို ကျွေးမွေးနိုင်လောက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်တာပဲ။ ဖေဖေက သမီးကို စာတတ်စေချင်တာဆိုရင် မြို့ကို ပြောင်းနေကြမယ်လေ။ တောင်ကြားကို တခြားသူတွေနဲ့အတူ လိုက်သွားဖို့ မလိုပါဘူး။"
"မဖြစ်ဘူး!" ထိုလူမှာ အသည်းအသန် ဖြစ်သွားပြီး တောင်ကြားရှိရာဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ သူ၏ စကားလုံးများမှာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေပြီး ဝါကျများမှာ မပီပြင်သော်လည်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာမူ ပြတ်သားလှသည်။
သူတို့သည် ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် အငြင်းပွားခဲ့ကြသည်။ ရှုဟွာဟွာသည် သူမ၏ ဖခင်မှာ ကြင်နာတတ်သော်လည်း ခေါင်းမာသူဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ တစ်ခုခုကို ယုံကြည်သွားပြီဆိုလျှင် သူသည် အဆုံးထိ လုပ်ဆောင်မည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လွင်နေသော ပြတ်သားမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ဆက်မငြင်းတော့ပေ။
"ကောင်းပါပြီ၊ ဖေဖေ" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သမီး သွားပါ့မယ်။"